Search

Ρωμανός για την επέκταση του Μετρό στην Καλαμαριά: «Η Θεσσαλονίκη μεταμορφώνεται από μια πόλη του "θα, θα, θα", σε μια πόλη των μεγάλων έργων που πραγματοποιούνται. Η Θεσσαλονίκη είναι μια μικρογραφία για ό,τι συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα, επί διακυβέρνησης ΝΔ». @NickRomanos https://t.co/GHLEfsHNvu #Θεσσαλονίκη #Μετρό #Ελλάδα

The Treasure of Vigenna, an extremely valuable collection of gold and other items from the Bronze Age, was stolen today from the museum of the city of Vigenna in Spain, with the police conducting investigations into the unknown thieves who carried out the theft with speed and professionalism. (translated)

Κληρονόμος τριών διαμερισμάτων σε μεγάλη πόλη, τα οποία νοικιαζει: Έσοδα 1800-2000€ το μήνα Νέος εργαζόμενος πανεπιστημιακής εκπαίδευσης: Μισθός 1000€ το μήνα Ο πλούτος των γονέων είναι σημαντικότερος από το νέο εισόδημα των παιδιών. Απόλυτα αποτυχημένο μοντέλο οικονομίας #Οικονομία #Πλούτος #Εισόδημα

Μαυρισμένος γύρισε κι ο Γιάννης που ξεθεώθηκε σεζόν γκαρσόνι στο μπιτσόμπαρο για να έχει να πληρώσει το νοίκι στην πόλη που σπουδάζει, μαυρισμένος γύρισε κι ο γόνος που νοίκιαζε ελικόπτερο για να πηγαίνει για μπάνιο στο Σαρακήνικο ή στις Σπέτσες. Όλοι μαζί μαυρίσαμε. https://t.co/u7zpVqXeZi #Μαύρισμα #Καλοκαίρι #Ζωή

Για την καθαριότητα δεν υπάρχουν αυγουστιάτικες διακοπές. 📍 Στην Πλατεία Αγίων Θεοδώρων, δίπλα στην Κλαυθμώνος, σε ένα από τα σημεία της πόλης με έντονη καθημερινή κίνηση. Με ειδικά πλυστικά και πιεστικά μηχανήματα, οι άνθρωποι της καθαριότητας του Δήμου είναι εκεί για να κάνουν αυτό που ζητούν οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της Αθήνας: να λάμπουν όλα. 🧹 Δουλεύουμε καθημερινά, γειτονιά-γειτονιά, για μια Αθήνα πιο καθαρή. Και προχωράμε! #Καθαριότητα #Αθήνα #Πόλη

Πώς μειώνουμε το μέγεθος των ογκωδών αντικειμένων κατά 10 φορές; ♻️ Το 40% των απορριμμάτων στην πόλη μας είναι ογκώδη. Με τη νέα τεχνολογική εγκατάσταση τεμαχισμού έχουμε: 🔹 Λιγότερα δρομολόγια απορριμματοφόρων 🔹 Ταχύτερη αποκομιδή από τις γειτονιές 🔹 Λιγότερες μετακινήσεις προς τη Φυλή 🚛 Εξοικονομούμε χρόνο, χρήμα και γινόμαστε πιο αποτελεσματικοί. Συνεχίζουμε με σύγχρονα εργαλεία για μια πιο καθαρή Αθήνα! #Ανακύκλωση #Καθαριότητα #Τεχνολογία

🔴Μάχη της Βαρσοβίας (Αύγουστος 1920): η Πολωνία σώζει την Ευρώπη από τον μπολσεβικισμό! 🔴Προχθές, 15 Αυγούστου, η Πολωνία γιόρτασε με μεγαλοπρέπεια, την επέτειο της μεγάλης νίκης της στην Μάχη της Βαρσοβίας, επί των μπολσεβίκων της Ρωσσίας, το 1920. Στην πραγματικότητα, η μάχη άρχισε στις 13 Αυγούστου και ολοκληρώθηκε στις 25 Αυγούστου, με την συντριβή των ρωσσικών στρατευμάτων. 🔴Στην σημασία της Μάχης της Βαρσοβίας, αναφέρθηκε ο Βρετανός διπλωμάτης, μέλος της Διασυμμαχικής Αποστολής στην Βαρσοβία και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων του Αυγούστου 1920, λόρδος Edgar Vincent D'Abernon: «Λίγα είναι τα γεγονότα στην σύγχρονη ιστορία του πολιτισμού που έχουν μεγαλύτερη σημασία από την Μάχη της Βαρσοβίας του 1920. Ωστόσο κανένα δεν είναι τόσο υποτιμημένο». 