Search

Der Spitzenkandidat der CDU in Mecklenburg-Vorpommern Daniel Peters bittet verzweifelt darum, die CDU nicht unter fünf Prozent zu schicken. Er sagt in seinem neuen Appell, das Land würde die CDU brauchen. Wofür sollte man eine Partei brauchen, die Milliarden in die Ukraine verschenkt und die eigenen Bürger dann über hohe Steuern abzocken muss, weil angeblich kein Geld im Haushalt da sei? Das Land braucht unsere AfD und endlich wieder Politik für die eigenen Bürger! #CDU #AfD #Politik

Czarzasty chyba potrzebuje pomocy, bo jest niezdrowo pobudzony… „Zobaczcie co się stało dzięki Unii Europejskiej! Jeśli ktoś tego nie widzi to albo jest z PiSu, albo z Konfederacji, albo od Nawrockiego, albo jest idiotą” Przecież wszyscy ci, których ten komunista wymienił mówią o reformowaniu Unii, a nie o wychodzeniu z Unii, co za debilny przekaz XD #UniaEuropejska #Polska #Polityka

Niemcy i Szwedzi przegrupowują wojska na Gotlandię aby zwiększyć bezpieczeństwo Morza Bałtyckiego. Kolejna po Litwie misja niemiecka w obronie wschodniej flanki NATO. Tak działają dobrzy sojusznicy. Chcieliśmy żeby Niemcy jasno stały przeciw Rosji - to właśnie to robią. Kto nie chce tego widzieć - przewiązał sobie oczy ruską onucą. #NATO #Bezpieczeństwo #MorzeBałtyckie

In Russia, between 15,000 and 30,000 North Koreans work, including women, with many of them employed in the arms industry and construction, and their incomes are five times higher than in China, with the continued employment of North Koreans in companies like Wildberries confirmed even in light of attacks on these businesses. (translated)

"PUGLIA IN": FROM SAN SEVERO TO STANFORD UNIVERSITY: THE 'SIX-SEAT REVOLUTION' OF TEATRO EDICOLA SOURCE: https://www.pugliain.net/301723-san-severo-teatro-edicola/ SAN SEVERO (FG) - The "Stanford Social Innovation Review (SSIR)", the scholarly quarterly published by the "Stanford Center on Philanthropy and Civil Society" at the prestigious Stanford University — ranked second in the world in the Shanghai Ranking of World Universities — and universally regarded as the pre-eminent global point of reference for scholars, policy-makers and practitioners in the fields of innovative enterprise and philanthropy, hath published the reportage “The Six-Seat Revolution” concerning the Teatro Edicola of San Severo, the smallest theatre in the world, born of the intuition of Francesco Gravino, Artistic Director of the Foyer ’97 company. Its author is Luciano Magaldi Sardella, independent researcher and international journalist, a native of Orta Nova with maternal lineage rooted in San Severo, and erstwhile contributor of studies published in international academic journals. The piece appeared in the Septembertide (Fall 2026) edition of the academic review, within the section consecrated to Arts and Culture. A presence which projecteth San Severo, and more broadly the entirety of Capitanata, into the international élite of research on cultural and urban innovation. The theatre is born from a disused newsstand It all commenceth upon 27 March 2026, World Theatre Day, in the Piazza Municipio at San Severo. A newsstand long disused in Via Matteo Tondi raiseth its shutter to reveal, in lieu of newspapers and cigarettes, an actor upon the stage. Within: six chairs. At intervals of fifteen minutes, a new audience taketh its place. Drawing inspiration from the televisual format of "Edicola Fiore" of the celebrated Sicilian radio and television presenter, there was born Teatro Edicola, a structure now recognised in the media as the smallest theatre in the world by both dimension and capacity: four square metres in total, with a scenic space of less than two metres. Gravino hath led Foyer ’97 for nigh on thirty years, forging an exacting artistic trajectory in a context — that of Southern Italy — historically penalised with respect to public funding for culture. And yet, when he beheld that vacant kiosk, he chose the path of provocation: to transmute the bare minimum into a manifesto concerning the very signification of theatre. The model and its measurable effects The inaugural season endured for three days. All performances were sold out. In a single afternoon, upwards of sixty persons attended the representations. The cost of the entire pilot operation was less than three thousand dollars. The formula is radical in its constitutive elements: performances of five to twelve minutes' duration, conceived expressly for the space rotation of the audience every fifteen minutes direct and ineluctable visual contact betwixt actor and spectator no architectural or psychological distance betwixt stage and stalls ticket proffered at five euros per person, with a hybrid economic model envisaging municipal support, local sponsors and box-office receipts According to the analysis published in the "Stanford Social Innovation Review", Teatro Edicola representeth a replicable paradigm of low-cost, high-impact urban regeneration, capable of reactivating abandoned commercial spaces — newsstands, tobacconists, telephone kiosks — without the necessity of substantial infrastructural investment. The voice of him who built it all Francesco Gravino entertaineth no doubt as to the significance of the undertaking: “One doth not require grand theatres to transform a portion of a city. One requireth a sound idea and the courage to restore to the collectivity a space that hath lost its function.” And concerning the import of international recognition: “Teatro Edicola was born to demonstrate that a locus of encounter and culture may arise wheresoever, even within two square metres. That today this labour should be studied at an international level and that enquiries should arrive from cities such as Lucca and Rome is confirmation that the path is the right one.” The director hath also explicated the symbolic choice of place: the newsstand was the point at which, each morn, one paused, one apprised oneself, one recognised oneself as a community. Its disappearance lacerated a precise social fabric. To restore unto it a cultural function signifieth to re-stitch that fabric from the very point at which it was rent. Challenges: scalability, institutional recognition, rootedness The SSIR reportage doth not merely celebrate the project but analyseth also its critical nodes. The first is sustainability over time: an activation of three days, howsoever successful, doth not yet constitute a stable programme, a veritable seasonal programmation (weekends from springtide to autumn) with a rotating roster of local and regional companies. The second node concerneth replicability without loss of identity: Teatro Edicola functioneth also by virtue of the profound roots of Foyer ’97 within the San Severo territory. To transplant the model elsewhere requireth not merely a physical kit, but an entire process of community building. The third obstacle is institutional: in a system of public funding which rewardeth organisations possessed of consolidated premises and predictable output metrics, a project deliberately experimental, hyper-localist and by its very nature impermanent struggleth to gain access to the ordinary channels of the Fondo Nazionale per lo Spettacolo dal Vivo (FNSV) of the Ministry of Culture. A lesson which travelled beyond Puglia In the Stanford Social Innovation Review the author concludeth that the intuitions of Teatro Edicola transcend the San Severo context: in any community wherein cultural institutions struggle to reach youthful, diverse, or economically marginal publics, the principle of proximity proveth disruptive: to meet people where they already are, in the spaces they inhabit quotidianly. From the populous centre of Daunia to the pages of Stanford University: San Severo and its diminutive kiosk demonstrate that six chairs, four square metres, and a vision sufficeth to alter the manner in which a city conceiveth itself. And to proffer unto the world a model which costeth less than one might suppose yet is worth far more than one might imagine.

