Search

FLORENTIA narrated the stories of Ra and Tsukuyomi, linking them to mental health. She wrote that Isis had forced Ra to reveal his hidden name after being bitten by a snake she had made from mud and his saliva. She presented the name as the vulnerable point upon which his power depended. Regarding Tsukuyomi, she mentioned that he killed the goddess of food in a moment of anger and that his sister, Amaterasu, has since cut off all relations with him. FLORENTIA argued that the stories illustrate how pressure can undermine even those who seem resilient. She urged readers not to disregard the fatigue and difficulties of those around them and to support one another. In the postscript, she referred to the philosophy of Kintsugi and noted that it was the hand that should reach out to others. #ψυχικήυγεία #κοιτώνταςτονάλλον #ευαλωτότητα (translated)

"Τόσο κοντά, όσο κοντά είναι η σαΐτα στο στήθος μιας υφάντρας όταν πλέκει..." Στην πυρακτωμένη αμμουδιά της Τροίας, εκεί όπου τα πλοία των Αχαιών σχηματίζουν ένα πρόχειρο, θορυβώδες αμφιθέατρο, η ιστορία του αθλητισμού γράφεται από την αρχή. Η μυρωδιά της αλμύρας ανακατεύεται με τη μυρωδιά του λαδιού και του ιδρώτα. Ο Αχιλλέας κάθεται στον θρόνο του και οι θεοί κατεβαίνουν από τον Όλυμπο για να δουν τους θνητούς να αγγίζουν τα όρια του μύθου. Στο κέντρο της αρένας, ο Μανόλο και ο Μόντο κοιτάζουν τον ουρανό. Δεν τρέχουν στο χώμα. Πατούν τη γη μόνο για να εκτοξευτούν πάνω από αυτήν. Κρατούν στα χέρια τα μακριά κοντάρια τους σαν δόρατα που θα τρυπήσουν τα σύννεφα. Ο πήχης ανεβαίνει σε ύψη μυθικά, εκεί που ο αέρας αραιώνει και η λογική σταματά. Κάθε φορά που ο Μανόλο παίρνει φόρα, η ψυχή του κοινού ανεβαίνει μαζί του. Το αουτσάιντερ με την τεράστια καρδιά αρνείται να λυγίσει, πιέζοντας τον Μόντο, τον κυρίαρχο των αιθέρων, να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό. Το πλήθος ουρλιάζει σε κάθε πέρασμα, καθώς οι δύο άνδρες χαρίζουν στους θεούς μια μάχη που δεν έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα.... Λίγα μέτρα πιο πέρα, το χώμα έχει σκαφτεί βαθιά για το άλμα εις μήκος. Οι ξένοι αθλητές ιδρώνουν, σφίγγουν τις γροθιές τους, γεμάτοι αγωνία για τα εκατοστά. Και μετά, εμφανίζεται εκείνος. Ο Μίλτος! Με ένα βλέμμα τόσο χαλαρό που μοιάζει σχεδόν παράταιρο με την αγριότητα του πολέμου. Δεν κοιτάζει το κοινό, δεν ζητάει χειροκρότημα. Κρατάει στα χέρια του τους βατήρες σαν να κρατάει τα καθημερινά του σύνεργα. "Προσέξτε τον", ψιθυρίζει ένας γέροντας από τις κερκίδες. "Αυτός δεν μάχεται με το χώμα. Μάχεται με τον αέρα". Παίρνει τη θέση του. Η απόλυτη ηρεμία πριν την καταιγίδα. Ξεκινάει το τρέξιμό του με μια ρυθμική, σχεδόν υπνωτιστική