🔴Έτσι ακριβώς! Η Μάχη της Βαρσοβίας, που καθόρισε την έκβαση του πολωνο-ρωσσικού πολέμου, είχε τεράστια σημασία όχι μόνον για το μέλλον της Πολωνίας, αλλά και της Ευρώπης ολόκληρης, καθώς απέτρεψε την σοβιετοποίησή της! Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 🔴Η Πολωνία, μετά από 123 χρόνια σκλαβιάς, απέκτησε την ανεξαρτησία της στις 11 Νοεμβρίου 1918, με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Το νεοπαγές πολωνικό κράτος, που είχε την υποστήριξη κυρίως της Γαλλίας, επιχείρησε να αποκαταστήσει τα σύνορα που είχε η χώρα το 1772, όταν πραγματοποιήθηκε ο πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας, μεταξύ της Αυστρίας, της Ρωσσίας και της Πρωσσίας, τον οποίο ακολούθησαν δύο ακόμα διαμελισμοί, το 1793 και το 1795. 🔴Σημαντικό πλεονέκτημα για την αποκατάσταση των συνόρων της Πολωνίας, ήταν ο εμφύλιος πόλεμος, που ξέσπασε στην Ρωσσία μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων, το 1917, μεταξύ «Κόκκινων» και «Λευκών» (κυρίως τσαρικών). Επιπροσθέτως, οι Πολωνοί υποβοηθήθηκαν κι από τους Ουκρανούς πατριώτες, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Σίμον Πετλιούρα και στόχος τους η ίδρυση ανεξάρτητου ουκρανικού κράτους. 🔴Από την άλλη πλευρά, πρώτος στόχος του Λένιν, ήταν να μην χάσει την Ουκρανία. Ο δεύτερος και πιο μεγαλεπήβολος, ήταν να εξαγάγει τον μπολσεβικισμό (κομμουνισμό) στην Ευρώπη! Εάν η Σοβιετική Ρωσσία (η ΕΣΣΔ ιδρύθηκε αργότερα, στις 30 Δεκεμβρίου του 1922), νικούσε στην Μάχη της Βαρσοβίας, η Πολωνία θα γινόταν μια ΣΣΔ (Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία), δηλαδή μια μαριονέτα στα χέρια του Λένιν. Στην συνέχεια, το μεγάλο στοίχημα θα ήταν η βίαιη μπολσεβικοποίηση της Γερμανίας, με την βοήθεια των Γερμανών κομμουνιστών. Κι από κει και πέρα, ολόκληρης της Ευρώπης! 🔴Έτσι, όταν ο Κόκκινος Στρατός έδιωξε τους Πολωνούς από τα εδάφη της Ουκρανίας, ο Λένιν δεν δίστασε ούτε στιγμή να διατάξει άμεσα επίθεση κατά της Πολωνίας. Μιλώντας στο 9ο Συνέδριο του κόμματος των μπολσεβίκων, φανέρωσε ξεκάθαρα τον στόχο: «Δεν αργεί η ώρα που θα βαδίζουμε χέρι χέρι με την γερμανική σοβιετική κυβέρνηση». 🔴Στην αρχή, όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Ο Κόκκινος Στρατός, υπό την ηγεσία του (σπουδαίου στρατιωτικού) Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, έφτασε μέχρι τα προάστια της Βαρσοβίας! Υπό αυτές τις συνθήκες, το Επαναστατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο της Σοβιετικής Ρωσσίας, εξέδωσε την παρακάτω θριαμβευτική προκήρυξη: «Στην Δύση κρίνεται η μοίρα της παγκόσμιας επανάστασης. Πάνω από το πτώμα της Λευκής Πολωνίας περνά ο δρόμος της παγκόσμιας πυρκαγιάς. Με ξιφολόγχες θα φέρουμε στην εργαζόμενη ανθρωπότητα Ειρήνη κι Ευτυχία». 