Search

Het aantal ambtenaren is sinds 1995 met ruim 40% gestegen. Dan wil ik toch één ongemakkelijke vraag stellen: wat heeft dertig jaar digitalisering ons eigenlijk opgebracht? We gingen van ongeveer 810.000 naar 1.135.000 ambtenaren. Ruim 40% meer. Intussen hebben we zowat alles gedigitaliseerd. Dossiers, aangiftes, attesten, facturen, databanken, loketten. Het werd ons verkocht als dé efficiëntieslag: minder papier, minder administratie en uiteindelijk ook minder personeel. Alleen dat laatste is blijkbaar ergens onderweg verloren gegaan. Want terwijl de overheid digitaliseerde, groeide haar personeelsbestand met ruim 40%. En dan wordt het pas echt interessant. In 1995 ging ongeveer 9% van ons BBP naar de rente op de staatsschuld. Vandaag is dat nog ongeveer 2%. Zeven procentpunten van het BBP die niet langer naar rentebetalingen gingen. Dat was een enorme kans om de overheid af te slanken en de lasten op arbeid te verlagen. Maar dat is niet gebeurd. De primaire overheidsuitgaven, dus zonder rente, stegen ondertussen van ongeveer 43% naar 52% van het BBP. De rentelast daalde, maar de overheid werd niet kleiner. De vrijgekomen ruimte werd gewoon opnieuw uitgegeven. Meer pensioenen, meer zorg, meer langdurige ziekte en invaliditeit, meer personeel en meer overheidsuitgaven. En ondertussen bleven de lasten op arbeid hier tot de hoogste van Europa behoren. Goedkopere schulden, geen goedkopere arbeid en ruim 40% meer ambtenaren. En nu de rente weer duurder wordt, de vergrijzing doorzet en de begroting kraakt, moeten we allemaal inleveren. Werknemers, gepensioneerden, zelfstandigen, ondernemers. Iedereen wordt gevraagd de broeksriem aan te halen. Maar wat doet een firma die in zware financiële problemen zit? Die saneert. Die snijdt in de overhead, schrapt inefficiënte structuren, bevriest aanwervingen en zet de tering naar de nering. Geen enkele CEO zou tijdens een reorganisatie 40% meer personeel aannemen en daarna de factuur naar zijn klanten sturen. Waarom vindt de overheid dat blijkbaar wél normaal? Als iedereen moet inleveren, waarom zou een overheid die haar personeelsbestand in dertig jaar met ruim 40% heeft laten groeien, zelf buiten schot moeten blijven? Misschien moet de overheid eerst maar eens verantwoorden waarom zij 40% meer ambtenaren nodig had, vóór ze ons nog één keer komt vertellen waar wij moeten inleveren. Het is tijd dat we de boel opentrekken, want dit zaakje begint stilaan serieus te stinken. #Overheid #Digitalisering #Ambtenaren

Tipje van de ijsberg. En nog steeds schaft Vlaamse regering dit absurde systeem niet af. Van ecologiesteun, KMO-portefeuille tot opleidingsverlof: fraude met economische subsidies is enorm. Altijd zelfde reactie: in plaats van subsidies af te schaffen , komen er nog meer ambtenaren voor de controle. Geen wonder dat we geen economische groei hebben. #VlaamseRegering #EconomischeFraude #Subsidies

