Search

Ik heb de goede gewoonte om private opdrachtnemers niet verantwoordelijk te houden voor absurde uitgaven die ministers beslissen. Maar als de CEO Hary Demey van LDV United - het reclamebureau dat zeer nauwe banden heeft met Vooruit en van Gennez dus 800.000 euro overheidsgeld kreeg voor een podcast - vindt dat er een debat moet komen over ... hou je vast: "de onjuiste en polariserende uitspraken van een parlementslid" en "het laks overnemen van de pers", dan reageer ik natuurlijk graag. Net als de minister slaat deze CEO wild om zich heen. Opnieuw zou het over een "totaalcampagne" gaan. We weten intussen allemaal dat het over een podcast gaat. Zoals door LDV United ook overal gezegd en geschreven voor de ophef erover. De cijfers: Waarom daar zoveel mist over spuien? 370keuro is er voor "productie en lonen". 290keuro voor "distributie en mediaplanning". Wat zit daar in die distributie? De minister wou gisteren geen antwoord geven op Terzake. Als je dan de minister uit de wind wil zetten zoals deze CEO, geef dan gewoon ook transparantie. Stop met die onzin van "brede campagne" en "onjuiste informatie". Over het bereik: "ik wil het niet zeggen, maar ik wil wel zeggen dat 1 miljoen kijkers zijn". Dat zouden dan 1 op 6 Vlamingen zijn. De enige posts die wat bereik hebben, zijn die waar er stevig veel advertentiegeld voor ingezet is. Dat wordt gek genoeg door "Wonen in Brussel" gedaan. Zeer bizar. Bereikt dat echt de doelgroep? Als je 290keuro adverentiebudget hebt over drie jaar, haal ja natuurlijk makkelijk miljoenen views. Zouden die echt de de campagne zien of gewoon doorscrollen? De meest gepushte berichten hebben veel views, maar amper tot geen interactie. Organische berichten hebben quasi nihil bereik, noch interactie. Bereiken die ads dan echt de doelgroep die nodig is? Mensen die overtuigd moeten worden van gelijkwaardigheid? Los van het feit dat de kost uiteraard compleet disproportioneel is en er al honderden - beter gemaakte- alternatieven bestaan. Dat ministers hun stekels opzetten en verder hun gat blijven graven, zijn we intussen gewoon. Het is jammer dat "CEO's communicatie" hetzelfde doen. Er is geen enkele schaamte in te zeggen: we snappen de kritiek, we sturen bij, we stopppen het. #Transparantie #Politiek #Media

. @harmbeertema heeft helaas gelijk: Nederland stort voor onze ogen in elkaar ⬇️. Toen ik ruim 20 jaar geleden in Zwolle studeerde gingen we regelmatig stappen in Groningen. Destijds een ontzettend leuke studentenstad: mooi, veilig, gemoedelijk. Geen enkel probleem om met een groepje licht beschonken vriendinnen 's nachts door het centrum terug naar het studentenhuis te zwalken 😉. Niemand die zich onveilig voelde. Nu heb ik er sinds een tijdje weer een vriendin wonen en kom ik er dus af en toe. Ik ben me helemaal kapot geschrokken. Wat een unheimische bende is het geworden. Maar het past in een trend. Want ook mijn eigen thuishonk: Amsterdam, waar ik als jonge vrouw rustig midden in de nacht alleen naar huis fietste, is veranderd van een stad die ik miste, in een plek die ik probeer te vermijden. Een soort verwilderde vuilnisbelt zonder identiteit. En dat heet dan vooruitgang? Ik zal wel oud worden, maar ik wilde dat de tijd stil was blijven staan. #Nederland #veiligheid #verandering

