Search

Een ochtendcolumn Femke Halsema trekt aan de bel. De leefbaarheid van Amsterdam staat onder druk. Dakloosheid, drugsgebruik en mensen met psychiatrische problemen zijn steeds zichtbaarder op straat. Gemeenten kunnen dat volgens de burgemeester niet meer oplossen. Den Haag moet helpen. Daarmee staat de oplossing eigenlijk al vast. Meer geld. Gemeenten hebben hun werkterrein de afgelopen decennia enorm uitgebreid. Klimaat, energietransitie, diversiteit, inclusie, integratie, ongelijkheid en internationale solidariteit kregen allemaal een plaats in het stadhuis. Voor steeds meer maatschappelijke problemen kwam gemeentelijk beleid. Dat is ook terug te zien in de omvang van de organisatie. Amsterdam telde in 2018 14.411 interne fte. Inmiddels werken bij de gemeente ruim 20.000 fte. Terwijl de bevolking in die periode met ongeveer 10 procent groeide, groeide het ambtelijke apparaat onder het het bewind van Halsema met bijna 40 procent. Terwijl een gemeentebestuur in de kern een paar eenvoudige taken heeft. De stad moet schoon en veilig zijn. De openbare ruimte moet worden onderhouden. Overlast moet worden aangepakt. Er moeten woningen zijn. Op die kerntaken worden de Amsterdamse cijfers pijnlijk. In 2025 vond nog maar 31 procent van de Amsterdammers de eigen buurt schoon. Het rapportcijfer voor het schoonhouden van straten en stoepen zakte naar 5,8. Er kwamen 265.000 meldingen over afval en reiniging binnen, 16 procent meer dan een jaar eerder. Bij meldingen over het schoonmaken van de openbare ruimte werd 59 procent binnen de afgesproken termijn afgehandeld. De gemeentelijke norm is 90 procent. In de binnenstad daalde het cijfer voor schone straten en stoepen van 6,9 in 2015 naar 5,4 in 2025. Bewoners geven de binnenstad inmiddels een 4,0. Vervuiling is geen esthetisch probleem. Onderzoek naar wanorde in de openbare ruimte laat zien dat zichtbare verwaarlozing de sociale norm verzwakt. Afval, graffiti en achterstallig onderhoud vergroten de kans dat ook anderen regels overtreden. De omgeving vertelt voortdurend welk gedrag blijkbaar wordt geaccepteerd. Daar bestaat inmiddels voldoende empirisch onderzoek naar. Als een organisatie de kerntaken steeds slechter uitvoert, ligt de eerste vraag voor de hand, waar gaat de beschikbare capaciteit eigenlijk naartoe? Amsterdam heeft steeds meer taken naar zich toegetrokken en krijgt de meest zichtbare taken steeds moeilijker voor elkaar. Toch gaat de discussie direct over geld. Dat geld moet uit Den Haag komen. Den Haag heeft geen eigen geld, dus uiteindelijk komt de rekening bij de belastingbetaler terecht. Daarna volgt de bekende politieke discussie over wie die rekening moet betalen. De breedste schouders zullen ook deze lasten moeten dragen vermoed ik. Zo wordt een vuile en onrustige stad uiteindelijk een financieringsvraagstuk. Of Amsterdam te veel doet, geld verkeerd besteedt of onvoldoende presteert, verdwijnt naar de achtergrond. Extra geld is de oplossing voordat duidelijk is geworden waarom het bestaande geld niet voldoende resultaat oplevert. Landelijk werkt het inmiddels hetzelfde. Nieuwe politieke ambities worden nieuwe overheidstaken. Er komen ambtenaren, subsidies, programma’s en organisaties bij. Zodra de kosten oplopen, begint de zoektocht naar extra inkomsten. Schrappen komt nauwelijks ter sprake. Amsterdam kan ook bij het begin beginnen. Zorg dat de stad schoon en veilig is. Zorg voor woningen, bereikbaarheid, onderhoud en handhaving. Kijk daarna wat er nog meer op het stadhuis moet gebeuren en wat kan verdwijnen. Halsema vraagt Den Haag om meer middelen omdat Amsterdam de problemen op straat niet meer aankan. Maar voordat de rest van Nederland wordt gevraagd daarvoor te betalen, ligt een eenvoudiger vraag voor, waarom doet Amsterdam zoveel andere dingen terwijl de gemeente iets simpels als de eigen straten niet op orde krijgt. Misschien heeft Amsterdam geen groter budget nodig. Misschien heeft Amsterdam een kleinere agenda nodig. #Amsterdam #Gemeente #Leefbaarheid