Wie tegen de avondklok was, werd binnen het kabinet weggezet als een landverrader. Dat schreef toenmalig vicepremier Kajsa Ollongren in een appbericht. In haar verhoor vandaag bleef er weinig over van die duidelijke taal. De teksten die de enquêtecommissie uit de documenten opdiepte, waren wél helder: de avondklok was volgens haar een „geloofsartikel” geworden. VWS draaide vast in een „doelredenering”, terwijl de onderbouwing voor de maatregelen steeds verder afbrokkelde. Er kwam vandaag ook — wellicht onbedoeld — verder bewijs boven tafel voor de leugens van Hugo de Jonge: op 8 november 2021 waarschuwden ambtenaren Ollongren al dat gevaccineerden steeds vaker besmet raakten. Toch wilde het kabinet 2G doordrukken. Oud-minister van Justitie en Veiligheid Ferd Grapperhaus vertelde hoe politieke partijen zich tijdens de verkiezingscampagne profileerden met coronamaatregelen. Hij noemde de verhoudingen binnen de coalitie „staatsrechtelijke schizofrenie”. Dat Hugo de Jonge de boel tijdens de coronacrisis bewust bij elkaar fabuleerde, valt niet meer te ontkennen na de onthulling door Nieuwsuur dat VWS voor zeven ton een verdedigingsverhaal bestelde om zichzelf in te dekken tegen de pers, de Onderzoeksraad, de Tweede Kamer en de parlementaire enquête. De ingehuurde onderzoekers kregen vijfduizend ongelakte interne stukken; journalisten werd diezelfde informatie maanden en soms jarenlang onthouden. VWS wilde „zelf de regie houden” over wat het publiek te weten kreeg — en kocht met belastinggeld zijn eigen coronanarratief. Vanavond bespreken Marianne Zwagerman en Maurice de Hond dit en nog veel meer in Dwars door de Coronacrisis. Vooruitlopend op de uitzending publiceren we op https://t.co/46mMue6uqS alweer alles wat je voor vandaag moet weten: de integrale verhoren, samenvattingen, de kritische vragen die ontbraken, links naar relevante artikelen uit het verleden en nog veel meer. 📺 Kijk en praat vanavond mee met Dwars door de Coronacrisis, live vanaf 21.00 uur op YouTube, Facebook, X en LinkedIn. https://t.co/anwP6dcGj1 #coronacrisis #avondklok #politiek

Een ochtendcolumn Femke Halsema trekt aan de bel. De leefbaarheid van Amsterdam staat onder druk. Dakloosheid, drugsgebruik en mensen met psychiatrische problemen zijn steeds zichtbaarder op straat. Gemeenten kunnen dat volgens de burgemeester niet meer oplossen. Den Haag moet helpen. Daarmee staat de oplossing eigenlijk al vast. Meer geld. Gemeenten hebben hun werkterrein de afgelopen decennia enorm uitgebreid. Klimaat, energietransitie, diversiteit, inclusie, integratie, ongelijkheid en internationale solidariteit kregen allemaal een plaats in het stadhuis. Voor steeds meer maatschappelijke problemen kwam gemeentelijk beleid. Dat is ook terug te zien in de omvang van de organisatie. Amsterdam telde in 2018 14.411 interne fte. Inmiddels werken bij de gemeente ruim 20.000 fte. Terwijl de bevolking in die periode met ongeveer 10 procent groeide, groeide het ambtelijke apparaat onder het het bewind van Halsema met bijna 40 procent. Terwijl een gemeentebestuur in de kern een paar eenvoudige taken heeft. De stad moet schoon en veilig zijn. De openbare ruimte moet worden onderhouden. Overlast moet worden aangepakt. Er moeten woningen zijn. Op die kerntaken worden de Amsterdamse cijfers pijnlijk. In 2025 vond nog maar 31 procent van de Amsterdammers de eigen buurt schoon. Het rapportcijfer voor het schoonhouden van straten en stoepen zakte naar 5,8. Er kwamen 265.000 meldingen over afval en reiniging binnen, 16 procent meer dan een jaar eerder. Bij meldingen over het schoonmaken van de openbare ruimte werd 59 procent binnen de afgesproken termijn afgehandeld. De gemeentelijke norm is 90 procent. In de binnenstad daalde het cijfer voor schone straten en stoepen van 6,9 in 2015 naar 5,4 in 2025. Bewoners geven de binnenstad inmiddels een 4,0. Vervuiling is geen esthetisch probleem. Onderzoek naar wanorde in de openbare ruimte laat zien dat zichtbare verwaarlozing de sociale norm verzwakt. Afval, graffiti en achterstallig onderhoud vergroten de kans dat ook anderen regels overtreden. De omgeving vertelt voortdurend welk gedrag blijkbaar wordt geaccepteerd. Daar bestaat inmiddels voldoende empirisch onderzoek naar. Als een organisatie de kerntaken steeds slechter uitvoert, ligt de eerste vraag voor de hand, waar gaat de beschikbare capaciteit eigenlijk naartoe? Amsterdam heeft steeds meer taken naar zich toegetrokken en krijgt de meest zichtbare taken steeds moeilijker voor elkaar. Toch gaat de discussie direct over geld. Dat geld moet uit Den Haag komen. Den Haag heeft geen eigen geld, dus uiteindelijk komt de rekening bij de belastingbetaler terecht. Daarna volgt de bekende politieke discussie over wie die rekening moet betalen. De breedste schouders zullen ook deze lasten moeten dragen vermoed ik. Zo wordt een vuile en onrustige stad uiteindelijk een financieringsvraagstuk. Of Amsterdam te veel doet, geld verkeerd besteedt of onvoldoende presteert, verdwijnt naar de achtergrond. Extra geld is de oplossing voordat duidelijk is geworden waarom het bestaande geld niet voldoende resultaat oplevert. Landelijk werkt het inmiddels hetzelfde. Nieuwe politieke ambities worden nieuwe overheidstaken. Er komen ambtenaren, subsidies, programma’s en organisaties bij. Zodra de kosten oplopen, begint de zoektocht naar extra inkomsten. Schrappen komt nauwelijks ter sprake. Amsterdam kan ook bij het begin beginnen. Zorg dat de stad schoon en veilig is. Zorg voor woningen, bereikbaarheid, onderhoud en handhaving. Kijk daarna wat er nog meer op het stadhuis moet gebeuren en wat kan verdwijnen. Halsema vraagt Den Haag om meer middelen omdat Amsterdam de problemen op straat niet meer aankan. Maar voordat de rest van Nederland wordt gevraagd daarvoor te betalen, ligt een eenvoudiger vraag voor, waarom doet Amsterdam zoveel andere dingen terwijl de gemeente iets simpels als de eigen straten niet op orde krijgt. Misschien heeft Amsterdam geen groter budget nodig. Misschien heeft Amsterdam een kleinere agenda nodig. #Amsterdam #Gemeente #Leefbaarheid

