Search

" Het klopt dat asielzoekers in sommige gevallen een huis aangewezen krijgen " Deze ongelooflijke linkse (?) is helemaal van het padje en liegt dat het gedrukt staat. 80.000 #asielzoekers wachten op een woning, terwijl er 550.000 woningen te kort zijn. Lulhannes #SanderSchimmelpenninck #Eva #asielzoekers #woningnood #Nederland

Doe meer tegen de drugsmaffia? Doe meer tegen de asielinstroom? Doe meer tegen de woningnood? Doe meer tegen de torenhoge energieprijzen? Nee, "doe meer tegen Israël". De prioriteiten van volgevreten ex-politici, oud-diplomaten en rentenierende topambtenaren. https://t.co/wP1PsUQ3yk #Politiek #Maatschappij #Prioriteiten

Mijn hemel, ik zie een stukje Gerrit Hiemstra bij Jinek. Hij doet me denken aan de man op een zeepkist die het einde van de wereld voorspelt. Geloof geen valse profeten. De wereld gaat niet stuk door klimaatverandering, maar door het veel te dure klimaatbeleid dat NIETS oplost. Het klimaat verandert altijd. En de invloed van de mens is niet significant. De mens kan niet voor God spelen. Juist de nieuwe generatie is zich hiervan bewust en focust zich op problemen die we wél kunnen beïnvloeden. Zoals de woningnood. Een overheid die in bijna alles ons leven wil bepalen. En vrij ondernemerschap belemmert. En ook een niveau van immigratie die ons land niet meer aankan. #klimaat #beleid #woningnood

Altijd handig als je bijvoorbeeld dakloos bent geraakt, je de komende 15 jaar geen kans maakt op een woning, terwijl er jaarlijks duizenden huizen met voorrang worden weggegeven aan nieuwkomers, dankzij beleid waar deze schijnheil aan meewerkt. https://t.co/qiV4LYv353 #woningnood #dakloosheid #beleid

Het meest schrijnende aan dit verhaal is dat er zoveel Nienkes zijn. Doodgewone mensen met werk en kinderen die op oude bootjes wonen of in auto's. Die tegen allemaal regels aanlopen over lokale binding terwijl mensen uit andere werelddelen wel overal gehuisvest kunnen worden. Dit kan zo niet langer. "Ik werk fulltime als office manager. Ik kan huur betalen. Ik zoek actief naar een woning. Ik heb eigen vermogen gehad uit de verkoop van mijn woning. Mijn ouders willen garant staan. Ik heb het vanaf het begin steeds geprobeerd zelf op te lossen. En toch lukt het mij al vijftien maanden niet om voor mijn kinderen een structureel thuis te vinden." https://t.co/Q8ltT2hfv3 #huisvesting #woningnood #socialeongelijkheid

Ik ben er klaar mee. In Nederland mag je niks meer zeggen. Zodra je iets roept over asiel, ben je een nazi. Zodra je vraagt hoe we dit land nog draaiende houden, ben je een racist. En ondertussen stikt dit land van de problemen. Weet je wat ziek is? Jongeren wonen nog bij hun ouders omdat er geen huizen zijn. Gezinnen worden uit elkaar getrokken door de woningnood. Maar voor opvang wordt alles uit de kast getrokken. Onze ouderen? Die liggen te verrotten in verpleeghuizen. Personeel rent zichzelf kapot. Maar miljarden verdwijnen naar alles en iedereen behalve naar de mensen die dit land hebben opgebouwd. En scholen? Kinderen krijgen amper les in hun eigen taal omdat de klassen vol zitten met nieuwkomers. Maar als je dát zegt, dan ben je zogenaamd “gevaarlijk”. Jongens, waar zijn we mee bezig? Waarom slikken we dit? Waarom mogen wij niet meer gewoon zeggen wat iedereen ziet? Nederland wordt kapotgemaakt, en de enige die het niet meer mag zeggen, is de gewone Nederlander. Ik zeg het zoals het is: dit land gaat niet naar de klote door meningen. Het gaat naar de klote door zwijgen. Door mensen die bang zijn gemaakt met labels. Dus ja: ik ben boos. Ik ben klaar met deze angst. Dit is ons land, en ik laat me niet de mond snoeren. @uitlichten DELEN BEREIKT VELEN. #Nederland #VrijheidVanMeningsuiting #Woningnood