🔴Στις 16 Αυγούστου, ενώ οι Ρώσσοι πραγματοποιούσαν επίθεση για την κατάληψη της πόλης, οι πολωνικές δυνάμεις αντεπιτέθηκαν από το νότο, αναγκάζοντας τα στρατεύματα των μπολσεβίκων να υποχωρήσουν. Τις επόμενες μέρες, νέες αντεπιθέσεις του πολωνικού στρατού, οδήγησαν σε πανωλεθρία τους μπολσεβίκους, που είχαν τρομακτικές απώλειες: 11.000 νεκρούς, 30.000 τραυματίες και 66.000 αιχμαλώτους. Η συνεχής προέλαση των Πολωνών, οδήγησε σε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, τον Οκτώβριο του 1920, και σε συνθήκη ειρήνης, στις 18 Μαρτίου 1921. 🔴Έτσι σώθηκε η Ευρώπη! ♦️Πηγή: 📍Edgar Vincent D'Abernon, «The Eighteenth Decisive Battle of the World. Warsaw, 1920». #ΜάχητηςΒαρσοβίας #Πολωνία #Ευρώπη

Ξεμείνατε και εσείς το καλοκαίρι στην πόλη ανοιγοκλείνοντας το Air Condition, μη τυχόν πληρώσετε ένα νεφράκι στους λογαριασμούς; 💣Είναι 15 Αυγούστου και όσοι κυκλοφορήσαμε αυτές τις μέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχει ξεμείνει τόσος κόσμος. ✍Και επίσης μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχουν ξεπηδήσει στους δρόμους τόσες κατσαρίδες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, που συνδιάζει την αφραγκία των πολιτών, των Δήμων και την κλιματική κρίση, οπότε θα το συζητήσουμε μια άλλη στιγμή. 🧨Στο θέμα μας: «Οι μισοί Έλληνες φέτος το καλοκαίρι δεν θα κάνουν διακοπές, με βάση έρευνα ΙΕΛΚΑ. Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά από 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία;» ρωτήσαμε την κυβέρνηση Πώς προσπάθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; 👉Μα φυσικά εφάρμοσε τις κλασικές συνταγές: Διότι πίσω από κάθε εξουσία υπάρχουν καλοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι που κάνουν τα δικά τους. Πάμε να δούμε τις τακτικές μία-μία 1. Προκαταβολική αναγνώριση για να μη φανεί αναλγησία. Ξεκινά με το: «Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να δηλώνει ικανοποιημένος…» Αυτό είναι το κλασικό concession: αναγνωρίζει το πρόβλημα στην αρχή, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι το αγνοεί. Όμως η αναγνώριση δεν οδηγεί σε ανάληψη ευθύνης. Λειτουργεί ως ασπίδα πριν αρχίσει η μετατόπιση. 2. Αλλαγή κλίμακας του προβλήματος Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη: οι μισοί Έλληνες δεν θα κάνουν διακοπές. Η απάντηση το μεταφέρει σε ευρύτερο πεδίο: «παρατεταμένη περίοδος ακρίβειας», «κόστος ζωής», «στεγαστική κρίση». Έτσι, το συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπτωμα — ότι άνθρωποι σε χώρα με τεράστια ακτογραμμή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — χάνεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ακρίβειας. 3. Ιεράρχηση που υποβαθμίζει το θέμα Λέει: «δεν υποτιμώ τις διακοπές σε καμία περίπτωση, αλλά… το κόστος διαβίωσης, η στεγαστική κρίση είναι ακόμα πιο σημαντικές παράμετροι». Το «δεν υποτιμώ, αλλά» κάνει ακριβώς αυτό: σχετική υποτίμηση. Δεν λέει ότι οι διακοπές είναι αδιάφορες, αλλά τις μεταφέρει χαμηλότερα στην κλίμακα των προβλημάτων. Άρα η πίεση της ερώτησης μειώνεται. 