Search

Here I will not speak only as an analyst but also as a Macedonian, because the issue needs clarification. First of all, no one can impose on anyone the adoption of any issue at the level of internal policy. But, Alexander, they signed a treaty. Yes, but what mechanism controls the schools? Is there some magical way to get into the minds of the people of Skopje and take away their idea of Macedonism? Let's get serious. This particular treaty represents a defeat for Greece at the geopolitical level because it gave an excuse to a weak opponent to defeat us with meager means. Skopje has no reason to abandon such a strategy, especially since they receive support from Turkey, and because they have secured participation in NATO. How can Greece mitigate the consequences? Carrot and stick. As people north of our borders, as well as east of them, have always understood. Some of the inhabitants of Skopje are begging to receive a Greek passport. Another part has a fluid national consciousness, with all that this entails. Taking control of the finances of this state is the first step that must be taken. The second is long-term but requires a lot of effort: the integration of the inhabitants of the southern areas aimed at creating a buffer zone that will be controlled by Greece. I am referring to the line of Ohrid-Monastir-Veche. This can be done with tools that I will not mention here. Any encouragement, however, is doomed to fail. We should keep in mind that Skopje is following the same tactic as Albania: appropriating a historical past that does not belong to them, as they are states with fluid national consciousness that, being weak, are looking for stability from somewhere. Regarding Skopje, there are two significant moves that I believe constitute critical factors: ▫️The recognition of their church by the Ecumenical Patriarchate. I think this will alleviate the feelings of the inhabitants of the country in the long term through religious sentiment. ▫️Greece cleverly leaves Bulgaria to do the dirty work regarding the claims so as to heighten the fear of the people of Skopje about possible absorption by Bulgaria. This may create countervailing forces internally along with the pressure from the Albanian speakers so that Skopje is forced to turn toward Greece. In any case, dealing with our northern neighbors requires a Byzantine approach. Admittedly, however, the Greek side considers Turkish influence there to be the catalyst for many issues. (translated)