Een ochtendbeschouwing. Vorige week publiceerde Pointer een analyse waaruit blijkt dat de woningnood in Leeuwarden boven het landelijk gemiddelde ligt. Dat roept een eenvoudige vraag op. Hoe kan een stad met zo’n woningtekort een vergunningprocedure al ruim zes jaar laten duren? Het debat over de woningmarkt op dit platform blijft vaak hangen in theorie. In academische beschouwingen. Ik ben inmiddels zes jaar betrokken bij een vergunningaanvraag voor een appartementencomplex in Leeuwarden. Daardoor kijk ik iets anders naar de gang van zaken. Het eerste ontwerp voorzag in parkeerlagen onder het gebouw, aangevuld met parkeren op eigen terrein en een concept met deelauto’s. Dat werd afgekeurd vanwege de gewenste inrichting van de omgeving. Het gebouw moest tot op de plint worden doorgetrokken, zoals dat heet, en parkeren op eigen terrein was onwenselijk. Het ontwerp werd aangepast. Vervolgens ontstond de vraag waar de auto’s dan wel moesten parkeren. Want zonder parkeren in de nabijheid wordt realisatie wel erg lastig. Kafka had het niet kunnen verzinnen. De parkeerlagen waren juist uit het ontwerp verdwenen omdat de gemeente dat wilde. Het naastgelegen parkeerterrein ligt daar al ruim vijftig jaar en wordt nauwelijks gebruikt. Toch mocht het niet worden aangewezen als oplossing, omdat de gemeente daar in de toekomst mogelijk andere plannen mee heeft. Na zes jaar is het ontwerp uiteindelijk goedgekeurd. Inmiddels gelden nieuwe voorwaarden. De benodigde parkeerplaatsen moeten vooraf worden afgekocht in een gemeentelijke parkeergarage die nog gebouwd moet worden. Geen vergunning of gebruiksrecht maar een afkoop. De hoogte van de afkoopsom is vergelijkbaar met de kosten van het graven van een eigen parkeerkelder onder het gebouw. Daarmee is het project financieel niet meer haalbaar binnen de huidige kaders. Niet omdat het oorspronkelijke plan veranderde, maar omdat de uitgangspunten tijdens het traject veranderden. Er moet opnieuw worden ontworpen, en opnieuw worden gerekend. Na zes jaar begint het proces feitelijk opnieuw. Ik twijfel er niet aan dat iedere betrokken professional handelt vanuit de eigen opdracht. De stedenbouwkundige kijkt naar de kwaliteit van de omgeving. De verkeerskundige kijkt naar parkeren. De planeconoom kijkt naar de financiële kaders. Iedere afzonderlijke afweging is te begrijpen. Het probleem ontstaat wanneer al die afwegingen samen een vergunningprocedure vormen. Niemand is verantwoordelijk voor de uitvoerbaarheid van het geheel. Ondertussen veranderen beleidskaders, stijgen bouwkosten en lopen rentelasten op. Een project dat bij de start haalbaar was, hoeft dat zes jaar later niet meer te zijn. De rijksoverheid gaat er inmiddels van uit dat tussen het eerste initiatief en de oplevering van woningen gemiddeld ongeveer tien jaar zit. Juist de plan- en vergunningsfase wordt daarbij genoemd als de grootste bron van vertraging. Tegelijk liggen er plannen voor ruim 900.000 woningen in de pijplijn. Een groot deel moet dezelfde plan- en vergunningsprocedures nog doorlopen voordat de eerste steen kan worden gelegd. In de afgelopen zes jaar hadden deze appartementen al gebouwd kunnen zijn en hadden bewoners er al jaren kunnen wonen. Dat maakt de inrichting van vergunningprocedures onderdeel van de woningnood. De discussie gaat meestal over het tekort aan woningen. Misschien is het tijd om alleen nog te kijken naar de weg die een woning moet afleggen voordat de eerste steen wordt gelegd. #woningnood #vergunningen #bouwen

We moeten het eens hebben over de VZW SAM (steunpunt mens en samenleving). Deze extreemlinkse vzw zit op Linkedin (oh ironie, het platform van de kwaaie kapitalist) te pleiten voor een cap op de huurprijzen. Want stoute kapitalisten mogen absoluut geen cent verdienen hieraan want iedereen heeft "recht op wonen". Bon, wat zien we nu? 1) een ellenlange lijst bestuurders (tiens ook een bekende) 2) een extreemlinkse boodschap op Linkedin door de coördinator/woordvoerder 3) een zeer indrukwekkende balans met een eigen vermogen van 1,6 miljoen, 3,8mln bruto marge en 0 euro belasting! Niet slecht voor een vzw! Plus 3,8 mln loonkost voor 36,8 VTE. Eat your heart out @DeMolJohan #VZW #huurprijzen #extreemlinks

