Search

Die glimlach zegt alles. Voor deze meneer was het geen gewone pizza. Het was een pizza in Cadzand. Op de plek waar hij vroeger zo graag kwam. Samen met zijn gezin, met uitzicht op zee en herinneringen die weer even heel dichtbij voelden. https://t.co/x0sDOd23jt #pizza #herinneringen #Cadzand

Vandaag zou onze moeder 90 jaar zijn geworden. Deze foto zegt eigenlijk alles. Niet achter het stuur. Niet op het podium. Maar langs de baan. Altijd aanwezig. Altijd aan het helpen. Altijd klaar voor ons. Veel mensen zien alleen de coureur, de ondernemer of wat er uiteindelijk bereikt wordt. Maar achter ieder succes staan mensen die je onderweg het vertrouwen geven om door te gaan. Voor Raymond, Jip, Tom en mij was dat onze moeder. Ze leefde voor ons . Ze reed duizenden kilometers met ons overal heen, als het am met motoren en of auto raced was. Ze motiveerde ons als het tegenzat en genoot minstens zo hard als wij wanneer het goed ging. Als ik terugkijk, besef ik steeds meer hoeveel invloed ze op ons heeft gehad. Zonder haar waren we nooit geworden wie we vandaag zijn. Vandaag zou ze 90 zijn geworden. Mams… vandaag drinken we een sapje op jou. Bedankt voor alles. ❤️ Tom Coronel Raymond Coronel en jip #Moeder #Herinneringen #Familie

Dinsdagavond deelden we een spoedwens. Velen van jullie leefden mee. Een 38-jarige meneer had nog één grote wens: nog één keer naar het strand. Nog één keer de zee zien. Nog één keer de zon langzaam zien ondergaan. Vandaag mogen we de foto's van dat moment met jullie delen. https://t.co/RwmkpZKyKX #Wensen #Strand #Herinneringen

Na bijna zestien jaar en 3.967 voorstellingen nam de musical ‘Soldaat van Oranje’ afgelopen weekend afscheid met een spectaculaire droneshow, waarbij de emotionele impact van het verhaal en de herinneringen aan meer dan 4 miljoen bezoekers en talloze acteurs centraal stonden. #SoldaatvanOranje #theater #musical

‘Hou die k*thond bij je, k*nkerwijf,’ kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd zondagochtend. Het moest nog tien uur worden! De zon scheen door de bomen op het pad tussen de Horstermeerpolder en de Spiegelplas. Sinds mijn vader eind vorige zomer overleed in het verpleeghuis aan de rand van dit gebied noem ik het altijd het tuinpad van mijn vader. Ik wandel er graag, mijmerend over het leven, terwijl Bruce achter een bal aan rent. Dat mag daar namelijk gewoon. Aan het begin van het pad heeft de gemeente een bord neergezet met zo’n stichtelijk tekstje dat je elkaar moet groeten. Omdat je het pad deelt met loslopende honden, overstekende ruiters, kinderen op weg naar het strandje, wandelaars en mensen die een SUP meesjouwen. Waarom je nou precies daar op zondagochtend het werelduurrecord moet vestigen met je halfoude dikke lijf in een wielrenpakje geperst, ontgaat mij altijd een beetje. En k*nkerwijf is volgens mij niet de groet die de ambtenaar met het stichtelijke bordje bedoelde. https://t.co/hG444pRvsu #Wandelen #Herinneringen #Respect

Vandaag is de officiële overlijdensdag van onze pelotonscommandant, eerste luitenant Tom Krist. Gisteren hebben we hem samen met zijn familie, vrienden en de mannen van ons peloton op een mooie manier herdacht bij zijn graf. Zoals ieder jaar sloten we de dag af met een hapje en een drankje bij zijn ouders thuis. Een traditie die veel voor ons betekent. Er is één moment dat mij al negentien jaar bijblijft. Ik lag zwaargewond in het Centraal Militair Hospitaal toen Tom's vader mijn kamer binnenkwam. Hij kwam mij persoonlijk vertellen dat Tom zojuist was overleden. Terwijl hij zelf het grootste verlies denkbaar had geleden, zei hij tegen mij: "𝑻𝒐𝒎 𝒘𝒂𝒔 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒆𝒏 𝒅𝒆𝒆𝒅 𝒘𝒂𝒕 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒅𝒐𝒆𝒏." Daarna gaf hij mij zijn telefoonnummer en zei dat ik, dag en nacht, mocht bellen als zij iets voor mij konden betekenen. Dat voelde zo onwerkelijk. Zij hadden hun zoon verloren, terwijl ik juist het gevoel had dat ík er voor hen moest zijn. In de jaren daarna gebeurde er iets bijzonders. Tom's ouders waren niet alleen de ouders van Tom, maar ook de ouders van ons peloton. Ze ontvingen ons altijd met open armen, luisterden naar onze verhalen, lachten met ons en huilden met ons. Hun huis voelde ieder jaar weer als een plek waar we samen herinneringen konden delen en Tom dichtbij was. Lieve familie Krist, ik kan niet onder woorden brengen hoeveel respect en dankbaarheid ik voor jullie voel. Jullie liefde, kracht en warmte, juist in het diepste verdriet, hebben mij altijd geraakt. Tom, we missen je nog iedere dag. Rust zacht 💚 #Herdenking #Vriendschap #Verlies

Zeven toernooien op rij met de vingers in de neus geplaatst. Slechts één keer de groepsfase niet overleefd. Drie keer bij de beste acht van de wereld. Herinneringen voor het leven. De voorbije twaalf jaar als fan van de Rode Duivels waren geniaal. Don't take it for granted! 👏 #RodeDuivels #Voetbal #Herinneringen