Τέμπη - Μπάζωμα και Συγκάλυψη Το Δικαστικό Συμβούλιο του Αρείου Πάγου έκανε δεκτή την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και παραπέμπει στο Ειδικό Δικαστήριο τον πρώην Υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργό Χρήστο Τριαντόπουλο, τον πρώην Περιφερειάρχη Θεσσαλίας Κώστα Αγοραστό, και άλλα τρία πρόσωπα από Πολιτική Προστασία (Β. Παπαγεωργίου), Αστυνομία (Α. Χαρακόπουλος) και Πυροσβεστική (Ε. Φαλάρας). Είναι τα πρώτα πολιτικά πρόσωπα που παραπέμπονται στο δικαστήριο για τα Τέμπη, και συγκεκριμένα για την υπόθεση της συγκάλυψης. Είχε προηγηθεί η πρόταση για προκαταρκτική εξέταση από το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, με βάση δικογραφία που παραπέμφθηκε στη Βουλή από τη Λάρισα και με συμπληρωματικά στοιχεία, η οποία υπερψηφίστηκε. Με ευθύνη της πλειοψηφίας της Νέας Δημοκρατίας έγινε μία fast-track διαδικασία προσπαθώντας να μη γίνει καμία έρευνα και η δικογραφία στάλθηκε χωρίς καμία περαιτέρω ενέργεια στο Δικαστικό Συμβούλιο του Αρείου Πάγου. Η Ανακρίτρια του Αρείου Πάγου έκανε μια εξαιρετική δουλειά, με επιπλέον ανακρίσεις όλων των κομβικών προσώπων και μαρτύρων ξεκαθαρίζοντας κρίσιμα γεγονότα, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα μας να παραστούμε σε αυτήν την διαδικασία, έλαβε υπόψην τις καταθέσεις και τα υπομνήματα των συγγενών, και συνέταξε ένα κατηγορητήριο πολύ πιο πλήρες και με πολύ πιο βαριές κατηγορίες σε σχέση με αυτό που είχε φτάσει στη Βουλή στις αρχές του 2025. Τον Ιούλιο του 2026 η πρόταση του Αντεισαγγελέα ήταν καταπέλτης, διαλύοντας όλα τα αφηγήματα. Αναμένουμε το βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου για περισσότερες λεπτομέρειες. Ήρθε η ώρα των απαντήσεων, ήρθε η ώρα των ευθυνών, ήρθε η ώρα της δικαιοσύνης. Ιδιαίτερα για τους γονείς μου, τους γονείς του Βάιου, που έψαχναν να βρουν τα χώματα που ξεμπαζώθηκαν από το σημείο που βρέθηκε ο αδερφός μου και πετάχτηκαν σε χωράφια της Λάρισας. Και για όλους τους άλλους γονείς και συγγενείς που αναγκάστηκαν να ανοίξουν ξανά τους τάφους των ανθρώπων τους. Με κατακλύζουν όλων των ειδών τα συναισθήματα, όλα μαζί. Θα αγωνιζόμαστε μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη - hasta la justicia siempre. #Δικαιοσύνη #Τέμπη #ΠολιτικήΑνάκριση

Δεν έχω ξανά βιώσει τόσο αντικρουόμενα συναισθήματα μέσα σε μια μερα. Δεν ξέρω καν πως να το τοποεθτηθω σε λέξεις Έχω ακούσει πράγματα από τους γιατρούς που δεν μπορώ να βρω χώρο και χρόνο να χωνέψω και παράλληλα δεν έχω ξαναβιώσει να γίνεται τέτοια μαζική κινητοποίηση #Συναισθήματα #ΥγειονομικήΚρίση #ΚοινωνικήΑλληλεγγύη

Την Παρασκευή είχαμε βγάλει τον Μαντζούκα το νέο best thing του ελληνικού μπάσκετ στο 3. Την Κυριακή καταλήξαμε ότι χρειαζόμαστε και 3 και Σέντερ επειγόντως. Την Πέμπτη πιθανόν να έχουμε ράψει το 8. Και κάπως έτσι συνεχίζεται το roller coaster συναισθημάτων που βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στο αποτέλεσμα. #paobc #μπάσκετ #Ελλάδα #σπορ

Νομίζω η πιο ωραία τοποθέτηση ήταν αυτή που είπε ο φοιβος για τον Γιώργο…Ότι δεν μπορώ να μιλήσω για το ποιος ήταν γιατί δεν είμασταν φίλοι απλά είμασταν κοινωνικά γνωστοί..Γιατί ξαφνικά όλοι έγιναν φίλοι του Γιώργου από εκεί που δεν του μίλαγαν καν.. #μαζωνακης #kalytera #φιλία #κοινωνία #συναίσθημα

