Search

Het aantal verkeersdoden in Nederland is de afgelopen halve eeuw spectaculair gedaald dankzij verschillende maatregelen, maar verkeerspsycholoog Marjan Hagenzieker benadrukt dat verdere verbeteringen mogelijk zijn, mits er meer actie wordt ondernomen om de veiligheid te vergroten, vooral voor kwetsbare weggebruikers zoals voetgangers en fietsers. #verkeersveiligheid #verkeersongevallen #TU_Delft

“Als dat allemaal lukt, dan ziet mijn dag er ongeveer zo uit” Afgelopen jaar maakte ik van Nijmans Nieuwsbriefje een top tien Substack-nieuwsbrief in Nederland, schreef ik meer dan 100 columns voor Revu en De T., probeerde ik zo veel mogelijk tegenzin te overwinnen om op de crosstrainer te klimmen, was ik geloof ik 1 keer op Radio 1 en mocht ik zélfs op een herfstschool van een democratische stichting spreken. Dat zeg ik niet om tof te doen, maar om te laten zien: ook ik moet gewoon iedere dag opstaan en aan het werk. Wat daarbij chronisch misgaat, is een verstandige tijdsindeling. Nog nooit vroeg iemand hoe mijn werkdagen er uit zien, dus in tegendeel tot Simon van Tuttebel in de foto hieronder ga ik ook niet verzinnen dat iemand ernaar vroeg, maar ik ga het toch vertellen. 6u13: Wakker gelikt worden door een hond die moet schijten; 6u43: Hopen dat die hond na het schijten niet te lang in de bak zout water op vissen en vogels blijft jagen die ze toch nooit vangt. Afhankelijk van hoe lang dat duurt, ongeveer; 7u51: Eerste ijsbad van de dag; 7u59: Koffie met zes pasteis de nata (voor de eiwitten en proteine); 8u11: Veertig kilometer fietsen, twaalf kilometer hiken en afronden met vijf kilometer zwemmen; 10u00 (stipt): Kijken wat @Denkjewel vandaag herdenkt en wat @bertbrussen even hier neerlegt zodat ik op de hoogte ben van het belangrijkste nieuws; 10u03: Proberen daarna niet op X te blijven hangen; 13u06: Uit een X-hole geroepen worden door vrouw die een lunch klaargemaakt heeft (half everzwijn, mud uien, ovengepofte zoete aardappel en een literfles Super Bock); 13u30: Doomscrollen in de hangmat tot de lunch verwerkt is; 15u00: Tweede ijsbad van de dag; 15u15: Naar een blanco scherm in Pages staren tot er inspiratie komt, of tot ik moet poepen; 15u32: Poepen (en doomscrollen); 15u58: Naar een blanco scherm in Pages staren tot er inspiratie komt, of tot de hond weer moet poepen; 16u44: Hond laten poepen tijdens middagrondje door de buurt; 17u02: Mezelf dwingen om voor 18u nog 4000 woorden te schrijven voor Substack, Revu en de T., afgewisseld met het beantwoorden van mail, het redigeren van ingezonden stukken van NN-columnisten, het klaarzetten van social posts en daarbij op Insta, Substack en X blijven hangen in de tijdlijn en alles in een mix doen die zich het beste laat omschrijven als een soort outer body experience; 18u01: Tevreden constateren dat het allemaal toch weer gelukt is zonder ook maar één Nederlandser krant geopend of gelezen te hebben; 18u02: Vragen of ik nog iets kan doen terwijl ik donders goed weet dat m’n vrouw alle voorbereidingen voor het eten al gedaan heeft. Haar ondertussen lastig vallen met een verslag van minuut tot minuut van mijn dag; 19u00: Samen eten terwijl door blijf praten; 19u30: Derde en laatste ijsbad van de dag; 19u55: Met een boek op schoot proberen snel genoeg af te kicken van chronische algoritmische concentratievernieling om nog wat pagina’s te lezen; 21u08: Stranden in onbegrip over hoe andere mensen dat toch doen, en een diepe rancuneuze jaloezie voelen jegens Simon van Teutem en al die andere wonderkinderen van De Correspondent, die overal een lifehack voor lijken te hebben dankzij een leven lang tussen managementboeken en luid klappende zalen vol toegewijd lezingenpubliek; 21u56: Hond nog één keer laten pissen en tien minuten DuoLingo doen; 22u22: Licht uit en hopen dat het morgen beter gaat met alle voornemens, waaronder daadwerkelijk veertig kilometer fietsen, twaalf kilometer hiken en afronden met de vijf kilometer zwemmen die ik me eerder vandaag allemaal ingebeeld heb toen ik lag te tukken in een leunstoel op de veranda. 23u57: Eerste keer wakker omdat ik moet pissen. #DagelijksLeven #Productiviteit #Zelfzorg

Een bezoeker van de Pride in Amersfoort is in de nacht van vrijdag op zaterdag zwaar mishandeld op de Heiligenbergerweg, vermoedelijk na van zijn fiets te zijn getrokken door meerdere jongens op fatbikes, en is naar het ziekenhuis overgebracht terwijl de politie getuigen en camerabeelden zoekt. #PrideAmersfoort #Mishandeling #Politieonderzoek

Een man is ernstig mishandeld en zwaargewond achtergelaten na de Amersfoort Pride, waarbij hij vermoedelijk van zijn fiets is getrokken en door meerdere jongens is aangevallen, terwijl de politie nu zoekt naar getuigen en camerabeelden om het incident verder te onderzoeken. #AmersfoortPride #LHBTI #geweld

Het leven is mooi! Mijn dochter is meester in de rechten, heeft een fantastische nieuwe baan bij een internationaal kantoor. Wordt volgend jaar beëdigd als advocaat. En vanmiddag een nieuwe fiets voor haar gekocht. De zon schijnt! Trotse papa. #Trots #Geluk #Familie

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

Schokkend incident in Utrecht-Lunetten. Een 67-jarige vrouw spreekt twee jongens aan omdat ze gevaarlijk slingerend over het fietspad rijden. Kort daarna wordt ze van haar fiets geduwd of getrapt en raakt zwaargewond. Ze moest met spoed naar het ziekenhuis. Wat een verschrikkelijk kutland is dit geworden zeg. Oudere en senioren die mishandeld worden is inmiddels geen uitzondering meer maar harde realiteit in veel plaatsen. Dit is het derde bericht al deze week dat ik voorbij zie komen van dezelfde strekking. https://t.co/N92pAj9kXY #Utrecht #Veiligheid #Ouderen

Van alle deelnemers aan de coronacommissie tranen-estafette gaat het goud toch wel naar Grapperhaus. De pathetiek gaat hier over de eindstreep heen. Ferd wordt hevig geëmotioneerd door "de daklozen" die hij "regelmatig" bezocht in coronatijd, maar dat is nergens gedocumenteerd (en geloof me daar had een camera op gestaan). In de plaats daarvan ging Ferd liever naar het Vondelpark waar hij "chickies" aansprak op de anderhalve meter en vanaf zijn fiets tegen agenten riep "kom we gaan mensen arresteren". Ferd had de tijd van zijn leven tijdens corona (zijn knuffelige huwelijk incluis)! Zelfs krokodillen zeggen 'also also also' als ze hem zien snotteren. Wat een mispunt. https://t.co/xqSkdpg0ia #coronacommissie #emotie #politiek

Afgelopen weekend ben ik betrokken geraakt bij een ernstig verkeersongeluk. Ik ben op de fiets aangereden door een auto, terwijl ik groen licht had. Gelukkig ben ik er naar omstandigheden goed vanaf gekomen en kan ik me nu richten op mijn herstel. De komende tijd doe ik het rustig aan en ben ik tijdelijk wat minder zichtbaar. Dank voor alle lieve berichten en natuurlijk heel veel dank aan de hulpverleners en zorgverleners voor hun snelle en betrokken hulp. #verkeersveiligheid #herstel #zorgverleners

Suzanne (36) deelt haar aangrijpende ervaring van een seksuele aanranding op 13-jarige leeftijd, die nog steeds invloed heeft op haar leven, en hoopt dat haar verhaal andere vrouwen aanspoort om niet stil te blijven na dergelijke traumatische gebeurtenissen. #Aanranding #Fietsen #Veiligheid

Ik fietste gister richting het strand en de weg ernaartoe was bijna geheel uitgestorven. Vrijwel geen andere fietsers, auto’s, scooters. Bussen en trams zo goed als leeg. De angstpropaganda (“code rood”) werpt duidelijk z’n vruchten af. Deed me denken aan de COVID-lockdowns. #fietsen #strand #COVID19

Je draagt je kind negen maanden onder je hart. Loopt uren met hem heen en weer als hij krampjes heeft. Gaat bij hem kijken als hij ligt te slapen en snuffelt even aan zijn nekje. Hangt zijn tekeningen op de koelkast en kust zere knieën. Rent naast zijn fietsje zonder zijwieltjes. Staat te glunderen als hij zijn diploma haalt. En dan komt er een kudde hyena’s die hier niet hadden moeten zijn en verwoest jouw hart dat buiten je lichaam leeft alsof het niets is. Ze lachen er zelfs om. En dan zijn ze verbaasd als onze liefde verandert in iets wat niet langer zacht is. Die liefde krijgt klauwen en tanden en het soort fatalisme dat je alleen ervaart als je niets meer te verliezen hebt. #ouderliefde #moederschap #hartzeer