Onze pleegdochter begon maandag jl aan haar tweede jaar apothekersassistente. Van de 14 studenten hebben er 11 een Syrische of Marokkaanse achtergrond. Binnen 1 dag een verziekte sfeer in de klas: chaos, grote monden, voortdurend opmerkingen door de les en nauwelijks correctie accepteren. Dit speelde vorig jaar ook al, maar ze had zó gehoopt dat het nu anders zou zijn. Blijkbaar is er nauwelijks ruimte voor studenten die wél willen leren. #Onderwijs #Diversiteit #Studenten

Jason Arday, the young black professor at the University of Cambridge who ended up in a scandal surrounding plagiarism and fake research, was dehumanized and reduced by both his supporters and opponents to a symbol of the debates about diversity, equality, and inclusion, which ultimately led to his tragic suicide. (translated)

Mijn oproep tot een de-ideologisering van de UGent, waarbij er een nieuwe a-politieke rector moet komen die maatschappelijk-filosofische neutraliteit nastreeft als doel op zich (wat de enige manier is om filosofische diversiteit en dus echte academische vrijheid te vrijwaren aan de universiteit), wordt besproken tot in Italië. Dat komt omdat het fenomeen van links-progressieve monopolisering van universiteiten zich ook daar voordoet. Net zoals in nog vele andere Europese landen. #AcademischeVrijheid #Neutraliteit #Universiteit

Als ik het goed begrijp, zijn er twee beroepsgroepen totaal onaantastbaar: topambtenaren op ministeries en parlementair journalisten. En laten dat nou juist de twee beroepsgroepen zijn die de politiek (de publieke opinie, en dús het stemgedrag en dús de uiktkomst van verkiezingen) op hun eigen heimelijke en subtiele wijze zó sterk beïnvloeden, dat het echt bizár is dat zij nooit ter verantwoording geroepen (kunnen/mogen) worden. Hoe gebeurt de kwaliteits- en integriteitscontrole bij hogere ambtenaren en op politieke redacties? In hoeverre is er per definitie altijd sprake van de slager die z'n eigen (zelfgekozen) vlees keurt? En dan denk ik met name aan de Raad voor de Journalistiek: wie controleert de samenstelling van die raad? Wie bepaalt of daar genoeg politieke diversiteit is om zuiver te kunnen blijven in hun oordeel? Hoe betrouwbaar is het 'zelfregulerend' vermogen binnen de journalistiek? En als blijkt dat het controlemechanisme bij zowel ambtenaren als journalisten niet voldoet: wie is dan eigenlijk bij machte om die kwaliteitscontrole te hervormen? Voor de journalistiek is dat in ieder geval niet de politiek, want 'persvrijheid'. Zelfs bij wet vastleggen dat er verplichte externe kwaliteitscontrole moet komen, lijkt niet mogelijk. En topambtenaren? Als het ergens niet helemaal lekker loopt, mogen ze alsnog blijven zitten of krijgen ze gewoon weer elders een andere topfunctie. Het wordt tijd dat Nederland gaat inzien op hoeveel manieren hun stemgedrag wordt beïnvloed en wie er daadwerkelijk allemaal de touwtjes in handen hebben. Waarom zijn er geen onderzoeksjournalisten die dit helemaal tot op de bodem uitzoeken? Bestaan er geen totaal onafhankelijke parlementaire onderzoeksjournalisten? Of zijn er wel onderzoeksjournalisten die dit graag zouden willen maar daar geen middelen voor hebben? Zo ja, kom ik graag met die journalisten in contact en dan zet ik alles op alles om ze te helpen, al was het maar via mijn bereik op X en evt. crowdfunding als geld het probleem zou zijn. Zo'n onderzoek is namelijk goud waard! #Journalistiek #Ambtenaren #Politiek #Journalistiek #Politiek #Integriteit

