Search

Nikolas Apelaios II described the days leading up to the Italian attack on Greece, from October 23 to 27, 1940, stating that the Greek ambassador in Rome had informed the government that the attack was expected between October 25 and 28. According to him, Italian reconnaissance aircraft were photographing military points of interest, while senior Greek officials considered the attack imminent. Apelaios reported that on October 24, Ioannis Metaxas recorded in his diary rumors of an attack the next day and informed the chiefs of staff to remain in Athens or to notify where they were. On October 25, according to the post, Metaxas informed the Cabinet about the concentration of Italian troops at the border, and the government rejected both substantial territorial concessions and symbolic gestures toward Italy. He noted that Metaxas and his ministers did not attend the premiere of the opera "Madama Butterfly" at the Royal Theater on October 25, in the presence of Antonio Puccini and Curzio Malaparte. From the government, as he wrote, Deputy Foreign Minister Mavroudis and Deputy Minister of Press Nikolidis attended. The next day, Ambassador Politis reported that the Athens–Rome airline had been suspended until further notice. In his narrative, at the reception of the Italian embassy on October 26, Ambassador Grazzi was often absent, while on the upper floor the ultimatum to Greece was being dictated from Rome. Nikolidis called Metaxas early on October 27 regarding reports of incidents at the border. Apelaios noted that the Athens News Agency denied the news at 04:00, following an order from Metaxas. Apelaios also wrote that, on October 27, Greek and Italian officers met to discuss the incidents, while the Greek government was receiving information about the movements of Italian units towards the border. He added that shortly after Metaxas left his office, information arrived from the Italian embassy that a declaration of war was imminent, but it was decided not to inform him. According to him, the Prime Minister's car departed for Kifisia without him knowing the information. #Ιστορία #Ελλάδα #ΔεύτεροςΠαγκόσμιοςΠόλεμος (translated)

Amalia claimed that the Bulgarian occupation in Eastern Macedonia and Thrace continued from September 9 to October 26, 1944, with the complicity of the EAM. She wrote that this period was omitted by leftist historiography and that, after the communist-controlled Patriotic Front took power in Bulgaria, the Bulgarian forces did not withdraw from the Greek areas that had been ceded by the Germans. According to her, the EAM followed a "brotherhood" line with the occupiers and had agreed to the annexation of Eastern Macedonia and Thrace to Bulgaria. She also claimed that Soviet officers and soldiers had arrived in Komotini, Xanthi, and Drama, saying they were