Dit zijn de figuren die voorrang krijgen op een woning, die alles op een presenteerblaadje aangereikt krijgen, terwijl de eigen Nederlandse bevolking achteraan mag aansluiten. Buren zijn gewoon bang om hun huis te verlaten! https://t.co/H0Mi98v8D8 #woningnood #huisvesting #Nederland

Een ochtendcolumn Gisteren ging het hier over ambtenaren die zich bij Extinction Rebellion hebben aangesloten en zich op hun ambtseed beroepen. Een ambtenaar dient het algemeen belang. De vraag bleef liggen wie bepaalt wat dat algemeen belang eigenlijk is. Extinction Rebellion heeft daarop een helder antwoord. In de Verklaring van de Rebellie stelt de beweging dat de overheid niet langer in het algemeen belang handelt en daarmee het sociaal contract heeft geschonden. Daaruit volgt volgens XR het recht en de plicht tot verzet. Wetten overtreden en het dagelijks leven ontregelen horen daarbij. Daar gebeurt iets merkwaardigs. XR bepaalt zelf wat het algemeen belang is, stelt vervolgens vast dat de overheid daarin tekortschiet en ontleent aan die eigen vaststelling een rechtvaardiging voor burgerlijke ongehoorzaamheid. Het probleem zit in die constructie. Een actiegroep verklaart de eigen opvatting tot algemeen belang en gebruikt datzelfde algemeen belang vervolgens als legitimatie voor het eigen handelen. Degene die de claim doet, beoordeelt daarmee ook de claim. Het algemeen belang werkt in een democratie anders. Geen enkele maatschappelijke groepering beschikt daarover. Het ontstaat uit de afweging van uiteenlopende belangen en opvattingen binnen de democratische rechtsorde. Een actiegroep mag proberen die afweging te beïnvloeden, zoals iedere burger, ondernemer, vakbond of belangenorganisatie dat mag. De eigen opvatting tot algemeen belang verklaren geeft die opvatting geen bijzondere status. Toch duikt precies die claim op in de vergelijking met boerenprotesten. XR zou voor het algemeen belang strijden, boeren voor het eigen bedrijf en inkomen. Daarmee wordt een onderscheid gemaakt dat alleen bestaat wanneer de claim van XR op het algemeen belang vooraf wordt aanvaard. Een boer mag voor de eigen boterham demonstreren. Een werknemer mag staken voor meer loon. Een ondernemer mag voor het eigen bedrijf opkomen. Geen van hen hoeft aan te tonen dat het eigen belang samenvalt met het algemeen belang. Het recht om voor een belang op te komen hoort bij een democratie. Het algemeen belang geeft geen extra demonstratierecht en geen extra ruimte om regels te overtreden. Een snelwegblokkade krijgt geen andere juridische betekenis doordat een activist het doel van de actie tot algemeen belang verklaart. Dezelfde regels gelden voor iedereen. Iedere actiegroep kan immers dezelfde redenering gebruiken. Een boerenorganisatie kan voedselzekerheid tot algemeen belang verklaren. Een beweging tegen immigratie kan woningnood en sociale samenhang aanwijzen. Een actiegroep tegen abortus kan de bescherming van ongeboren leven algemeen belang noemen. Vervolgens kan iedere beweging vaststellen dat de overheid daarin tekortschiet en daaruit een recht op burgerlijke ongehoorzaamheid afleiden. De overtuiging verandert, de redenering blijft intact. Iedereen mag beweren voor het algemeen belang op te komen. Niemand kan aan die eigen bewering bijzondere rechten ontlenen. De rechtsstaat bestaat om precies dat te voorkomen. #ExtinctionRebellion #AlgemeenBelang #Democratie

Wie al jaren wacht op een woning, moet kunnen rekenen op eerlijke regels. Het is niet uit te leggen dat Nederlanders op de wachtlijst telkens worden ingehaald door statushouders. @R_Clemminck, @Rene_Claassen71 en ik hebben daarom gereageerd op het advies van de Raad van State over ons wetsvoorstel dat een einde maakt aan die voorrang. De Raad van State adviseert. De politiek maakt de keuzes. Wij kiezen voor gelijke regels voor iedereen. https://t.co/5RzaG8srQB #woningnood #gelijke rechten #politiek

