Search

The article discusses how important it is to provide support to women who have experienced a miscarriage or premature birth, with experts recommending that the loss be acknowledged and remembered, rather than downplayed with comments like it happens so often, because the impact of such an experience can be profound and lifelong. (translated)

Meneer K., een eenzame oudere man in Amsterdam, probeerde zijn verwaarloosde woning op te knappen, maar stuitte op talrijke problemen en chaos, wat zijn isolement en het gebrek aan contact met zijn familie, over wie hij ruzie had en wiens aanwezigheid hij afwees, benadrukte. #eenzameuitvaart #Amsterdam #rouw

Loods 24 is de plek in Rotterdam waar duizenden Joden werden samengebracht voordat zij werden gedeporteerd naar de vernietigingskampen. Jaarlijks worden hier de vermoorde Rotterdamse Joden herdacht, onder wie 686 kinderen. Dat antisemieten uit alle krochten van de hel elkaar altijd weten te vinden is geen nieuws. Hoe bestuurders daarop reageren, is wél nieuws. Althans, dat zou het moeten zijn. De blog van dr. Eliyahu Sapir is een must-read voor iedereen die de volledige betekenis van deze kwestie wil doorgronden. Waar het misgaat, is dat ‘Israëlkritiek’ wordt ingezet om zeggenschap op te eisen over een Joodse herdenking. Een herdenking van vermoorde Joden en Joodse kinderen verandert daarmee van een moment van collectieve rouw in een podium waarop hedendaagse politieke eisen worden afgedwongen. De slachtoffers van de Holocaust krijgen achteraf een politieke stem toegeschreven die zij nooit hebben gehad. Daarmee ontstaat een uiterst perverse verschuiving: politieke partijen, wijkraden en organisaties claimen niet alleen het recht om aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur af te wijzen, maar óók om te bepalen wie mag deelnemen aan een Joodse herdenking. Een deel van de analyse richt zich op de rol van burgemeester Carola Schouten. Haar reactie veranderde de aard van het conflict. In plaats van de brutale boycotters verantwoordelijk te houden voor de ontstane polarisatie, verklaarde zij ‘begrip te hebben voor de zorgen over de waardigheid van de herdenking’ en kondigde zij overleg aan met de organisatoren. Niet langer was de boycotdreiging het onderwerp van discussie: de aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur werd geframed als iets dat ‘opgelost’ zou moeten worden. De activisten kregen zo krankzinnig genoeg het mandaat van gatekeepers van deze Joodse herdenking. Dit is dus hoe institutionele normalisering werkt. Niemand claimt formeel regie over de herdenking, maar door politieke druk en bestuurlijk overleg ontstaat een nieuwe werkelijkheid waarin Joodse organisaties zich zouden moeten verantwoorden. De verantwoordelijkheid verschuift van degenen die antisemitische haat prediken naar de organisaties die de herdenking van de slachtoffers van de ultieme antisemitische haat houden. Sapir schrijft ook over de kramp waarin Nederlandse Joodse organisaties terecht zijn gekomen. De organisaties benadrukten na de antisemitische eisen dat de ambassadeur niet-politiek aanwezig zal zijn én zij boden ruimte voor een mogelijke dialoog. Deze reflex laat zien hoe verstikkend en dwingend de institutioneel-antisemitische druk inmiddels is geworden. De kern van het nu-antisemitisme: Joden in Europa worden geaccepteerd als slachtoffers van het verleden, maar die acceptatie verdampt meteen zodra Joodse continuïteit zichtbaar wordt in de vorm soevereiniteit en zelfbeschikking. Levende Joden worden gedwongen afstand te nemen van de Joodse staat, want ánders… Nu-antisemitisme ontstaat wanneer beschuldigingen richting Israël worden vertaald naar voorwaarden waaraan Joodse herdenkingen moeten voldoen om nog op bestuurlijke steun te kunnen rekenen. Schouten kan zich niet beroepen op neutraliteit. Wanneer de gemeente haar aanwezigheid afhankelijk maakt van wijzigingen in het programma van een Joodse herdenking, wordt Schouten immers zélf onderdeel van de druk die wordt uitgeoefend. Haar taak is nadrukkelijk niet om te bemiddelen, maar om de brutale gatekeeperitis van nu-antisemieten als antisemitisch af te wijzen. Link naar blog in onderstaande tweet. 1/2 #antisemitisme #Holocaust #Joodseherdenking