waiting for units for operations in Thessaloniki. Amalia stated that George Papandreou informed Churchill, who requested from Moscow and Sofia the complete withdrawal of the Bulgarian troops; according to the post, they left on October 26. Amalia added that Bulgaria attempted in July 1946, at the Paris Peace Conference, to claim Western Thrace with the support of the USSR, but the British rejected the request. As sources, she cited works by V. Kontis and S. Sfetas, Andreas Papandreou, Vasileios Kontis, and Chris Woodhouse. #Βουλγαρία #Ιστορία #Κατοχή (translated)

Faylos Kranidiotis wrote that Paul represented the form of the entire Nation and that his letter to the young Evelpidis was a timeless legacy for generations of Greek officers, whom he characterized as "true aristocracy in battle." He quoted an excerpt from the letter, according to which life was war and the land was a fortress and a duty. https://t.co/i3wHn5UGXh #Παύλος #Έθνος #Αξιωματικοί (translated)

Amalia wrote that Major Panagiotis Stoupas, originally from Lefki Messinia, had participated in the Asia Minor Campaign and in the Greco-Italian War. According to her post, during the Occupation, he created a resistance group in mountainous Trifylia and later joined the national resistance organization "Greek Army" (ES). Amalia mentioned that, following attacks by ELAS and with the intervention of British Major Harrington, the leaders of the ES signed on August 29, 1943, the Dyrrachium Pact, which stipulated the dissolution of the organization and the integration of its members into ELAS. She argued that those who had joined national resistance organizations were at risk, if captured by ELAS, of being forced to join them or be killed. According to her, Stoupas disagreed with the agreement and returned to Lefki. On October 10, 1943, strong ELAS forces surrounded the village, burned his house, and believed he had died, but he had escaped. Amalia wrote that later Stoupas joined the Security Battalions, as, in her estimation, thousands of other Greeks did. The post stated that Colonel Dionysios Papadogkonas, Stoupas's former commander, appointed him commander of the Security Battalion of Meligalas in March 1944. Amalia noted that after the ELAS attack on Meligalas, Stoupas moved to Gargalianoi with 100 men and was not in the city during the days of the massacre. After the collapse of the defense in Gargalianoi, he and his men retreated to Pylos. According to Amalia, when ELAS surrounded Pylos on September 24, local authorities sought a surrender agreement, while ELAS promised that there would be no massacres. She wrote that Stoupas accepted the agreement and committed suicide with his pistol at the castle gate, after saying goodbye to his men. She also cited the post-war testimony of Chris Woodhouse, who, she reported, conveyed words from British journalist Richard Capell in favor of choosing the Security Battalions instead of ELAS. #ιστορία #Ελλάδα #πατριωτισμός (translated)