Volledig ongeloofwaardig, premier Rob Jetten staat voor de camera en noemt boeren die met tractoren de snelweg opgaan „onacceptabel”, „onbegrijpelijk” en „levensgevaarlijk”. Hij heeft gelijk. Tractoren horen daar niet en snelwegen zijn geen demonstratieterrein. Maar deze speech is volledig ongeloofwaardig. Waar was deze felheid toen Extinction Rebellion keer op keer de A12 blokkeerde? Niet één keer, maar tientallen keren. Soms dagen achter elkaar. Steeds opnieuw politie-inzet, verkeershinder en dezelfde discussie. Toen hoorden we vooral dat de burgemeester erover ging. De lokale driehoek. Politie en OM. De vrijheid om te demonstreren moest worden beschermd. Strafrechtelijk optreden en vervolgen was ingewikkeld en lang niet iedereen die van de weg werd gehaald, werd ook daadwerkelijk vervolgd. Dat beleid heeft een prijs. Want wie zelf het precedent zet, moet niet verbaasd zijn wanneer anderen zich erop beroepen. Jarenlang heeft iedereen kunnen zien dat XR de snelweg gebruikte als actiemiddel. Keer op keer. Juist doordat daar relatief weinig strafrechtelijke gevolgen tegenover stonden, is de boodschap naar buiten ontstaan: de snelweg blokkeren is kennelijk een bruikbaar middel om politieke aandacht af te dwingen. En nu doen boeren hetzelfde. Dan kun je als minister-president niet plotseling voor de camera gaan staan alsof Nederland vandaag voor het eerst ontdekt dat demonstreren op een snelweg levensgevaarlijk is. Natuurlijk moeten die tractoren daar weg. Maar de burger mag nu ook verwachten dat voor deze boeren dezelfde maatstaf geldt die jarenlang bij XR werd gehanteerd. Dezelfde bestuurlijke terughoudendheid. Dezelfde nadruk op het demonstratierecht. Dezelfde terughoudendheid met strafrechtelijke vervolging. Niet omdat dat goed beleid is, maar omdat de overheid zélf die maatstaf heeft neergezet. En precies daar ligt de lakmoesproef. Worden boeren nu ineens hard aangepakt en vervolgd waar XR keer op keer relatief weinig strafrechtelijke gevolgen ondervond? Dan heeft de overheid iets uit te leggen. Het doel van een demonstratie mag namelijk niet bepalen hoeveel ruimte je krijgt. Klimaat, stikstof, Gaza, woningnood of wat dan ook: voor de overheid hoort het spandoek niet relevant te zijn. Het gaat om het gedrag. Jetten heeft gelijk: een snelwegblokkade is gevaarlijk en onacceptabel. Maar dat was hij bij XR ook. Wie zelf het precedent zet, kan anderen moeilijk verwijten dat zij er gebruik van maken. De echte test begint daarom nu: niet hoe hard Jetten spreekt, maar of boeren daadwerkelijk hetzelfde worden behandeld als XR. Gelijke demonstratierechten betekenen ook gelijke consequenties. #demonstratierecht #politiek #boeren