Beetje zielig dit: Er komt massaal kritiek op een podcast door het Agentschap Binnenlands Bestuur met een kostprijs van 800.000 euro. Minister Caroline Gennez voelt zich in het nauw gedreven. Wat doet ze? Een persbericht uitsturen om te schieten op de boodschapper. "Project Durf zijn extremisten die tegen gelijkwaardigheid zijn!" Sjah. Elke podcast-maker kan getuigen dat dit een belachelijk hoge kostprijs is. Dit draagt nul komma nul bij aan gelijkwaardige kansen. Sterker nog: zelfs al had de podcast 6 miljoen views, dan nog behoort het niet tot de kerntaken van een agentschap. Er bestaan al honderden gelijkaardige podcasts. En dan die argumenten: "er kwam pers kijken bij onze voorstelling!". Je meent het. Ik heb het even opgezocht: een paar regionale artikels. En een groot artikel op de website van de Stad Mechelen, waar Vooruit mee in het stadsbestuur zit. Sjah. Hoor iedereen juichen en jubelen voor zoveel gelijkwaardigheid. Wist je overigens dat de giga-adverenties voor deze podcast gedaan worden door "Wonen in Brussel"?. Een agentschap voor ... betaalbaar wonen in Brussel. Mag dat zelfs juridisch al helemaal niet doen. Het verweer van heel die Vlaamse regering is op alle vlakken steeds enorm triest. Ik ben soms jaloers op mijn collega's in de Kamer: met deze Vlaamse ministers is het gewoon niet mogelijk om een debat op niveau te doen (Diependaele uitgezonderd). Allerzwakste Vlaamse regering ooit. #Podcasts #VlaamsePolitiek #Gelijkwaardigheid

Het agentschap binnenlands bestuur maakt een podcast "jezelf zijn" voor, hou je vast: 800.000 euro. Volgens minister @carogennez is dit een absolute kerntaak. Wie dit absurd vindt, is een onmens die "tegen gelijke kansen is". De podcast heeft amper bereik. Een gemiddelde aflevering heeft 600 views. Over dit topic bestonden er bovendien al honderden podcasts, waarvan velen door de VRT. 800.000 euro is een absurd hoge kost. Er wordt ook massaal veel adverentiegeld tegenaan gesmeten. Gek genoeg betaald door de overheidsinstelling "Wonen in Brussel", wat helemaal niet mag. Intussen ligt het probleem voor de linkerzijde bij "mensen met een flexijob" en "een gebrek aan inkomsten voor de overheid". #podcast #gelijkeKansen #overheid

Goeie actie van de Vos. Nu kunnen we de ware aard van de linkse partijen nog beter zien. Want als ze dit verzoek niet steunen vinden de linkse partijen het dikke prima dat zowel de medewerkers, omwonenden, vrijwilligers, stagiaires en de overige asielzoekers in Ter Apel in een gevaarlijke situatie wonen en werken. #politiek #asielzoekers #veiligheid

In een recent artikel van El País wordt gewaarschuwd dat veel inwoners van Spanje, waaronder ongeveer 60.000 Nederlanders die in brandgevaarlijke kustgebieden wonen, zich onvoldoende bewust zijn van het risico op natuurbranden, wat recentelijk heeft geleid tot dodelijke branden in Andalusië en de afname van landbouwers die normaal het landschap beheerden verder verergert de situatie. #Natuurbranden #Andalusië #Risicobewustzijn

Het Amsterdam Nieuw-West geluid. 24/7 wel ergens een sirene te horen. Was m'n echtgenoot niet door werk gebonden waren we al lang weggeweest. Dit is toch niet te harden? Nog los van de fatbike-ellende en ronkende motor terreur. Het is een ghetto aan het worden. Ik woon hier al meer dan 30 jaar en weet waarover ik praat. Dat linkse stadsbestuur maar kletsen over inclusie, diversiteit en verbinding. En zelf aan de grachtengordel wonen. #Amsterdam #Geluidsoverlast #Stadsleven