Μιλάω για εμένα. Άρα δεν χρειάζεται κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί μαζί μου (εκεί φτάσαμε). ΜΑΖΊ ΣΟΥ ΚΙ ΑΣ ΤΑ ΧΆΣΟΥΜΕ ΌΛΑ ΦΕΤΟΣ!!!Η παρουσία σου εγγυάται ότι θα κερδίσουμε τίτλους. Φέτος;; Του χρόνου;; Του παραχρονου;;;Θα γίνει. "Στις χαρές και στις λύπες ΜΑΖΊ" #paobc ☘️ https://t.co/gDnBURBar0 #paobc #μπάσκετ #συναίσθημα

Ο Νετανιάχου χθες στον ΟΗΕ είπε αυτό που πολλοί στην Ευρώπη αποφεύγουν να πουν. Στους διαδηλωτές έξω και στους αντιπροσώπους που σηκώθηκαν και έφυγαν από την αίθουσα έκανε μία απλή ερώτηση: πού ήσασταν όταν το καθεστώς της Τεχεράνης έσφαζε και ακρωτηρίαζε δεκάδες χιλιάδες άοπλους Ιρανούς; Πού ήταν οι μαζικές συγκεντρώσεις έξω από την ιρανική αποστολή; Πού ήταν η φωνή για τους Χριστιανούς που διώκονται στο Ιράν και σε όλη τη Μέση Ανατολή; Δεν ήταν. Γιατί, όπως είπε, είναι «ψεύτικοι υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Και πρόσθεσε κάτι που στην Ελλάδα πρέπει να ακουστεί καθαρά: οι χριστιανικές κοινότητες στη Μέση Ανατολή συρρικνώνονται παντού, εκτός από μία χώρα. Το Ισραήλ. Εκεί αυξάνονται και ευημερούν. Η Βηθλεέμ, όταν ήταν υπό ισραηλινό έλεγχο, ήταν 80-90% χριστιανική. Αφού παραδόθηκε στην Παλαιστινιακή Αρχή, έγινε 80-90% μουσουλμανική. Οι Χριστιανοί διώχθηκαν. Κανείς από τους «ανθρωπιστές» του ΟΗΕ δεν διαμαρτυρήθηκε. Αυτή είναι η πραγματικότητα που η Ελλάδα έχει ήδη αναγνωρίσει στην πράξη. Η στρατηγική επιλογή Αθήνας–Ιερουσαλήμ δεν είναι συναισθηματική. Είναι εθνικό συμφέρον. Κοινές απειλές στην Ανατολική Μεσόγειο, ενέργεια, τεχνολογία, και τώρα η «Ασπίδα του Αχιλλέα»: η μεγαλύτερη αμυντική συμφωνία στην ιστορία των δύο χωρών, με ισραηλινά συστήματα αεράμυνας που θα προστατεύουν τον ελληνικό ουρανό. Η τριμερής με την Κύπρο έχει γίνει θεσμός. Οι κοινές ασκήσεις πληθαίνουν. Το Ισραήλ δεν είναι απλώς εταίρος· είναι ο πιο αξιόπιστος τεχνολογικός και αμυντικός σύμμαχος που έχει η Ελλάδα στην περιοχή. Όσο κάποιοι στον ΟΗΕ σηκώνονται και φεύγουν, η Ελλάδα κάθεται στο τραπέζι και υπογράφει. Αυτό δεν είναι προπαγάνδα. Είναι γεωπολιτική ωριμότητα. Η ελευθερία των Ιρανών θα έρθει από τον ίδιο τον λαό τους, όπως είπε ο Νετανιάχου. Μέχρι τότε, οι χώρες που θέλουν σταθερότητα στην περιοχή δεν έχουν την πολυτέλεια να παίζουν με τα συνθήματα του δρόμου. Η Ελλάδα διάλεξε σωστά. #Ισραήλ #Νετανιάχου #Ελλάδα #ΑσπίδαΑχιλλέα #ΑνατολικήΜεσόγειος #ΣτρατηγικήΣυμμαχία #Ισραήλ #Ελλάδα #ΑνατολικήΜεσόγειος

Το 2002, ως φοιτητής, εργαζόμουν για ένα φεγγάρι στην υποδοχή ενός από τα μεγαλύτερα κλαμπ της εποχής. Μια πόρτα δίπλα ήταν το Ηχοδρόμιο, ήταν από εκείνες τις εποχές που η νύχτα είχε άλλη ένταση. Εκείνο το βράδυ στο Ηχοδρόμιο τραγουδούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Θυμάμαι τον κόσμο να περιμένει από νωρίς. Κοστούμια στην πένα, λαμπερά φορέματα, Και μέσα σ'όλη αυτή τη λάμψη υπήρχε ένας άνθρωπος που σχεδόν κανείς δεν πρόσεχε. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Απ'αυτούς που κάνουν τη δουλειά τους, δεν ενοχλούν κανέναν και στο τέλος της βραδιάς φεύγουν χωρίς να τους θυμάται σχεδόν κανείς. Εκείνο το βράδυ, όμως, κάτι τον απασχολούσε. Στεκόταν μόνος του στο πίσω μέρος του μπαρ, σ' ένα μισοσκότεινο σημείο κοντά στην αποθήκη με τα ποτά. Δε χαμογελούσε. Κάποια στιγμή τον είδα να σκουπίζει τα μάτια του. Δε ρώτησα. Στη δουλειά της νύχτας μαθαίνεις να μη ρωτάς πάντα. Όταν αργότερα τον πλησίασα, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, μου είπε μόνο: -"Άσε με λίγο εδώ... Δεν έχω διάθεση για πολλά-πολλά. Συγγνώμη". Δεν επέμεινα. Αργότερα, από την εξέλιξη της ιστορίας, κατάλαβα ότι η κόρη του, που ζούσε μακριά, δεν του απαντούσε στις κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας άσχημος καβγάς μεταξύ τους κι εκείνη, θυμωμένη, δε σήκωνε το τηλέφωνο. Κι αυτό τον είχε διαλύσει. Όχι μόνο επειδή του έλειπε. Αλλά γιατί δεν μπορούσε να είναι δίπλα της, να την κοιτάξει στα μάτια, ίσως να της ζητήσει συγγνώμη, να μιλήσουν, να τα βρουν. Είναι εκείνη η περίεργη ενοχή που νιώθει ένας γονιός όταν το παιδί του πονάει, είναι ψυχραμένο μαζί του και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά χάνοντας την ευκαιρία να δοθούν πρόσωπο με πρόσωπο εξηγήσεις και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις... Λίγο πριν ανέβει στην πίστα για το πρόγραμμά του, πέρασε δίπλα του ο Μαζωνάκης. Δεν ξέρω αν κάποιος του το είχε πει ή αν απλώς τον πρόσεξε περνώντας. Υποθέτω το δεύτερο. Εγώ βρισκόμουν περίπου τέσσερα-πέντε μέτρα μακριά. Αρκετά κοντά, όμως, ώστε ν' ακούω τη συζήτησή τους. Πέρασε δίπλα του. Σταμάτησε. Τον κοίταξε. -"Όλα καλά;". -"Καλά", Γιώργο. Μια απάντηση που όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Μαζωνάκης δεν τον προσπέρασε. Κάθισε δίπλα του. Και τότε ο άνθρωπος λύγισε. Μέσα στα κλάματα, του μίλησε για την κόρη του. Για το τηλέφωνο. Για τις κλήσεις που έμεναν αναπάντητες. Για εκείνη τη σιωπή που, όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που αγαπάς, μπορεί να γίνει πιο βαριά κι από μια πολύωρη κουβέντα με φωνές και εντάσεις... Ο Μαζωνάκης τον άκουγε. Δεν του έδωσε συμβουλές. Δεν του είπε το τυπικό «μην στεναχωριέσαι, όλα καλά θα πάνε». Απλώς τον άκουγε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε. -"Δώσε μου το τηλέφωνό της". Την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο. Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του: -"Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν' του μια αγκαλιά και κάν'το για πάρ'τη μου". Έκλεισε το τηλέφωνο. Έδωσε το χέρι στον άνθρωπο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, του έκλεισε το μάτι κι επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες. Λίγο αργότερα έκανε το πρόγραμμά του. Τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους. Τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, φώναξαν το όνομά του. Όμως εκείνη τη στιγμή, δεν είχε φερθεί σαν κανένας ψωνισμένος με μπλαζέ ύφος «σταρ» της κακιάς ώρας, απ'αυτούς που συνηθίζουν να το παίζουν βαριά πεπόνια χτίζοντας τον δήθεν μύθο τους. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να πονάει και στάθηκε δίπλα του. Έστω για εκείνα τα τρία-τέσσερα λεπτά που κράτησε το σκηνικό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μεγαλείο. Όχι να σε χειροκροτούν και να σε αποθεώνουν οι πολλοί. Αλλά να μπορείς, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που στέκεται μόνος στο σκοτάδι. Να σταθείς δίπλα του. Να τον ακούσεις. Να του δώσεις, έστω για λίγα λεπτά, την αίσθηση πως δεν είναι μόνος. Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον. Και στην τελική ίσως αυτό να έλειπε κι απ'τον ίδιον:κάποιος να τον κοιτάξει στα σκοτάδια του. #Νύχτα #Μουσική #Συναίσθημα

Στη δίκη για τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη, οι μαρτυρίες συγγενών θυμάτων αποκαλύπτουν συναισθηματικές στιγμές και σοβαρές καταγγελίες για παραλείψεις ασφαλείας και την κατάσταση του τρένου, με τη μητέρα της Αναστασίας Παπαγγελή να δηλώνει ότι το παιδί της υπέστη ασφυκτικό θάνατο κάτω από τα συντρίμμια. #Τέμπη #σιδηροδρομικόΔυστύχημα #δικαιοσύνη

Δεν γνωρίζω καμία αγάπη που να καταλήγει σε θολούρα. Όπως και αν μεγάλωσες από από όπου και αν είναι η καταγωγή σου ή το βιοτικό σου επίπεδο και οι πολιτικές σου απόψεις. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στους ανθρώπους. #αγάπη #ανθρώπου #συναίσθημα

"Πολλοί από τους εγχώριους Μουσουλμάνους του Μοριά, που δεν γνώριζαν άλλη γλώσσα εκτός από την Ελληνική, έβγαιναν τη νύχτα από τα τείχη ικετεύοντας για τη ζωή τους. Φώναζαν στους Έλληνες στρατιώτες στη μητρική τους γλώσσα, θυμίζοντάς τους παλιές φιλίες, εμπορικές σχέσεις και κοινή καταγωγή. Κρατούσαν μάλιστα αυτοσχέδιους σταυρούς και ζητούσαν να βαπτιστούν αμέσως. Όμως, η οργή των επαναστατών ήταν τέτοια που θεώρησε αυτές τις εκδηλώσεις ως ύστερη υποκρισία για τη σωτηρία της ζωής τους, καθώς οι ίδιοι άνθρωποι λίγους μήνες πριν πρωτοστατούσαν στις λεηλασίες των χριστιανικών χωριών..." Αυτά μας λέει, μεταξύ άλλων, ο Maxime Raybaud, Γάλλος στρατιωτικός και αυτόπτης μάρτυρας στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Στα απομνημονεύματά του (Mémoires sur la Grèce), περιγράφει συγκλονιστικά πώς η κοινή ελληνική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε ως σανίδα σωτηρίας, αλλά και γιατί απέτυχε. "Δηλαδή", με ρώτησε κάποια στιγμή κάποιος, "σφάξαμε το ίδιο μας το αίμα;" Αν θέλω να λέω ότι υπηρετώ την αλήθεια, η απάντηση είναι "ναι"! Κάθε όμως ενέργεια της Επανάστασης του 1821, κρύβει μέσα της συγκλονιστικά και "αποσιωπημένα" κεφάλαια, τόσο από την ιστοριογραφία όσο, φυσικά, και από τη συστηματική προπαγάνδα των γειτόνων. Θα ξεκινήσουμε από το παραμύθι της πληθυσμιακής κατανονής και των 30 και 40 χιλιάδων νεκρών που διαβάζουμε. Να προσθέσω και το "Τούρκων" νεκρών που φυσικά αποτελεί ακόμη ένα φανταστικό κατασκεύασμα. Όταν λέμε Μουσουλμάνοι στην Τριπολιτσά του 1821, πρέπει να γνωρίζουμε ότιδεν επρόκειτο για ένα ομοιογενές εθνοτικό σύνολο από την Ανατολία. Ο πληθυσμός της, τις ημέρες της άλωσης (23 Σεπτεμβρίου 1821), είχε υπερδιπλασιαστεί τεχνητά. Η πόλη υπό κανονικές συνθήκες είχε περίπου 15.000–20.000 κατοίκους, αλλά λόγω της προέλασης των επαναστατών, είχαν καταφύγει εκεί Μουσουλμάνοι και Εβραίοι από ολόκληρο τον Μοριά (από τα Καλάβρυτα, την Καρύταινα, το Λεοντάρι κ.