Search

Het lichaam van de omgekomen Iraanse ayatollah Ali Khamenei is aangekomen in de Iraakse stad Najaf, met een rouwstoet en een vrije dag in Irak ter voorbereiding op zijn begrafenis, na een massaal afscheid in Qom en zijn overlijden door een Israëlisch-Amerikaanse aanval. #Khamenei #rouwstoet #Irak

Teheran se připravuje na miliony lidí, kteří se zúčastní veřejného smutečního obřadu za ajatolláha Ali Khameneie, jenž byl zabit na počátku války, přičemž akce proběhne v Mosalla mešitě a dalších svatých městech, zatímco bezpečnostní opatření se významně posílí. #Khamenei #Iran #Rouwstoet

Dames en heren, Wij zijn vandaag samengekomen voor een begrafenis. Niet van ON!. Niet van een omroep. Maar van iets dat ooit de trots van Nederland had moeten zijn: het vrije geluid binnen de publieke omroep. En wat tragisch mooi eigenlijk… dat juist de mensen die jarenlang riepen dat zij de democratie, pluriformiteit en diversiteit bewaakten, vandaag zelf met de schep in de hand naast het graf staan. AVROTROS. BNNVARA. EO. KRO-NCRV. MAX. VPRO. WNL. PowNed. Omroep ZWART. HUMAN. De volledige rouwstoet van Hilversum. Organisaties die ons decennialang vertelden hoe belangrijk afwijkende meningen waren, totdat er ineens een mening opdook die niet eerst was goedgekeurd in een redactievergadering met havercappuccino’s en subsidieaanvragen. Toen bleek “diversiteit” ineens vooral te betekenen: verschillende huidskleuren, verschillende logo’s, verschillende jingles, maar vooral géén verschillende werkelijkheden. En dus roept men nu de minister op om “passende maatregelen” te nemen tegen ON!. Passende maatregelen. Wat blijft dat toch prachtig taalgebruik. Hilversum spreekt over censuur zoals een crematorium spreekt over temperatuurbeheer. Netjes. Technocratisch. Emotieloos. Maar laten we vandaag gewoon eerlijk zijn. Dit is geen journalistieke discussie meer. Dit is een gesloten systeem dat nerveus wordt omdat steeds meer Nederlanders buiten Hilversum zijn gaan kijken. En geef die mensen eens ongelijk. Jarenlang kregen ze dezelfde gezichten. Dezelfde morele colleges. Dezelfde tafelgasten. Dezelfde politieke voorkeuren vermomd als objectiviteit. En telkens wanneer burgers daar kritiek op hadden, lag het nooit aan de journalistiek zelf. Nee. Dan was de burger “verward”. “Vatbaar voor desinformatie.” “Onvoldoende weerbaar.” Met andere woorden: de bevolking moest opnieuw worden opgevoed. Dat is het moment waarop journalistiek ophoudt journalistiek te zijn. Dan wordt het ideologische begeleiding. En laten we ook eerlijk zijn over de publieke gezichten die dit klimaat hebben helpen creëren. Al die televisie-dominees van de juiste mening. Al die presentatoren die zichzelf rebels noemen terwijl ze exact hetzelfde denken als hun hoofdredacteur, hun subsidiegever en hun vriendenkring in Amsterdam-Zuid. Mensen die hun hele carrière “tegendraads” mochten spelen binnen een volledig gecontroleerde omgeving. Rebellen zonder risico. Dwarsdenkers met een pensioenregeling. En nu er eindelijk een écht afwijkend geluid verschijnt, blijkt plotseling hoe weinig vertrouwen men eigenlijk heeft in het eigen verhaal. Want wie overtuigd is van zijn argumenten, vraagt geen minister om concurrenten weg te werken. Die gaat het debat aan. Maar debat is gevaarlijk geworden in Hilversum. Want debat betekent risico. En risico betekent controleverlies. Dus staan ze vandaag hier. Niet om ON! te begraven. Maar om het idee te begraven dat de publieke omroep nog werkelijk publiek is. En daarom zeg ik u: Rust zacht, vrije meningsuiting binnen Hilversum. U bent overleden aan angst. Onder luid applaus van iedereen die beweert u te beschermen.  #VrijeMeningsuiting #Journalistiek #Diversiteit