Aan de slag? Een kabinet vol plannen, een land vol problemen Als ik onze minister-president bij zijn aantreden moest geloven, zou Nederland eindelijk weer worden bestuurd door mensen die de problemen niet langer voor zich uit zouden schuiven, maar ze daadwerkelijk zouden oplossen. Het was een inspirerend verhaal, dat vervolgens opgetekend werd in het coalitieakkoord van D66, VVD en CDA. Een coalitieakkoord dat heel toepasselijk ‘Aan de slag’ heette. En de kersverse premier had gelijk: Nederland snakt inderdaad naar een kabinet dat aan de slag gaat. Het kabinet-Jetten is inmiddels ruim vijf maanden onderweg. Dat is te kort om een kabinet op al zijn langetermijndoelstellingen af te rekenen. Maar het is lang genoeg om te constateren dat een aantal van de meest nadrukkelijke beloften nog steeds vooral uit woorden bestaat. Inmiddels begint pijnlijk het verschil zichtbaar te worden tussen zeggen dat je aan de slag gaat en doen wat je hebt beloofd. Vijf punten uit het coalitieakkoord springen er wat mij betreft uit. 1. Asiel, serieus grip op asiel- en arbeidsmigratie Het coalitieakkoord wond er geen doekjes om: ‘We willen serieus grip krijgen op asiel- en arbeidsmigratie.’ Sterker nog, het kabinet wil uiteindelijk dat asielaanvragen buiten Europa kunnen worden ingediend en afgehandeld, zodat mensen niet eerst de gevaarlijke reis naar Europa hoeven te maken en Nederland niet langer het toneel is waar iedere aanvraag moet worden behandeld. Dat klinkt ambitieus. Maar wat is er inmiddels gerealiseerd? Het kabinet zegt dat het ‘stappen zet’ richting behandeling van asielaanvragen buiten Europa. Er wordt gesproken met andere landen, er zijn modellen onderzocht en er moeten voor het einde van dit jaar concrete stappen worden gezet. En ondertussen is de instroom bepaald niet opgedroogd. Integendeel, in het eerste kwartaal van 2026 vroegen bijna 6000 mensen voor het eerst asiel aan, 33-procent meer dan in hetzelfde kwartaal van 2025. Onze minister van Asiel en Migratie zou zeggen dat er wel degelijk vooruitgang is geboekt, het Europese Migratiepact is inmiddels ingevoerd en het tweestatusstelsel is aangenomen. Dat zijn stappen. Maar wie de kiezer beloofde ‘serieus grip’ te krijgen op migratie, waarbij de nadruk lag op het significant inperken van de instroom kan hier niet mee aankomen, dit is onvoldoende ‘grip’ op asiel- en arbeidsmigratie. Met andere woorden: de belofte is gemaakt, maar met de uitvoering moet men nog beginnen, dat blijkt ook uit het feit dat er nog steeds elke week 1000 asielzoekers in Ter Apel arriveren. Kortom, we mogen daarom zonder meer stellen dat het kabinet wat asiel betreft heeft gefaald om te leveren, er is geen grip op asielmigratie. 2. Woningbouw: 100.000 woningen per jaar Ook wat woningbouw was de boodschap hoopgevend. De woningnood moest topprioriteit worden. Nederland moest structureel werken aan 100.000 nieuw te bouwen woningen per jaar. Het kabinet beloofde minder regels, kortere procedures en ‘ruim baan voor nieuwe huizen’. En wat kregen we? Een Nationale Woningbouwkaart. Een Taskforce Versnelling Woningbouw. Een beleidsbrief. En steeds de mededeling dat er voldoende plannen zijn. Sterker nog: volgens het kabinet liggen er inmiddels concrete plannen voor 100.000 woningen per jaar en verwacht ABF dat het doel in 2027 binnen bereik komt. U ziet ongetwijfeld waar het misgaat toch? Inderdaad. Nederland heeft geen tekort aan plannen. Nederland heeft een tekort aan gebouwde woningen. Zo constateerde De Algemene Rekenkamer in mei dat de resultaten van de nieuwbouw achterblijven, die 100.000 nieuw te bouwen woningen zijn vooralsnog een nobel streven, maar verre van de realiteit. Maar eerlijk gezegd is dat de modus operandi van deze regering in een notendop: plannen worden gepresenteerd alsof het resultaten zijn. Niet alleen bij woningbouw, maar ook bij asiel, men vergadert tot men een ons weegt, laat allerlei onderzoekscommissies de problemen in kaart brengen en vervolgens gebeurt er niks. Iemand die al vijf tot tien jaar op een woning wacht, kan weinig met een rapport dat krapte op de woningmarkt in kaart brengt, die voelt die krapte aan den lijve. Kortom, ook wat woningbouw betreft kunnen we stellen dat het kabinet heeft gefaald om te leveren, plannen worden gepresenteerd als resultaten en in plannen kan niemand wonen, da’s de wrange conclusie die we mogen trekken. 3. Stikstof: Nederland van het stikstofslot af Na jaren van stilstand en juridisch getouwtrek beloofde het nieuwe kabinet ook wat stikstof betreft doorbraken. Nederland zou eindelijk van het stikstofslot worden gehaald. Boeren zouden duidelijkheid krijgen, PAS-melders weer perspectief en de vergunningsverlening voor de woningbouw en het bedrijfsleven zou weer op gang komen. Premier Jetten kondigde bovendien nadrukkelijk aan dat er voor de zomer duidelijkheid zou zijn welke keuzes er zouden worden gemaakt. Het kabinet presenteerde vervolgens op 26-juni het pakket maatregelen waarmee Nederland van het stikstofslot zou komen. Alleen bleek bij nadere beschouwing dat de daadwerkelijke vergunningverlening nog moet worden afgewacht. De nieuwe wetgeving moet in oktober naar de Kamer, het PBL moet het pakket nog beoordelen en pas daarna kan worden vastgesteld of het juridisch voldoende geborgd is. En uiteraard hebben belangenorganisaties ook een vinger in de pap, dus als er juridische procedures worden opgestart kan dit nog jaren gaan duren. Dus ook hier geldt dat ‘de doorbraak’ vooral een aankondiging is van een doorbraak. Dat is misschien flauw geformuleerd, maar vraag het aan een boer wiens vergunning wellicht wordt ingetrokken, of aan z’n collega die nu geen vergunning krijgt. Momenteel verkeert de hele sector in limbo, daardoor wordt er niet geïnvesteerd omdat niemand een financieel risico wil lopen, en neemt men, terecht, een afwachtende houding aan. De trend die we zien bij asiel en woningbouw zien we bij stikstof dus ook weer terug. Er wordt vooral vergaderd in Den Haag, er worden plannen gemaakt, maar op basis van plannen gaat niemand zijn bedrijfsvoering aanpassen of investeringen doen, dus ook hier verzuimt ons kabinet om te leveren. 