Search

Dit bericht zegt vooral iets over D66. De vijf nieuwe bouwlocaties zijn gewoon bestaande woningbouwprojecten. In Middelsee in Leeuwarden wordt zelfs al vijf jaar volop gebouwd en staan honderden huizen. De minister geeft zulke projecten een nieuwe rijksstatus. D66 maakt daarvan, kijk, onze minister wijst bouwlocaties aan en levert de beloofde doorbraak. Een administratieve aanwijzing wordt verpakt als politieke prestatie. Dat is ongeveer het verschil tussen besturen en marketing #D66 #Woningbouw #Politiek

The cabinet has designated five new locations in the Netherlands for the acceleration of the construction of 30,000 homes by 2035, focusing on Deventer, Haarlem, Leeuwarden, Maastricht, and Weert, although there is no extra budget available for the necessary infrastructure. (translated)

Dit is de schaduwmacht van Nederland: oud-politici, lobbyisten, adviesbureaus, bedrijven en media die via onzichtbare dwarsverbanden beleid beïnvloeden. Ze hoeven het nauwelijks nog te verbergen, omdat ze weten dat ze ermee wegkomen. Waarom wil Dijkhoff weilanden volzetten met prefabwoningen? Omdat hij dat werkelijk de beste oplossing voor Nederland vindt? Of omdat een klant van hem daar geld aan kan verdienen? En welke rol spelen zulke verborgen belangen bij politieke beslissingen over arbeidsmigratie, woningbouw, stikstof en landbouwgrond? https://t.co/HbckPtNWe4 #Schaduwmacht #Politiek #Lobbying

Mijn deelneming aan Jetten met het kennelijke verlies van zijn institutionele geheugen. Een premier hoeft niet iedere bladzijde van de geschiedenis uit het hoofd te kennen. Maar wie een ander land de maat neemt over Jeruzalem, grenzen en Joodse bewoning, doet er verstandig aan ten minste de eerste hoofdstukken te hebben gelezen. Jetten noemt Israëls plannen voor woningbouw in E1, tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim, „onaanvaardbaar en destructief”. Het zijn grote woorden. Zij zouden overtuigender klinken wanneer zij niet rustten op zo'n selectief geheugen. Want de geschiedenis van dit conflict is niet begonnen met E1. Zij begon evenmin in 1967, en al helemaal niet gisteren. Groot-Brittannië gebruikte artikel 25 van het Mandaat voor Palestina om Transjordanië uit te zonderen van de bepalingen betreffende het Joodse nationale tehuis. In 1939 volgde het Witboek. Op het uur dat de poorten van Europa zich voor de Joden sloten en de grootste catastrofe uit hun geschiedenis naderde, beperkte Groot-Brittannië ook de toegang tot Palestina drastisch. Toen kwam 1947. De Verenigde Naties stelden verdeling voor. De Joodse leiders aanvaardden haar. De Arabische leiders verwierpen haar. Er kwam geen Palestijnse staat. Er kwam oorlog. Jordanië veroverde Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever — Judea en Samaria. Joden werden uit de Oude Stad verdreven. Synagogen werden verwoest of ontwijd. De Joodse begraafplaats op de Olijfberg werd geschonden. Negentien jaar lang konden Joden niet bij de Westelijke Muur komen. Het is merkwaardig hoe weinig van die geschiedenis overblijft wanneer tegenwoordig over E1 wordt gesproken. Jetten presenteert Joodse woningbouw tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim alsof daar de erfzonde ligt die de tweestatenoplossing heeft vernietigd. Maar de chronologie weigert daaraan mee te werken. Een verdeling werd al in 1937 verworpen. Zij werd in 1947 opnieuw verworpen. Ook in latere decennia zijn onderhandelingen, voorstellen en mogelijkheden voor een definitieve regeling stukgelopen. Men kan tegen de bouw in E1 zijn. Men kan haar onverstandig vinden. Men kan menen dat zij toekomstige onderhandelingen bemoeilijkt. Dat is een politieke opvatting die verdedigd kan worden. Maar men kan niet doen alsof zonder E1 het paradijs van twee staten reeds voor de deur stond. Daar ligt een groter probleem in het Nederlandse buitenlandse beleid. Nederland spreekt steeds vaker alsof vrede slechts één obstakel kent en slechts één partij tot concessies moet worden gedwongen. Israël moet zich terugtrekken. Israël moet bouwen staken. Israël moet grenzen aanvaarden. Israël moet risico's nemen. Maar vrede wordt niet gebouwd door de geschiedenis aan één kant uit te gummen. Waar blijft de eis dat Palestijnse leiders ondubbelzinnig afstand nemen van jihadistisch terrorisme? Waar blijft de consequentie voor het verheerlijken van moordenaars? Waar blijft de politieke prijs voor het telkens weer afwijzen van een regeling wanneer die binnen bereik komt? Een vredespolitiek die uitsluitend druk uitoefent op degene van wie men concessies verlangt en nauwelijks op degene van wie men aanvaarding verlangt, is geen vredespolitiek. Het is wensdenken met een ministerie eromheen. Nederland zou daarom zijn dreigementen moeten matigen en zijn historische beschuldigingen moeten heroverwegen. Israël zal niet accepteren dat zijn geschiedenis wordt herschreven, dat de veiligheid van Jeruzalem wordt behandeld als een hinderlijk detail en dat anderen zonder acht te slaan op een eeuw van oorlog en afwijzing bepalen welke risico's de Joodse staat maar heeft te nemen. En als Jetten werkelijk de mogelijkheid van vrede wil bewaren, laat hij dan beginnen met een beginsel dat ouder is dan welk vredesplan ook: Vrede vereist twee partijen. Verzoening vereist twee partijen. En verantwoordelijkheid eveneens. Wie vrede verlangt, moet terrorisme bestrijden, ophitsing veroordelen en afwijzingspolitiek niet belonen. En bovenal moet een Nederlandse regering zich hoeden voor de oude Europese verleiding die de geschiedenis al te vaak heeft ontsierd: te menen dat zij kan bepalen waar Joden wel — en vooral waar zij niet — mogen wonen. #Vrede #Israël #Geschiedenis