λπ.). Την ημέρα της άλωσης, ο πληθυσμός εντός των τειχών υπολογίζεται τεκμηριωμένα μεταξύ 30.000 και 35.000 ανθρώπων. Από αυτούς, οι ένοπλοι (δηλαδή ας το αποκαλέσουμε ο στρατός) ήταν περίπου 10.000 με 12.000. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Μουσουλμάνων της πόλης (αλλά και του Μοριά), ~55% - 60%, ήταν ντόπιοι, εξισλαμισμένοι πληθυσμοί ελληνικής καταγωγής (Μοραίτες Μουσουλμάνοι). Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν ελληνικά ως μητρική γλώσσα (πολλοί δεν ήξεραν καν τουρκικά!).Είχαν κοινά πολιτισμικά στοιχεία, ακόμη και κοινά επώνυμα ή συγγενικούς δεσμούς με τους Χριστιανούς της υπαίθρου. Ήταν κυρίως αγρότες, γαιοκτήμονες, αστοί και διοικητικοί υπάλληλοι που είχαν αλλάξει πίστη τους προηγούμενους αιώνες για λόγους φορολογικών και κοινωνικών προνομίων. Ενα άλλο πληθυσμιακό κομμάτι αποτελούσαν οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, ~10%. Ήταν, θα λέγαμε, η στρατιωτική "σπονδυλική στήλη" της άμυνας της πόλης. Είχαν έρθει ως ενισχύσεις (περίπου 2.500-3.500 άνδρες) υπό την αρχηγία του Ελμάς μπέη, σταλμένοι από τον Χουρσίτ πασά. Ήταν έμπειροι πολεμιστές, Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Και είχαμε και τους Οθωμανούς Αξιωματούχους, ~15% - 20%, δηλαδή την άρχουσα τάξη της πόλης (διοικητές, δικαστές/καδήδες, στρατιωτικοί ανώτεροι αξιωματικοί). Αυτοί προέρχονταν από την Κωνσταντινούπολη ή την Ανατολία. Ήταν η μειοψηφία του πληθυσμού, αλλά κατείχαν όλη την πολιτική εξουσία και τον πλούτο της πόλης. Μαζί τους βρίσκονταν και οι οικογένειές τους (χαρέμια, υπηρέτες). Σε αυτούς τώρα πρέπει να προσθέσουμε περίπου 1000-2000 Εβραίους που ήταν κυρίως έμποροι Σεφαραδίτες και κάποιους Χριστιανούς, ~5%, ελάχιστοι (οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν λόγω λιμού) που μιλούσαν ελληνικά. Το 1821 δεν ξεκίνησε ως ένας τυπικός πόλεμος μεταξύ δύο σύγχρονων κρατών με διεθνείς κανόνες. Όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ίσχυε το σύστημα των μιλλέτ. Δεν υπήρχε διαχωρισμός με βάση το DNA ή τη γλώσσα, αλλά με βάση την πίστη. Ο Μουσουλμάνος ήταν "Τούρκος" (έτσι τον αποκαλούσαν οι επαναστάτες) και ο Χριστιανός ήταν "Ρωμιός/Έλληνας". Όταν ξέσπασε η Επανάσταση την άνοιξη του 1821, οι Μουσουλμάνοι της υπαίθρου κατέφυγαν στα κάστρα. Κατά την υποχώρησή τους, αλλά και μέσω των εξόδων που έκαναν από την Τριπολιτσά (όπως στην πρώτη μάχη της Τριπολιτσάς), έκαψαν χριστιανικά χωριά, λεηλάτησαν περιουσίες και προχώρησαν σε σφαγές αμάχων για να τρομοκρατήσουν τους επαναστάτες. Αν και η βάση, επαναλαμβάνω, ήταν ελληνοφωνούντες αγρότες, η ηγεσία τους (οι αγάδες δηλαδή και οι μπέηδες του Μοριά) ήταν αυτοί που διέταζαν και συμμετείχαν ενεργά στην καταπίεση και στις εκτελέσεις Χριστιανών. Στα μάτια των εξεγερμένων, η διάκριση μεταξύ "απλού πιστού" και "καταπιεστή" είχε χαθεί μέσα στο αίμα των πρώτων μηνών. Και εδώ εύλογα θα με ρωτήσετε...