4. Minder regels: 500 onnodige regels geschrapt of vereenvoudigd Dit is misschien wel de meest pijnlijke, want het kabinet beloofde niet alleen grote hervormingen op asiel, woningbouw en stikstof. Het beloofde ook iets wat bijna kinderlijk eenvoudig lijkt: minder onnodige regels. Voor de zomer zouden zo’n 500 onnodige regels worden geschrapt of vereenvoudigd. Het resultaat? De teller staat op 403. Het kabinet presenteerde dat zelf als een succes, hoewel het doel dus simpelweg niet werd gehaald. Nu kun je natuurlijk zeggen dat 403 minder onnodige of vereenvoudigde regels beter is dan niets. Maar dat is niet het punt. Als een kabinet zichzelf een doel stelt van 500 en eindigt op 403, dan is het beoogde resultaat niet gehaald. Het probleem is bovendien groter dan die 97 regels die nog op de lijst staan. De belofte was dat de overheid ‘dingen makkelijker’ zou maken in plaats van moeilijker. Dat is een duidelijke politieke keuze, want in Nederland regeltjesland is het vaak de bureaucratie die een belemmerende factor is. Iedere ondernemer weet inmiddels dat het probleem niet het aantal regels is, maar de stapeling van regels, uitzonderingen, formulieren, vergunningen en toezicht erop die ervoor zorgt dat iets simpels in Nederland al snel bijna onmogelijk wordt door de regelzucht. Dus ook wat dit punt betreft faalt het kabinet om te leveren, het begin is er, maar het schrappen van onnodige regels zou toch niet zo’n struikelblok behoren te zijn? 5. Energie: een noodfonds voor hoge energiekosten Jarenlang verkochten de partijen in het kabinet de energietransitie met de belofte dat energie straks bijna gratis zou zijn, en dat de geplande overcapaciteit netto geld zou gaan opleveren. Anno 2026 kan het contrast haast niet groter zijn, energie is bijna onbetaalbaar omdat de duurzame energiebronnen waar massaal in geïnvesteerd werd vooral op subsidie bleken te draaien en daarnaast onbetrouwbaar bleken te zijn. Het kabinet beloofde een noodfonds energie op te zetten om mensen met een kleine portemonnee de helpende hand te bieden bij hun energiekosten. Tegelijkertijd moest door subsidies energie structureel betaalbaar blijven. Premier Jetten beloofde in maart zelfs expliciet dat er dit jaar een noodfonds zou komen voor huishoudens met de grootste financiële problemen. In juli kwam de aankondiging dat er 193-miljoen beschikbaar komt, naar verwachting voor ongeveer 500.000 huishoudens. Alleen komt dit fonds volgens het kabinet pas later dit jaar beschikbaar. Dat is een beetje alsof je in juli tegen iemand zegt dat je hem voor de komende winter een winterjas geeft en dan in november trots komt vertellen dat je de jas inmiddels hebt besteld. Het zijn wederom plannen, maar het is geen daadkracht. Eén van de argumenten waarmee de energietransitie werd verkocht aan de Nederlander is dat het energie bijna gratis zou maken, waardoor onze concurrentiepositie zou verbeteren en daarmee de koopkracht en het welvaartsniveau van alle Nederlanders. Het tegenovergestelde is inmiddels de realiteit: energie is onbetaalbaar geworden en de koopkracht en het welvaartsniveau zijn gedaald. Dus wederom faalt het kabinet om te leveren. Maar begrijpt u mij niet verkeerd, dit betekent niet dat het kabinet helemaal niets heeft gedaan. Het heeft wetgeving door het parlement gekregen. Het Europese Migratiepact is ingevoerd. Er ligt een stikstofpakket. Er zijn maatregelen voor woningbouw genomen. Er is geld vrijgemaakt voor het noodfonds. Er zijn honderden regels aangepakt. Maar dat is nu juist het punt. Een kabinet moet niet worden afgerekend op hoeveel beleidsstukken het produceert, maar op de problemen die het oplost. Als we kijken naar de inhoud van het coalitieakkoord, de beloftes waarmee dit kabinet zichzelf presenteerde: grip op asiel en arbeidsmigratie, doorbraken op stikstof en woningmarkt, minder onnodige regels, betaalbare energie. Dat waren de redenen waarom mensen op de partijen in het kabinet hebben gestemd. Dit zijn allemaal punten die stuk voor stuk vereisen dat het kabinet hier actie op onderneemt. Het zijn echter ook de punten waarop we het kabinet kunnen afrekenen, op basis van één simpele vraag: wat is er veranderd? Als het antwoord na vijf maanden vooral bestaat uit ‘we zijn ermee bezig’, dan is dat geen resultaat, er is dan niets veranderd. Daarmee levert het kabinet dus aantoonbaar niet, lost men de gemaakte beloftes niet in. Het is vooral veel woorden, veel plannen, veel optimisme, maar vooral ook opvallend weinig resultaat. Is dan de belangrijkste belofte die dit kabinet nog moet nakomen niet dat men aan Nederland laat zien wat ‘Aan de slag’ betekent en dat men eindelijk eens begint met uitvoeren? #Kabinet #Asielbeleid #Woningbouw