4. Μετατόπιση ευθύνης στο παρελθόν / στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον κατονομάζει Το κεντρικό σημείο είναι: «μια κυβέρνηση επίσης συγκρίνεται με το τι παρέλαβε». Αυτό απαντά στην ερώτηση για τα 7 χρόνια ΝΔ όχι ως απολογισμό της ΝΔ, αλλά ως σύγκριση με την προηγούμενη κατάσταση. Επικοινωνιακά λέει: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά κοιτάξτε από πού ξεκινήσαμε. 5. Από το αποτέλεσμα στην προσπάθεια Η ερώτηση ζητά κρίση για το αποτέλεσμα: μετά από 7 χρόνια, οι μισοί δεν κάνουν διακοπές. Η απάντηση μετακινείται στην πρόθεση και στην προσπάθεια: «τι προσπαθεί να κάνει», «προσπαθώντας συνεχώς», «χρειάζεται σκληρή δουλειά», «χρειάζεται πολλή προσπάθεια». Έτσι η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το κοινωνικό αποτέλεσμα, αλλά από την εικόνα ότι εργάζεται για τη βελτίωση. 6. Χρήση σχετικών δεικτών αντί για το συγκεκριμένο πρόβλημα Αντί να απαντήσει στο «50% δεν θα κάνει διακοπές», μιλά για: «απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο», «ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος». Αυτά μπορεί να είναι πολιτικά χρήσιμα ως δείκτες, αλλά δεν απαντούν άμεσα στο ερώτημα: τι κάνετε για όσους δεν μπορούν να πάνε ούτε λίγες ημέρες διακοπές; 7. Επιλογή ευνοϊκού μέτρου σύγκρισης Δεν απαντά με βάση το βιωματικό μέτρο: αν ο μισθός φτάνει για διακοπές, ενοίκιο, τρόφιμα, μετακινήσεις. Απαντά με βάση συγκριτικά μεγέθη: «ευρωπαϊκός μέσος όρος», «ρυθμοί αύξησης». Αυτό επιτρέπει να παρουσιαστεί πρόοδος ακόμη και όταν η καθημερινότητα παραμένει ασφυκτική. 8. Χρονική εξομάλυνση Η ερώτηση αφορά το φετινό καλοκαίρι. Η απάντηση το ανοίγει σε βάθος χρόνου: «αυτά τα 7 χρόνια έχουμε μειώσει την απόσταση…» Άρα το οξύ παρόν μετατρέπεται σε αφήγημα σταδιακής βελτίωσης. Το σημερινό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, αλλά παρουσιάζεται ως στάδιο μιας θετικής πορείας. 9. Μετατροπή κοινωνικού δικαιώματος σε δημοσιονομικό πρόβλημα Εκεί που η ερώτηση θέτει το θέμα ως κοινωνική αδυναμία — οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — η απάντηση το μεταφέρει στη λογική των διαθέσιμων πόρων: «να αυξήσουμε τα φορολογικά έσοδα, μειώνοντας φόρους», «να επιστρέψουμε στην κοινωνία αυτό το οποίο έχει στερηθεί», «όσο παραπάνω καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε…» Άρα το θέμα δεν είναι τι χρειάζονται οι πολίτες, αλλά τι επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος. 10. Προληπτική επίθεση σε υποτιθέμενες «μαγικές λύσεις» Λέει: «δεν πρόκειται εμείς να υιοθετήσουμε τη λογική των μαγικών συνταγών» και «να τάξουμε χρήματα από εκεί που δεν υπάρχουν». Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Δεν απαντά σε συγκεκριμένη πρόταση που του έγινε — γιατί στην ερώτηση δεν προτάθηκε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν φανταστικό αντίπαλο: όποιος ζητά μέτρα για τους ανθρώπους που δεν κάνουν διακοπές, περίπου ζητά «μαγικές συνταγές». 