De klimaathysterie slaat weer in alle hevigheid toe. Minister Crucke heeft een "plan" om "4 miljard euro extra uit te geven aan klimaat". Maar geen zorgen: "we gaan het buiten de begroting houden". Er zijn altijd wel politici die zwichten voor de "druk" van dolgedraaide linkse media. Tekenend dat er zelfs geen stemmen meer aan het woord mogen komen die vinden dat er wél genoeg gedaan wordt. In een week waarin de rente-sneeuwbal niet naar een virtueel maar een echt failliet begint te rollen, moet je dat kunnen. "Buiten de begroting" bestaat niet. Alles gaat naar schuld. Alles moet vroeg of laat betaald worden. Waar moeten die 4 miljard "klimaatuitgaven" dan heengaan? "Sociale leasing voor elektrische wagens". In de categorie frigobonnen en andere subsidiewaanzin dus. Effect op klimaatadapatie? Nul komma nul. Bij elk ramp, van zware regen tot aangestoken branden hetzelfde liedje. Verenigd links, een groot deel van de media en "grote denkers" voelen hun moment weer gekomen. "Waarom doet de politiek niets?". Als je dan vraagt wat er nog moet gebeuren, blijft het ijzig stil. Morele verontwaardiging zonder enige inhoud. En dan krijg je dus "miljarden voor sociale leasing" of "nog meer middelen naar sociale woningbouw". "Er gebeurt niets voor het klimaat" is de grootste onzin die er bestaat. Er gaan elk jaar miljarden naar klimaatmitigatie (grotendeels verspilling) en adapatie. Bovenop de absurde en welvaartsvernietigende taxatie systemen, waarbij ETS2 binnenkort er al weer aankomt. Enkel door technologische innovatie en vooruitgang zijn we op een historisch snel tempo al tot een C02-arme samenleving gekomen. Dat hoor je natuurlijk niet in de drama-berichtgeving. Het laatste wat de overheid doen is daar nog een extra schep bovenop de miljarden van vandaag doen. Brandweer en veiligheid verbeteren daarentegen is een zaak van kerntaken. Niet van klimaathysterie. Maar de komende maanden zullen links-groene media weer doen alsof er een "gigantisch groot draagvlak is voor klimaatmaatregelen". Dat draagvlak bestaat alleen in hun zelf verzonnen realiteit en het selecte kransje academici en "grote denkers", die daar hun verdienmodel van maakten. Later zijn ze weer enorm verbaasd dat "mensen toch niet mee zijn" en "waarom begrijpen ze het toch niet?". Intussen voelen klimaatactivisten zich gesterkt om elke zomer de brandhaard aan te steken. Werkt anno 2026 beter dan op de weg te plakken. #Klimaat #Politiek #Innovatie