In een opiniestuk waarschuwen Maarten Hajer en Christina Klubert dat Nederland, geconfronteerd met grote uitdagingen zoals klimaatverandering en woningnood, een nieuw, gezamenlijk narratief en breed debat nodig heeft om de democratische structuur te behouden en burgers weer betrokken te maken bij de toekomst. #DemocratischeVernieuwing #Burgerparticipatie #ToekomstZien

Na vijf maanden wanbeleid van het kabinet-Jetten vertrekt men nu voor twee maanden vakantie. De belangrijkste dossiers, asielindustrie, woningnood, het lot van vissers en boeren, Oekraïne, klimaat, stikstof en de EU, zijn uitsluitend verslechterd. We staan aan de vooravond van massale boerenprotesten en grootschalige vakbondsstakingen. Wat wél is geregeld, zijn de geplande verplichtingen en verboden: censuur op onwelgevallige radiozenders en social media, restricties op barbecues en andere trivialiteiten. Daarnaast zijn accijnzen en belastingen fors verhoogd, terwijl elke vorm van verlichting bij de brandstofprijzen is uitgebleven. De premier is opvallend afwezig bij de grote nationale vraagstukken, maar des te zichtbaarder op buitenlandse reizen en TikTok. Hij gedraagt zich als een echte prima donna: de concrete noden en pijnpunten van de Nederlandse burger zijn voor hem klaarblijkelijk randzaken. Waar dit kabinet wél excelleert, is het royaal uitdelen van belastinggeld aan linkse hobby’s: subsidies voor buitenlandse studenten, ontwikkelingsgelden naar Congo en miljarden naar de oorlog in Oekraïne, een conflict dat ons steeds dieper meesleurt. #KabinetJetten #Boerenprotesten #Belastingverhogingen