Rosyjskie polowanie na ukraińskie lokomotywy. Próba oszacowania skali kryzysu. W dniu 14 września 2026 r. ukr Minister Odbudowy, Infrastruktury i Transportu Mykoła Kałasznykow na specjalnym spotkaniu z ambasadorami UE przedstawił aktualną sytuację w funkcjonowaniu logistyki kraju w warunkach nasilających się ataków rus. W trakcie spotkania poinformowano że rus uszkodzili lub zniszczyli od 2022 r. 509 lokomotyw spółki Koleje Ukraińskie (Ukrzaliznycia). Z tego około 300 lokomotyw uległo zniszczeniu lub uszkodzeniu w ostatnich 8 miesiącach. Jednocześnie skala rus ataków wzrasta. W pierwszych dwóch tygodniach września 2026 r. rus zniszczyli lub uszkodzili 17 lokomotyw. Natomiast w lipcu - sierpniu Koleje Ukraińskie traciły 37-40 lokomotyw miesięcznie. Aby stwierdzić jaka jest skala kryzysu z którym musi się obecnie mierzyć Ukrzaliznycia, trzeba poznać dokładną liczbę lokomotyw w dyspozycji tego państwowego monopolisty. Przypominam że podstawowy rozstaw szyn na Ukrainie wynosi 1520 mm. Jest to tzw. szeroki tor (standard rosyjski/posowiecki), czyli o 85 mm szerszy od standardowego toru europejskiego. W rezultacie zwykłe przekazanie używanych lokomotyw przez kraje UE nie wchodzi w grę. Jedyne kraje bałtyckie i Finlandia dysponuje pewną liczbą lokomotyw przystosowanych do szerokich torów. Według zebranych przez mnie danych w lutym 2022 r. Koleje Ukraińskie dysponowały łącznie 3596 lokomotywami. Z tego: - 550 lokomotyw pasażerskich (71 spalinowe, 479 elektryczne); - 1258 lokomotyw manewrowych; - 1788 lokomotyw towarowych (639 lokomotyw spalinowych, 1149 elektrycznych); Spośród 1788 lokomotyw towarowych, w eksploatacji przed wojną znajdowało się około 970. Kolejne 648 przechodziło naprawy lub znajdowało się w tzw. rezerwie magazynowej. Kolejne 170 lokomotyw to tabor wycofany. Choć formalnie figurował on ewidencji Kolei Ukraińskich, w praktyce nie stanowił one bezpośredniej rezerwy strategicznej, ponieważ jego przywrócenie do ruchu wymagałoby ogromnych nakładów finansowych, dostępności części zamiennych oraz czasu co najmniej 1-2 lat. Jeżeli chodzi o możliwości remontu. Koleje Ukraińskie dysponują następującymi zakładami naprawczymi: - Lwowski Zakład Naprawy Lokomotyw (Specjalizuje się głównie w naprawach kapitalnych i modernizacjach lokomotyw elektrycznych prądu stałego i zmiennego); - Dniepropietrowski Zakład Naprawy Lokomotyw (Główny ośrodek naprawczy dla lokomotyw elektrycznych pasażerskich i towarowych) - Połtawski Zakład Naprawy Lokomotyw (Ośrodek skupiony na naprawach kapitalnych i modernizacjach towarowych lokomotyw spalinowych jak i manewrowych. Był jeszcze Zaporoski Zakład Naprawy Lokomotyw Elektrycznych, ale kilka miesięcy temu przerwał pracę w wyniku rus bombardowań. Łącznie wszystkie te zakłady odnawiały dotąd około 90-110 lokomotyw rocznie. Reasumując. Ponieważ nie znam dokładnych danych przyjmę że z tych 509 zniszczonych dotąd lokomotyw około 300 to były lokomotywy towarowe. To około połowa rezerwy magazynowej Kolei Ukraińskich sprzed wojny. Jeżeli więc tempo strat 40 lokomotyw miesięcznie zostanie utrzymane, Kolejom Ukraińskim matematycznie zacznie brakować lokomotyw towarowych w okolicach czerwca 2027 r. Natomiast w praktyce sądzę że dojdzie do tego w okolicach marca 2027. Jeszcze gorsza sytuacja występuje w przypadku lokomotyw pasażerskich. Jeżeli przyjmiemy że około 200 lokomotyw pasażerskich zostało zniszczonych przez rus, to już w tym momencie Koleje Ukraińskie borykają się z ich niedoborem. Natomiast w ciągu kolejnego pół roku jeżeli tempo strat zostanie utrzymane (około 90 -100 lokomotyw pasażerskich) to ukr system kolejowych przewozów pasażerskich ulegnie znacznemu ograniczeniu. #Ukraina #KryzysTransportowy #Lokomotywy