γεωμετρία. Και τότε, έρχεται η απογείωση. Το σώμα του αρνείται να υπακούσει στη βαρύτητα. Κλειδώνει στον αέρα, παγώνει τον χρόνο, λες και οι θεοί τον κρατούν από τους ώμους για να θαυμάσουν τη σιλουέτα του στον πορφυρό ορίζοντα. Όταν προσγειώνεται, τινάζει τη σκόνη από τους ώμους του με μια αδιάφορη κίνηση και ένα σαρδόνιο χαμόγελο, ξέροντας ότι η κορυφή του ανήκει δικαιωματικά. -------------------- Ζούμε πράγματι επικές στιγμές με αυτούς τους τεράστιους αθλητές μας. Εκεί που η λογική λέει "σταμάτα", εκείνοι ανεβάζουν τον ρυθμό. Με υπεράνθρωπες αντεπιθέσεις πλησιάζουν τον πρωτοπόρο.Τώρα πια δεν υπάρχει κενό ανάμεσά τους. Η απόσταση έχει εκμηδενιστεί. Όπως η καυτή, κομμένη ανάσα του Οδυσσέα χτυπάει σαν λίβας τον σβέρκο του Αίαντα, ενώ τα πόδια του πατούν ακριβώς εκεί που η σκόνη του άλλου δεν έχει προλάβει ακόμα να καθίσει στο χώμα, έτσι και τα παιδιά μας δίνουν την ψυχή τους για το "απίστευτο". Επομένως ναι! Είναι μια καταδίωξη συγκλονιστική, μια στιγμή που ο χρόνος παγώνει, "τόσο κοντά, όσο κοντά είναι η σαΐτα στο στήθος μιας υφάντρας όταν πλέκει"... #Καραλής #Τεντόγλου #Αθλητισμός #Ελλάδα #Ιστορία

Μια συναρπαστική συνέντευξη που πήρε από τον Νόλαν μια Κινέζα (!) podcaster, με βαθιά γνώση της Οδύσειας και του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, που δείχνει πόσο ρηχός είναι ο Κρίστοφερ Νόλαν. Η Κινέζα τον ρωτάει γιατί, ενώ ο Όμηρος στα έπη του δοξάζει τον πόλεμο και τους θριάμβους, αυτός θέλει να περάσει ένα αντιπολεμικό μήνυμα - στο οποίο ο Νόλαν απαντά ότι προσπαθεί να βάλει "τη ματιά του θεατή" στην ταινία. Τον ρωτάει γιατί εκχριστιανίζει την Οδύσσεια του Ομήρου. Εκείνος λέει ότι δεν το έχει σκεφτεί πραγματικά, αλλά η παραβίαση των νόμων του Δία του φάνηκε μια ενδιαφέρουσα πτυχή. Τον ρωτάει γιατί οι δυτικοί κινηματογραφιστές νιώθουν ότι πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη που απεικονίζουν το μεγαλείο. Εκείνος λέει ότι πρέπει να βάλουμε το μεγαλείο στο πλαίσιο του τώρα, επειδή πιστεύουμε στην ισότητα και στις δημοκρατικές αξίες. Τον ρωτάει αν οι θεοί είναι πραγματικοί στην ταινία του και εκείνος λέει ότι φαίνονται πραγματικοί σε ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτούς. Είναι πραγματικά απίστευτο πόσο λίγο φαίνεται να έχει σκεφτεί κάτι από αυτά. Κάθε φορά που μιλάει, προσπαθεί να χλευάσει κάθε συντηρητική φωνή, προσπαθώντας να μας πει ότι η ταινία του έχει κάποιο είδος κρυφών πανανθρώπινων μηνυμάτων ή να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από μια Χολιγουντιανή υπερπαραγωγή. Όσο για τους κριτικούς κινηματογράφου και "επαγγελματίες δημοσιογράφους" που χαριεντίζονται μαζί του χασκογελώντας στις συνεντεύξεις μαζί του, λέει πολλά ότι το μόνο άτομο που ήταν πρόθυμο να του κάνει τέτοιες βαθιές ερωτήσεις ήταν μια Κινέζα podcaster. Είναι απολαυστική. #Νόλαν #Κινηματογράφος #Οδύσσεια