"Πολλοί από τους εγχώριους Μουσουλμάνους του Μοριά, που δεν γνώριζαν άλλη γλώσσα εκτός από την Ελληνική, έβγαιναν τη νύχτα από τα τείχη ικετεύοντας για τη ζωή τους. Φώναζαν στους Έλληνες στρατιώτες στη μητρική τους γλώσσα, θυμίζοντάς τους παλιές φιλίες, εμπορικές σχέσεις και κοινή καταγωγή. Κρατούσαν μάλιστα αυτοσχέδιους σταυρούς και ζητούσαν να βαπτιστούν αμέσως. Όμως, η οργή των επαναστατών ήταν τέτοια που θεώρησε αυτές τις εκδηλώσεις ως ύστερη υποκρισία για τη σωτηρία της ζωής τους, καθώς οι ίδιοι άνθρωποι λίγους μήνες πριν πρωτοστατούσαν στις λεηλασίες των χριστιανικών χωριών..." Αυτά μας λέει, μεταξύ άλλων, ο Maxime Raybaud, Γάλλος στρατιωτικός και αυτόπτης μάρτυρας στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Στα απομνημονεύματά του (Mémoires sur la Grèce), περιγράφει συγκλονιστικά πώς η κοινή ελληνική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε ως σανίδα σωτηρίας, αλλά και γιατί απέτυχε. "Δηλαδή", με ρώτησε κάποια στιγμή κάποιος, "σφάξαμε το ίδιο μας το αίμα;" Αν θέλω να λέω ότι υπηρετώ την αλήθεια, η απάντηση είναι "ναι"! Κάθε όμως ενέργεια της Επανάστασης του 1821, κρύβει μέσα της συγκλονιστικά και "αποσιωπημένα" κεφάλαια, τόσο από την ιστοριογραφία όσο, φυσικά, και από τη συστηματική προπαγάνδα των γειτόνων. Θα ξεκινήσουμε από το παραμύθι της πληθυσμιακής κατανονής και των 30 και 40 χιλιάδων νεκρών που διαβάζουμε. Να προσθέσω και το "Τούρκων" νεκρών που φυσικά αποτελεί ακόμη ένα φανταστικό κατασκεύασμα. Όταν λέμε Μουσουλμάνοι στην Τριπολιτσά του 1821, πρέπει να γνωρίζουμε ότιδεν επρόκειτο για ένα ομοιογενές εθνοτικό σύνολο από την Ανατολία. Ο πληθυσμός της, τις ημέρες της άλωσης (23 Σεπτεμβρίου 1821), είχε υπερδιπλασιαστεί τεχνητά. Η πόλη υπό κανονικές συνθήκες είχε περίπου 15.000–20.000 κατοίκους, αλλά λόγω της προέλασης των επαναστατών, είχαν καταφύγει εκεί Μουσουλμάνοι και Εβραίοι από ολόκληρο τον Μοριά (από τα Καλάβρυτα, την Καρύταινα, το Λεοντάρι κ.λπ.). Την ημέρα της άλωσης, ο πληθυσμός εντός των τειχών υπολογίζεται τεκμηριωμένα μεταξύ 30.000 και 35.000 ανθρώπων. Από αυτούς, οι ένοπλοι (δηλαδή ας το αποκαλέσουμε ο στρατός) ήταν περίπου 10.000 με 12.000. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Μουσουλμάνων της πόλης (αλλά και του Μοριά), ~55% - 60%, ήταν ντόπιοι, εξισλαμισμένοι πληθυσμοί ελληνικής καταγωγής (Μοραίτες Μουσουλμάνοι). Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν ελληνικά ως μητρική γλώσσα (πολλοί δεν ήξεραν καν τουρκικά!).