Nie poznaję @wlodekczarzasty i dobrze. Jestem zaskoczony jego pasją i konsekwencją w jego przemowie, logiką, rzuconą z emocjami pełną paletą ludzkich niezwykle ważnych praw i traktowań. Tych, o które ja walczę przez całe swoje dorosłe życie. Tak się porobiło. Świetne wystąpienie. Do tego wcześniej znakomicie wypadł @KGawkowski. Facet ma procesor i składnię zdań przejrzystą i bezbłędną. I stoją za nim dokonania. Hoho... @__Lewica podniosła głowę i przyspiesza. Brawo. #Polityka #Wystąpienie #Lewica

Nel giorno dei 100 anni di San Siro, lo stadio dedicato a Meazza che tenne a battesimo Sandrino al debutto nel 1961, Mazzola se ne va: una vita per l’Inter da campione eccelso Figlio di una leggenda vivente come papà Valentino scomparso a Superga, Mazzola è riuscito nell’impossibile impresa di arrampicarsi sul suo piedistallo. Un altro mito della Grande Inter che se ne va Sembra quasi che abbia voluto sceglierlo, il giorno della sua morte, Sandro Mazzola: che ci ha lasciato oggi, 19 settembre 2026, nel giorno in cui lo stadio di San Siro che negli anni 60 e 70 lo vide eccelso e inimitabile primattore compie 100 anni; lo stadio che porta il nome di Giuseppe Meazza, altra leggenda interista, l’uomo che - guarda caso - tenne a battesimo in Serie A come allenatore proprio lui, Sandrino Mazzola, il 10 giugno 1961 in un match passato alla storia del calcio italiano: quel Juventus-Inter 9-1 in cui Angelo Moratti, papà di Massimo, in segno di protesta contro la FIGC del presidente Umberto Agnelli - en passant anche presidente della Juventus - decise di schierare la formazione De Martino, cioè la Primavera di oggi, dopo l’annullamento della vittoria a tavolino data all’Inter per l’invasione di campo che il 16 aprile aveva costretto l’arbitro Gambarotta a sospendere al 30’ del primo tempo, sullo 0-0, la partita al Comunale di Torino. La FIGC del presidente Umberto Agnelli accolse il ricorso del presidente della Juventus Umberto Agnelli e in barba a ogni precedente in materia dispose la ripetizione della partita: che l’Inter, appunto, boicottò mandando in campo i ragazzi e spedendo in panchina non Helenio Herrera ma Giuseppe Meazza. L’uomo di cui San Siro che oggi compie 100 anni porta il nome. L’uomo che proprio in quell’occasione tenne a battesimo Mazzola al debutto in Serie A in cui Sandro mise la firma all’unico gol nerazzurro di una partita surreale - oggi diremmo distopica - entrata subito nella storia non proprio adamantina del nostro calcio borderline. Raccontare Mazzola a chi non ha avuto la fortuna di vederlo giocare, diciassette lunghe stagioni dal 1960 al 1977, due Coppe dei Campioni, due Coppe Intercontinentali, quattro scudetti, il titolo di campione d’Europa con l’Italia nel 1968, capocannoniere sia in Serie A (1964-65, 17 gol) sia in Coppa dei Campioni (1963-64, 7 gol), una vita per l’Inter prima da giocatore e capitano (417 partite, 116 gol), poi da dirigente prima con Fraizzoli e poi con Massimo Moratti, raccontare Mazzola a parole - dicevo - non è facile. Ma a fotografarne la grandezza tecnica basta forse una tabella, quella che vedete sotto: è tratta dall’Albo d’Oro del Pallone d’Oro e si riferisce al 