Και ακριβώς σε αυτή την εικόνα εντοπίζεται η καρδιά της χολιγουντιανής (και συγκεκριμένα της νολανικής) φιλοσοφίας, η οποία συχνά συγκρούεται με το αληθινό πνεύμα του Ομήρου. Ο Νόλαν αποκεφαλίζει τη σοφία (την Αθηνά) για να υπηρετήσει το δικό του αφήγημα: τον απόλυτο ορθολογισμό και την ανθρώπινη ενοχή. Στην ταινία του, κάνει μια τεράστια νοηματική ανατροπή σε σχέση με το έπος: οι θεοί δεν υπάρχουν ως πραγματικές οντότητες στον Όλυμπο. Εμφανίζονται μόνο ως καιρικά φαινόμενα (καταιγίδες, κεραυνοί). Η Αθηνά δεν είναι η ένδοξη, πάνσοφη θεά που κατεβαίνει από τον ουρανό για να βοηθήσει τον Οδυσσέα. Είναι μια παραίσθηση μέσα στο μυαλό του ίδιου του Οδυσσέα! Στο τέλος αποκαλύπτεται ότι το πρόσωπο αυτής της "Αθηνάς" ανήκε σε μια αθώα Τρωαδίτισσα ιέρεια, την οποία αποκεφάλισαν οι άνδρες του Οδυσσέα κατά τη λεηλασία της Τροίας. Ο Νόλαν θέλει να δείξει ότι ο Οδυσσέας είναι εντελώς μόνος του. Η "σοφία" δεν του δίνεται από τους θεούς. Είναι η δική του συνείδηση και οι τύψεις του που τον καθοδηγούν. Όπως καταλαβαίνετε, όσοι τέλος πάντων θέλετε να το καταλάβετε, το Χόλιγουντ πήρε ένα έπος όπου ο άνθρωπος και το θείο συνεργάζονται αρμονικά μέσω της Σοφίας, και το μετέτρεψε σε μια σκοτεινή, ψυχολογική περιπέτεια όπου ο άνθρωπος είναι έρμαιο των δικών του λαθών. Και καθώς διαβάζω από χθες περιγραφές της ταινίας (δεν την είδα και ειλικρινά αρνούμαι να τη δω) βρήκα και έναν υπέροχο τίτλο που της ταιριάζει : "The Dark Voyage". Ταιριάζει απόλυτα σε μια τέτοια ταινία επιστημονικής φαντασίας, και τότε ναι θα μιλούσαμε για ένα εξαιρετικό, φιλοσοφημένο ψυχολογικό θρίλερ. Η παραποίηση γίνεται για λόγους μάρκετινγκ και εκμετάλλευσης. Το Χόλιγουντ χρησιμοποιεί το παγκόσμιο "brand name" της Οδύσσειας για να εξασφαλίσει εισιτήρια, αλλά πετάει στα σκουπίδια την ίδια την ψυχή του έργου... Αυτά από μένα για τον κύριο Νόλαν! Να απολαύσετε όσοι δείτε την ταινία. Τόσα εκατομμύρια δεν θα πετάχτηκαν στον αέρα! #Νόλαν #Χόλιγουντ #Οδύσσεια

Στα σκοτεινά νερά του Σαρωνικού, εκεί που το αλμυρό κύμα του Ποσειδώνα γλείφει τους βράχους του Πειραιά, βρισκόταν μια αθηναϊκή τριήρης, δεμένη στον ναύσταθμο της Ζέας. Ήταν η εποχή του Χρυσού Αιώνα... Στην πλώρη του πλοίου καθόταν ο Κλέων, ένας έμπειρος καραβοκύρης με πρόσωπο αυλακωμένο από την αρμύρα. Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό κομμάτι ξύλο ελιάς, φυλακτό από την ιερή ελιά της Αθηνάς στην Ακρόπολη. Δίπλα του, ο νεαρός γιος του, ο Φίλιππος, κοιτούσε το φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στο νερό. "Πατέρα", ρώτησε ο νεαρός, "πώς καταφέραμε εμείς, οι άνθρωποι της γης και της ελιάς, να γίνουμε οι αφέντες αυτού του άγριου πελάγους; Δεν φοβόμαστε την οργή του Ποσειδώνα που κάποτε απορρίψαμε;" Ο Κλέων χαμογέλασε, χαϊδεύοντας το ξύλο της ελιάς. "Δεν τον απορρίψαμε, παιδί μου. Τον βάλαμε σε τάξη. Κοίταξε αυτό το πλοίο. Είναι φτιαγμένο με τη σοφία της Αθηνάς, με γεωμετρία, με σχέδιο, με τον ορθό λόγο που μας έμαθαν οι νόμοι και οι φιλόσοφοι. Όταν εκατόν εβδομήντα άνδρες κωπηλατούν στον ίδιο ρυθμό, το χάος της θάλασσας υποτάσσεται. Μετατρέψαμε το αλμυρό, άγονο νερό σε μια λεωφόρο που φέρνει πλούτο, δόξα και δημοκρατία στην Αθήνα. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος μας έμαθαν ότι οι θεοί του Ολύμπου έβαλαν τάξη στο σύμπαν. Κι εμείς, ακολουθώντας τους, βάλαμε τάξη στη φύση". Τα χρόνια πέρασαν σαν το γρήγορο νερό του ποταμού. Ο Φίλιππος μεγάλωσε, έγινε κι αυτός κωπηλάτης, περήφανος πολίτης της μεγάλης ναυτικής αυτοκρατορίας. Όμως, η μοίρα των πόλεων, όπως και των ανθρώπων, είναι ευμετάβλητη. Ο Μεγάλος Πόλεμος με τη Σπάρτη ξέσπασε και μαζί του ήρθε το σκοτάδι. Το καλοκαίρι του 430 π.Χ., ο Φίλιππος βρέθηκε κλεισμένος μέσα στα Μακρά Τείχη της Αθήνας. Ένας τρομερός λοιμός, μια άγνωστη φονική ασθένεια, χτύπησε την πόλη. Το νερό, που κάποτε καθάριζε τα σώματα και τις ψυχές στις τελετουργίες, τώρα γινόταν μάρτυρας της απόλυτης εξαθλίωσης. Οι άνθρωποι, τρελαμένοι από τη δίψα και τον πυρετό, έπεφταν μέσα στα δημόσια συντριβάνια και στις δεξαμενές, πεθαίνοντας μέσα στο ίδιο το νερό που προσπαθούσαν να πιουν. Ο ιστορικός Θουκυδίδης, περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας, κατέγραφε με κρύο, χειρουργικό, θα έλεγα, ρόλο την καταστροφή. Είδε τον πολιτισμό, τους νόμους, τη σοφία της Αθηνάς και την ελπίδα του Ποσειδώνα να λιώνουν. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να σέβονται τους θεούς και τους νόμους, καθώς έβλεπαν τους ευσεβείς και τους ασεβείς να πεθαίνουν το ίδιο γρήγορα. Η ευγένεια της δημοκρατίας σαρώθηκε από το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης. Το λεπτό στρώμα πάγου του πολιτισμού είχε σπάσει... Ο Φίλιππος, αδύναμος, καθισμένος στις πέτρες της Ακρόπολης, κοιτούσε τη θάλασσα. Το φυλακτό από ξύλο ελιάς είχε χαθεί προ πολλού. Κατάλαβε τότε την αλήθεια που ο πατέρας του είχε παραλείψει να του πει. Η νέα τάξη του Δωδεκαθέου, οι τριήρεις, τα αρδευτικά κανάλια και τα μεγαλεπήβολα δημόσια έργα ήταν απλώς μια ανθρώπινη ψευδαίσθηση κυριαρχίας. Κάτω από το χρυσό προσωπείο των Ολύμπιων θεών, κάτω από την επιστήμη και τη λογική, κρυβόταν πάντα η Μοίρα και η Ανάγκη, αυτές οι αρχέγονες, τυφλές δυνάμεις που κυβερνούν το σύμπαν. Η Ανάγκη της φύσης (ο λοιμός, ο πόλεμος, η