Mia Doornaert

Juist. Er is al informatie te over inzake alcoholgebruik. Bespaar ons nog een drammerige campagne die een vooruitzicht oproept van een puriteinse maatschappij waarin elk glaasje wijn en elk pintje als een schande bekeken wordt. Laat mensen ook nog hun verantwoordelijkheid. #alcoholgebruik #verantwoordelijkheid #maatschappij

De framing over Jason Arday is al volop bezig. Hij werd opgejaagd door - uiteraard rechtse - 'bloedhonden' omdat hij zwart was. Onzin. Het bracht me een lang vervlogen moment in herinnering: begin mei 1991, de Unesco Conferentie van Windhoek over persvrijheid in Afrika. De Verklaring van Windhoek van 3 mei maakte van die dag de World Press Freedom Day van de Verenigde Naties. Ik was in Windhoek als voorzitster van de Internationale Federatie van Journalisten (IFJ), de wereldwijde federatie van vakbonden van journalisten. Tijdens de conferentie komt de voorzitter van een kleine, radicale Zuid-Afrikaanse bond, Thami Maswai, me zeggen dat ik goede dingen zeg als IFJ-voorzitter. 'Maar in mijn land zou ik nooit een vrouw als voorzitter verkiezen want dat is strijdig met mijn cultuur'. Ik antwoord droogjes: 'Thank you Thami, but in the meantime, I hope you change your culture.' Een ultra-linkse Duitse journalist die dat hoort wijst me streng terecht. Hoe durf ik de 'cultuur' van die man bekritiseren. Maar een Zuid-Afrikaanse collega van Indiase afkomst komt me feliciteren. 'Ik heb gehoord wat je aan Thami zei, en ik ben zo blij. Ik ben het zo moe dat iedereen al begint instemmend te knikken zodra een Zuid-Afrikaan van kleur de mond opent. I want to be argued with, not condescended to.' Ik ben nooit vergeten hoezeer die man, die geleden had onder, en gevochten had tegen de apartheid, zich vernederd voelde door een nieuw soort apartheid, namelijk de dubbele maatstaf van wat toen nog niet woke heette. Die mondde uit in het omgekeerde racisme van de lage verwachtingen dat de lat, ook in de academische wereld, lager legde naargelang huidskleur en afkomst. Dàt is waarvan Jason Arday het slachtoffer is geworden. Iedereen met kritisch gezond verstand kon doorheen de indianenverhalen kijken die hij over zichzelf vertelde, en die de uitgever de afgelopen weken inderhaast heeft verwijderd uit diens boek dat deze maand uitkomt. Het Jezus College van Cambridge plaatste Arday in de schijnwerpers door hem op een ongebruikelijk jonge leeftijd op een prestigieus professoraat te benoemen. Natuurlijk leidde dat tot een kritische doorlichting van niet alleen zijn sterke verhalen maar ook zijn academische publicaties. En dus ook tot de vaststelling van plagiaat, dè academische doodzonde, in zijn doctoraat. Gezien de welwillende omerta van woke links jegens niet-blanken kwamen die onthullingen aanvankelijk uit de rechterzijde. Dat maakt er geen heksenjacht van. De verantwoordelijkheid voor het drama ligt bij de academische autoriteiten die een slimme en vindingrijke fantast niet grondig doorlichtten: he was not argued with, he was condescended to. En hij verdroeg het blijkbaar niet toen hij van het voetstuk tuimelde waarop Jezus College hem zo lichtvaardig had geplaatst. Nog een woordje over de 'heksenjacht'. De woke linkerzijde is wel de laatste die dat woord moet in de mond nemen, gezien haar ongenadige vervolging van professoren, schrijvers en zovele anderen die het DEI-dogma niet aanhangen. Ik denk hierbij aan één geval onder de vele, namelijk professor Carole K. Hooven. Ze werd weggepest uit de medische faculteit van Harvard omdat ze in juli 2021 over 'zwangere vrouwen' had gesproken. Stel u voor, ze vond dat ze aan toekomstige dokters moest doceren in termen van wetenschap en biologie. Maar voor de gender warriors is dat transfoob, want als een vrouw die zich identificeert als man toch nog een kind baart, wie of wat is de wetenschap om te zeggen dat er biologisch slechts twee geslachten bestaan, en dat mannen niet zwanger kunnen zijn? Dat ik dit durf schrijven maakt van mij een Terf. Alleen wie niet vertrouwd is met de alternatieve wereld van DEI zal niet weten wat dit letterwoord betekent: Trans exclusionary radical feminist. Radicaal ben ik gebleven, als feminist en ook inzake de les die ik in Windhoek kreeg. Respect voor al wie ik ontmoet kan ik alleen tonen door met iedereen op dezelfde manier te argumenteren en te debatteren. En dus ook door in debat te gaan met iedereen, ook Afrikanen, die de gruwelijke genitale verminking van kleine meisjes in Afrika een cultural practice noemen. Kortom, ik blijf erbij dat iedereen die ik ontmoet verdient, to be argued with, not to be condescended to. #Journalism #AcademicFreedom #WokeCulture