Είχαν κοινά πολιτισμικά στοιχεία, ακόμη και κοινά επώνυμα ή συγγενικούς δεσμούς με τους Χριστιανούς της υπαίθρου. Ήταν κυρίως αγρότες, γαιοκτήμονες, αστοί και διοικητικοί υπάλληλοι που είχαν αλλάξει πίστη τους προηγούμενους αιώνες για λόγους φορολογικών και κοινωνικών προνομίων. Ενα άλλο πληθυσμιακό κομμάτι αποτελούσαν οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, ~10%. Ήταν, θα λέγαμε, η στρατιωτική "σπονδυλική στήλη" της άμυνας της πόλης. Είχαν έρθει ως ενισχύσεις (περίπου 2.500-3.500 άνδρες) υπό την αρχηγία του Ελμάς μπέη, σταλμένοι από τον Χουρσίτ πασά. Ήταν έμπειροι πολεμιστές, Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Και είχαμε και τους Οθωμανούς Αξιωματούχους, ~15% - 20%, δηλαδή την άρχουσα τάξη της πόλης (διοικητές, δικαστές/καδήδες, στρατιωτικοί ανώτεροι αξιωματικοί). Αυτοί προέρχονταν από την Κωνσταντινούπολη ή την Ανατολία. Ήταν η μειοψηφία του πληθυσμού, αλλά κατείχαν όλη την πολιτική εξουσία και τον πλούτο της πόλης. Μαζί τους βρίσκονταν και οι οικογένειές τους (χαρέμια, υπηρέτες). Σε αυτούς τώρα πρέπει να προσθέσουμε περίπου 1000-2000 Εβραίους που ήταν κυρίως έμποροι Σεφαραδίτες και κάποιους Χριστιανούς, ~5%, ελάχιστοι (οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν λόγω λιμού) που μιλούσαν ελληνικά. Το 1821 δεν ξεκίνησε ως ένας τυπικός πόλεμος μεταξύ δύο σύγχρονων κρατών με διεθνείς κανόνες. Όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ίσχυε το σύστημα των μιλλέτ. Δεν υπήρχε διαχωρισμός με βάση το DNA ή τη γλώσσα, αλλά με βάση την πίστη. Ο Μουσουλμάνος ήταν "Τούρκος" (έτσι τον αποκαλούσαν οι επαναστάτες) και ο Χριστιανός ήταν "Ρωμιός/Έλληνας". Όταν ξέσπασε η Επανάσταση την άνοιξη του 1821, οι Μουσουλμάνοι της υπαίθρου κατέφυγαν στα κάστρα. Κατά την υποχώρησή τους, αλλά και μέσω των εξόδων που έκαναν από την Τριπολιτσά (όπως στην πρώτη μάχη της Τριπολιτσάς), έκαψαν χριστιανικά χωριά, λεηλάτησαν περιουσίες και προχώρησαν σε σφαγές αμάχων για να τρομοκρατήσουν τους επαναστάτες. Αν και η βάση, επαναλαμβάνω, ήταν ελληνοφωνούντες αγρότες, η ηγεσία τους (οι αγάδες δηλαδή και οι μπέηδες του Μοριά) ήταν αυτοί που διέταζαν και συμμετείχαν ενεργά στην καταπίεση και στις εκτελέσεις Χριστιανών. Στα μάτια των εξεγερμένων, η διάκριση μεταξύ "απλού πιστού" και "καταπιεστή" είχε χαθεί μέσα στο αίμα των πρώτων μηνών. Και εδώ εύλογα θα με ρωτήσετε...γιατί δόθηκε "μπέσα" στη φρουρά του Ελμάς Μπέη (τους Τουρκαλβανούς δηλαδή) και δεν δόθηκε η ευκαιρία επιστροφής στο "αίμα μας"; Η συμφωνία του Κολοκοτρώνη με τους ένοπλους Τουρκαλβανους δεν έγινε από ανθρωπισμό, αλλά από καθαρή στρατιωτική στρατηγική. Ήθελε να διάσπασει την άμυνα. Αυτή η "ομάδα" ήταν η πιο σκληροτράχηλη και καλά εκπαιδευμένη στρατιωτική δύναμη μέσα στο κάστρο. Ο Κολοκοτρώνης γνώριζε ότι αν αυτοί πολεμούσαν "μέχρι θανάτου", οι απώλειες των Ελλήνων θα ήταν τεράστιες και η άλωση θα καθυστερούσε. Αφαιρώντας τους, λοιπόν, από την εξίσωση, η άμυνα της πόλης κατέρρευσε εκ των έσω. Επιπλέον, οι άνδρες αυτοί δεν είχαν συναισθηματικό ή ιδιοκτησιακό δεσμό με τον Μοριά. Ήταν μισθοφόροι και το μόνο που ήθελαν ήταν να επιστρέψουν ζωντανοί