Een discussie gisteren bij WNL over de groeiplannen van regio's zoals Zuid-Limburg, Twente en Groningen/Assen. Die gaan veel huizen bouwen terwijl de bevolking op natuurlijke wijze krimpt. Dat leidt tot forse migratie zonder planning: onverstandig. https://t.co/kpJk0Iwvku #woningbouw #migratie #regioontwikkeling

Aan de slag? Een kabinet vol plannen, een land vol problemen Als ik onze minister-president bij zijn aantreden moest geloven, zou Nederland eindelijk weer worden bestuurd door mensen die de problemen niet langer voor zich uit zouden schuiven, maar ze daadwerkelijk zouden oplossen. Het was een inspirerend verhaal, dat vervolgens opgetekend werd in het coalitieakkoord van D66, VVD en CDA. Een coalitieakkoord dat heel toepasselijk ‘Aan de slag’ heette. En de kersverse premier had gelijk: Nederland snakt inderdaad naar een kabinet dat aan de slag gaat. Het kabinet-Jetten is inmiddels ruim vijf maanden onderweg. Dat is te kort om een kabinet op al zijn langetermijndoelstellingen af te rekenen. Maar het is lang genoeg om te constateren dat een aantal van de meest nadrukkelijke beloften nog steeds vooral uit woorden bestaat. Inmiddels begint pijnlijk het verschil zichtbaar te worden tussen zeggen dat je aan de slag gaat en doen wat je hebt beloofd. Vijf punten uit het coalitieakkoord springen er wat mij betreft uit. 1. Asiel, serieus grip op asiel- en arbeidsmigratie Het coalitieakkoord wond er geen doekjes om: ‘We willen serieus grip krijgen op asiel- en arbeidsmigratie.’ Sterker nog, het kabinet wil uiteindelijk dat asielaanvragen buiten Europa kunnen worden ingediend en afgehandeld, zodat mensen niet eerst de gevaarlijke reis naar Europa hoeven te maken en Nederland niet langer het toneel is waar iedere aanvraag moet worden behandeld. Dat klinkt ambitieus. Maar wat is er inmiddels gerealiseerd? Het kabinet zegt dat het ‘stappen zet’ richting behandeling van asielaanvragen buiten Europa. Er wordt gesproken met andere landen, er zijn modellen onderzocht en er moeten voor het einde van dit jaar concrete stappen worden gezet. En ondertussen is de instroom bepaald niet opgedroogd. Integendeel, in het eerste kwartaal van 2026 vroegen bijna 6000 mensen voor het eerst asiel aan, 33-procent meer dan in hetzelfde kwartaal van 2025. Onze minister van Asiel en Migratie zou zeggen dat er wel degelijk vooruitgang is geboekt, het Europese Migratiepact is inmiddels ingevoerd en het tweestatusstelsel is aangenomen. Dat zijn stappen. Maar wie de kiezer beloofde ‘serieus grip’ te krijgen op migratie, waarbij de nadruk lag op het significant inperken van de instroom kan hier niet mee aankomen, dit is onvoldoende ‘grip’ op asiel- en arbeidsmigratie. Met andere woorden: de belofte is gemaakt, maar met de uitvoering moet men nog beginnen, dat blijkt ook uit het feit dat er nog steeds elke week 1000 asielzoekers in Ter Apel arriveren. Kortom, we mogen daarom zonder meer stellen dat het kabinet wat asiel betreft heeft gefaald om te leveren, er is geen grip op asielmigratie. 2. Woningbouw: 100.000 woningen per jaar Ook wat woningbouw was de boodschap hoopgevend. De woningnood moest topprioriteit worden. Nederland moest structureel werken aan 100.000 nieuw te bouwen woningen per jaar. Het kabinet beloofde minder regels, kortere procedures en ‘ruim baan voor nieuwe huizen’. En wat kregen we? Een Nationale Woningbouwkaart. Een Taskforce Versnelling Woningbouw. Een beleidsbrief. En steeds de mededeling dat er voldoende plannen zijn. Sterker nog: volgens het kabinet liggen er inmiddels concrete plannen voor 100.000 woningen per jaar en verwacht ABF dat het doel in 2027 binnen bereik komt. U ziet ongetwijfeld waar het misgaat toch? Inderdaad. Nederland heeft geen tekort