Een ochtendbeschouwing. Vorige week publiceerde Pointer een analyse waaruit blijkt dat de woningnood in Leeuwarden boven het landelijk gemiddelde ligt. Dat roept een eenvoudige vraag op. Hoe kan een stad met zo’n woningtekort een vergunningprocedure al ruim zes jaar laten duren? Het debat over de woningmarkt op dit platform blijft vaak hangen in theorie. In academische beschouwingen. Ik ben inmiddels zes jaar betrokken bij een vergunningaanvraag voor een appartementencomplex in Leeuwarden. Daardoor kijk ik iets anders naar de gang van zaken. Het eerste ontwerp voorzag in parkeerlagen onder het gebouw, aangevuld met parkeren op eigen terrein en een concept met deelauto’s. Dat werd afgekeurd vanwege de gewenste inrichting van de omgeving. Het gebouw moest tot op de plint worden doorgetrokken, zoals dat heet, en parkeren op eigen terrein was onwenselijk. Het ontwerp werd aangepast. Vervolgens ontstond de vraag waar de auto’s dan wel moesten parkeren. Want zonder parkeren in de nabijheid wordt realisatie wel erg lastig. Kafka had het niet kunnen verzinnen. De parkeerlagen waren juist uit het ontwerp verdwenen omdat de gemeente dat wilde. Het naastgelegen parkeerterrein ligt daar al ruim vijftig jaar en wordt nauwelijks gebruikt. Toch mocht het niet worden aangewezen als oplossing, omdat de gemeente daar in de toekomst mogelijk andere plannen mee heeft. Na zes jaar is het ontwerp uiteindelijk goedgekeurd. Inmiddels gelden nieuwe voorwaarden. De benodigde parkeerplaatsen moeten vooraf worden afgekocht in een gemeentelijke parkeergarage die nog gebouwd moet worden. Geen vergunning of gebruiksrecht maar een afkoop. De hoogte van de afkoopsom is vergelijkbaar met de kosten van het graven van een eigen parkeerkelder onder het gebouw. Daarmee is het project financieel niet meer haalbaar binnen de huidige kaders. Niet omdat het oorspronkelijke plan veranderde, maar omdat de uitgangspunten tijdens het traject veranderden. Er moet opnieuw worden ontworpen, en opnieuw worden gerekend. Na zes jaar begint het proces feitelijk opnieuw. Ik twijfel er niet aan dat iedere betrokken professional handelt vanuit de eigen opdracht. De stedenbouwkundige kijkt naar de kwaliteit van de omgeving. De verkeerskundige kijkt naar parkeren. De planeconoom kijkt naar de financiële kaders. Iedere afzonderlijke afweging is te begrijpen. Het probleem ontstaat wanneer al die afwegingen samen een vergunningprocedure vormen. Niemand is verantwoordelijk voor de uitvoerbaarheid van het geheel. Ondertussen veranderen beleidskaders, stijgen bouwkosten en lopen rentelasten op. Een project dat bij de start haalbaar was, hoeft dat zes jaar later niet meer te zijn. De rijksoverheid gaat er inmiddels van uit dat tussen het eerste initiatief en de oplevering van woningen gemiddeld ongeveer tien jaar zit. Juist de plan- en vergunningsfase wordt daarbij genoemd als de grootste bron van vertraging. Tegelijk liggen er plannen voor ruim 900.000 woningen in de pijplijn. Een groot deel moet dezelfde plan- en vergunningsprocedures nog doorlopen voordat de eerste steen kan worden gelegd. In de afgelopen zes jaar hadden deze appartementen al gebouwd kunnen zijn en hadden bewoners er al jaren kunnen wonen. Dat maakt de inrichting van vergunningprocedures onderdeel van de woningnood. De discussie gaat meestal over het tekort aan woningen. Misschien is het tijd om alleen nog te kijken naar de weg die een woning moet afleggen voordat de eerste steen wordt gelegd. #woningnood #vergunningen #bouwen

Laylo, een alleenstaande moeder uit Rotterdam, ontvangt geen hulp van de gemeente ondanks haar situationele nood, waaronder het ontbreken van een huis en problemen met haar drie tieners, omdat ze als 'zelfredzaam' wordt beschouwd, wat een breed probleem onder Rotterdammers blootlegt die geen toegang tot noodzakelijke woningondersteuning hebben. #dakloosheid #zelfredzaamheid #woningnood

Rosa, die vijf jaar geleden moest vluchten voor haar levensgevaarlijke ex en nu in een tijdelijke woning woont, ervaart frustratie en wanhoop omdat ze geen woning kan krijgen in haar vertrouwde dorp, ondanks haar medische urgentie en steun van hulpinstanties, terwijl de lokale woningcorporatie voorrang geeft aan inwoners van die dorpen. #HuiselijkGeweld #Woningnood #VeiligThuis