στον τόπο τους με τα όπλα τους. Τώρα το γιατί δεν ζητήσαμε από το αίμα μας να αλλάξουν πίστη, πρέπει να το αναζητήσουμε στην ψυχολογία του ίδιου του 1821. Οι Έλληνες θυμούνταν καλά ότι μισό αιώνα πριν, κατά τα Ορλοφικά, πολλοί ντόπιοι Μουσουλμάνοι είχαν πρωτοστατήσει στις άγριες σφαγές των Χριστιανών. Η καχυποψία ήταν απόλυτη. Η άλωση της Τριπολιτσάς δεν ήταν μια οργανωμένη παράδοση κράτους, αλλά μια άτακτη εισβολή χιλιάδων οργισμένων και πεινασμένων επαναστατών που ζητούσαν εκδίκηση για 400 χρόνια σκλαβιάς. Όταν έσπασε η πύλη, δεν υπήρχε καμία κεντρική εξουσία ιογενής να κάνει "διαλογή" ή να προσφέρει θρησκευτική μεταστροφή. Με άλλα λόγια, για τον επαναστάτη του 1821, το "αίμα" (αν το θέλετε η βιολογική καταγωγή) δεν σήμαινε τίποτα αν ο άλλος φορούσε σαρίκι και προσκυνούσε τον Αλλάχ. Η ταυτότητα ήταν θρησκευτική: "Για του Χριστού την Πίστη την Αγία". Ο ελληνόοφωνος Μουσουλμάνος θεωρούνταν "Τούρκος" και, ως εκ τούτου, εχθρός! Η αλήθεια όμως είναι ότι πριν από την τελική έφοδο, εκατοντάδες άμαχοι Μουσουλμάνοι έβγαιναν κρυφά τη νύχτα από τα τείχη και πήγαιναν στα ελληνικά ταμπούρια. Αναζητούσαν συγκεκριμένους Έλληνες οπλαρχηγούς ή προεστούς με τους οποίους είχαν εμπορικές σχέσεις ή κουμπαριές πριν από τον πόλεμο. Σε άπταιστα ελληνικά (τη μόνη γλώσσα που ήξεραν) φώναζαν στους επαναστάτες: "Είμαστε αδέλφια σας, είμαστε Μοραΐτες, δεν είμαστε Τούρκοι από την Ανατολή". Σε κάποιες πρώιμες φάσεις, ορισμένοι οπλαρχηγοί (όπως ο Γιατράκος ή ο Πετρόμπεης) τους δέχονταν και τους κρατούσαν ως αιχμαλώτους για λύτρα. Όμως, τις τελευταίες ημέρες, ο όγκος των πεινασμένων που έβγαινε ήταν τόσο μεγάλος, που οι Έλληνες στρατιώτες, φοβούμενοι ότι θα ξεμείνουν οι ίδιοι από τρόφιμα, άρχισαν να τους εκτελούν έξω από τα τείχη. Ο Γάλλος φιλέλληνας Maxime Raybaud (που σας έδωσα απόσπασμα στην αρχή) και ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων αναφέρουν ότι ολόκληρες μουσουλμανικές οικογένειες έπεφταν στα γόνατα μπροστά στους Έλληνες, κρατώντας αυτοσχέδιους ξύλινους σταυρούς, και ικέτευαν να βαπτιστούν Χριστιανοί εκείνη τη στιγμή. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μέσα στο αμόκ της μάχης, οι επαναστάτες θεώρησαν αυτές τις μεταστροφές "υποκριτικές", προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους και δεν τις δέχτηκαν. Υπήρξαν όμως εξαιρέσεις για γυναίκες και παιδιά. Πολλές Μουσουλμάνες που μιλούσαν ελληνικά ενσωματώθηκαν τελικά σε ελληνικές οικογένειες, βαπτίστηκαν και παντρεύτηκαν Έλληνες αγωνιστές μετά το τέλος του πολέμου. Να σημειωθεί όμως ότι αν και βιολογικά γηγενείς, οι Μοραΐτες Μουσουλμάνοι είχαν υιοθετήσει την ψυχολογία της άρχουσας τάξης. Όταν το 1770 ή το 1821 χρειάστηκε να υπερασπιστούν τα προνόμιά τους, συμπεριφέρθηκαν με την ίδια σκληρότητα όπως οι Οθωμανοί της Κωνσταντινούπολης. Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη αναφέρει ότι οι ντόπιοι αγάδες της Τριπολιτσάς ήταν οι πιο σκληροί διώκτες των Χριστιανών της Αρκαδίας. Οι Έλληνες θυμούνταν ποιος τους είχε κλέψει τη γη, ποιος είχε φυλακίσει τα παιδιά τους και ποιος είχε κάψει τα χωριά τους λίγους μήνες πριν... Όταν λοιπόν οι Μουσουλμάνοι θυμήθηκαν την "ελληνικότητά" τους λόγω της επικείμενης σφαγής, για τους επαναστάτες ήταν πλέον πολύ αργά. Το θρησκευτικό μίσος και η δίψα για εκδίκηση είχαν τυφλώσει κάθε λογική κοινής καταγωγής! "Οι πλείστοι των εν Τριπόλει οικούντων Οθωμανών ήσαν αυτόχθονες Πελοποννήσιοι, ων οι πρόγονοι είχον εξισλαμισθεί. Ούτοι ελάλουν την ελληνικήν γλώσσαν ως μητρικήν και ελάχιστα εγίγνωσκον την τουρκικήν. Εντούτοις, η συμμετοχή των εις τας καταπιέσεις και τα πρόσφατα έκτροπα κατά των Χριστιανών, καθιστούσε την ελληνικότητά των ανίσχυρον προ του θρησκευτικού μίσους" (Ιωάννης Φιλήμων, στο έργο του Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως). ------------------------ Οι σύγχρονες ιστορικές μελέτες υπολογίζουν ότι οι νεκροί κατά την άλωση της Τριπολιτσάς κυμαίνονται μεταξύ 10.000 και 15.000 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους από τον λιμό και τις ασθένειες κατά τους τελευταίους μήνες της πολιορκίας.Ο αριθμός των 30.000 ή 32.000 νεκρών που αναφέρεται σε ορισμένες πηγές της εποχής (όπως στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη) θεωρείται από τους σύγχρονους ιστορικούς στατιστικά διογκωμένος. Η διόγκωση αυτή εξυπηρετούσε την ψυχολογία του πολέμου. Οι επαναστάτες ήθελαν να υπερτονίσουν το μέγεθος της επιτυχίας τους απέναντι στο ισχυρότερο οχυρό του Μοριά, ενώ η οθωμανική πλευρά ήθελε να μεγεθύνει το μέγεθος της δικής της καταστροφής! Καλημέρα σε όλους! Υ.Γ. Θα το ανεβάσω και σε αγγλικά. Μόλις βρω λίγο χρόνο! #Επανάσταση1821 #ΕλληνικήΙστορία #Μοριάς

🔴Οι ανθρώπινες απώλειες και οι καταστροφές εξαιτίας της κομμουνιστικής ανταρσίας (1946-1949). 🔴Προχθές, στην ανάρτηση για την επέτειο της μεγαλειώδους νίκης του Εθνικού Στρατού, στον Γράμμο και στο Βίτσι, αναφέρθηκα σ’ αυτά που γλίτωσε η Ελλάδα μας (εδαφικό ακρωτηριασμό, που θα διαρκούσε ως τις μέρες μας). Σήμερα, θα αναφερθώ σ’ αυτά που δεν γλίτωσε η Πατρίδα και ο Λαός μας. Στις φοβερές ανθρώπινες απώλειες, μαχητών και αμάχων, και στις ανείπωτες υλικές καταστροφές, που μας γύρισαν 50 χρόνια πίσω. 🔴Ο επίσημος αριθμός των νεκρών από την πλευρά των αριστερών (Ελλήνων και "Σλαβομακεδόνων"), ήταν 36.839. Ο αριθμός των τραυματιών είναι άγνωστος, καθώς αυτοί μεταφέρονταν σε νοσοκομεία της Γιουγκοσλαβίας και της Αλβανίας. 20.128 αντάρτες του ΔΣΕ πιάστηκαν αιχμάλωτοι, ενώ 21.258 ήταν οι λιποτάκτες - προφανώς βιαίως στρατολογηθέντες. 