Search

Ήλθα στο νοσοκομείο στη Νέα Υόρκη για δουλειά για 2 εβδομάδες και με περίμενε αυτό το βραβείο. Για έκτη συνεχόμενη χρονιά οι ειδικευόμενοι ιατροί με τίμησαν με το βραβείο της «εξαίρετης διδασκαλίας». Φέτος δεν το περίμενα διότι πλέον ο χρόνος που περνάω μαζί τους, από τότε που η βάση μου είναι στην πατρίδα, είναι σχετικά λίγος. Η κλινική εκπαίδευση σε οξέως πάσχοντες ασθενείς είναι Τέχνη. Πρέπει να μπορείς να βρεις την κατάλληλη «δοσολογία» για κάθε εκπαιδευόμενο και κάθε ασθενή. Τη «δοσολογία» που θα επιτρέψει στον εκπαιδευόμενο να έχει αρκετή ελευθερία να παίρνει κλινικές αποφάσεις και ταυτόχρονα να μην υπάρχουν εκπτώσεις στη φροντίδα του ασθενούς. Αυτό το μαθαίνεις, αλλά ως ένα βαθμό είναι ταλέντο. Αγάπησα την εκπαίδευση διότι ο δάσκαλος -σε κάθε αντικείμενο και σε κάθε βαθμίδα- έχει επίπτωση (θετική ή αρνητική) στον εκπαιδευόμενο πέρα από τον παρόντα χώρο και χρόνο. Ο εκπαιδευόμενος θα τα κουβαλάει μαζί του στην μελλοντική καριέρα και ζωή του, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι, είτε το θυμάται είτε όχι. #Εκπαίδευση #Ιατρική #Βραβείο

Άκουσα όλο το Podcast του κ. Δημοκίδη, που έκανε εξαιρετική δουλειά. Λείπει όμως κάτι, που έτσι κι αλλιώς γνωρίζουν ελάχιστοι. Η Μαλβίνα υπήρξε και δασκάλα. Δίδαξε στο ΙΕΚ Ακμή την περίοδο 2000 - 2001, στο τμήμα δημοσιογραφίας. Όταν μας είχαν δώσει το πρόγραμμα σπουδών, δεν υπήρχε μέσα το μάθημα της Μαλβίνας. Βλέπετε το μόνο που της είχαν ζητήσει, ήταν να μπει στην διαφημιστική προβολή του ΙΕΚ και να έκανε, αν ήθελε, και μια δίωρη παρουσίαση κάποια στιγμή. Αυτό δηλαδή που έκαναν και οι υπόλοιποι διάσημοι κράχτες της διαφημιστικής προβολής του τμήματος δημοσιογραφίας του ΙΕΚ Ακμή. Η ίδια όμως απαίτησε να μας κάνει ένα δίωρο μάθημα κάθε εβδομάδα: "Δεν θα μπορούσα να πάρω τσάμπα λεφτά, μοστράροντας την φάτσα μου στην διαφήμιση. Από τη στιγμή που μπήκε η φωτογραφία μου στην διαφήμιση, είχα την υποχρέωση να κάνω μάθημα", την είχα ακούσει να λέει σε μια ανύποπτη στιγμή. Και δεν έκανε απλά μάθημα. Έδινε όλο της το είναι. Βάλτε την ενέργεια που είχε στις εκπομπές της και πολλαπλασιάστε το επί 10. Κάθε φορά μας έβαζε ασκήσεις