Aan het Jason Arday verhaal zitten nog twee onderbelichte maar ook voor ons zorgwekkende facetten. 1. In een Engels café of een salon of een barbecue zit een academicus van in de dertig op te scheppen dat hij dertig marathons in vijfendertig dagen heeft gepresteerd, waarvan de laatste met een pijnlijke haarscheur in het kuitbeen. Dat hij 600 mijl (960 km) in zes dagen heeft gelopen, wat hem in de wereldtop van de endurance atleten zou plaatsen. Dat hij met zijn atletische prestaties 5 miljoen pond aan sponsorgeld heeft binnengehaald. Het zou niet lang duren vooraleer iemand, al of niet goedmoedig, zou reageren met een 'komaan, zeg!'. Niet zo de hoogopgeleide leiding van het Jesus College van de vermaarde Cambridge Universiteit. Ze slikte al die heldendaden van Arday, en zovele andere verhalen die inmiddels nep zijn gebleken, met huid en haar. Want Jason Arday is zwart (zijn ouders stammen uit Ghana), hij lijdt aan een zware vorm van autisme, hij had een heel moeilijke jeugd. Hij werd aldus het voorwerp van de woke vorm van racisme: dat van de lage verwachtingen ten aanzien van 'mensen van kleur', zeker als ze een moeilijke jeugd hebben gehad. Van dat gebrek aan kritische doorlichting, van die dubbele maatstaf is Arday niet eens het voornaamste slachtoffer. Dat zijn de mensen van kleur die wel op op basis van hard werk en academische merites, hun weg hebben gemaakt. Hun prestaties dreigen nu ondergewaardeerd te worden, in het genre van 'hij of zij heeft die positie gekregen wegens de tirannie van de diversiteit'. Niet alleen het Jesus College en Cambridge; hebben schuld aan dat debâcle. Dat hebben ook de andere Britse universiteiten die Ardays academisch werk niet kritisch doorlichtten (hij behaalde een doctoraat aan de John Moore Universiteit van Liverpool). 2. Een tweede zorgwekkend, en totaal onderbelicht aspect: een journalist werd maandenlang voorwerp van een politieonderzoek, gewoon omdat hij zijn werk deed. Jack Grove onderzocht in september 2025 voor het magazine Times Higher Education (THE) beschuldigingen dat aanzienlijke passages in het doctoraat van Arday uit grof plagiaat bestonden, de ergst mogelijke academische beschuldiging. De journalist stuurde Arday een mail om zijn reactie op die aantijgingen te vragen. Dat is een elementaire journalistieke gedragsregel: hoor en wederhoor. Je publiceert geen aantijgingen over een persoon zonder die de kans te geven erop te reageren. Arday zag het anders. Hij nam prompt een duur advocatenbureau onder de arm - of de universiteit daar mee voor betaalde wordt nu onderzocht. Dat zegde de journalist de wacht aan omdat hij zijn onderzoek 'door raciale beweegredenen ingegeven leek', en psychologische ontreddering veroorzaakte bij professor Arday. Dat werd gekoppeld aan de dreiging met een rechtszaak als THE het artikel van Grove zou publiceren, aardoor de publicatie werd uitgesteld. In februari van dit jaar kreeg Jack Grove tot zijn complete verrassing van de politie te horen dat een onderzoek van vier maanden tegen hem was stopgezet. Hij wist niet eens dat er onderzoek tegen hem wegens racisme aan de gang was. Vorige week gaf de topman van de Britse politie, sir Mark Rowley, toe dat de politie 'een steek had laten vallen' ('dropped the ball') door die klacht, vanwege Arday en zijn advocaten, niet grondig te bekijken en als ongegrond te verklaren. Dat is bepaald alarmerend voor de toestand van de persvrijheid in Engeland, ooit een baken van het vrije woord. De politie begint blindelings een onderzoek tegen een journalist die zijn werk gewetensvol uitvoert, gewoon omdat het artikel kritisch is over een zwarte professor. Diezelfde politie keek wel de andere kant op toen de beruchte grooming gangs van overwegend Pakistaanse mannen duizenden vrouwen, en, vaak minderjarige, blanke meisjes uit de kwetsbare onderkant van de maatschappij op gruwelijke wijze mishandelden en verkrachtte. Net zoals de betrokken stadsbesturen was de politie bang om van 'islamofobie' en dus 'racisme' beticht te worden. Want dat is wat ze konden verwachten vanwege de gevestigde pers en media die door hun jarenlange zelfcensuur medeplichtig werden aan dat geweld. En wanneer dan uiteindelijk die omerta doorbroken wordt, of het gaat om zware misdaden, of academische ontsporingen zoals die van Jason Arday, dan staat de boeman klaar: uiterst-rechts dat het gemunt heeft op mensen van kleur. En altijd weer die dubbele moraal. Wanneer een Claudine Gay benoemd wordt tot rector van 's werelds meest prestigieuze universiteit, Harvard, dan is het niet omdat ze een zwarte vrouw is, maar louter en alleen om haar academische verdiensten. Wanneer Jason Arday op ongebruikelijk jonge leeftijd zijn professoraat krijgt, is het als 'leider in zijn academisch terrein', niet omdat hij zwart is. Maar wanneer zij onder een kritische doorlichting door de mand vallen, dan is het prompt omdat ze zwart, en in het geval van Gay, ook nog een vrouw zijn. En zijn ze het slachtoffer van 'rechts' of uiterst-rechts. Tja, wanneer voor 'links' woke gerechtigheid en persvrijheid een kwestie van 'à la tête du client' worden, van wie moet de doorlichting dan komen. Juist door zijn dubbele moraal spreidt dat 'links' een bedje voor het (uiterst-) rechts dat het beweert te bestrijden. #Racisme #AcademischeIntegriteit #Persvrijheid