1971. Un’edizione del Pallone d’Oro in cui Mazzola, a quel tempo 29enne, si piazza al secondo posto dietro Johan Cruyff e davanti a George Best: e anche se ai tempi non eravate ancora nati o eravate troppo piccoli per ricordare, che fuoriclasse immensi siano stati Cruyff dell’Ajax e Best del Manchetser United credo lo sappiate tutti. Erano, è vero, tempi d’oro per il calcio italiano: che due anni prima, nel 1969, aveva trionfato con Rivera Pallone d’Oro e Gigi Riva secondo e che di lì a due anni avrebbe portato nientemeno che un portiere, Dino Zoff, sul secondo gradino del podio tra Cruyff (vincitore) e Gerd Muller (terzo classificato). Sandro Mazzola è stato un campione unico. Numero 8 della leggendaria Grande Inter di Helenio Herrera, in cui il 9 era Peirò (e prima Di Giacomo) e il 10 Luisito Suarez, Mazzola era un ibrido unico nel suo genere capace com’era, grazie alla sue doti di tecnica e velocità, scatto e resistenza di essere al tempo stesso eccelso attaccante e eccelso centrocampista, all’occorrenza anche di fatica. Ma ancora una volta sono le immagini, più della parole, a raccontare tutto di lui. E anche se quelle in bianco e nero non rendono giustizia, riguardatevi il gol che l’8 dicembre 1966 Mazzola segnò in Coppa dei Campioni sul campo dell’allora fortissimo Vasas Budapest: gol dell’1-0 dopo imbeccata di Bedin a innescarne la corsa. https://t.co/e90SQPEyK2 Sarti, Burgnich, Facchetti; Bedin, Guarneri, Picchi; Jair, Mazzola, Peirò, Suarez, Corso. Emoziona rileggere i nomi della Grande Inter degli anni Sessanta; e rattrista e fa male sapere che con la scomparsa di Mazzola sono oggi soltanto due i sopravvissuti: Gianfranco Bedin, classe 1945, e Aristide Guarneri, classe 1938, che ho la fortuna di incrociare ogni tanto nella città dove vivo, Cremona, nei pressi di Piazza Marconi, in perfetta forma: tutto diresti tranne che di trovarti di fronte a un ottantottenne. A pochi giorni dal crudele addio a Franco Baresi, leggenda del Milan, il calcio italiano s’inchina e piange Sandro Mazzola. Campione d’Europa nel 1968, vicecampione del mondo nel 1970, campione per sempre nel cuore non solo dei tifosi dell’Inter e della nazionale ma di tutti gli sportivi italiani. Capace di compiere la più difficile e grande delle imprese: salire - e rimanervi - sul piedistallo di un papà, il Valentino Mazzola scomparso a Superga, per classe, bravura e carisma inarrivabile. P.S. Se l’articolo ti è piaciuto e ancora non conosci il mio profilo “Palla Avvelenata” su https://t.co/l4gP5JEXPE vieni a dargli un’occhiata; e valuta la possibilità di abbonarti (6 euro l'abbonamento mensile, 60 quello annuale) per avere ogni giorno una lettura di qualità e un giornalismo libero e indipendente. “Palla Avvelenata” è un bestseller di Substack con abbonati in USA, Francia, Inghilterra e altri Paesi del mondo #SanSiro #SandroMazzola #Inter

Housing in Poland is becoming increasingly difficult to obtain, and according to a report from the Vienna University of Technology, residents of the country can only afford to purchase housing up to 50 m² at average incomes, which places Poland in an unfavorable position compared to Europe. (translated)