για το επόμενο μάθημα, να γράψουμε ένα άρθρο γνώμης. Μας ανέβαζε μετά να το διαβάσουμε μπροστά σε όλους. Μας διόρθωνε τα λάθη με ένα μεγάλο κόκκινο μαρκαδόρο. Δεν έκανε εκπτώσεις ούτε στις παρατηρήσεις, ούτε στους επαίνους. Εμένα με είχα κατσαδιάσει ουκ ολίγες φορές που δεν είχα διαβάσει τίποτα από λογοτεχνία. "Σημείωνε" μου είπε και άρχισε να μου αραδιάζει τίτλους βιβλίων που θεωρούσε υποχρεωτικό να διαβάσω. Θυμάμαι "το σαρκοβόρο αρνί" του Αγκουστίν Γκομέζ Άρκος, τα δοκίμια του Κούντερα και όλα του τα μυθιστορήματα (αυτόν θεωρούσε κορυφαίο). Δεν μας τα πρότεινε μόνο. Μας ρωτούσε ποια διαβάσαμε για να τα συζητήσουμε. Σε κάθε μάθημα μας έλεγε τις προβολές της επόμενης εβδομάδας για κλασσικές ταινίες. Εξ αιτίας της είδα Ταρκόφσκι και το Φάντασμα της Ελευερίας του Μπουνιουέλ. Μας μιλούσε για μουσική. Από αυτήν έμαθα της παραλλαγές του Γκόλντμπερκ του Μπαχ, στην εκτέλεση του Γκλεν Γκούλντ. Και όλα αυτά, χωρίς κανένα διδακτισμό. Μας τα περιέγραφε σαν κάποιος που είχε δοκιμάσει ένα εξαίσιο φαγητό και ήθελε να το μοιραστεί και με τους άλλους, να νιώσουν και οι υπόλοιποι την ίδια απόλαυση. "Ποιο θεωρείτε καλό βιβλίο;" μας είχε ρωτήσει μια μέρα. "Αυτό που σου γεννά σκέψεις εκτός θέματος", της είχα απαντήσει. Της άρεσε πολύ αυτή η απάντησή. "Να είναι έκκεντρο! Να σε αγγίζει με τρόπους υπόγειους!" Είχε μια σπάνια διαλεκτική εντιμότητα. Δεν μιλούσε για να σε πείσει, δεν την ενδιέφερε. Μιλούσε για να μοιραστεί απόψεις και στους μαθητές της για να κεντρίσει την δική μας έκφραση. "Και αν μας παρεξηγήσουν;" την είχα ρωτήσει θυμάμαι στο πρώτο μάθημα. "Υπάρχουν πάντα αυτοί που θα παρεξηγούν, είτε ηθελημένα, είτε γιατί τόσο μπορούν. Όποιος ασχολείται με αυτούς, ας μην γράψει ποτέ του τίποτα". Δεν το θυμάμαι πώς το είχε πει ακριβώς, αλλά κάτι παρεμφερές είχε απαντήσει. Σε ένα μάθημα, κατά τον Νοέμβριο, έκανε όλο το μάθημα καθιστή. "Συγγνώμη που είμαι καθιστή, αλλά πονάω". Αν και άρρωστη προσπαθούσε να έρχεται στα μαθήματα μέχρι την τελευταία στιγμή. Λίγο μετά τον Ιανουάριο του 2001, έγινε δυστυχώς ανέφικτο. Όλο αυτό κράτησε μόλις τρεις μήνες. Άξιζε όμως κάθε λεπτό. #Podcast #Δημοσιογραφία #Μαλβίνα