aan plannen. Nederland heeft een tekort aan gebouwde woningen. Zo constateerde De Algemene Rekenkamer in mei dat de resultaten van de nieuwbouw achterblijven, die 100.000 nieuw te bouwen woningen zijn vooralsnog een nobel streven, maar verre van de realiteit. Maar eerlijk gezegd is dat de modus operandi van deze regering in een notendop: plannen worden gepresenteerd alsof het resultaten zijn. Niet alleen bij woningbouw, maar ook bij asiel, men vergadert tot men een ons weegt, laat allerlei onderzoekscommissies de problemen in kaart brengen en vervolgens gebeurt er niks. Iemand die al vijf tot tien jaar op een woning wacht, kan weinig met een rapport dat krapte op de woningmarkt in kaart brengt, die voelt die krapte aan den lijve. Kortom, ook wat woningbouw betreft kunnen we stellen dat het kabinet heeft gefaald om te leveren, plannen worden gepresenteerd als resultaten en in plannen kan niemand wonen, da’s de wrange conclusie die we mogen trekken. 3. Stikstof: Nederland van het stikstofslot af Na jaren van stilstand en juridisch getouwtrek beloofde het nieuwe kabinet ook wat stikstof betreft doorbraken. Nederland zou eindelijk van het stikstofslot worden gehaald. Boeren zouden duidelijkheid krijgen, PAS-melders weer perspectief en de vergunningsverlening voor de woningbouw en het bedrijfsleven zou weer op gang komen. Premier Jetten kondigde bovendien nadrukkelijk aan dat er voor de zomer duidelijkheid zou zijn welke keuzes er zouden worden gemaakt. Het kabinet presenteerde vervolgens op 26-juni het pakket maatregelen waarmee Nederland van het stikstofslot zou komen. Alleen bleek bij nadere beschouwing dat de daadwerkelijke vergunningverlening nog moet worden afgewacht. De nieuwe wetgeving moet in oktober naar de Kamer, het PBL moet het pakket nog beoordelen en pas daarna kan worden vastgesteld of het juridisch voldoende geborgd is. En uiteraard hebben belangenorganisaties ook een vinger in de pap, dus als er juridische procedures worden opgestart kan dit nog jaren gaan duren. Dus ook hier geldt dat ‘de doorbraak’ vooral een aankondiging is van een doorbraak. Dat is misschien flauw geformuleerd, maar vraag het aan een boer wiens vergunning wellicht wordt ingetrokken, of aan z’n collega die nu geen vergunning krijgt. Momenteel verkeert de hele sector in limbo, daardoor wordt er niet geïnvesteerd omdat niemand een financieel risico wil lopen, en neemt men, terecht, een afwachtende houding aan. De trend die we zien bij asiel en woningbouw zien we bij stikstof dus ook weer terug. Er wordt vooral vergaderd in Den Haag, er worden plannen gemaakt, maar op basis van plannen gaat niemand zijn bedrijfsvoering aanpassen of investeringen doen, dus ook hier verzuimt ons kabinet om te leveren. 4. Minder regels: 500 onnodige regels geschrapt of vereenvoudigd Dit is misschien wel de meest pijnlijke, want het kabinet beloofde niet alleen grote hervormingen op asiel, woningbouw en stikstof. Het beloofde ook iets wat bijna kinderlijk eenvoudig lijkt: minder onnodige regels. Voor de zomer zouden zo’n 500 onnodige regels worden geschrapt of vereenvoudigd. Het resultaat? De teller staat op 403. Het kabinet presenteerde dat zelf als een succes, hoewel het doel dus simpelweg niet werd gehaald. Nu kun je natuurlijk zeggen dat 403 minder onnodige of vereenvoudigde regels beter is dan niets. Maar dat is niet het punt. Als een kabinet zichzelf een doel stelt van 500 en eindigt op 403, dan is het beoogde resultaat niet gehaald. Het probleem is bovendien groter dan die 97 regels die nog op de lijst staan. De belofte was dat de overheid ‘dingen makkelijker’ zou maken in plaats van moeilijker. Dat is een duidelijke politieke keuze, want in Nederland regeltjesland is het vaak de