Search

“Onze lijn is: ook journalisten zijn burgers, en socials zijn niet de krant.” Sorry? Natuurlijk zijn journalisten ook burgers. Maar een burger heeft geen 50.000+ volgers juist vanwege een journalistieke functie, geen toegang tot een groot mediaplatform als de @volkskrant en geen professioneel gezag dat aan zijn publicaties wordt ontleend. Op X discussieert u niet als een anonieme burger in het café, @mkeulemans. U doet dat als wetenschapsjournalist van de @Volkskrant. Dat geeft u meer invloed, maar brengt ook extra verantwoordelijkheid mee. Daarom vind ik het onderscheid tussen vrijheid van meningsuiting en journalistieke normen belangrijk (los van de klacht van @mauricedehond). Vrijheid van meningsuiting gaat over wat u mág zeggen. Journalistieke normen gaan over hoe zorgvuldig u behoort te handelen wanneer u informatie verspreidt, mensen beoordeelt of het publieke debat beïnvloedt. Als sociale media volledig buiten journalistieke verantwoordelijkheid vallen, waarom bestaan er dan journalistieke codes, richtlijnen voor sociale media en een Raad voor de Journalistiek? Dan zou iedere journalist op X naar believen kunnen beschuldigen, framen of kwalificeren onder het mom van 'ik spreek hier als burger'. Dat lijkt mij niet de bedoeling. Als die normen ophouden te bestaan zodra een journalist op sociale media actief wordt, verliest het begrip journalistieke verantwoordelijkheid veel van zijn betekenis. #Journalistiek #VrijheidVanMeningsuiting #SocialeMedia

De heer @mkeulemans haalt twee verschillende zaken door elkaar: vrijheid van meningsuiting en journalistieke verantwoordelijkheid. Vrijheid van meningsuiting geeft iedereen, inclusief journalisten, het recht om meningen te uiten zonder voorafgaande censuur. Maar juist omdat journalisten een bijzondere maatschappelijke positie hebben, bestaan er daarnaast journalistieke normen en een journalistieke code. Als alles uitsluitend onder de noemer "vrijheid van meningsuiting" zou vallen, zouden principes als waarheidsgetrouwheid, zorgvuldigheid, hoor en wederhoor, controleerbaarheid en het voorkomen van onnodige reputatieschade overbodig zijn. De Raad voor de Journalistiek bestaat juist omdat journalistiek meer is dan het uiten van een persoonlijke mening. Journalisten claimen immers ook feiten te beschrijven, het publiek te informeren en gezag uit te oefenen in het maatschappelijke debat. Dat is precies waarom de klacht van Maurice de Hond tegen Keulemans bij de Raad voor de Journalistiek relevant is. Niet omdat iemand zijn recht op vrije meningsuiting wil beperken, maar omdat de vraag wordt gesteld of zijn uitingen voldeden aan de journalistieke normen die bij zijn functie als @Volkskrant-journalist horen. Dat zijn twee fundamenteel verschillende toetsingskaders. Vrijheid van meningsuiting bepaalt wat je mág zeggen. Journalistieke ethiek bepaalt hoe zorgvuldig je behoort te handelen wanneer je als journalist publiceert. Het een vervangt het ander niet. #VrijheidVanMeningsuiting #Journalistiek #Ethiek

"Je kan als politicus razend populair zijn, en toch met je partij ten onder gaan. Als N-VA niet oplet, wordt het de CVP in z'n slechtste dagen. Een partij die, als ze niet oplet, zich kapot regeert omdat ze de gedane beloftes niet kan inlossen." @cauwelaert #terzaketv https://t.co/gefkDIwi8i #politiek #verantwoordelijkheid #partij

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

In een opinieartikel wordt betoogd dat medische gegevens, vanwege hun persoonlijke aard en het risico van cyberaanvallen op commerciële bedrijven die elektronische patiëntendossiers beheren, onder de verantwoordelijkheid van de overheid moeten vallen om de privacy en veiligheid van patiënten te waarborgen, in plaats van winstgedreven instellingen. #MedischeGegevens #Privacy #Cyberveiligheid