We gaan dus tóch over links en de middenklasse mag voor de kosten opdraaien. Ik dacht trouwens dat werken moest lonen, @DilanYesilgoz @VVD. In plaats daarvan zijn jullie van plan de belasting op arbeid te verhogen. Dat betekent dat nóg meer mensen minder dan 32 uur per week zullen gaan werken, want ja: TOESLAGEN EN SUBSIDIES ZIJN TOCH GRATIS!!! Ik word er knettergek van dat mijn eigen overheid mij berooft om jullie klimaatplannen te financieren, eindeloze stromen asielzoekers toe te laten, nóg meer nutteloze ambtenaren in dienst te nemen en luilakken te pamperen die niet werken omdat er een scheet dwarszit. #Prinsjesdagstukken #Begroting #Belastingen #Politiek #Middenklasse

Niet met maar over ondernemers praten. Is wat de gedeputeerde van @D66 in Brabant doet. Niet in openbaarheid vergaderen maar in het geheim met de Staten vergaderen. Dat is de situatie aankomende vrijdag. De minister mag niet ingrijpen, want provincie gaat over vergunningen (dat klopt), maar top-ambtenaren hebben wel een rol. Ondertussen is de communicatie richting de ondernemers, een mogelijke onafhankelijke bemiddelaar en hun juristen er niet. Ja jullie lezen goed : NIET. Wanneer gaan @RobJetten en @ministerLVVN zich hier mee bemoeien? In Brabant loopt het zo giga uit de hand. #ondernemen #Brabant #communicatie

Wie bepaalt in Nederland de koers, de gekozen politiek of activistische ambtenaren? In een FD-interview vertellen leden van ‘XR Ambtenaren’ hoe zij vanuit de overheid actievoeren voor het klimaat. BBB-fractievoorzitter @henkvermeer stelt Kamervragen. https://t.co/kKmLLTwz9B https://t.co/x12PFOjGIi #Klimaat #Politiek #Activisme