bureaucratie die een belemmerende factor is. Iedere ondernemer weet inmiddels dat het probleem niet het aantal regels is, maar de stapeling van regels, uitzonderingen, formulieren, vergunningen en toezicht erop die ervoor zorgt dat iets simpels in Nederland al snel bijna onmogelijk wordt door de regelzucht. Dus ook wat dit punt betreft faalt het kabinet om te leveren, het begin is er, maar het schrappen van onnodige regels zou toch niet zo’n struikelblok behoren te zijn? 5. Energie: een noodfonds voor hoge energiekosten Jarenlang verkochten de partijen in het kabinet de energietransitie met de belofte dat energie straks bijna gratis zou zijn, en dat de geplande overcapaciteit netto geld zou gaan opleveren. Anno 2026 kan het contrast haast niet groter zijn, energie is bijna onbetaalbaar omdat de duurzame energiebronnen waar massaal in geïnvesteerd werd vooral op subsidie bleken te draaien en daarnaast onbetrouwbaar bleken te zijn. Het kabinet beloofde een noodfonds energie op te zetten om mensen met een kleine portemonnee de helpende hand te bieden bij hun energiekosten. Tegelijkertijd moest door subsidies energie structureel betaalbaar blijven. Premier Jetten beloofde in maart zelfs expliciet dat er dit jaar een noodfonds zou komen voor huishoudens met de grootste financiële problemen. In juli kwam de aankondiging dat er 193-miljoen beschikbaar komt, naar verwachting voor ongeveer 500.000 huishoudens. Alleen komt dit fonds volgens het kabinet pas later dit jaar beschikbaar. Dat is een beetje alsof je in juli tegen iemand zegt dat je hem voor de komende winter een winterjas geeft en dan in november trots komt vertellen dat je de jas inmiddels hebt besteld. Het zijn wederom plannen, maar het is geen daadkracht. Eén van de argumenten waarmee de energietransitie werd verkocht aan de Nederlander is dat het energie bijna gratis zou maken, waardoor onze concurrentiepositie zou verbeteren en daarmee de koopkracht en het welvaartsniveau van alle Nederlanders. Het tegenovergestelde is inmiddels de realiteit: energie is onbetaalbaar geworden en de koopkracht en het welvaartsniveau zijn gedaald. Dus wederom faalt het kabinet om te leveren. Maar begrijpt u mij niet verkeerd, dit betekent niet dat het kabinet helemaal niets heeft gedaan. Het heeft wetgeving door het parlement gekregen. Het Europese Migratiepact is ingevoerd. Er ligt een stikstofpakket. Er zijn maatregelen voor woningbouw genomen. Er is geld vrijgemaakt voor het noodfonds. Er zijn honderden regels aangepakt. Maar dat is nu juist het punt. Een kabinet moet niet worden afgerekend op hoeveel beleidsstukken het produceert, maar op de problemen die het oplost. Als we kijken naar de inhoud van het coalitieakkoord, de beloftes waarmee dit kabinet zichzelf presenteerde: grip op asiel en arbeidsmigratie, doorbraken op stikstof en woningmarkt, minder onnodige regels, betaalbare energie. Dat waren de redenen waarom mensen op de partijen in het kabinet hebben gestemd. Dit zijn allemaal punten die stuk voor stuk vereisen dat het kabinet hier actie op onderneemt. Het zijn echter ook de punten waarop we het kabinet kunnen afrekenen, op basis van één simpele vraag: wat is er veranderd? Als het antwoord na vijf maanden vooral bestaat uit ‘we zijn ermee bezig’, dan is dat geen resultaat, er is dan niets veranderd. Daarmee levert het kabinet dus aantoonbaar niet, lost men de gemaakte beloftes niet in. Het is vooral veel woorden, veel plannen, veel optimisme, maar vooral ook opvallend weinig resultaat. Is dan de belangrijkste belofte die dit kabinet nog moet nakomen niet dat men aan Nederland laat zien wat ‘Aan de slag’ betekent en dat men eindelijk eens begint met uitvoeren? #Kabinet #Asielbeleid #Woningbouw