Το «Ablebook» είναι μια διαδικτυακή πλατφόρμα που ενισχύει την προσβασιμότητα για άτομα με αναπηρίες και ευάλωτες ομάδες στην Κύπρο, προσφέροντας πληροφορίες, υπηρεσίες, εκπτώσεις μέσω της AbleCard και θέσεις εργασίας ειδικά για ΑμεΑ μέσω της υπηρεσίας AbleJobs, καθώς και την δυνατότητα αναζήτησης προσβάσιμων χώρων. #Προσβασιμότητα #ΑμεΑ #ΔημόσιαΥγεία

Η κατάρρευση της τετραώροφης πολυκατοικίας στα Πετράλωνα οφείλεται σε σοβαρές παραλείψεις και εκπτώσεις στα μέτρα ασφαλείας, όπως η αποφυγή γεωτεχνικής μελέτης λόγω κόστους, καθώς και σε προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν πριν από 15 ημέρες για τον κίνδυνο υποχώρησης του εδάφους. #Πετράλωνα #κατάρρευση #κοινωνία

Η Ε.Ε. βάζει δασμούς στα μικροπράγματα που μπορείς να παραγγείλεις κατευθείαν από την Κίνα, για να σε στρέψει να τα παίρνεις από καταστήματα λιανικής που κι αυτά τα φέρνουν από την Κίνα. Αντί δηλαδή να πουλάει ο Λη κατευθείαν στον Γιάννη ένα προϊόν 5 ευρώ, πρέπει να το πουλάει στον εισαγωγέα - χονδρέμπορα, που αυτός θα το πουλήσει στο κατάστημα λιανικής για να φτάσει τον τελικό καταναλωτή 40 ευρώ. Αυτό λέει η Ε.Ε. ότι το κάνει για να στηρίξει τα καταστήματα λιανικής. "Στηρίζοντάς" τα όμως κατακλέβει τον καταναλωτή. Έτσι καταρρέουν οι οικονομίες μεταπρατών και ραντιέρηδων. Όσοι με διαβάζουν και έχουν καταστήματα λιανικής θα σκέφτονται: αυτός ο ανάλγητος ο Τζήμερος θέλει να κλείσουμε. Ναι, είναι αλήθεια. Αυτό θέλω, διότι η παρασιτική οικονομία της Ελλάδας ΘΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ εάν δεν μετατραπεί σε παραγωγική. Το να εισάγουμε ό,τι χρειαζόμαστε απ' έξω και να τα πουλάμε ο ένας στον άλλον, είναι εθνικό έγκλημα και οικονομική αυταπάτη. Πρέπει να γίνουμε, το ταχύτερον, χώρα παραγωγών. Δεν έχει σημασία αν θα παράγουμε λογισμικό, βιτρώ ή ακτινίδια. Πρέπει να παράγουμε, τελεία και παύλα. Όσοι έχετε ειδικό ενδιαφέρον δείτε πώς τα 5 ευρώ γίνονται 40: Αγορά από την Κίνα (FOB) €5,00 (FOB - Free on Board). Ο χονδρέμπορος αγοράζει, για παράδειγμα, ένα φούτερ με €5 Για να φτάσουν τα ρούχα στην αποθήκη του στην Ελλάδα, πρέπει να πληρώσει: -Μεταφορικά - Ασφάλιση - Δασμό εισαγωγής - Έξοδα εκτελωνισμού και λιμανιού Το πραγματικό κόστoς του ρούχου όταν μπαίνει στην αποθήκη του χονδρέμπορα έχει ανέβει πλέον στα €7. Ο χονδρέμπορας θα πουλήσει στα €14. Από τα €7 που είναι το μικτό κέρδος ο χονδρέμπορας πρέπει να πληρώσει νοίκια (ή να υπολογίσει αποσβέσεις) για τεράστιες αποθήκες, μισθούς υπαλλήλων, δειγματισμούς, logistics, να καλύψει τα εμπορεύματα που θα έχουν φθορές και όσα θα του μείνουν απούλητα. Το καθαρό του κέρδος στο τέλος είναι περίπου €1,50€ με €2 ανά ρούχο. Το κατάστημα λιανικής αγοράζει το ρούχο από τον χονδρέμπορο προς €14. Στη λιανική ένδυση το standard markup είναι 100% έως 130% δηλαδή ο μαγαζάτορας θα πολλαπλασιάσει την τιμή αγοράς επί 2 έως 2,3 και θα προσθέσει ΦΠΑ. Άρα το φούτερ στη βιτρίνα θα φτάσει με €30-32 + ΦΠΑ, δηλαδή 38 περίπου ευρώ. Ποιο είναι το πραγματικό κέρδος; Αν το κατάστημα πουλήσει το ρούχο 30€ (χωρίς ΦΠΑ), το μικτό του κέρδος είναι 16,00€. Φαίνεται τεράστιο, αλλά δεν είναι καθαρό. Η λιανική έχει τα πιο εξοντωτικά έξοδα: πανάκριβα ενοίκια σε εμπορικούς δρόμους ή mall, ρεύμα, νερό, μισθούς πωλητών, καθαρισμό, e-shop, διαφήμιση και, το κυριότερο, τις εκπτώσεις (όπου αναγκάζεται να πουλήσει με -50% χάνοντας το περιθώριο κέρδους) συν τη χασούρα από το εμπόρευμα που δεν θα πουληθεί ποτέ. Το καθαρό κέρδος ενός υγιούς καταστήματος λιανικής στο τέλος της χρονιάς σπάνια ξεπερνά το 8% με 10% της τελικής τιμής (δηλαδή περίπου 2,50€ με 3,50€ στο συγκεκριμένο ρούχο). Δηλαδή, καταναλωτή μου, θα πληρώσεις 33 ευρώ "τζερεμέ" για να ενισχύσεις την τοπική οικονομία και τα ταμεία του κράτους. Μπράβο ήρωά μου! Αλλιώς θα πληρώνεις από 1/7/2026 καπέλο 3 ευρώ ανά προϊόν, που μπορεί να κοστίζει €2 ή και €0,50 ως αγορά. Σώζεται έτσι ο λιανέμπορας; Όχι. Απλώς κονομάνε οι φορομπήχτες, εν Εσπερία και εν ημεδαπή και λιμοκτονεί ο καταναλωτής. #ΕΕ #Καταναλωτής #Οικονομία