Brabants college (VVD, GroenLinks, PvdA, D66, SP en Lokaal Brabant) wil ‘informeel’ en ‘besloten’ vergaderen met Statenleden. En LVVN ambtenaren…. De democratie staat hier op het spel. Ongekend dit. Neem aan dat de volksvertegenwoordigers dit niet gaan pikken. #Democratie #Volksvertegenwoordiging #Brabant

Het zat er wel in: ook het AZC in Balk (@gemeenteDFM) gaat niet op de afgesproken datum van 1 oktober dicht. Burgemeester, wethouders en ambtenaren bellen as we speak bij omwonenden aan om een brief te overhandigen. #azc #balk #COA #betrouwbareoverheid En de gemeente bereidt juridische stappen tegen het COA voor: https://t.co/MfjYuoeIuc (Zo heb ik blonde krullen en een sixpack) #azc #balk #betrouwbareoverheid

Als ik het goed begrijp, zijn er twee beroepsgroepen totaal onaantastbaar: topambtenaren op ministeries en parlementair journalisten. En laten dat nou juist de twee beroepsgroepen zijn die de politiek (de publieke opinie, en dús het stemgedrag en dús de uiktkomst van verkiezingen) op hun eigen heimelijke en subtiele wijze zó sterk beïnvloeden, dat het echt bizár is dat zij nooit ter verantwoording geroepen (kunnen/mogen) worden. Hoe gebeurt de kwaliteits- en integriteitscontrole bij hogere ambtenaren en op politieke redacties? In hoeverre is er per definitie altijd sprake van de slager die z'n eigen (zelfgekozen) vlees keurt? En dan denk ik met name aan de Raad voor de Journalistiek: wie controleert de samenstelling van die raad? Wie bepaalt of daar genoeg politieke diversiteit is om zuiver te kunnen blijven in hun oordeel? Hoe betrouwbaar is het 'zelfregulerend' vermogen binnen de journalistiek? En als blijkt dat het controlemechanisme bij zowel ambtenaren als journalisten niet voldoet: wie is dan eigenlijk bij machte om die kwaliteitscontrole te hervormen? Voor de journalistiek is dat in ieder geval niet de politiek, want 'persvrijheid'. Zelfs bij wet vastleggen dat er verplichte externe kwaliteitscontrole moet komen, lijkt niet mogelijk. En topambtenaren? Als het ergens niet helemaal lekker loopt, mogen ze alsnog blijven zitten of krijgen ze gewoon weer elders een andere topfunctie. Het wordt tijd dat Nederland gaat inzien op hoeveel manieren hun stemgedrag wordt beïnvloed en wie er daadwerkelijk allemaal de touwtjes in handen hebben. Waarom zijn er geen onderzoeksjournalisten die dit helemaal tot op de bodem uitzoeken? Bestaan er geen totaal onafhankelijke parlementaire onderzoeksjournalisten? Of zijn er wel onderzoeksjournalisten die dit graag zouden willen maar daar geen middelen voor hebben? Zo ja, kom ik graag met die journalisten in contact en dan zet ik alles op alles om ze te helpen, al was het maar via mijn bereik op X en evt. crowdfunding als geld het probleem zou zijn. Zo'n onderzoek is namelijk goud waard! #Journalistiek #Ambtenaren #Politiek #Journalistiek #Politiek #Integriteit

Oud-ambtenaar VWS: 'Top ministerie dwong mij naam Sijbesma weg te lakken uit Woo' "Weet u wat pas een gevaar is voor de rechtsstaat? Als de top van een ministerie (ambtenaren? Hugo de Jonge zelf?) lagere ambtenaren dwingt om de wet te overtreden omdat het ze publicitair even beter uitkomt. Weet u in welk land dat gebeurt? In Nederland. Weet u wat er vervolgens gebeurt? Helemaal niks." https://t.co/Edo93rGLrJ #Rechtsstaat #Transparantie #Overheid

Beste @PieterOmtzigt, dit is een grove schoffering van de rechten van de burger. Het kan toch niet zo zijn dat dit geen consequenties heeft? Ambtenaren verdienen bescherming, maar niet tegen het moedwillig frustreren van rechterlijke procedures. #RechtenVanDeBurger #Rechtsstaat #Transparantie