Aylin Bilic reflecteert in haar laatste column voor NRC op zes jaar schrijven over maatschappelijke thema's, benadrukkend dat onverschilligheid de democratie bedreigt en dat verantwoordelijkheid nemen cruciaal is voor een betere samenleving, met de hoop dat toekomstige generaties actiever zullen zijn en vrijuit hun mening kunnen geven. #verantwoordelijkheid #vrijheidvanmeningsuiting #Turkije

Israëlische kolonisten hebben een Palestijnse vader en CNN-journalisten aangevallen met stokken en stenen op de Westelijke Jordaanoever, terwijl ze de plek bezochten waar de zoon van de vader een jaar eerder door kolonisten was doodgeslagen, en de aanvallers blokkeren de toegang tot het gebied met voertuigen, wat leidt tot een gevoel van onmacht en frustratie bij de vader over het ontbreken van gerechtigheid en verantwoordelijkheidsname. #WestelijkeJordaanoever #IsraëlischeKolonisten #PalestijnseIdentiteit

In een column reflecteert politiek filosoof Josette Daemen op het falende coronabeleid van de Nederlandse overheid, dat leidde tot een groeiend wantrouwen onder burgers, en stelt vragen over de verantwoordelijkheid van politici als Hugo de Jonge in het kader van desinformatie en de inperking van grondrechten zonder adequate wetenschappelijke onderbouwing. #coronabeleid #wantrouwen #desinformatie

Wat een onzin . Als je kind aan het verdrinken is dan spring je toch in het water ongeacht wat iemand zegt . Of je trekt je overtollige kleding uit om je kind te redden . Altijd slachtoffertje spelen en nooit zelf verantwoordelijk nemen . #moed #verantwoordelijkheid #kindveiligheid

Met vijftig man sterk naar het zwembad komen en dan een kleuter van vijf laten ronddartelen zonder ook maar één volwassene die hem constant in het oog houdt? Dat is geen pech, dat is grove nalatigheid. De moeder was zogenaamd “afgeleid” omdat ze een boerkini droeg en het water niet in mocht. Keuze gemaakt, consequenties dragen. In plaats van zelf mee het water in te gaan of het kind bij zich te houden, schuift ze de verantwoordelijkheid af naar redders die voor honderden bezoekers tegelijk moeten zorgen. Dan het kind bewusteloos uit het water en meteen de reddingsploeg aanvliegen als zondebokken. Terwijl die meteen reanimeerden en het kind in leven hielden. Het parket zag op de beelden iets heel anders dan het zielige verhaal van de familie. Dit is de omgekeerde wereld: mensen die hun eigen kind niet kunnen bewaken, eisen dat vreemden het perfect doen en krijsen moord en brand als het misgaat. Pure schande. Ouders, niet redders, zijn primair verantwoordelijk. Stop met dat victim-gedrag en neem eindelijk eens je eigen taak serieus. #ouderlijkverantwoordelijkheid #zelfreflectie #veiligheid

De abortuswetgeving in Nederland gaat volledig uit van de rechten van vrouwen, niet van hun verantwoordelijkheden. Dan krijg je dit soort uitwassen. Levensvatbare kinderen die geen rechten hebben. In een gezonde samenleving is er meer balans tussen rechten en plichten. #Abortus #RechtenVanVrouwen #Verantwoordelijkheid