Ik kijk naar het journaal van 19 u. op één en wat dacht u? Volgens de VRT-duiding is de bestorming van Ceuta door tienduizenden Marokkanen uiteindelijk mede de schuld Van Trump en Netanyanu. Tot the usual suspects behoren ook Europese rechtse regeringen die tegen de o zo voorbeeldige linkse Spaanse regering gekant zijn. Dat die regering tot de nek in de corruptieschandalen zit, dat het de hardnekkige ‘cultuur’ van corruptie in zovele Arabische en Afrikaanse landen is die wanhopige mensen massaal op de vlucht jaagt, dat past blijkbaar niet in het plaatje. #nieuws #politiek #Europa

Trump heeft ons een dienst bewezen. Rode Duivels 100 % gemotiveerd. En niemand kan zeggen dat ze wonnen omdat beste Amerikaanse speler er niet was. Nu Spanje. Herinner me vorige kwartfinale, in Mexico, 1-1 en onze heerlijke Pfaff die 2 Spaanse penalty’s pakte. Why not again? #WK2022 #Voetbal #RodeDuivels

Dood van Henry Nowak is schandaal: politiemensen geloven voetstoots moordenaar van kleur, niet stervende blanke jongen. Maar opbouw reportage laat indruk na dat politieke woede erover fout en uiterst-rechts is. Typische framing. Vgl eens met reactie op ander ‘I can’t breathe’. #racisme #politiek #media