11. Ψευδές δίπολο: ρεαλισμός ή λαϊκισμός Η απάντηση στήνει το δίπολο: εμείς = σοβαρότητα, σκληρή δουλειά, όχι δανεικά οι άλλοι = μαγικές συνταγές, λεφτά που δεν υπάρχουν. Έτσι η συζήτηση μετακινείται από το «ποιο είναι το πρόβλημα και τι κάνετε;» στο «εμείς είμαστε υπεύθυνοι, οι άλλοι ανεύθυνοι». 12. Εξωτερικοποίηση της κρίσης Λέει: «αυξημένο κόστος ζωής και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη». Αυτό λειτουργεί αποενοχοποιητικά: το πρόβλημα δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εθνικών πολιτικών, αλλά ως ευρωπαϊκό ή διεθνές φαινόμενο. Άρα μειώνεται η κυβερνητική ευθύνη. 13. Αποπολιτικοποίηση της φτώχειας Η φτώχεια και η αδυναμία διακοπών εμφανίζονται ως τεχνικό/οικονομικό πρόβλημα: διαθέσιμο εισόδημα, φορολογικά έσοδα, προγράμματα, δημοσιονομικός χώρος. Δεν εμφανίζονται ως ζήτημα ανισότητας, μισθών, αισχροκέρδειας, τουριστικής εμπορευματοποίησης, κόστους στέγασης, ακτοπλοϊκών, εργασιακής επισφάλειας. 14. Απαντά σε άλλο ερώτημα Η πρώτη ερώτηση είναι: «Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση μετά από 7 χρόνια ΝΔ;» Η απάντηση ουσιαστικά γίνεται: «Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά βελτιώνεται σε σχέση με το παρελθόν και εμείς δουλεύουμε χωρίς λαϊκισμό». Άρα δεν απαντά καθαρά: «ναι, είμαστε ικανοποιημένοι» ή «όχι, αποτύχαμε σε αυτό». Αποφεύγει την πολιτική αυτοαξιολόγηση Μετά από όλα αυτά προσπάθησα να θέσω εκ νέου το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις του: Επί του συγκεκριμένου, επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη και οι άνθρωποί της δεν μπορούν να κάνουν διακοπές, παρόλα αυτά. Το βλέπετε αυτό ως πρόβλημα; Επειδή έρχονται τώρα και οι ζέστες, η κατάσταση θα είναι αποπνικτική στις πόλεις. Σχεδιάζετε να κάνετε κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 50% των Ελλήνων; Και δείτε εδώ πηκτή επικοινωνιακή διαχείριση: Στη δεύτερη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου φαίνονται καθαρά εξόφθαλμα μοτίβα επικοινωνιακού damage control. Δείτε τα. 1. Από το καθολικό πρόβλημα σε μερικά προγράμματα Το ερώτημα αφορά το γεγονός ότι περίπου το 50% των Ελλήνων δεν θα κάνει διακοπές. Η απάντηση, όμως, μετατοπίζεται σε επιμέρους προγράμματα: «πάρα πολλά επιδοτούμενα προγράμματα τουρισμού» «Χίος pass» «Έβρος pass» Εδώ υπάρχει αναντιστοιχία κλίμακας. Το πρόβλημα αφορά τη μισή κοινωνία. Η απάντηση φέρνει επιμέρους προγράμματα, συχνά τοπικά, στοχευμένα ή περιορισμένης εμβέλειας. 2. Ονομαστική απαρίθμηση ως απόδειξη πολιτικής Το «Χίος pass», το «Έβρος pass» κ.λπ. λειτουργούν επικοινωνιακά ως απόδειξη δράσης μέσω απαρίθμησης. Δηλαδή, η απάντηση δίνει ονόματα προγραμμάτων για να δημιουργηθεί αίσθηση κυβερνητικής παρέμβασης, χωρίς να απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: πόσους καλύπτουν, με τι ποσά, με ποια επάρκεια, και αν μπορούν πράγματι να απαντήσουν σε ένα πρόβλημα που αφορά περίπου το 50% των πολιτών. 3. Μετατόπιση από τους πολίτες στις πληγείσες περιοχές Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι τα προγράμματα έχουν «διττή αξία»: αφενός να βοηθηθούν πολίτες που έχουν ανάγκη, αφετέρου να στηριχθούν περιοχές μετά από φυσικές καταστροφές ή κρίσεις. Έτσι, η συζήτηση μετακινείται. Από το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανάπαυση και στις διακοπές, περνά στην περιφερειακή στήριξη και στην αποκατάσταση περιοχών. Πρόκειται για υπαρκτό θέμα, αλλά όχι για απάντηση στο συγκεκριμένο πρόβλημα που τέθηκε. 4. Το πρόβλημα παρουσιάζεται ως ζήτημα «ανάγκης», όχι ως κανονικότητα για τη μισή κοινωνία Η αναφορά σε «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη» μετατρέπει το ζήτημα σε προνοιακό πρόβλημα: κάποιοι ευάλωτοι χρειάζονται βοήθεια. Όμως το ερώτημα δείχνει κάτι πολύ βαρύτερο: δεν μιλάμε για μια μικρή ομάδα ευάλωτων, αλλά για περίπου τη μισή κοινωνία. 5. Απουσία συγκεκριμένης νέας δέσμευσης Στο ερώτημα αν σχεδιάζεται κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα, η απάντηση είναι ότι «κάνουμε ήδη πράγματα» και στη συνέχεια γίνεται μια γενική αναφορά στην αύξηση του εισοδήματος. Δεν υπάρχει νέο μέτρο, χρονοδιάγραμμα, ποσό, αριθμός δικαιούχων ή σαφής αναγνώριση ότι τα υπάρχοντα μέτρα δεν επαρκούν. 6. Επιστροφή στο μεγάλο αφήγημα της κυβέρνησης Στο τέλος η απάντηση επιστρέφει στο βασικό κυβερνητικό αφήγημα: «να ανεβάζουμε συνολικά το εισόδημα των πολιτών». Δηλαδή, ακόμα και όταν η ερώτηση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, η απάντηση επανέρχεται στο γενικό αφήγημα: ανάπτυξη, εισόδημα, φορολογικά έσοδα, υπευθυνότητα. 7. Δημοσιονομική ηθικολογία Η φράση «χωρίς να δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές» βάζει ηθικό βάρος σε κάθε απαίτηση για μεγαλύτερη στήριξη. Υπονοεί ότι πιο γενναία μέτρα θα ήταν ανεύθυνα απέναντι στο μέλλον. Έτσι, η σημερινή κοινωνική ανάγκη αντιπαρατίθεται με την ευθύνη προς τις «επόμενες γενιές». 8. Ουδέτερη περιγραφή μιας κρίσης Δεν λέγεται ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν επαρκούν ή ότι η αγορά λειτουργεί με τρόπο που αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας από τις διακοπές. Αντίθετα, η κρίση περιγράφεται ως κάτι που απλώς «βιώνουμε»: «βιώνουμε μία παρατεταμένη περίοδο ακρίβειας». Η ακρίβεια εμφανίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όχι σαν πεδίο πολιτικών επιλογών, ρυθμίσεων και ευθυνών. 9. Επικοινωνιακή εξουδετέρωση της αγανάκτησης Το ερώτημα έχει ισχυρό κοινωνικό φορτίο: μια χώρα με τεράστια ακτογραμμή, καύσωνες στις πόλεις και περίπου μισό πληθυσμό χωρίς δυνατότητα διακοπών. Η απάντηση το μετατρέπει σε ήρεμη, τεχνοκρατική, διαχειριστική συζήτηση: προγράμματα, εισόδημα, έσοδα, φόροι, Ευρώπη, προσπάθεια. Έτσι χαμηλώνει η ένταση του προβλήματος. 10. Ελεγχόμενη αυτοκριτική χωρίς πολιτικό κόστος Οι φράσεις «υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος» και «χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη» μοιάζουν με αυτοκριτική. Όμως είναι μια ακίνδυνη αυτοκριτική. Δεν κατονομάζει αποτυχία, δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη ευθύνη, δεν λέει τι δεν λειτούργησε. Απλώς παρουσιάζει την κατάσταση ως μια προσπάθεια που συνεχίζεται. 11. Το τελικό μήνυμα που επιχειρείται να περάσει Το υπονοούμενο της απάντησης είναι σαφές: Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη κυβερνητικής αποτυχίας. Είναι αποτέλεσμα δύσκολης κληρονομιάς, ευρωπαϊκής ακρίβειας και περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση ήδη κάνει πράγματα, τα εισοδήματα βελτιώνονται, και όποιος ζητά περισσότερα κινδυνεύει να εμφανιστεί ως υπέρμαχος «μαγικών λύσεων». Με άλλα λόγια, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα είναι: «Μην κοιτάτε ότι οι μισοί δεν μπορούν να κάνουν διακοπές. Κοιτάξτε ότι είμαστε καλύτερα από πριν, ότι υπάρχουν κάποια προγράμματα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαγικά, και ότι γενικά η πορεία είναι θετική» #Καλοκαίρι #Αθήνα #Διακοπές

Πολύ δύσκολα θα δεις κατάστημα, γραφείο, σπίτι ή υπηρεσία στην Ελλάδα που να μην έχει μέσα έστω μια εικόνα Της. Αν δεν το έχετε προσέξει ως τώρα, παρατηρήστε το. Είτε ο επαγγελματίας/υπάλληλος/κάτοικος πιστεύουν πολύ είτε λίγο ή και καθόλου. Εδώ και σχεδόν 2000 χρόνια συνοδεύει το Γένος σε όλες τις ιστορικές του στιγμές. Από την πολιορκία της Πόλης το 626 μέχρι και τη δύναμη που ένιωθαν ότι έπαιρναν από Αυτήν οι παππούδες μας στο Έπος του 1940. Εκατομμύρια Έλληνες Την επικαλούμαστε συχνά. Σε καλές και κακές στιγμές, σε χαρά ή σε αγωνία. Πολλές φορές αυθόρμητα. Πολλοί καθημερινά. Συχνά είναι η πρώτη λέξη που θα πούμε όταν τρομάζουμε «Παναγιά μου» Την εικόνα Της την έχουμε σχετίσει με τη Μάνα. Το ιερότερο πρόσωπο στη ζωή ενός ανθρώπου. Η Παναγία να προστατεύει το Γένος και να σας δίνει δύναμη. Χρόνια Πολλά στους εορτάζοντες και τις οικογένειες σας. #Ελλάδα #Παναγία #Παράδοση

🔴Το «Τείχος του Αίσχους», το «Άλμα στην Ελευθερία» και τα «Κόμματα του Αίσχους». 🔴Ήταν μια μέρα σαν την σημερινή, του 1961, στο Βερολίνο, όταν ο 19χρονος Ανατολικογερμανός στρατιώτης Κόνραντ Σούμαν (Conrad Schumann), πέταξε το όπλο του, πήδηξε πάνω από το πρόχειρο συρματοπλεγμα που χώριζε τους δύο κόσμους και βρέθηκε στην ελεύθερη πλευρά του Βερολίνου. Ο νεαρός φωτορεπόρτερ Πέτερ Λάιμπινγκ (Peter Leibing) ήταν εκεί και αποθανάτισε την σκηνή. Η ιστορική αυτή φωτογραφία, που έκανε τον γύρο του (ελεύθερου) κόσμου, ονομάστηκε «Το Άλμα στην Ελευθερία». 🔴Τρεις ημέρες νωρίτερα, το υπουργικό συμβούλιο της λεγόμενης «Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας» (ΛΔΓ), αποφάσισε το κλείσιμο των συνόρων με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ), στην πόλη του Βερολίνου, με την κατασκευή ενός «Αντιφασιστικού Προστατευτικού Τείχους». Αυτό που έμεινε στην Ιστορία ως «Τείχος του Αίσχους». 🔴Το «Τείχος του Αίσχους», χτίστηκε για να εμποδίσει την μαζική φυγή των Ανατολικογερμανών από τον «σοσιαλιστικό παράδεισο». Υπολογίζεται πως περίπου 3,5 εκατομμύρια Ανατολικογερμανοί είχαν διαφύγει στην Δύση, μέσω Βερολίνου, από το 1949 ως το 1961, ενώ τις δύο πρώτες βδομάδες του Αυγούστου 1961, εν μέσω φημών ότι επίκειται κλείσιμο των συνόρων, περίπου 47.000 Ανατολικογερμανοί πρόλαβαν και πέρασαν στην πλευρά της ελευθερίας. 🔴Σε όλους τους «σοσιαλιστικούς παραδείσους» απαγορευόταν αυστηρά η έξοδος, για οποιονδήποτε λόγο! Στα υπόλοιπα ολοκληρωτικά ή δικτατορικά καθεστώτα, ακόμα και στο ναζιστικό, όχι μόνον δεν εμποδιζόταν η έξοδος όσων αντιφρονούντων δεν είχαν καταδικαστεί και φυλακιστεί, αλλά ενθαρρυνόταν κιόλας από το κράτος. Επίσης, δεν υπήρχε κανένας περιορισμός, για όποιον πολίτη πίστευε ότι θα έχει καλύτερη τύχη αν μετανάστευε σε άλλη χώρα, ούτε βέβαια σε όσους είχαν την δυνατότητα να πάνε στο εξωτερικό για τουρισμό. Άρα, ανάμεσα στα καθεστώτα αυτού του είδους, ο κομμουνισμός είναι η πιο καταπιεστική και ανελεύθερη μορφή ολοκληρωτισμού. 🔴Στην ΛΔΓ, υπήρχε η παράγραφος 213 του Ποινικού Κώδικα, περί «εγκατάλειψης της χώρας», που προέβλεπε ποινή φυλάκισης μέχρι 8 έτη για τους «παραβάτες». Υπολογίζεται ότι περίπου 75.000 Ανατολικογερμανοί δικάστηκαν και φυλακίστηκαν για παράβαση του συγκεκριμένου νόμου, ενώ 136 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν στη Δύση, από το Τείχος. 🔴Το Τείχος, που είχε ύψος 2 μέτρων και συνολική περίμετρο 155 χιλιομέτρων, ήταν στην πραγματικότητα δύο τσιμεντένια τείχη, ανάμεσα στα οποία υπήρχε μια «ζώνη θανάτου» πλάτους 160 μέτρων, με 302 φυλάκια επιτήρησης, παρατηρητήρια, πολυβολεία, προβολείς, νάρκες, εκπαιδευμένα σκυλιά και φυσικά μπόλικο αγκαθωτό συρματόπλεγμα - σήμα κατατεθέν του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. 🔴Βέβαια, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και στις 9 Νοεμβρίου του 1989, το Τείχος γκρεμίστηκε από τους Βερολινέζους και των δύο πλευρών. Κι όταν συνέβη αυτό, κανένας δεν κατευθύνθηκε προς τα ανατολικά. Όλοι κατευθύνθηκαν δυτικά. Σήμερα, τα περισσότερα κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς, έχουν πάρει αποστάσεις απ' αυτό το αισχρό σύμβολο καταπίεσης. 🔴Στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο, μόνο στο αποκαλούμενο «τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης» (στην Ελλάδα!), υπάρχουν κόμματα που νοσταλγούν όλες αδιακρίτως τις εγκληματικές και καταπιεστικές πρακτικές των -αλήστου μνήμης!- κομμουνιστικών καθεστώτων, ακόμα και το «Τείχος του Αισχους». Και δεν αναφέρομαι μόνο στο ΚΚΕ, αλλά και στα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς, που είναι «μία από τα ίδια» με το ΚΚΕ. Ο μόνος χαρακτηρισμός που τους αξίζει, είναι «Κόμματα του Αίσχους». Κι όσο πιο γρήγορα εκλείψουν πολιτικά, τόσο το καλύτερο, για όλους μας!~ #ΤείχοςτουΑίσχους #Ελευθερία #Ιστορία