Ursula zegt dat verplichte online leeftijdsverificatie nodig is “om onze kinderen te beschermen.” Dat klinkt mooi. Maar de vraag is niet of we kinderen willen beschermen. ➡️ De vraag is of we daarvoor de vrijheid en privacy van de héle bevolking moeten opofferen. Want iedereen zal worden gecontroleerd voor het gedrag van een minderheid: om te weten of minderjarigen ergens binnen mogen, moet iedereen zich identificeren. Ook u en ik dus. Dat draait al een eerste fundamenteel rechtsprincipe op z’n kop: niet langer ben je vrij zolang er geen verdenking is, maar moet je eerst bewijzen dat je “oké” bent. ➡️Het is ook weerom een compleet disproportionele maatregel. Stel dat de overheid morgen beslist om huishoudelijk geweld te bestrijden door in élke woonkamer een camera te hangen. De beelden worden gecontroleerd door algoritmes en ambtenaren, want “het is voor de veiligheid”. Iedereen zou dat terecht een hallucinant idee vinden. ➡️ Function creep: vandaag hiervoor en morgen waarvoor? -Vandaag leeftijdsverificatie. -Morgen sociale media. -Overmorgen AI? -Daarna nieuwswebsites? En daarna misschien nog veel meer. Dat is exact hoe function creep werkt: uitzonderingen worden de nieuwe norm. ➡️Criminelen lachen ermee. Wie echt kwaad wil, gebruikt VPN’s, buitenlandse websites, gestolen accounts of andere technische omwegen. Opnieuw worden de miljoenen burgers gecontroleerd die zich wél aan de regels houden. ➡️ Dit creëert nog maar eens bijkomende gevoelige databanken. Leeftijdsverificatie betekent dat iets of iemand uw en mijn leeftijd en identiteit moet controleren. Dat creëert bijkomende databanken met gevoelige persoonsgegevens die kunnen worden gehackt, misbruikt of later voor andere doeleinden worden gebruikt. ➡️ Waar blijven de ouders trouwens? Kinderen opvoeden is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van ouders, niet van de overheid, alsjeblieft niet. En ook niet van technologiebedrijven. En al zeker niet van een controlesysteem dat elke burger preventief behandelt alsof hij zich eerst moet verantwoorden. De discussie gaat dus niet over de vraag of we kinderen willen beschermen. Die wil iedereen. De discussie gaat over de vraag hoeveel vrijheid, privacy en autonomie we bereid zijn op te geven voor maatregelen waarvan nog altijd niet is aangetoond dat ze hun doel daadwerkelijk zullen bereiken. Los daarvan is dit wel een topzomer voor Ursula en haar volgelingen: Chat Control er toch door, Europese CBDC, online leeftijdsverificatie en dus identiteitscontrole. All her dreams coming true. En geen burger die op haar gestemd heeft. #Privacy #Vrijheid #OnlineVeiligheid

Het compleet lak hebben aan de Nederlandse burger die wel de wrange vruchten mag plukken van beleid dat keer op keer geen steun krijgt van de burger. De ferm opgestoken middelvinger is inmiddels voor iedereen zichtbaar toch? Deze politici zitten er niet voor u, da's glashelder! #politiek #verantwoordelijkheid #burgerrechten

Het Openbaar Ministerie heeft recent stappen gezet tegen Tata Steel Nederland en chemiebedrijf Sabic vanwege milieuvervuiling, wat suggereert dat er mogelijk een verschuiving plaatsvindt in de juridische aanpak van industrieën en hun verantwoordelijkheid voor milieuschade. #milieucriminaliteit #TataSteel #omgevingsrecht

Artikel bespreekt maatregelen die individuen kunnen nemen om zich te beschermen tegen datalekken, zoals terughoudendheid bij het delen van persoonlijke gegevens en het gebruik van sterke, unieke wachtwoorden, terwijl het benadrukt dat de verantwoordelijkheid voor databeveiliging primair bij bedrijven en de overheid ligt. #datalekken #privacy #veiligheid

Je kunt je niet voorstellen hoe het was. Gezonde mensen als wrak, huisvisites bij jongeren, soms smurfblauw en dichtbij de dood. “Moeten selecteren” - wie wel insturen, wie is te oud/kwetsbaar en sterft thuis ? De oude dame naar lucht happend aan de telefoon,de ambulance aan mijn andere oor ‘daar rijden we niet voor-te oud’. Ik schaakte met 3 dorpen,@MarionKoopmans met een heel land. Stel je de verantwoordelijkheid voor - met weinig informatie advies geven met effect op 17 miljoen zielen. Wie op de werkvloer of in beleid dít soort afwegingen gemaakt heeft mag meepraten. Wie veilig op de bank thuis collums zat te tikken - zwijg, en ga je schamen in een hoekje. Of val je moeder lastig! #Gezondheid #Zorg #Verantwoordelijkheid