De mainstream media (MSM) storten volgens mij momenteel in slow motion in elkaar, juist doordat ze critici bestrijden met laster en ad hominems, in plaats van de macht te bevragen. In plaats van waakhond en kritisch op de macht, hun eigenlijke taak, zijn ze stilletjes gatekeeper van gewenste narratieven geworden. Wat zijn gewenste narratieven? Dat zijn narratieven waarvan de macht graag wil dat de massa die gelooft. Want een massa die hetzelfde gelooft is gemakkelijk te sturen. Met behulp van de main stream media. De afgelopen week diende Maurice de Hond een klacht in bij de Raad voor de Journalistiek tegen Maarten Keulemans (Volkskrant), wegens schending van de eigen journalistieke gedragscode. In plaats van inhoudelijk te reageren, vielen meerdere journalisten en columnisten De Hond direct aan: de één beschuldigde hem van censuur, de ander viel terug op ad hominems. Dit is volgens mij typerend voor de MSM. Veel journalisten vinden dat zij mogen bepalen wat moreel aanvaardbaar is en maken critici belachelijk. Ze labelen afwijkende vragen als complottheorieën en beschermen zo juist de macht in plaats van die te controleren. Op deze manier spelen ze de macht in de kaart en onstaan er taboes, zoals de oversterfte sinds Corona, een mogelijk lablek als oorzaak van een pandemie, MH17 en 9/11, onderwerpen die niet kritisch bevraagd mogen worden en waar we te maken hebben gekregen met dogma's. De felle reacties op een m.i. terechte klacht laten zien dat Maurice de Hond een gevoelige snaar heeft geraakt. De mainstream media hebben te weinig zelfreflectie om het verschil te zien tussen onafhankelijke journalistiek en laster. Daardoor brokkelt hun geloofwaardigheid alleen maar verder af. Als je het eenmaal ziet, kun je het nooit meer niet zien. Ik ben er zelf niet rouwig om dat dit gebeurt. De tijd dat krant en TV konden bepalen hoe de mensen over een onderwerp denken is voorbij. Sinds we internet hebben kan iedereen zelf informatie vinden, podcasts luisteren of zelfs een nieuw medium zijn. Het is eigenlijk juist een wonder dat de MSM zo lang konden doorgaan met hun laster en ad hominems verkopen als 'bestrijden van desinformatie'. Als u waardeert wat ik schrijf kunt u me steunen via https://t.co/5EmgfuiUho #MediaCriticism #自由的媒体 #Misinformation

Isa Hoes a její syn Merlijn Kamerling reflektují 15 let po sebevraždě Antonie Kamerlinga, manžela a otce, zdůrazňující, že smutek není omezen časem a sdílení zkušeností může pomoci ostatním, zatímco zdůrazňují důležitost podpory a přítomnosti blízkých během procesu truchlení. #Rouw #Verlies #Zelfdoding

Rouwprofessor Lonneke Lenferink van de Universiteit Twente onderzoekt de potentiële rol van kunstmatige intelligentie bij rouwtherapie, waarbij nabestaanden met een AI-gegenereerd beeld en stem van overledenen kunnen communiceren om onuitgesproken zaken aan te kaarten en te helpen bij het rouwproces. #Rouwtherapie #KunstmatigeIntelligentie #Deepfakes

Anna, die al meer dan een jaar in rouw is na de zelfmoord van haar beste vriend, gebruikt kunstmatige intelligentie (AI) om weer met hem te communiceren tijdens een experimentele therapie, waarbij een deepfake van haar vriend haar helpt bij het verwerken van haar emoties en schuldgevoelens. #rouwtherapie #kunstmatigeintelligentie #deepfakes

Nieuw 'Briefje van Jan' - aan Hugo de Jonge "Meneer De Jonge, Overlijden aan een gebroken hart omdat je naar Hugo de Jonge hebt gekeken, dat staat niet lekker op je rouwkaart..." https://t.co/WrdLuQAzxW #corona #misdaad #briefjevanjan https://t.co/YTU5jH3pYw #briefjevanjan #humor #socialezekerheid

Als iemand in je omgeving, zoals een ouder of kind, overlijdt, is het belangrijk om voorzichtig te zijn met woorden en emoties; bied concrete hulp aan en wees aanwezig, zonder druk uit te oefenen of ongevraagde adviezen te geven, om zo het rouwproces te ondersteunen. #rouw #verlies #ondersteuning

Begrafenis van de Iraanse leider Ali Khamenei, hoewel door het regime gepresenteerd als een symbool van eenheid en macht, weerspiegelt de diepe verdeeldheid binnen Iran, waar veel inwoners kritiek hebben op het regime en velen zich niet aansluiten bij de massale rouwplechtigheden. #Iran #Khamenei #begrafenis

Zes maanden na de Amerikaanse bombardementen op Caracas en de ontvoering van president Maduro, ervaren Venezolanen een hoopvolle sfeer voor verandering, met verlangen naar eerlijke verkiezingen en een afname van geweld door de gewapende bendes, terwijl zij rouwen om de slachtoffers van recente aardbevingen en zich verzetten tegen de invloed van de VS onder Donald Trump. #Venezuela #Maduro #verkiezingen

Het lichaam van de omgekomen Iraanse ayatollah Ali Khamenei is aangekomen in de Iraakse stad Najaf, met een rouwstoet en een vrije dag in Irak ter voorbereiding op zijn begrafenis, na een massaal afscheid in Qom en zijn overlijden door een Israëlisch-Amerikaanse aanval. #Khamenei #rouwstoet #Irak