Nauwelijks een kwartier bezig en de actieve herinneringen laten het alweer flink afweten. Maar wat dan wel nog vers in het geheugen ligt, is dat het eigenlijk allemaal meer, sneller, harder, strenger had gemoeten. Alleen lag de Kamer dwars met gezeur over proportionaliteit. Zo vervelend, die parlementaire democratie. Want Hugo had het niet alleen 'voor geen goud willen missen', hij zou het duidelijk ook zo weer doen. #politiek #democratie #herinneringen

Peter Koelewijn herinnert zich Bonnie Tyler als een vriendelijke en toegankelijke artiest zonder sterallures, vergelijkbaar met een vrouwelijke Rod Stewart, na haar recente overlijden op 75-jarige leeftijd, en deelt warme herinneringen aan hun samenwerking tijdens een tv-special in 1984. #BonnieTyler #PeterKoelewijn #RocknRoll

Column; GANGSTERS AAN DE MACHT Max von Kreyfelt Geen notulen. Geen herinneringen en verantwoordelijkheid. Wonderlijk hoe dat werkt in Den Haag. Voor iedere parkeerbon bestaat een dossier van zes pagina’s, maar voor de meest ingrijpende vrijheidsbeperkingen uit de recente Nederlandse geschiedenis blijkt plotseling collectief geheugenverlies te gelden. Niemand weet meer precies wie wat besloot. Niemand herinnert zich waarom grondrechten werden opgeschort. Niemand kan uitleggen waarom burgers van hun werk, familie, horeca, sportclub of samenleving werden uitgesloten. Geen notulen. Geen actieve herinnering. En geen schuldigen. Wat een fenomenale bestuurlijke uitvinding. Miljoenen Nederlanders werden onder druk gezet. Mensen verloren banen. Ouderen stierven geïsoleerd. Kinderen raakten beschadigd. Demonstranten werden weggezet als staatsgevaarlijk. Artsen geïntimideerd. Kritische burgers gecensureerd. Maar zodra de vraag komt wie daar politiek verantwoordelijk voor was, verandert de Haagse bestuurselite ineens in een groep verwarde goudvissen. “Daar kan ik mij niets van herinneren.” Natuurlijk niet. Want notulen zijn gevaarlijk als later blijkt dat “de wetenschap” vooral bestond uit paniek, groepsdruk en politieke beeldvorming. En precies daarom voelt het voor steeds meer mensen niet meer als bestuur, maar als een collectief gangsters dat zichzelf beschermt. Mark Mark Rutte met zijn beroemde geheugenmist. Ferd Grapperhaus die wetten handhaafde waar hij zichzelf vrolijk niet aan hield. En NCTV-topman Aalbersberg, de man van dreigingsbeelden, gedragssturing en permanente crisisretoriek. Het waren geen tragische vergissingen meer. Het werd een bestuurscultuur. Een systeem waarin macht zichzelf beschermt met commissies, onderzoeksraden, Wob-lakwerk en verdwenen herinneringen. En Hugo de Jonge? Die oogde steeds vaker als het enthousiaste tussenradertje dat iedere week opnieuw kwam uitleggen waarom nóg meer dwang eigenlijk “voor uw veiligheid” was. Het cynische is misschien nog wel dit: Dezelfde bestuurlijke klasse die burgers voortdurend waarschuwt voor “ondermijning van de democratie”, heeft zelf het vertrouwen in overheid, media en instituties in recordtempo gesloopt. Door arrogantie zonder consequenties. En zolang niemand echt verantwoordelijk wordt gehouden, blijft precies dát het signaal aan de bevolking: macht hoeft zich in Nederland niet te verantwoorden. Het blijft (nog) onbestraft! 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Politiek #Bestuur

Parlementaire enquête. Onder ede. Voor het Nederlandse volk. De vraag was simpel: was het Mark Rutte die de avondklok wilde invoeren? Ja of nee? Het antwoord: "Ik ga niet meer herinneringen produceren dan ik nu heb." Onder ede. Voor een parlementaire enquête. En hij weigert gewoon antwoord te geven aan het volk dat hij geacht wordt te dienen. Dit is geen vergeetachtigheid. Dit is een bewuste keuze. Ze hebben gewoon schijt aan je. #Politiek #Parlement #Transparantie

Onzin. 50 jaar geleden was er een hittegolf die vele malen langer duurde. In 1976 dus. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Lekker zwemmen met al mijn vriendjes van toen. 1947 (toen was ik er nog niet) betrof meerdere langdurige hittegolven, maar die zijn deels weggemoffeld door het KNMI. #hittegolf #herinneringen #1976

De Oegandese mensenrechtenactivist Agather Atuhaire deelt haar ervaringen van mishandeling en trauma na een incident op Schiphol dat herinneringen opriep aan haar eerdere martelingen in Tanzania, en benadrukt de aanhoudende repressie van activisten door dictaturen in de regio. #Mensenrechten #Oeganda #Activisme

Fotografe Sarah van Wingerden documenteert het bedreigde rivierleven aan de Merwede, dat getekend is door de vervuiling van 'Forever Chemicals' van de Chemours-fabriek, met haar werken die herinneringen aan een onschuldige kindertijd oproepen, maar nu doordrongen zijn van de ernst van milieuproblemen en gezondheidsrisico's voor de lokale bevolking. #Chemours #PFAS #Merwede

In zijn column reflecteert Sjoerd Mossou op het onvergetelijke moment dat hij samen met zijn zieke vader de voetbalwedstrijd Nederland-Zweden bijwoonde, een intiem en troostend samenzijn vlak voor Vaderdag, dat hen blijvende herinneringen schonk ondanks de omstandigheden. #NederlandZweden #CodyGakpo #SjoerdMossou