Een ochtendcolumn Gisteren ging het hier over ambtenaren die zich bij Extinction Rebellion hebben aangesloten en zich op hun ambtseed beroepen. Een ambtenaar dient het algemeen belang. De vraag bleef liggen wie bepaalt wat dat algemeen belang eigenlijk is. Extinction Rebellion heeft daarop een helder antwoord. In de Verklaring van de Rebellie stelt de beweging dat de overheid niet langer in het algemeen belang handelt en daarmee het sociaal contract heeft geschonden. Daaruit volgt volgens XR het recht en de plicht tot verzet. Wetten overtreden en het dagelijks leven ontregelen horen daarbij. Daar gebeurt iets merkwaardigs. XR bepaalt zelf wat het algemeen belang is, stelt vervolgens vast dat de overheid daarin tekortschiet en ontleent aan die eigen vaststelling een rechtvaardiging voor burgerlijke ongehoorzaamheid. Het probleem zit in die constructie. Een actiegroep verklaart de eigen opvatting tot algemeen belang en gebruikt datzelfde algemeen belang vervolgens als legitimatie voor het eigen handelen. Degene die de claim doet, beoordeelt daarmee ook de claim. Het algemeen belang werkt in een democratie anders. Geen enkele maatschappelijke groepering beschikt daarover. Het ontstaat uit de afweging van uiteenlopende belangen en opvattingen binnen de democratische rechtsorde. Een actiegroep mag proberen die afweging te beïnvloeden, zoals iedere burger, ondernemer, vakbond of belangenorganisatie dat mag. De eigen opvatting tot algemeen belang verklaren geeft die opvatting geen bijzondere status. Toch duikt precies die claim op in de vergelijking met boerenprotesten. XR zou voor het algemeen belang strijden, boeren voor het eigen bedrijf en inkomen. Daarmee wordt een onderscheid gemaakt dat alleen bestaat wanneer de claim van XR op het algemeen belang vooraf wordt aanvaard. Een boer mag voor de eigen boterham demonstreren. Een werknemer mag staken voor meer loon. Een ondernemer mag voor het eigen bedrijf opkomen. Geen van hen hoeft aan te tonen dat het eigen belang samenvalt met het algemeen belang. Het recht om voor een belang op te komen hoort bij een democratie. Het algemeen belang geeft geen extra demonstratierecht en geen extra ruimte om regels te overtreden. Een snelwegblokkade krijgt geen andere juridische betekenis doordat een activist het doel van de actie tot algemeen belang verklaart. Dezelfde regels gelden voor iedereen. Iedere actiegroep kan immers dezelfde redenering gebruiken. Een boerenorganisatie kan voedselzekerheid tot algemeen belang verklaren. Een beweging tegen immigratie kan woningnood en sociale samenhang aanwijzen. Een actiegroep tegen abortus kan de bescherming van ongeboren leven algemeen belang noemen. Vervolgens kan iedere beweging vaststellen dat de overheid daarin tekortschiet en daaruit een recht op burgerlijke ongehoorzaamheid afleiden. De overtuiging verandert, de redenering blijft intact. Iedereen mag beweren voor het algemeen belang op te komen. Niemand kan aan die eigen bewering bijzondere rechten ontlenen. De rechtsstaat bestaat om precies dat te voorkomen. #ExtinctionRebellion #AlgemeenBelang #Democratie

