Search

Ann Heberlein har inte bara anslutit sig till galenvänstern genom att börja skriva för GAD World. Hon bidrar också till att trivialisera och relativisera fascismen genom att, på mycket lösa grunder, påstå att M flörtar med fascismen. På Sicilien träffade jag Gianfranco, vars far mördades av Mussolinis fascistregim. Att jämföra ett demokratiskt svenskt regeringsparti med fascismen är ett hån mot totalitarismens offer och urvattnar ett av historiens mest laddade begrepp. Att detta dessutom sker i en publikation som återkommande haft svårt att upprätthålla en rågång mot extremism gör det knappast bättre. #Fascism #Extremism #Demokrati

Článek podrobně popisuje události spojené s rychlým vojenským převratem, který v červenci 1936 přivedl k moci ve Vitorii první starostu jmenovaného Frankem, a přetváří tak město na významnou základnu franquisického režimu, přičemž je zdůrazněna role Camila Alonsa Vegy a vojenské podpory z Mussoliniho a Hitlerova režimu. #Vitoria #GuerraCivilEspañola #Franquismo

Ein erheblicher Teil des Mussolini-Baus in Bozen ist plötzlich eingestürzt, wodurch ein großes Loch entstanden ist und die Geschichte des Gebäudes sowie dessen symbolische Bedeutung als Manifestation faschistischer Macht erneut in den Fokus gerückt werden, während Ermittlungen über die Ursache des Einsturzes andauern und zum Glück keine schwerwiegenden Verletzungen gemeldet wurden. #Bozen #Einsturz #Faschismus

Hay una hipocresía brutal en quienes dicen que Hitler o Mussolini eran socialistas cuando les conviene despegarse de la basura fascista, y luego llaman capitalista a China cuando quieren justificar sus propios fracasos. No buscan verdad, buscan manipular el relato. Quieren apropiarse de todo lo que funciona y echarle al socialismo o al comunismo toda la mierda que ellos mismos generan. Ese doble discurso es tan burdo como oportunista: si algo salió mal, “eso es socialismo”; si algo salió bien, “eso no cuenta”; y si un régimen autoritario les sirve para defender su modelo, entonces de repente ya no es ni autoritarismo ni explotación, sino “capitalismo”. La historia no es un menú para elegir etiquetas según la conveniencia ideológica. En resumen: no están defendiendo la verdad, están defendiendo su propaganda. Y para eso retuercen la historia hasta dejarla irreconocible.

Olof Bärtås, vikarierande redaktör på Expressens kultursida, rycker ut till försvar för Anders Q Björkmans insinuation om att @CarlOskar flörtar med fascistisk estetik. Enligt den vikarierande kulturredaktören ska jämförelsen med Mussolini inte tas på allvar. Den är ”ironisk”, vilket tydligen framgår av ett utropstecken som ”ska få smilbanden att dra på sig”. Frågan är om Expressens kultursida hade varit lika generös om en borgerlig skribent jämfört en vänsterpolitiker med Hitler och sedan hänvisat till ironi. Då hade vi sannolikt fått höra om trivialisering av nazismen, historierevisionism och farlig politisk retorik. Därefter intar den vikarierande kulturredaktören ett närmast parodiskt von oben-perspektiv. Den så kallade ”nyhögern” förstår enligt honom inte kultur på grund av en ”bristande känsla för stilgrepp och genrer”. Kulturjournalister kan däremot, genom litteratur och historia, ”avtäcka tolkningsramar och undertexter” som förblir dolda för ”samtidskranka politikertyper”. Det är en imponerande självbild: kulturredaktören som upplyst uttolkare, höjd över politiker och journalister som saknar förmåga att förstå ironi. Men talet om stilgrepp fungerar här mest som ett intellektuellt alibi för politisk dubbelmoral. När en minister associeras med Mussolini är det sofistikerad kulturjournalistik. När jämförelsen kritiseras beror det på att kritikerna inte kan läsa. Den vikarierande kulturredaktören tror sig avslöja en hel yrkeskårs bristande läsförståelse. I själva verket avslöjar texten främst hans egen självgodhet, politiska enögdhet och intellektuella torftighet. https://t.co/BupTAtN3Kv #Kulturdebatt #Politik #Ironi

El artículo destaca la estrecha relación entre política y fútbol, evidenciando cómo, desde el inicio de los Mundiales, políticos como Donald Trump y Benito Mussolini han influido en el torneo, ejemplificando cómo la intervención política en el deporte ha sido constante a lo largo de la historia, reflejándose en escándalos actuales y pasados. #MundialFútbol #FIFAvsPolítica #InjerenciasPolíticas