Column: Hugo de Jonge en de rest Max von Kreyfelt Meestal maken politici zich enorme zorgen wanneer een groot deel van de bevolking hen niet meer vertrouwt. Hugo de Jonge jubelt het toe. Voor hem is wantrouwen een communicatiefeest: als 95 procent van Nederland hem niet meer moet, heeft die 95 procent de boodschap simpelweg niet begrepen. Ze hebben onvoldoende opgelet. Ik vermoed dat Hugo ’s morgens in de spiegel een man ziet die onder moeilijke omstandigheden steeds verantwoordelijkheid heeft genomen. De rest van Nederland ziet iets anders, maar spiegels tonen nu eenmaal alleen degene die ervoor staat. Tijdens corona werd Hugo het gezicht van een bestuursstijl die zichzelf moreel superieur verklaarde voordat überhaupt het debat begon. Kritische artsen waren ondermijnend, afwijkende wetenschappers verdacht en burgers met vragen hadden moeite met solidariteit. Wie niet meedeed, moest extra worden voorgelicht, aangesproken of desnoods richting de uitgang geduwd. En Hugo? Die deed het allemaal voor ons. Hij kan je de toegang ontzeggen en je tegelijk aankijken alsof hij je jas heeft aangenomen. Alles uit christelijke naastenliefde. Later kwamen de vragen: over proportionaliteit, grondrechten, de avondklok, het coronatoegangsbewijs en de druk op ongevaccineerden. Kritiek werd nooit weerlegd, maar bestuurlijk weggezet. De criticus, genegeerd, gedemoniseerd, of gemarginaliseerd. Jaren later blijkt Hugo geen spijt te hebben. Dat verbaast niet: spijt vereist dat je toelaat dat je zelf verkeerd zat. Precies daar ligt zijn rotonde. Gedachten richting zelfkritiek worden omgeleid naar omstandigheden, voortschrijdend inzicht en moeilijke keuzes, tot je weer uitkomt bij het punt waar Hugo gelijk had. Die 95 procent bestaat natuurlijk niet letterlijk. Misschien is het 80 of 60. Misschien zijn er nog plekken waar mensen bij zijn naam ontroerd raken. Maar het getal is niet het werkelijke punt. Interessanter is dat zo’n absurd percentage bij Hugo geloofwaardig klinkt. Zeg het over een ander en men vraagt naar de bron; zeg het over Hugo en mensen knikken alsof je de buitentemperatuur noemt. Dat is een prestatie. Je moet er jaren voor werken om van minister en vicepremier tot nationaal reflexpunt te worden: een man bij wie de ene helft denkt aan schoenen en de andere aan een QR-code. En toch zit daar iets bewonderenswaardigs in. Waar anderen wakker liggen van kritiek, beweegt Hugo zich erdoorheen met de rust van iemand die vermoedt dat vooral de bevolking zichzelf nog eens moet evalueren. Misschien is dat zijn werkelijke talent: niet besturen, luisteren of twijfelen, maar elke botsing verlaten met een gedeukt land en een onbeschadigd zelfbeeld. Of 95 procent van Nederland tegen hem is, weet ik niet. Maar ik vermoed dat Hugo zich daar uitstekend bij voelt. Er blijft tenslotte altijd nog vijf procent over dat beter geïnformeerd is. De loyalisten. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Politiek #Vertrouwen #Nederland

Ik snap de machteloosheid die zij voelen. Ik blijf in gesprek met de partijen over de situatie. Ik roep gemeenten nog een keer op om opvangplekken te bieden. Gemeenten die al spoednoodopvanglocaties hebben aangeboden, ben ik dankbaar. Ik roep andere gemeenten nogmaals op om hun verantwoordelijkheid te nemen en solidariteit met Ter Apel te tonen.

VluchtelingenWerk a en het Rode Kruis hebben besloten om hun hulp aan asielzoekers op het voorterrein van het aanmeldcentrum in Ter Apel stop te zetten vanwege de onveilige en dreigende situatie, en roepen Nederlandse gemeenten op hun verantwoordelijkheid te nemen door meer opvangplekken te creëren. #Asielzoekers #Vluchtelingenwerk #TerApel