γιατί δόθηκε "μπέσα" στη φρουρά του Ελμάς Μπέη (τους Τουρκαλβανούς δηλαδή) και δεν δόθηκε η ευκαιρία επιστροφής στο "αίμα μας"; Η συμφωνία του Κολοκοτρώνη με τους ένοπλους Τουρκαλβανους δεν έγινε από ανθρωπισμό, αλλά από καθαρή στρατιωτική στρατηγική. Ήθελε να διάσπασει την άμυνα. Αυτή η "ομάδα" ήταν η πιο σκληροτράχηλη και καλά εκπαιδευμένη στρατιωτική δύναμη μέσα στο κάστρο. Ο Κολοκοτρώνης γνώριζε ότι αν αυτοί πολεμούσαν "μέχρι θανάτου", οι απώλειες των Ελλήνων θα ήταν τεράστιες και η άλωση θα καθυστερούσε. Αφαιρώντας τους, λοιπόν, από την εξίσωση, η άμυνα της πόλης κατέρρευσε εκ των έσω. Επιπλέον, οι άνδρες αυτοί δεν είχαν συναισθηματικό ή ιδιοκτησιακό δεσμό με τον Μοριά. Ήταν μισθοφόροι και το μόνο που ήθελαν ήταν να επιστρέψουν ζωντανοί στον τόπο τους με τα όπλα τους. Τώρα το γιατί δεν ζητήσαμε από το αίμα μας να αλλάξουν πίστη, πρέπει να το αναζητήσουμε στην ψυχολογία του ίδιου του 1821. Οι Έλληνες θυμούνταν καλά ότι μισό αιώνα πριν, κατά τα Ορλοφικά, πολλοί ντόπιοι Μουσουλμάνοι είχαν πρωτοστατήσει στις άγριες σφαγές των Χριστιανών. Η καχυποψία ήταν απόλυτη. Η άλωση της Τριπολιτσάς δεν ήταν μια οργανωμένη παράδοση κράτους, αλλά μια άτακτη εισβολή χιλιάδων οργισμένων και πεινασμένων επαναστατών που ζητούσαν εκδίκηση για 400 χρόνια σκλαβιάς. Όταν έσπασε η πύλη, δεν υπήρχε καμία κεντρική εξουσία ιογενής να κάνει "διαλογή" ή να προσφέρει θρησκευτική μεταστροφή. Με άλλα λόγια, για τον επαναστάτη του 1821, το "αίμα" (αν το θέλετε η βιολογική καταγωγή) δεν σήμαινε τίποτα αν ο άλλος φορούσε σαρίκι και προσκυνούσε τον Αλλάχ. Η ταυτότητα ήταν θρησκευτική: "Για του Χριστού την Πίστη την Αγία". Ο ελληνόοφωνος Μουσουλμάνος θεωρούνταν "Τούρκος" και, ως εκ τούτου, εχθρός! Η αλήθεια όμως είναι ότι πριν από την τελική έφοδο, εκατοντάδες άμαχοι Μουσουλμάνοι έβγαιναν κρυφά τη νύχτα από τα τείχη και πήγαιναν στα ελληνικά ταμπούρια. Αναζητούσαν συγκεκριμένους Έλληνες οπλαρχηγούς ή προεστούς με τους οποίους είχαν εμπορικές σχέσεις ή κουμπαριές πριν από τον πόλεμο. Σε άπταιστα ελληνικά (τη μόνη γλώσσα που ήξεραν) φώναζαν στους επαναστάτες: "Είμαστε αδέλφια σας, είμαστε Μοραΐτες, δεν είμαστε Τούρκοι από την Ανατολή". Σε κάποιες πρώιμες φάσεις, ορισμένοι οπλαρχηγοί (όπως ο Γιατράκος ή ο Πετρόμπεης) τους δέχονταν και τους κρατούσαν ως αιχμαλώτους για λύτρα. Όμως, τις τελευταίες ημέρες, ο όγκος των πεινασμένων που έβγαινε ήταν τόσο μεγάλος, που οι Έλληνες στρατιώτες, φοβούμενοι ότι θα ξεμείνουν οι ίδιοι από τρόφιμα, άρχισαν να τους εκτελούν έξω από τα τείχη. Ο Γάλλος φιλέλληνας Maxime Raybaud (που σας έδωσα απόσπασμα στην αρχή) και ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων αναφέρουν ότι ολόκληρες μουσουλμανικές οικογένειες έπεφταν στα γόνατα μπροστά στους Έλληνες, κρατώντας αυτοσχέδιους ξύλινους σταυρούς, και ικέτευαν να βαπτιστούν Χριστιανοί εκείνη τη στιγμή. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μέσα στο αμόκ της μάχης, οι επαναστάτες θεώρησαν αυτές τις μεταστροφές "υποκριτικές", προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους και δεν τις δέχτηκαν. Υπήρξαν όμως εξαιρέσεις για γυναίκες και παιδιά. Πολλές Μουσουλμάνες που μιλούσαν ελληνικά ενσωματώθηκαν τελικά σε ελληνικές οικογένειες, βαπτίστηκαν και παντρεύτηκαν Έλληνες αγωνιστές μετά το τέλος του πολέμου. Να σημειωθεί όμως ότι αν και βιολογικά γηγενείς, οι Μοραΐτες Μουσουλμάνοι είχαν υιοθετήσει την ψυχολογία της άρχουσας τάξης. Όταν το 1770 ή το 1821 χρειάστηκε να υπερασπιστούν τα προνόμιά τους, συμπεριφέρθηκαν με την ίδια σκληρότητα όπως οι Οθωμανοί της Κωνσταντινούπολης. Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη αναφέρει ότι οι ντόπιοι αγάδες της Τριπολιτσάς ήταν οι πιο σκληροί διώκτες των Χριστιανών της Αρκαδίας. Οι Έλληνες θυμούνταν ποιος τους είχε κλέψει τη γη, ποιος είχε φυλακίσει τα παιδιά τους και ποιος είχε κάψει τα χωριά τους λίγους μήνες πριν... Όταν λοιπόν οι Μουσουλμάνοι θυμήθηκαν την "ελληνικότητά" τους λόγω της επικείμενης σφαγής, για τους επαναστάτες ήταν πλέον πολύ αργά. Το θρησκευτικό μίσος και η δίψα για εκδίκηση είχαν τυφλώσει κάθε λογική κοινής καταγωγής! "Οι πλείστοι των εν Τριπόλει οικούντων Οθωμανών ήσαν αυτόχθονες Πελοποννήσιοι, ων οι πρόγονοι είχον εξισλαμισθεί. Ούτοι ελάλουν την ελληνικήν γλώσσαν ως μητρικήν και ελάχιστα εγίγνωσκον την τουρκικήν. Εντούτοις, η συμμετοχή των εις τας καταπιέσεις και τα πρόσφατα έκτροπα κατά των Χριστιανών, καθιστούσε την ελληνικότητά των ανίσχυρον προ του θρησκευτικού μίσους" (Ιωάννης Φιλήμων, στο έργο του Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως). ------------------------ Οι σύγχρονες ιστορικές μελέτες υπολογίζουν ότι οι νεκροί κατά την άλωση της Τριπολιτσάς κυμαίνονται μεταξύ 10.000 και 15.000 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους από τον λιμό και τις ασθένειες κατά τους τελευταίους μήνες της πολιορκίας.Ο αριθμός των 30.000 ή 32.000 νεκρών που αναφέρεται σε ορισμένες πηγές της εποχής (όπως στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη) θεωρείται από τους σύγχρονους ιστορικούς στατιστικά διογκωμένος. Η διόγκωση αυτή εξυπηρετούσε την ψυχολογία του πολέμου. Οι επαναστάτες ήθελαν να υπερτονίσουν το μέγεθος της επιτυχίας τους απέναντι στο ισχυρότερο οχυρό του Μοριά, ενώ η οθωμανική πλευρά ήθελε να μεγεθύνει το μέγεθος της δικής της καταστροφής! Καλημέρα σε όλους! Υ.Γ. Θα το ανεβάσω και σε αγγλικά. Μόλις βρω λίγο χρόνο! #Επανάσταση1821 #ΕλληνικήΙστορία #Μοριάς

Πήγα στη μάνα μου γιατί θα φύγει πάλι κ ήθελε να με δει είπε. Με είδε, με έκρινε σιωπηλά, μου έκανε σαφές να κάνω τα κουμάντα μου κ πως ο καθένας την πορεία του Εγώ πήγα έτοιμος για να ζητήσω βοήθεια γιατί νιώθω πως χάνομαι Δεν είπα τίποτα τελικά #οικογένεια #συναίσθημα #βοήθεια

- Είναι τρελό… - Άρα μας ταιριάζει. ΚΛΑΙΩ ΓΟΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ 12χρονο σιπ μου 🥹🥹🥹🥹🥹 #tosoisou https://t.co/kB2EDn6RJa #τσιγάρο #σχέσεις #συναισθήματα