De Nederlandsche Bank heeft het kabinet aangespoord om meer duidelijkheid te bieden aan woningbeleggers om de private huursector te stimuleren, daar investeerders zich terugtrekken door striktere huurwetten en ongewenste extra betaalbaarheidseisen van lokale overheden, wat de bouw van voldoende huurwoningen in gevaar brengt. #woningmarkt #huurwoningen #woningbouw

Om de bouw van honderdduizend nieuwe woningen te realiseren, moet er volgens De Nederlandsche Bank aanzienlijk meer privaat geld in huurwoningen worden geïnvesteerd en dienen de huidige regelgeving en belastingmaatregelen voor private beleggers te worden herzien. #woningbouw #privatebeleggers #DNB

Rijksbouwmeester Francesco Veenstra pleit voor een radicale aanpak van de woningcrisis in Nederland, met de nadruk op sociale rechtvaardigheid, betaalbare huisvesting en duurzame bouw, terwijl hij waarschuwt dat het afschaffen van de hypotheekrenteaftrek de huizenprijzen verder kan opdrijven. #volkshuisvesting #woningbouw #duurzaamheid

De nieuwe stikstofplannen van het kabinet-Jetten wekken hoop in verschillende sectoren, waaronder de bouw en natuurorganisaties, maar roepen ook zorgen op in de landbouwsector over noodzakelijke uitstootverminderingen, terwijl de verwachting bestaat dat provincies volgend jaar weer vergunningen kunnen verlenen en Nederland mogelijk in 2028 van het stikstofslot af kan zijn. #stikstof #woningbouw #duurzaamheid

Oh wacht, zijn we alweer voorgelogen? Dat stikstof-nonprobleem had toch niks met woningbouw te maken? Kijk, en zo gaat het dus steeds. Keihard liegen, achterbaks manoeuvreren en dan mensen beschimpen als die zeggen dat je andere agenda voert. Dat is waarom mensen politici haten. https://t.co/8LXYmeWAUK #politiek #woningbouw #leugens

Mark Rutte stelde dat bouwen in bestaande steden ingewikkeld is en dat het eenvoudiger is om weilanden ‘leeg te trekken’ voor woningbouw. Nu D66 tien nieuwe steden wil bouwen, rijst de vraag waar die moeten komen: in de weilanden van boeren, die natuurlijk moeten plaatsmaken. - Sir Wierd Duk #woningbouw #stedenbouw #D66

Een conflict over spuitzones veroorzaakt vertragingen en obstakels in de Nederlandse woningbouw, waarbij bewoners zoals Janna Veeneman en haar zoon Sander Bouwmeester niet kunnen bouwen nabij landbouwgrond waar bestrijdingsmiddelen worden gebruikt, wat leidt tot gezondheidszorgen en juridische geschillen tussen agrariërs en nieuwe bewoners. #spuitzone #gezondheid #woningbouw

Genoeg is genoeg. Stikstof is niet het probleem. Onze zelfbedachte, extreem strenge regels zijn het probleem. Die zetten boeren, bedrijven, mobiliteit en de woningbouw op slot en jagen banen het land uit. Nederland wordt niet opgebouwd, maar afgebroken. Laten we de handen ineenslaan en in verzet komen tegen deze waanzin. Tijd voor gezond verstand in plaats van zelfgecreëerde blokkades. https://t.co/BVKyVRE2rm #gezondverstand #boeren #Nederland

Linkse kunstenaars krijgen een woonwijk achter hun huis. En hoewel Lieke zeker wel voor woningbouw is wil ze dit liever niet achter haar eigen woning maar elders in de omgeving. Ver van haar uitzicht. Zo zijn ze, de linkse nimby's https://t.co/zrmphU9oZi #woonwijk #kunstenaars #nimby