Een korte update: praten is niet meer vanzelfsprekend voor mij. Na mijn herseninfarct en therapieën ontdekte ik iets merkwaardigs. Veel mensen denken dat een taalprobleem betekent dat je minder helder denkt. Voor mij is juist het tegenovergestelde waar. In mijn hoofd zijn de zinnen er nog steeds. Soms zelfs mooier en scherper dan vroeger. Ze zijn vloeiend, ritmisch en precies. Ik hoor ze zoals een componist een muziekstuk hoort voordat het wordt gespeeld. Maar ergens tussen mijn hoofd en mijn mond lijkt een verkeersregelaar te zijn gaan werken. Woorden die zich in mijn gedachten moeiteloos achter elkaar voegen, besluiten onderweg soms stil te gaan staan. Ze wachten op elkaar, raken elkaar kwijt of nemen een afslag die ik helemaal niet had bedoeld. Het heeft me geleerd dat denken, formuleren en uitspreken verschillende elementen zijn. Vroeger nam ik aan dat ze vanzelfsprekend bij elkaar hoorden. Nu weet ik dat spreken een wonderlijk samenspel is van hersenen, zenuwen, spieren en timing. Als ergens in die keten iets verandert, blijft de gedachte vaak volledig intact, terwijl de uitvoering hapert. Dat heeft me ook milder gemaakt. Niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die moeite heeft zich uit te drukken. Je weet nooit hoe rijk de wereld is die zich achter iemands stilte bevindt. Ik blijf oefenen. Iedere dag. Omdat mijn gedachten opnieuw een weg naar buiten moeten vinden. En soms denk ik dat je pas echt leert luisteren wanneer je niet meer als vanzelfsprekend kan spreken. Alle trainingssuggesties zijn welkom,  #communicatie #herstel #taalproblemen