De vuile keerzijde van de PvdA-medaille Frans Timmermans: oud-Eurocommissaris voor de Green Deal, voormalig lijsttrekker van GroenLinks-PvdA en sinds juli 2026 zelfs minister van Staat. Alsof de partij er nog een lintje bij wilde plakken. Onder zijn verantwoordelijkheid in Brussel stroomden miljoenen Europees belastinggeld rechtstreeks naar ideologisch bevriende milieu-ngo’s. Niet zomaar subsidies, nee: met de expliciete opdracht om keihard te lobbyen voor Timmermans’ eigen groene agenda. Geheime contracten, meetbare lobbytargets en een netwerk van politieke en activistische handlangers zorgden ervoor dat publiek geld, morele superioriteit en politieke invloed naadloos in elkaar overvloeiden. Een perfect gesloten circuit. En alsof dat nieuw is. Precies hetzelfde mechanisme – publieke middelen, partijvriendjes, ideologische dekmantel, geheime geldstromen en systematisch afwezige controle – speelde zich dertig jaar eerder al af rond de PvdA’er Jan Nico Scholten en zijn stichtingen. Toen heette het anti-apartheid en Refugiado (vluchtelingen), nu asielproblematiek en klimaat. Het morele schild was anders, de graaicultuur bleef identiek. Jan Nico Scholten, PvdA-senator en zelfbenoemde anti-apartheidsheilige, bouwde vanaf 1984 een persoonlijk imperium van stichtingen op dat tientallen miljoenen aan publiek geld opslokte. AWEPA en AEI presenteerden zich als morele baken in de strijd tegen onrecht. In werkelijkheid functioneerden zij als een gesloten circuit van politieke vriendjespolitiek, mediapropaganda, belangenverstrengeling en structureel ontbrekende controle. De documenten die ik boven water haalde, leggen bloot hoe één man met behulp van PvdA, GroenLinks, de VARA en Brusselse ambtenaren een netwerk creëerde waarin publieke middelen, salarissen en ideologie naadloos in zijn eigen handen vloeiden. Ideologische dekmantel Scholten en zijn bondgenoten kozen bewust en selectief voor het ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA. Die keuze was geen humanitaire noodzaak, maar een ideologisch wapen. Alles wat deze bewegingen diende, was “goed”; alles wat ertegen inging, verdacht. Dat morele schild maakte kritiek op financiële rommel of belangenverstrengeling jarenlang taboe. Wie durfde te vragen waar de miljoenen precies bleven, stond meteen aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Partijen en omroep als leveranciers De PvdA stelde Scholten hun fractie kantoor in de Tweede Kamer ter beschikking. Pas in 1991, toen openbaarheid dreigde, werd AWEPA de deur gewezen. PvdA-fractiemedewerker Peter Sluiter werd gedetacheerd; AWEPA betaalde zijn salaris (60.000 gulden, later 75.000 gulden per jaar) rechtstreeks aan de PvdA-fractie. GroenLinks deed met hun fractiemedewerker Tamme Hansma precies hetzelfde (zie bijlage). In augustus 1992 eiste de fractie dat AWEPA bij vooruitbetaling 30.000 gulden overmaakte voor salaris en pensioen van Tamme Hansma. En de VARA? Karel Roskam, hun stercommentator, werkte intensief voor Scholten als spindokter, eindredacteur van publicaties, subsidieaanvragen en onderzoeksverslagen – terwijl hij gewoon door de publieke omroep werd betaald (zie bijlage). Zelfs na 1988 bleef de VARA zijn financiële positie regelen. In 1989 lanceerde Scholten en Roskam een campagne voor een 250 kW-zender van ANC Radio Freedom, met een beoogd bedrag van 5 miljoen gulden. Roskam en Maartje van Weegen (NOS) trokken de kar. De grens tussen journalistiek, activisme en betaalde propaganda was volledig vervaagd. Drie petten, één kas Scholten was tegelijk voorzitter van AWEPA, president van AEI én tot oktober 1998 voorzitter van Vluchtelingenwerk. In 1993 richtte hij met diezelfde petten samen met Simon Jelsma (Postcodeloterij) Refugiado op. Vijf jaar later vroeg Refugiado spoedeisend ruim 200.000 gulden aan Vluchtelingenwerk. Het bestuur onder Scholtens leiding paste de eigen regels aan en keurde de aanvraag goed. Eén man zat aan beide kanten van de tafel, wijzigde de voorwaarden en liet publiek geld van de ene door hem bestuurde organisatie naar de andere stromen. Hij noemde het “uiterste zorgvuldigheid”. Brussel als pinautomaat Via zeer informele contacten tussen Scholten en DG VIII-ambtenaren Jaap Houtman en Giovanni Livi stroomden de Europese miljoenen binnen. In 1988 bevestigde Livi telefonisch en schriftelijk dat 300.000 ECU (ongeveer 700.000 gulden) beschikbaar was voor een AEI-initiatief en vroeg met spoed om bankgegevens (zie bijlage). Tussen 1988 en 1996 steunde de Commissie 21 projecten met ruim 7 miljoen Ecu. Totaal voor AWEPA/AEI 1985-1996: bijna 30 miljoen gulden. Nederlandse subsidies via Scholtens politieke kameraad Jan Pronk: circa 1,6 tot 2 miljoen gulden, ondanks eerdere waarschuwingen van financiële manipulaties. Controle? Welke controle? Pas in 1997 schreef de Europese Commissie een vernietigende brief: dubieuze jaarrekeningen, verborgen reserves, inadequate interne controle, onacceptabele overhead. Scholten ontving intussen jaarlijks 150.000 gulden uit zijn stichtingen. De Noordse donoren noemden de cultuur “autocratisch, geheimzinnig en defensief”. Na cosmetische correcties en de terugbetaling van 60.000 Ecu ging de geldkraan gewoon weer open. Het systematische zwijgen Ik zorgde ervoor dat documenten de toenmalige Europarlementariërs Jim Janssen van Raay en Maxime Verhagen bereikten. Parlementaire vragen volgden. Maar de volledige samenhang – politieke partijen die personeel leverden, een omroepjournalist die voor Scholten werkte terwijl hij door de VARA werd betaald, driedubbele petten, Refugiado als perfecte belangenverstrengeling, informele Brusselse lijnen en de ideologische dekmantel van ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA – is destijds nooit als één onontkoombaar verhaal openbaar gemaakt. Het morele argument van de “goede strijd” functioneerde als perfecte immuniteit. Daarachter draaide een netwerk waarin publiek geld, publieke salarissen en politieke loyaliteit systematisch werden ingezet voor één man en zijn organisaties. Effectieve controle bestond niet. Een van zijn grootst financiers -Jan Pronk- zei ooit “Controle vind ik koloniaal gedrag”. Controle was overbodig verklaard zolang het juiste morele etiket erop plakte. 1/2 Peter Siebelt Zozzaro 18 augustus 2026 #politiek #transparantie #belangenverstrengeling