φθορά) δεν υπακούει σε νόμους πόλεων ούτε σε προσευχές. Είναι το ίδιο το νερό στην πιο αρχέγονη μορφή του... μπορεί να ποτίσει μια ελιά, μπορεί να ταξιδέψει μια τριήρη, αλλά μπορεί και να πνίξει μια ολόκληρη αυτοκρατορία αν η Μοίρα το ορίσει. Οι θεοί και οι άνθρωποι χτίζουν πάνω στην άμμο. Η Ανάγκη είναι το κύμα που, αργά ή γρήγορα, θα έρθει να σβήσει τα πάντα, θυμίζοντάς μας ότι είμαστε απλώς φιλοξενούμενοι σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει... ----------------------- Ένα περιστατικό στη γειτονιά έγινε αφορμή γι΄αυτή τη μικρή αναδρομή... Μια διαφορετική καλημέρα! #Αθήνα #Ιστορία #Δημοκρατία

Ρε γιατί σταματάνε στα πέναλτι; Το έκανε μόδα ο Νεϊμάρ πριν 15 χρόνια, αλλά πλέον δεν ξεγελιέται κανένας τερματοφύλακας. Οι θεοί του φουτμπώλ γιατί δεν παίρνουν θέση; #ποδόσφαιρο #πέναλτι #Νεϊμάρ

Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω. Θα περιμένετε όλοι να διαβάσετε αρνητικά σχόλια. Και λογικό θα πω αφού είναι σε όλους σας γνωστή η άποψή μου για το ΥΠΠΟ μας! Όμως ένα "μπράβο" για την αποκατάσταση το οφείλω και θα το πω. Αλλά...υπάρχει και ένα αλλά! Ανακοινώνει, λοιπόν, ότι η δυτική όψη αποδίδεται στην "πληρέστερη δυνατή μορφή της". Η λέξη-κλειδί είναι το "δυνατή" και όχι η "αρχική". Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην αρχιτεκτονική αποκατάσταση της δομής και την ανασύσταση των γλυπτών. Η πραγματικότητα για τη δυτική όψη, πέρα από τα κλεμμένα του Μουσείου στο Λονδίνο, περιλαμβάνει μόνιμες απώλειες και συνειδητές επιλογές των αναστηλωτών... Ας δούμε τι εννοώ. Η πρόσφατη αποκατάσταση, όπως εξηγεί η Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης, αφορούσε κυρίως τη γεωμετρία και τη στατική δομή του τριγωνικού αετώματος και όχι τα ίδια τα γλυπτά. Αποκαταστάθηκαν τρεις μεγάλοι ορθοστάτες (τοίχοι υποβάθρου) στο τύμπανο του αετώματος. Ο 6ος και ο 8ος ορθοστάτης διορθώθηκαν με τη συγκόλληση αρχαίων θραυσμάτων και νέου μαρμάρου. Ο 7ος ορθοστάτης είχε χαθεί ολοκληρωτικά και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από νέο πεντελικό μάρμαρο για να στηριχθεί σωστά η οροφή. Πάρα πολύ ωραία και μπράβο! Όμως η δυτική όψη έχει υποστεί ανεπανόρθωτες καταστροφές που κανένα αναστηλωτικό έργο δεν μπορεί να αναπληρώσει. Κατά την πολιορκία των Βενετών, μια βόμβα έπεσε στον Παρθενώνα. Όταν ο Μοροζίνι προσπάθησε να αποκαθηλώσει τα κεντρικά γλυπτά του δυτικού αετώματος (το θαυμαστό άρμα της Αθηνάς και του Ποσειδώνα) για να τα πάρει ως λάφυρα, τα σχοινιά έσπασαν και τα γλυπτά έπεσαν στο έδαφος και έγιναν κομμάτια. Αυτά τα τμήματα χάθηκαν για πάντα ή έγιναν ασβέστης στα χρόνια που ακολούθησαν. Τα εναπομείναντα αυθεντικά γλυπτά της δυτικής όψης (όπως ο Κέκροπας και η Καλλιρρόη) υπέστησαν τρομερή διάβρωση από το νέφος της Αθήνας τον 20ο αιώνα. Ο λόγος που η δυτική όψη θα έχει πάντα μέρη που λείπουν είναι και δεοντολογικός...Η σύγχρονη αρχαιολογία απαγορεύει την κατασκευή ψεύτικων αρχαίων γλυπτών για να γεμίσουν τα κενά.Τα αυθεντικά γλυπτά που διασώθηκαν έχουν μεταφερθεί στο Μουσείο Ακρόπολης για να προστατευτούν. Στο μνημείο έχουν τοποθετηθεί ακριβή αντίγραφα από τεχνητό λίθο. Με λίγα λόγια, όπου δεν υπάρχει ακριβής γνώση της μορφής ενός ανάγλυφου ή ενός γλυπτού, ο χώρος αφήνεται σκόπιμα κενός, ώστε ο θεατής να αναγνωρίζει τι είναι αυθεντικό και τι έχει χαθεί. Επομένως, για να ολοκληρώσω αυτή την εισαγωγή, η "πληρέστερη μορφή" που αναφέρει το ΥΠΠΟ αφορά την αρχιτεκτονική αποκατάσταση του σκελετού του ναού (που προστατεύει φυσικά το μνημείο από μελλοντικούς σεισμούς) και την απομάκρυνση των σκαλωσιών, αφήνοντας το μάτι να δει τις τέλειες αναλογίες του κτιρίου, έστω και με τις μόνιμες, ιστορικές του "πληγές". Όμως, γνωρίζουμε άραγε τι πραγματικά υπήρχε εκεί; Ίσως να έχετε διαβάσει ή ακούσει ότι "δεν ξέρουμε". Αυτός είναι ένας βολικός μύθος για όσους θέλουν να υποβαθμίσουν το μέγεθος της καταστροφής ή να δικαιολογήσουν την τωρινή κατάσταση. Διαθέτουμε αδιάψευστα στοιχεία: - Μόλις 13 χρόνια πριν από την καταστροφική έκρηξη του Μοροζίνι, ο Γάλλος ζωγράφος Jacques Carrey σχεδίασε το δυτικό αέτωμα σχεδόν ακέραιο. Γνωρίζουμε με ακρίβεια τη θέση κάθε μορφής: από την κεντρική σύγκρουση της Αθηνάς με τον Ποσειδώνα, μέχρι τον Κεκροπα, την Πάνδροσο, τον Ερμή, την Ίριδα και τους ποτάμιους θεούς (Κηφισό και Ιλισό). - Από τον Παυσανία μέχρι τους μεταγενέστερους περιηγητές, το θεματικό και συμβολικό πρόγραμμα του ναού ήταν πλήρως καταγεγραμμένο. Πολλοί σύγχρονοι αναλυτές προσεγγίζουν τον Παρθενώνα απλώς ως ένα "αισθητικό επίτευγμα" ή ένα "θρησκευτικό μνημείο". Αυτό είναι μια επιφανειακή ανάγνωση η οποία θα έλεγα ότι δεν τιμά όχι μόνο αυτούς αλλά και εμάς... Ο Παρθενώνας, στην πραγματικότητα, ήταν ένα πολιτικό και φιλοσοφικό μανιφέστο αποτυπωμένο σε μάρμαρο! Θα ξεκινήσω από τη Δυτική Όψη, που μου έδωσε και το ερέθισμα γι΄αυτό το μήνυμα,στην οποία αποτυπώνεται ξεκάθαρα το "Μήνυμα της Δημοκρατίας": Η έριδα Αθηνάς και Ποσειδώνα δεν ήταν απλώς ένας μύθος. Ήταν η ανάδειξη της διπλωματίας και της επιλογής. Οι Αθηναίοι επέλεξαν την ελιά (την ειρήνη, την παιδεία, την οικονομία) έναντι της τρίαινας (της ωμής βίας και της κυριαρχίας). Η πόλη αυτοπροσδιοριζόταν μέσα από τη λογική και όχι μέσα από τον καταναγκασμό (θυμηθείτε τι σας έχω γράψει για τη νέα ταξή του Δωδεκαθέου)... Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, ένας ναός δεν απεικόνιζε μόνο θεούς ή σφαγές, αλλά τους ίδιους τους πολίτες (τη διαδικασία των Παναθηναίων- Ζωφόρος). Οι άνθρωποι περπατούσαν δίπλα-δίπλα με τους θεούς. Ήταν η απόλυτη αποθέωση του ανθρωποκεντρισμού: ο άνθρωπος ως το κέντρο του σύμπαντος. Θα τη λέγαμε και "γιορτή της αυτογνωσίας"... Οι περίφημες αρχιτεκτονικές εκλεπτύνσεις (οι καμπυλότητες που κάνουν το κτίριο να φαίνεται ζωντανό και όχι άψυχο) δείχνουν ότι οι δημιουργοί του είχαν λύσει προβλήματα οπτικής και ψυχολογίας που η σύγχρονη αρχιτεκτονική δυσκολεύεται ακόμα να συλλάβει... Όλοι ανατρέχουν στον Ησίοδο και στον Όμηρο για να "συλλάβουν" την "αρχή". Όμως, εκεί πάνω στον Παρθενώνα, η ιστορία ξαναγράφεται από την αρχή, όχι από βασιλιάδες, αλλά από τους ίδιους τους ελεύθερους πολίτες! Οι θεοί δεν είναι πια απρόσιτοι δυνάστες. Στη ζωφόρο του Παρθενώνα, οι θεοί κάθονται ανάμεσα στους ανθρώπους και παρακολουθούν τη γιορτή της πόλης ως ίσοι προς ίσους. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένας ναός δεν χτίζεται για να δοξάσει έναν ηγεμόνα ή μια δυναστεία, αλλά για να καθρεφτίσει την ίδια την κοινότητα των πολιτών. Το υποκείμενο της ιστορίας είναι πλέον ο άνθρωπος που σκέφτεται, ψηφίζει, δημιουργεί και υπερασπίζεται την πατρίδα του. Οι μαθηματικές αναλογίες του ναού (ο χρυσός αριθμός Φ) και οι αρχιτεκτονικές εκλεπτύνσεις δεν ήταν απλώς "διακοσμητικές". Ήταν η υλοποίηση της φιλοσοφικής ιδέας ότι το Σύμπαν διέπεται από Λόγο (λογική) και Αρμονία, και ότι η Δημοκρατία (όχι αυτή που γνωρίζουμε) είναι η εφαρμογή αυτής της συμπαντικής αρμονίας στην ανθρώπινη κοινωνία. Όταν το κράτος ή η παγκόσμια κοινότητα αντιμετωπίζει το μνημείο απλώς σαν έναν "τουριστικό πόλο" ή ένα "παζλ" που του λείπουν κομμάτια, χάνεται η ουσία. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν έχτισαν έναν σκελετό από μάρμαρο. Έχτισαν μια ιδέα για το πώς πρέπει να στέκεται ο ελεύθερος άνθρωπος απέναντι στον κόσμο. Αν θέλει κανείς να καταλάβει το απόγειο της ελληνικής συνείδησης και της ελευθερίας, η κορυφή του βράχου της Ακρόπολης είναι το πιο αδιάψευστο βιβλίο. Τα κείμενα μπορούν να αντιγραφούν, να παραποιηθούν, να λογοκριθούν ή να "κατασκευαστούν" ανά τους αιώνες από διάφορα καθεστώτα. Το μάρμαρο όμως, και η γεωμετρία που στέκεται εκεί πάνω για 2.500 χρόνια, δεν μπορούν να κρυφτούν. Ο Παρθενώνας είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η ιστορία μας δεν είναι μια ιστορία υποταγής σε μύθους, αλλά μια ιστορία κατάκτησης της λογικής και της ελευθερίας. Όποιος θέλει να καταλάβει τι σημαίνει "Έλληνας" και γιατι μας πολεμούν με μένος, πρέπει να κοιτάξει πώς οι δημιουργοί του ναού κατάφεραν να δώσουν υλική μορφή στην ίδια την έννοια του ελεύθερου πνεύματος! Καλημέρα σε όλους! #Παρθενώνας #Αρχιτεκτονική #Δημοκρατία