Članek obravnava vpliv politike na svetovno nogometno prvenstvo skozi zgodovino, pri čemer izpostavlja škandale od Mussolinijeve Italije do današnjega vmešavanja Donalda Trumpa, ki je nedavno posredoval v kaznovanju ameriškega igralca Folarina Baloguna, kar je močno razburilo športno javnost. #SP2026 #DonaldTrump #nogomet

Durante el Mundial de 1934, realizado en Italia, Benito Mussolini intervino personalmente en la elección de los árbitros que dirigían los partidos de la selección italiana. Según las crónicas de la época, el dictador cenaba formalmente con ellos la noche anterior a los encuentros para dejar en claro qué se esperaba de su actuación. En el partido de cuartos de final contra España, el árbitro belga Louis Baert permitió un juego salvaje por parte de los italianos, especialmente contra las principales figuras españolas. El arquero Ricardo Zamora terminó con las costillas rotas. En el desempate posterior, el árbitro René Mercet anuló dos goles legítimos a España; su actuación fue tan cuestionada que la propia Federación Suiza terminó suspendiéndolo de por vida. En la semifinal contra Austria, el árbitro Ivan Eklind convalidó un gol italiano en una jugada en la que varios futbolistas empujaron al arquero austríaco hacia adentro de la red. Minutos después, el mismo árbitro interceptó con la cabeza un pase que podía derivar en un contraataque claro de Austria. Tras ese partido, Mussolini designó nuevamente a Eklind para dirigir la final contra Checoslovaquia. La jugada más polémica de la final ocurrió cuando Luis Monti derribó al delantero checo Oldřich Nejedlý dentro del área italiana. La falta parecía un penal evidente, pero Eklind la ignoró y dejó seguir el juego. Antes del silbato inicial, el árbitro se ubicó frente al palco presidencial y realizó el saludo fascista dirigido a Benito Mussolini. Italia ganó el partido por 4 a 2. No sé por qué se me vino a la memoria esta serie de datos sobre un tema que no es el mío, como es el caso de los deportes. #Mundial1934 #Historia #Fútbol

In zijn artikel reflekteert Arie Elshout op Antonio Scurati's waarschuwing over de terugkeer van Mussolini's gewelddadige erfenis in de huidige maatschappij, waarbij hij de link legt tussen het toenemende radicale populisme, migratievraagstukken, en de druk op sociale cohesie in Nederland. #AntonioScurati #Mussolini #immigratie

85. lat temu, 4 lipca 1941 roku, Niemcy - przy czynnej pomocy Ukraińców - dokonali mordu na 37 profesorach lwowskich oraz ich rodzinach. W odróżnieniu od wielu innych zbrodni podczas II wojny światowej, ta została dosyć szczegółowo udokumentowana i opisana. Po pierwsze dlatego, że ofiary były ludżmi bardzo znanymi, nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Zamordowani zostali tego dnia między innymi Tadeusz Boy-Żeleński i Kazimierz Vetulani. Po drugie, Niemcy bardzo spieszyli się ze zbrodnią i rozstrzelali (przy czym pluton egzekucyjny stanowili ukraińscy milicjanci) profesorów nie dbając o tajemnicę. Zresztą, kiedy oni o to dbali. W każdym razie uchowało się wielu świadków egzekucji oraz całej akcji. (Wspomnijmy jeszcze, czemu Niemcom tak się śpieszyło. Otóż po Sonderaktion Krakau i interwencji zagranicznej, w tym Mussoliniego, Niemcy uznali, że tym razem polskich profesorów należy zabić natychmiast.) Wśród opowieści świadków przewijał się wątek dziwnego zachowania gestapowców i pomagających im ukraińskich milicjantów, którzy wdzierali się też pod adresy, gdzie polscy naukowcy już nie mieszkali - także dlatego, że już dawno nie żyli. Okazało się, że zabójcy mieli przygotowaną listę ofiar, ale nieaktualną. Została bowiem sporządzona przez Ukraińców, dawnych studentów lwowskich uczelni, którzy po prostu wypisali swoich wykładowców… #IIWojnaŚwiatowa #Historia #Lwów

Till Svenska Dagbladets kulturredaktion. Krönikan "Mussolini skulle ha varit avundsjuk" är verkligen usel. Örnar används ofta i heraldik och ingår i Tysklands riksvapen, såsom Carl-Oskar Bohlin förklarar i sitt videoklipp. Tyska parlamentariker talar framför bilden av en stor örn varje dag! Förutom det uppenbara sakfelet i krönikan visar den också på det som just nu är en bisarr trend som sprider sig bland intellektuella i Stockholm, att allt som på något sätt kan kopplas till nazism blåses upp till orimliga proportioner, inklusive det allra mest långsökta, som nu med flygvapnets örn som påstår vara en fascistsymbol. Det går inte en dag utan att kritikerna av regeringen hävdar att den är nazistanstruken på grund av samarbetet med Sverigedemokraterna. Allt blir i det perspektivet nazistämplat. Precis allt. Häromdagen tyckte Aftonbladets ledarsida till och med att ett förslag om att tillåta försäljning av vin i matbutiker var auktoritärt. Min fråga till er på Svenska Dagbladets kulturredaktion är om ni inte själva kan se hur detta mönster spridit sig? Hur kan annars en krönika som den som Anders Björkman har skrivit kommit till? Det enda sättet som den blir relevant är om man tar på sig sina konspirationsteoretiska glasögon som gör att man kan identifiera fascistoida symboler och man måste även hysa ett förakt för just Carl-Oskar Bohlin för att tycka att det är rimligt att skriva om saken. Ser ni inte att ni har hamnat i en loop? Jag vet inte vad man gör som kulturjournalist egentligen men är inte poängen med journalistik att man ska rapportera om vad som hänt för andra som inte var på plats själva, och även ge förklarande sammanhang? Är det då inte rimligt att en journalist försöker ställa sig utanför åsiktsbubblor för att se om det finns annan och ny information som läsaren kan vara intresserad av? Jag överväger just nu att bli prenumerant på SvD faktiskt på grund av att jag fått ett bra erbjudande. Ska jag slå till? Nja, känner mig lite tveksam om det är så att artiklarna består av löst tyckande utan kvalitetskontroll. Jag tycker att sånt kan vara kul också men det finns ju gratis på sociala medier. #journalistik #kulturdebatt #yttrandefrihet

A lengyel elnök hivatala indoklást adott arra, miért vonták vissza Volodimir Zelenszkij kitüntetését, míg Benito Mussolini és más történelmi személyek kitüntetései érvényben maradtak, hangsúlyozva, hogy Zelenszkij „nyíltan megsértette” Lengyelországot, míg a korábbi kitüntetettek nem követtek el hasonló aktusokat. #Lengyelország #UkránPolitika #Zelenszkij

A lengyel elnöki hivatal tisztviselői megpróbálták megmagyarázni, hogy miért birtokolhatja még mindig Mussolini, II. Katalin és Gerhard Schröder a Fehér Sas-rendet, amelyet Zelenszkijtől elvettek, azzal érvelve, hogy Zelenszkij magatartása, amely a múlt hónapban az UPA hőseinek emlékművet állított, sértő Lengyelország számára, amely az ukránok legjobb barátjának bizonyult az utóbbi években. #FehérSasRend #Lengyelország #Zelenszkij

🇵🇱🇺🇦 ❗️ „Prezydent @ZelenskyyUa wspomniał o Benito Mussolinim, Katarzynie II i Gerhardzie Schröderze, którzy nie zostali pozbawieni tego odznaczenia. Dwoje pierwszych już dawno nie żyje, a Polska nie odbiera Orderu pośmiertnie. Były kanclerz Niemiec natomiast nigdy nie obraził narodu polskiego tak otwarcie, jak prezydent Ukrainy, choć jego działalność na rzecz putinowskiej Rosji należy potępić jako szkodliwą dla Polski i Europy. Za rządów Schrödera w Niemczech nie wzniesiono żadnych pomników ku czci Hitlera ani Himmlera. Żadna jednostka Bundeswehry nie została nazwana imieniem bohaterów SS” – Agnieszka Jędrzak, podsekretarz stanu w @prezydentpl, nadzorująca Biuro Odznaczeń i Nominacji „Ale prezydent Zełenski, który teraz wypomina, że Mussoliniemu, Katarzynie II i Schröderowi nie odebrano Orderu, nie narzekał, że go mają, gdy przed trzema laty sam odbierał wyróżnienie. Poza tym do obelgi, jaką było nazwanie jednostki ukraińskiej armii imieniem bohaterów UPA, dokłada kolejną, odsyłając odznaczenie kurierem” - dodała #Polska #Ukraina #politika