Een redenering waar geen speld tussen te krijgen is. Als Palestina een staat is — zoals Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Noorwegen, Canada en enkele andere landen erkennen — dan kunnen inwoners van Gaza die in Palestina wonen moeilijk tegelijkertijd vluchtelingen uit Palestina zijn. Ze zijn thuis. Tijd om UNRWA op te heffen. #Palestina #vluchtelingen #UNRWA

Door de ogen van Franky ''Sascha van 12 is niet bang'' Sascha is twaalf en woont in Kherson. Hij woont bij zijn oma en dat vindt hij leuk. Zijn vader leeft niet meer. Ik heb hem niet gevraagd wat er met zijn vader is gebeurd, maar ik denk het antwoord wel te weten. Zijn moeder vecht vrijwillig aan het front. Vorige week heb ik Sascha leren kennen tijdens de kindervakantie die wij voor oorlogskinderen organiseerden. We hebben uitgebreid met elkaar gesproken. Niet alleen over voetbal, gamen en de vakantie, maar ook over zijn leven thuis. Op vakantie mag Sascha buiten spelen. In Kherson mag dat niet. Maar hij doet het stiekem toch. Want een jongen van twaalf blijft niet altijd binnen. En Sascha is niet bang. Sascha vertelde dat hij ook niet bang is voor raketten of KAB's, de zware vliegtuigbommen. Sterker nog, hij vertelde dat hij samen met zijn vriendjes, die vaak ook niet buiten mogen spelen, wel eens op zoek gaat naar drones die ergens op straat zijn neergekomen. Levensgevaarlijk. Maar Sascha is twaalf. Hij kan de gevaren nog niet helemaal overzien. In Kherson zijn al kinderen omgekomen door droneaanvallen. Maar Sascha is niet bang. Dat zegt hij, maar als het echt heel hard wordt, verstopt Sascha zich in de badkamer. En heel soms in een kast. Tijdens de vakantie zagen we hem veranderen. Volgens de begeleiders was hij de eerste dag stil en teruggetrokken. Een paar dagen later rende hij lachend over het terrein, speelde met andere kinderen en genoot zichtbaar van alles wat hij mocht doen. Op vakantie mag Sascha buiten spelen. En hoeft hij even echt niet bang te zijn. Maar aan iedere vakantie komt helaas een einde. En hoe moeilijk dat ook is, de kinderen moeten dan weer terug naar huis. Dinsdag ging Sascha weer terug naar Kherson. Terug naar zijn oma. Terug naar een stad waar hij eigenlijk niet buiten mag spelen. Maar ik weet bijna zeker dat hij het toch weer gaat doen. Want Sascha is twaalf. En Sascha is niet bang. Voordat hij vertrok, beloofde ik hem dat hij volgend jaar weer mee mag op kindervakantie. Hij glimlachte. Ik glimlachte terug. Maar diep van binnen dacht ik aan iets heel anders. Als Sascha volgend jaar tenminste nog leeft. Want Sascha is niet bang. En Sascha woont in Kherson. Vandaag schrijf ik over Sascha. Maar deze column had net zo goed over Vadim kunnen gaan. Of Natacha, Igor, Irina. Of een van de andere meer dan vijftig kinderen die we dinsdag hebben uitgezwaaid, want ze wonen in Kherson, Zaporizja of elders aan het front. #standwithukraine #help #steun #oekraine #standwithukraine #ondersteuning #kinderen

De hamvraag is: is deze regering er voor Nederlandse burgers of voor asielzoekers? Dat de gemeente Westland wordt gedwongen om 1.000 asielzoekers te huisvesten, terwijl jonge Nederlanders noodgedwongen nog thuis wonen, laat zien waar de prioriteiten van dit D66-kabinet liggen. #Nederland #asielzoekers #politiek

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit