Search

BoneYard is een bonte verzameling muzikanten afkomstig uit diverse andere bandjes in de regio. Met wortels in de nieuwe waterweg komen de leden uit Spijkenisse, Schiedam en Vlaardingen. Aanvankelijk begonnen als een oefenruimte project, kreeg deze 4 mans formatie in 2014 een serieus karakter en vaste bezetting in de vorm van:  Ad van der Made als zanger/ gitarist,  Adrian de Graaf als (solo)gitarist,  Damy Goudriaan achter het drumstel. In 2017 voegde Leroy Klein op bass zich bij de band. https://hvdommelen.nl/b/BoneYard.html

In aanloop naar de finale van het WK voetbal 2026 mochten alleen andere sportlegenden zoals Novak Djokovic en Tom Brady vragen stellen aan Lionel Messi tijdens een exclusieve persconferentie, terwijl het publiek genoot van een festival sfeer en de gouden wereldbeker bewonderde. #Messi #Finale #FIFA

Tijdens het WK voetbal in 2026, waar de vloek van de Gouden Bal-winnaar voortduurt omdat voormalig winnaar Ousmane Dembélé niet met Frankrijk wist te winnen van Spanje in de halve finale, heeft de Haïtiaanse coach Sébastien Migne zijn functie neergelegd na drie nederlagen in de groepsfase. #WK2026 #Voetbal #OusmaneDembélé

Column: Nieuwe economie; weilanden met zonnepanelen Max von Kreyfelt Nederland is werkelijk een visionair land geworden. Eeuwenlang produceerden die ouderwetse boeren daar maar voedsel op die vruchtbare landbouwgrond. Melk. Groenten. Aardappelen. Vlees. Volkomen inefficiënt natuurlijk. Gelukkig hebben beleidsmakers, klimaattafels en subsidieconsultants eindelijk ontdekt dat je op de beste landbouwgrond ter wereld véél zinvollere dingen kunt doen. Zoals zwarte zonnepanelen neerleggen. Want wat moet een samenleving ook met voedselzekerheid als je er óók een glimmend energielandschap van kunt maken dat fantastisch oogt in een PowerPointpresentatie van een duurzaamheidscongres in Utrecht? De Nederlandse boer begrijpt dat gewoon nog niet goed genoeg. Die denkt nog steeds in koeien, gras en generaties. Terwijl moderne bestuurders denken in: CO₂-certificaten, subsidieroutes, ESG-doelstellingen en investeringsfondsen uit Canada die Nederlandse landbouwgrond inmiddels bekijken alsof het goudmijnen zijn. En ergens hebben ze gelijk. Nederlandse landbouwgrond ís goud. Alleen niet meer voor de boeren. Dezelfde overheid die jarenlang vertelde dat boeren “te veel ruimte” innemen, reserveert ondertussen zonder blikken of blozen complete hectares voor zonnevelden, windturbines en batterijcontainers die eruitzien alsof een distributiecentrum een relatie heeft gekregen met een transformatorstation. Dat heet dan: het redden van de planeet. Het mooie van deze tijd is dat alles duurder wordt terwijl politici daar triomfantelijk bij kijken alsof het een succesverhaal betreft. Energie duurder. Voedsel duurder. Grond onbetaalbaar. Boeren weg. Landschap kapot. Maar gelukkig voelen de klimaatdoelen zich gehoord. En ondertussen verdwijnt de Nederlandse boer uit beeld. Niet met geweld. Dat doen moderne landen subtieler. Met stikstofmodellen. Opkoopregelingen. Vergunningen. Bankvoorwaarden. Belastingdruk. En permanente publieke verdachtmaking alsof een melkveehouder persoonlijk verantwoordelijk is voor het smelten van ijs in Groenland. Dat is misschien nog wel het meest absurde: de mensen die ons voedsel produceren worden behandeld als probleemgroep, terwijl investeringsmaatschappijen die landbouwgrond volleggen met industrieglas subsidiepartners worden genoemd. En altijd klinkt dezelfde managerstaal: “De transitie is noodzakelijk.” Dat zeggen ze er alleen nooit bij: vooral voor de aandeelhouders. Want onder iedere zonneweide ligt iets begraven wat ooit Nederland heette: ruimte, voedselsoevereiniteit, landschap en gezond verstand. Maar geen zorgen. Koken kan Maar dan zonder het voedsel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme. #Duurzaamheid #Energie #Landbouw

Column: Nieuwe economie; weilanden met zonnepanelen Max von Kreyfelt Nederland is werkelijk een visionair land geworden. Eeuwenlang produceerden die ouderwetse boeren daar maar voedsel op die vruchtbare landbouwgrond. Melk. Groenten. Aardappelen. Vlees. Volkomen inefficiënt natuurlijk. Gelukkig hebben beleidsmakers, klimaattafels en subsidieconsultants eindelijk ontdekt dat je op de beste landbouwgrond ter wereld véél zinvollere dingen kunt doen. Zoals zwarte zonnepanelen neerleggen. Want wat moet een samenleving ook met voedselzekerheid als je er óók een glimmend energielandschap van kunt maken dat fantastisch oogt in een PowerPointpresentatie van een duurzaamheidscongres in Utrecht? De Nederlandse boer begrijpt dat gewoon nog niet goed genoeg. Die denkt nog steeds in koeien, gras en generaties. Terwijl moderne bestuurders denken in: CO₂-certificaten, subsidieroutes, ESG-doelstellingen en investeringsfondsen uit Canada die Nederlandse landbouwgrond inmiddels bekijken alsof het goudmijnen zijn. En ergens hebben ze gelijk. Nederlandse landbouwgrond ís goud. Alleen niet meer voor de boeren. Dezelfde overheid die jarenlang vertelde dat boeren “te veel ruimte” innemen, reserveert ondertussen zonder blikken of blozen complete hectares voor zonnevelden, windturbines en batterijcontainers die eruitzien alsof een distributiecentrum een relatie heeft gekregen met een transformatorstation. Dat heet dan: het redden van de planeet. Het mooie van deze tijd is dat alles duurder wordt terwijl politici daar triomfantelijk bij kijken alsof het een succesverhaal betreft. Energie duurder. Voedsel duurder. Grond onbetaalbaar. Boeren weg. Landschap kapot. Maar gelukkig voelen de klimaatdoelen zich gehoord. En ondertussen verdwijnt de Nederlandse boer uit beeld. Niet met geweld. Dat doen moderne landen subtieler. Met stikstofmodellen. Opkoopregelingen. Vergunningen. Bankvoorwaarden. Belastingdruk. En permanente publieke verdachtmaking alsof een melkveehouder persoonlijk verantwoordelijk is voor het smelten van ijs in Groenland. Dat is misschien nog wel het meest absurde: de mensen die ons voedsel produceren worden behandeld als probleemgroep, terwijl investeringsmaatschappijen die landbouwgrond volleggen met industrieglas subsidiepartners worden genoemd. En altijd klinkt dezelfde managerstaal: “De transitie is noodzakelijk.” Dat zeggen ze er alleen nooit bij: vooral voor de aandeelhouders. Want onder iedere zonneweide ligt iets begraven wat ooit Nederland heette: ruimte, voedselsoevereiniteit, landschap en gezond verstand. Maar geen zorgen. Koken kan Maar dan zonder het voedsel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme. #Duurzaamheid #Energie #Landbouw

De Nederlandse acteur Cees Geel is op 61-jarige leeftijd onverwacht overleden aan een hartstilstand, bekend van zijn vele rollen waaronder Stan Vroom in Flikken Rotterdam en de titelrol in de film Simon, waarvoor hij een Gouden Kalf ontving. #CeesGeel #FlikkenRotterdam #Overlijden

Een verloren schilderij uit de Goudstikker-collectie, een tweeluik van Hendrick van der Burgh, is teruggevonden door Robert van der Hoek, die het ongeveer dertig jaar geleden langs de gracht als vuil aantrof, en zal worden teruggegeven aan de nazaten van de oorspronkelijke eigenaar. #Goudstikker #kunst #geschiedenis

De goudzoekers in het oosten van Senegal graven met hoge snelheid door de natuur, terwijl ze te maken hebben met ernstige vervuiling van rivieren door de goudwinning, en de lokale bevolking onder druk staat van grote mijnbouwbedrijven en van de gevolgen van hun illegale activiteiten. #Goudwinning #Senegal #Goudzoekers

Nauwelijks een kwartier bezig en de actieve herinneringen laten het alweer flink afweten. Maar wat dan wel nog vers in het geheugen ligt, is dat het eigenlijk allemaal meer, sneller, harder, strenger had gemoeten. Alleen lag de Kamer dwars met gezeur over proportionaliteit. Zo vervelend, die parlementaire democratie. Want Hugo had het niet alleen 'voor geen goud willen missen', hij zou het duidelijk ook zo weer doen. #politiek #democratie #herinneringen