Zo veelzeggend dit. Met de mond waarden als “diversiteit” “vrijheid” en “tolerantie” prediken maar zodra het erop aankomt er niet voor terugdeinzen om zelfs de wet aan te passen om perspectieven die je niet aanstaan - in dit geval goed, degelijk en klassiek onderwijs - de kop in te drukken. Hetzelfde zagen we rond de publieke omroep. Na de toetreding van ON! wordt de Mediawet ineens herzien zodat nieuwe omroepen niet meer kunnen toetreden tot het bestel en waarmee de bestaande omroepen gedwongen worden samengevoegd en gelijkgeschakeld in zogenaamde “omroephuizen” (ongetwijfeld de opmaat naar een BBC-model met één staatsomroep). En we zagen het natuurlijk toen na het Oekraïnereferendum dat we glansrijk gewonnen hebben, niet alleen de uitslag van het referendum - en daarmee het soevereine oordeel van de Nederlandse bevolking - werd genegeerd maar (met een juridische truc nota bene!) razendsnel het referendum (zonder dat daarover dus een referendum kon worden gehouden!) werd afgeschaft. D66 en de andere kartelpartijen bepleiten met de mond waarden als “diversiteit” en “pluriformiteit” maar zijn dus als het erop aankomt (extreem) intolerant tegenover andersdenkenden en deinzen er zelfs niet voor terug, keer op keer op keer, de wet aan te passen om perspectieven, geluiden en meningen die niet overeenkomen met hun eigen opiniehegemonie, de “voorgeschreven werkelijkheid”, de kop in te drukken.👇 #Vrijheid #Diversiteit #Tolerantie

The article discusses the death of British professor Jason Arday, who was at 37 the youngest Black professor at the University of Cambridge, and whose tragic passing has sparked a debate about public perceptions of diversity, pressures on academics, and the role of the media, while concerns about the possible stigmatization of individuals from minority groups have emerged. (translated)

At the wake for the deceased Cambridge professor Jason Arday, who committed suicide after accusations of plagiarism and a media storm, the emphasis was placed on the racism discussion and the role of the British press in his tragic fate, with many believing that his loss could have been prevented. (translated)

Dit is de oogst van ons totaal gefaalde integratiebeleid. Deze vrouw is in Nederland geboren! Ze heeft een NL paspoort gekregen, onderwijs en nog veel meer. Maar zie de haat in haar ogen. Hoor haar gekrijs. Nederland had al 50 jaar integratie en assimilatie moeten EISEN. #integratie #Nederland #diversiteit

Elk mens op aarde mag trots zijn op zijn afkomst behalve de Nederlander. Zodra een Nederlander authenticiteit claimt komt @SherminAmiri met "vragen" oftwel aanvallen om deze zo snel mogelijk onderuit te halen. Ondertussen staat zijn tl bol van trots over zijn Iraanse afkomst. Zodra je daar vragen over stelt antwoord hij niet want zet je op negeren. Vieze spelletjes vind ik dat #authenticiteit #identiteit #diversiteit

Nederland wil weer ruimte maken voor boer, natuur en bouw. Daarvoor moeten we van het stikstofslot af. Dat heeft consequenties voor veel mensen in onze samenleving, waaronder onze boeren. Vandaag ging ik op uitnodiging van LTO in gesprek met een aantal boeren over wat het stikstofpakket voor hun bedrijven kan betekenen. Zij hebben allen ideeën, wensen en zorgen rondom de noodzakelijke veranderingen. Met als belangrijke boodschap: zorg voor rust en duidelijkheid met oog voor de diversiteit van de sector. Door met elkaar in gesprek te blijven kunnen we samen op een goede manier werken aan perspectief. #stikstof #landbouw #sustainability