Voordat ik het aangekondigde verhaal plaats eerst even deze lijst van polititieke partijleden die betrokken zijn of waren in Vluchtelingenwerk Nederland of de activiteiten van Vluchtelingenwerk ondersteun(de)n. Juristen, hoogleraren en ambtenaren volgen over een x-periode. Concept! alfabetische lijst: Arie Kooijman – GroenLinks Ate Alkema – CDA Bert Koenders – PvdA Coos Hoebe – GroenLinks Dick Doornbos – PvdA Enno Brommet – PvdA Hans Krekel – GroenLinks Hans van Veen – D66 Harry J. van den Bergh – PvdA Hedy d’Ancona – PvdA Jan Nico Scholten – PvdA Jan Pronk – PvdA Jan van Zijl – PvdA Jet Bussemaker – PvdA Jos van Gennip – CDA Julian Bushoff – GroenLinks-PvdA Kati Piri – PvdA Kirsten Meijer – PvdA Klaas van Urk – PvdA / GroenLinks-PvdA Ko Kroesen – PvdA Lisa Westerveld – GroenLinks-PvdA Lucy Schmitz – PvdA Martin Knol – PvdA Myrthe Wijnkoop – PvdA / GroenLinks-PvdA Pauline van der Meer Mohr – D66 Piet Dofferhoff – PvdA / GroenLinks Rob Hamelijnck – PvdA Sander Terphuis – PvdA Sjef van Iersel – GroenLinks-PvdA Stephan Reusken – PvdA Suzanne Kröger – GroenLinks-PvdA Theo Eikenbroek – PvdA Tina Jakoeb – PvdA Tineke Huizinga-Heringa – ChristenUnie Tineke Strik – GroenLinks Tom Stroobach – D66 Winnie Sorgdrager – D66 #Vluchtelingenwerk #Politiek #Nederland