Tijdens de recente hittegolf in Nederland hebben ziekenhuizen zoals het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda een significante toename van patiënten ervaren, met name onder oudere en kwetsbare groepen, wat artsen en ziekenhuizen ertoe aanzet om te waarschuwen voor de extra druk op de zorgsystemen in de toekomst. #hittegolf #gezondheidszorg #ziekenhuizen

‘Hugo de Jonge neemt morgenmiddag plaats tegenover de parlementaire enquêtecommissie. Ooit zei hij in een interview dat hij de coronatijd ‘voor geen goud had willen missen’. Daar denken de mensen die hij tijdens corona verguisde anders over.’ https://t.co/RkdyKcwH1m #corona #politiek #interview

De zoektocht naar goud in Oost-Congo bemoeilijkt de bestrijding van de snelgroeiende ebola-uitbraak, omdat honderdduizenden mijnwerkers dagelijks dicht op elkaar werken en zo het virus risicovol verspreiden, terwijl de economische noodzaak om te blijven werken groot is. #Ebola #OostCongo #Goudmijnen

Ond ondanks de toenemende geopolitieke spanningen is de goudprijs recentelijk aanzienlijk gedaald, met analisten die verrast zijn door de snelheid en mate van deze daling, terwijl zij tegelijkertijd anticiperen op een mogelijke toekomstige stijging van de prijs. #goudprijs #inflatie #beleggen

Column; GANGSTERS AAN DE MACHT Max von Kreyfelt Geen notulen. Geen herinneringen en verantwoordelijkheid. Wonderlijk hoe dat werkt in Den Haag. Voor iedere parkeerbon bestaat een dossier van zes pagina’s, maar voor de meest ingrijpende vrijheidsbeperkingen uit de recente Nederlandse geschiedenis blijkt plotseling collectief geheugenverlies te gelden. Niemand weet meer precies wie wat besloot. Niemand herinnert zich waarom grondrechten werden opgeschort. Niemand kan uitleggen waarom burgers van hun werk, familie, horeca, sportclub of samenleving werden uitgesloten. Geen notulen. Geen actieve herinnering. En geen schuldigen. Wat een fenomenale bestuurlijke uitvinding. Miljoenen Nederlanders werden onder druk gezet. Mensen verloren banen. Ouderen stierven geïsoleerd. Kinderen raakten beschadigd. Demonstranten werden weggezet als staatsgevaarlijk. Artsen geïntimideerd. Kritische burgers gecensureerd. Maar zodra de vraag komt wie daar politiek verantwoordelijk voor was, verandert de Haagse bestuurselite ineens in een groep verwarde goudvissen. “Daar kan ik mij niets van herinneren.” Natuurlijk niet. Want notulen zijn gevaarlijk als later blijkt dat “de wetenschap” vooral bestond uit paniek, groepsdruk en politieke beeldvorming. En precies daarom voelt het voor steeds meer mensen niet meer als bestuur, maar als een collectief gangsters dat zichzelf beschermt. Mark Mark Rutte met zijn beroemde geheugenmist. Ferd Grapperhaus die wetten handhaafde waar hij zichzelf vrolijk niet aan hield. En NCTV-topman Aalbersberg, de man van dreigingsbeelden, gedragssturing en permanente crisisretoriek. Het waren geen tragische vergissingen meer. Het werd een bestuurscultuur. Een systeem waarin macht zichzelf beschermt met commissies, onderzoeksraden, Wob-lakwerk en verdwenen herinneringen. En Hugo de Jonge? Die oogde steeds vaker als het enthousiaste tussenradertje dat iedere week opnieuw kwam uitleggen waarom nóg meer dwang eigenlijk “voor uw veiligheid” was. Het cynische is misschien nog wel dit: Dezelfde bestuurlijke klasse die burgers voortdurend waarschuwt voor “ondermijning van de democratie”, heeft zelf het vertrouwen in overheid, media en instituties in recordtempo gesloopt. Door arrogantie zonder consequenties. En zolang niemand echt verantwoordelijk wordt gehouden, blijft precies dát het signaal aan de bevolking: macht hoeft zich in Nederland niet te verantwoorden. Het blijft (nog) onbestraft! 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Politiek #Bestuur

Een groep dieven heeft op ingenieuze wijze 40 miljoen aan goud gestolen uit een zwaarbeveiligde bankkluis in Rotterdam door het goud te verwisselen met loden balletjes en een complexe route te nemen om beveiligingscamera's te omzeilen, wat leidde tot de grootste goudroof ooit in Nederland. #goudroof #Rotterdam #misdaad