Aan het Jason Arday verhaal zitten nog twee onderbelichte maar ook voor ons zorgwekkende facetten. 1. In een Engels café of een salon of een barbecue zit een academicus van in de dertig op te scheppen dat hij dertig marathons in vijfendertig dagen heeft gepresteerd, waarvan de laatste met een pijnlijke haarscheur in het kuitbeen. Dat hij 600 mijl (960 km) in zes dagen heeft gelopen, wat hem in de wereldtop van de endurance atleten zou plaatsen. Dat hij met zijn atletische prestaties 5 miljoen pond aan sponsorgeld heeft binnengehaald. Het zou niet lang duren vooraleer iemand, al of niet goedmoedig, zou reageren met een 'komaan, zeg!'. Niet zo de hoogopgeleide leiding van het Jesus College van de vermaarde Cambridge Universiteit. Ze slikte al die heldendaden van Arday, en zovele andere verhalen die inmiddels nep zijn gebleken, met huid en haar. Want Jason Arday is zwart (zijn ouders stammen uit Ghana), hij lijdt aan een zware vorm van autisme, hij had een heel moeilijke jeugd. Hij werd aldus het voorwerp van de woke vorm van racisme: dat van de lage verwachtingen ten aanzien van 'mensen van kleur', zeker als ze een moeilijke jeugd hebben gehad. Van dat gebrek aan kritische doorlichting, van die dubbele maatstaf is Arday niet eens het voornaamste slachtoffer. Dat zijn de mensen van kleur die wel op op basis van hard werk en academische merites, hun weg hebben gemaakt. Hun prestaties dreigen nu ondergewaardeerd te worden, in het genre van 'hij of zij heeft die positie gekregen wegens de tirannie van de diversiteit'. Niet alleen het Jesus College en Cambridge; hebben schuld aan dat debâcle. Dat hebben ook de andere Britse universiteiten die Ardays academisch werk niet kritisch doorlichtten (hij behaalde een doctoraat aan de John Moore Universiteit van Liverpool). 2. Een tweede zorgwekkend, en totaal onderbelicht aspect: een journalist werd maandenlang voorwerp van een politieonderzoek, gewoon omdat hij zijn werk deed. Jack Grove onderzocht in september 2025 voor het magazine Times Higher Education (THE) beschuldigingen dat aanzienlijke passages in het doctoraat van Arday uit grof plagiaat bestonden, de ergst mogelijke academische beschuldiging. De journalist stuurde Arday een mail om zijn reactie op die aantijgingen te vragen. Dat is een elementaire journalistieke gedragsregel: hoor en wederhoor. Je publiceert geen aantijgingen over een persoon zonder die de kans te geven erop te reageren. Arday zag het anders. Hij nam prompt een duur advocatenbureau onder de arm - of de universiteit daar mee voor betaalde wordt nu onderzocht. Dat zegde de journalist de wacht aan omdat hij zijn onderzoek 'door raciale beweegredenen ingegeven leek', en psychologische ontreddering veroorzaakte bij professor Arday. Dat werd gekoppeld aan de dreiging met een rechtszaak als THE het artikel van Grove zou publiceren, aardoor de publicatie werd uitgesteld. In februari van dit jaar kreeg Jack Grove tot zijn complete verrassing van de politie te horen dat een onderzoek van vier maanden tegen hem was stopgezet. Hij wist niet eens dat er onderzoek tegen hem wegens racisme aan de gang was. Vorige week gaf de topman van de Britse politie, sir Mark Rowley, toe dat de politie 'een steek had laten vallen' ('dropped the ball') door die klacht, vanwege Arday en zijn advocaten, niet grondig te bekijken en als ongegrond te verklaren. Dat is bepaald alarmerend voor de toestand van de persvrijheid in Engeland, ooit een baken van het vrije woord. De politie begint blindelings een onderzoek tegen een journalist die zijn werk gewetensvol uitvoert, gewoon omdat het artikel kritisch is over een zwarte professor. Diezelfde politie keek wel de andere kant op toen de beruchte grooming gangs van overwegend Pakistaanse mannen duizenden vrouwen, en, vaak minderjarige, blanke meisjes uit de kwetsbare onderkant van de maatschappij op gruwelijke wijze mishandelden en verkrachtte. Net zoals de betrokken stadsbesturen was de politie bang om van 'islamofobie' en dus 'racisme' beticht te worden. Want dat is wat ze konden verwachten vanwege de gevestigde pers en media die door hun jarenlange zelfcensuur medeplichtig werden aan dat geweld. En wanneer dan uiteindelijk die omerta doorbroken wordt, of het gaat om zware misdaden, of academische ontsporingen zoals die van Jason Arday, dan staat de boeman klaar: uiterst-rechts dat het gemunt heeft op mensen van kleur. En altijd weer die dubbele moraal. Wanneer een Claudine Gay benoemd wordt tot rector van 's werelds meest prestigieuze universiteit, Harvard, dan is het niet omdat ze een zwarte vrouw is, maar louter en alleen om haar academische verdiensten. Wanneer Jason Arday op ongebruikelijk jonge leeftijd zijn professoraat krijgt, is het als 'leider in zijn academisch terrein', niet omdat hij zwart is. Maar wanneer zij onder een kritische doorlichting door de mand vallen, dan is het prompt omdat ze zwart, en in het geval van Gay, ook nog een vrouw zijn. En zijn ze het slachtoffer van 'rechts' of uiterst-rechts. Tja, wanneer voor 'links' woke gerechtigheid en persvrijheid een kwestie van 'à la tête du client' worden, van wie moet de doorlichting dan komen. Juist door zijn dubbele moraal spreidt dat 'links' een bedje voor het (uiterst-) rechts dat het beweert te bestrijden. #Racisme #AcademischeIntegriteit #Persvrijheid

Als leraar in het mbo in Rotterdam-Zuid kwamen de ‘deskundigen’ ons jarenlang vertellen: ‘Geef ze twee, drie generaties en ze houden net zoveel van onze vrijheid als wij.’ Enkele leraren hadden zich toen al wat meer verdiept in islam. Die wisten toen al hoe het sluitstuk van hun zo felbegeerde diversiteit eruit zou zien. #onderwijs #diversiteit #islam