🔴Από την πλευρά των εθνικών δυνάμεων, ο μακρύς κατάλογος των θυμάτων έχει ως εξής: Εκτελεσθέντες πολίτες: 4.123 Εκτελεσθέντες ιερείς: 165 Πολίτες φονευθέντες από νάρκες: 931 Φονευθέντες αξιωματικοί και άνδρες της χωροφυλακής: 1.579 Φονευθέντες αξιωματικοί και άνδρες του στρατού: 12.777 Τραυματισθέντες αξιωματικοί και άνδρες χωροφυλακής: 2.329 Τραυματισθέντες αξιωματικοί και άνδρες στρατού: 37.732. Αρκετοί από τους τραυματισθέντες, έμειναν ανάπηροι για όλη τους την ζωή. 🔴Στις ανθρώπινες απώλειες, πρέπει απαραίτητα να προστεθούν και τα 28.000 παιδιά που αρπάχτηκαν κυριολεκτικά από τις αγκαλιές των μανάδων τους και μεταφέρθηκαν βιαίως σε κομμουνιστικές χώρες. Αναμφίβολα, το νέο Παιδομάζωμα, ήταν το μεγαλύτερο κομμουνιστικό έγκλημα κατά του μέλλοντος της ελληνικής Φυλής. 🔴Στις σοβαρές καταστροφές που είχε υποστεί η Πατρίδα μας κατά την διάρκεια του πολέμου και της κατοχής, προστέθηκαν οι εξής: Εισβολές συμμοριών σε οικισμούς: 2.030 Επιθέσεις κατά καταυλισμών στρατού ή χωροφυλακής: 1.446 Βολές όπλων κατά οικισμών: 3.150 Δολιοφθορές κατά σιδηροδρομικών γραμμών και συρμών: 525 Καταστροφές γεφυρών σιδηροδρόμων: 330 Καταστροφές γεφυρών αμαξιτών οδών: 476 Σπίτια που καταστράφηκαν ολοσχερώς ή υπέστησαν μεγάλες ζημιές: 100.000 περίπου. 🔴Κι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά στην Ελλάδα, στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, η ανοικοδόμηση είχε αρχίσει από το 1945. Όπως καταλαβαίνετε, η κομμουνιστική ανταρσία ήταν η πρώτη και κύρια αιτία της μεγάλης οικονομικής καθυστέρησης της Ελλάδας, σε σχέση με τα υπόλοιπα δυτικοευρωπαϊκά κράτη. Της καθυστέρησης, που εκτός των άλλων, οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνίδες και Έλληνες, να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό και να μην επιστρέψουν ποτέ πίσω. 🔴Συμπέρασμα: η αριστερά δεν έχει Ιστορία, έχει ποινικό μητρώο! 📍Πηγή: Ευάγγελος Αβέρωφ, "Φωτιά και τσεκούρι". #Ελλάδα #Ιστορία #Πολέμος

Στην Κω, δύο γυναίκες αξιωματικοί του Λιμενικού μας στάθηκαν δίπλα σε 250 ανθρώπους που ταξίδεψαν κάτω από απαράδεκτες συνθήκες. Και τους έφεραν με ασφάλεια και αξιοπρεπείς συνθήκες. Ακόμη μια φορά. Όπως κάθε μέρα, σε κάθε λιμάνι, σε κάθε νησί, οι γυναίκες και οι άντρες του #Λιμενικό #Ασφάλεια #Αξιοπρέπεια #GR

Το λυκόφως είχε απλωθεί πάνω από τα ανάκτορα των Σουσών. Ο Αλέξανδρος στεκόταν στον εξώστη, παρατηρώντας το μεγάλο πεδίο έξω από τα τείχη. Εκεί, χιλιάδες άνδρες, Μακεδόνες της φάλαγγας, Θεσσαλοί ιππείς και Αθηναίοι οπλίτες, είχαν αφήσει στην άκρη τις πανοπλίες τους. Στεκόταν ο ένας δίπλα στον άλλο, εντελώς γυμνοί, με το δέρμα τους να λάμπει από το λάδι που άπλωναν με ευλάβεια οι αλείπτες. Δεν υπήρχαν πια στρατηγοί και στρατιώτες. Μέσα στο σκάμμα της πάλης, η γύμνια τους είχε κάνει όλους ίσους. Ήταν η ιερή ώρα της πατρίδας, ένα ζωντανό κομμάτι Ελλάδας στην καρδιά της Ασίας. Δίπλα στον βασιλιά, ο Ηφαιστίων παρακολουθούσε τη σιωπή του. "Σκέφτεσαι τον Διώξιππο;" ρώτησε χαμηλόφωνα. Ο Αλέξανδρος δεν γύρισε το βλέμμα. "Όχι", απάντησε κοφτά. "Σκέφτομαι την ψευδαίσθηση της Ολυμπίας. Οι Έλληνες πίσω στην πατρίδα στεφανώνουν άνδρες που ξοδεύουν τη ζωή τους για να μάθουν να λυγίζουν ένα γόνατο σε ένα τετράγωνο σκάμμα. Ο επαγγελματίας αθλητής τρέφεται για να επιδεικνύεται. Ο στρατιώτης μου ασκείται για να επιβιώσει." "Και όμως, τους επιτρέπεις να τελούν αυτό το τελετουργικό κάθε φορά που σταματάμε", παρατήρησε ο Ηφαιστίων, δείχνοντας τους άνδρες που καθάριζαν τον ιδρώτα και τη σκόνη με τις στλεγγίδες τους. Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε, και στα μάτια του άστραψε εκείνη η γνώριμη, κοφτερή διάνοια. "Τους το επιτρέπω γιατί η γύμνια και το λάδι τους θυμίζουν ποιοι είναι. Τους κρατάει Έλληνες. Όταν βγάζουν τα ρούχα τους, νιώθουν ελεύθεροι πολίτες, όχι ξένοι σε μια εχθρική γη. Είναι η βαλβίδα αποσυμπίεσής τους. Αλλά κοίταξε καλά..." Ο Αλέξανδρος έδειξε με το χέρι του τις πανοπλίες και τα όπλα, που ήταν παραταγμένα με απόλυτη γεωμετρική ακρίβεια σε μια μεγάλη γραμμή, λίγα μόλις βήματα πίσω από τους γυμνούς αθλητές. "Έχω δώσει απαράβατη εντολή", συνέχισε ο Αλέξανδρος, και η φωνή του έγινε σοβαρή. "Οι θώρακες, τα κράνη και οι σάρισες δεν μένουν ποτέ πίσω στις σκηνές. Τοποθετούνται πάντα στην άκρη του σκάμματος, σε απόσταση αναπνοής. Θέλω, την ώρα που παλεύουν γυμνοί και νιώθουν αθλητές, το βλέμμα τους να πέφτει συνεχώς πάνω στο σίδερο. Να μην ξεχνούν ούτε δευτερόλεπτο ότι η ελευθερία της παλαιστράς υπάρχει μόνο επειδή την προστατεύει το δόρυ τους." Κατέβασε το χέρι του και κοίταξε τον φίλο του. "Ο Φίλιππος, ο πατέρας μου, αγόραζε άλογα για να κερδίζει τίτλους στην Ολυμπία. Εγώ δεν χρειάζομαι τίτλους. Παίρνω αυτό το τελετουργικό που οι Έλληνες έχουν στο αίμα τους ως πολίτες-στρατιώτες, τους αφήνω να το ζήσουν, αλλά τους κρατώ δεμένους με το ατσάλι. Μόλις ο ήλιος πέσει, η εντολή αλλάζει. Το λάδι ξύνεται, οι θώρακες κουμπώνουν, και οι αθλητές γίνονται πάλι η πιο φονική μηχανή του κόσμου. Δεν τους έχω να αθλούνται για το στεφάνι, Ηφαιστίωνα. Τους έχω να αθλούνται για τη μάχη. Όταν τους βάζω να τρέχουν δύο στάδια με την πλήρη εξάρτυση, δεν με νοιάζει ποιος θα πάρει το χρυσό κύπελλο. Με νοιάζει να ξέρω ποιος μπορεί να εφορμήσει στους λόφους των Γαυγαμήλων χωρίς να του κοπεί η ανάσα. Όταν παλεύουν στην άμμο, μαθαίνουν να κρατούν την ισορροπία τους όταν το έδαφος θα γλιστράει από το αίμα." ------------------------ Αυτό που ο Αλέξανδρος γνώριζε καλά (και αυτό που η ιστορία επιβεβαιώνει) ήταν η μοναδική ιδιαιτερότητα του αρχαιοελληνικού κόσμου. Στις πόλεις-κράτη, ο αθλητισμός δεν ήταν ένα χόμπι για λίγους ούτε μια απλή διασκέδαση (τα έχουμε πει πολλές φορές αυτά). Ήταν η ίδια η βάση της επιβίωσης της πόλης.Δεν υπήρχαν μόνιμοι, επαγγελματικοί στρατοί (με εξαίρεση τη Σπάρτη). Ο κάθε ελεύθερος πολίτης ήταν, εξ ορισμού, στρατιώτης. Η φυσική κατάσταση ήταν πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον. Ένας σώματικά αδύναμος πολίτης ήταν βάρος για τη φάλαγγα της πόλης του. Για τους Έλληνες, η δημόσια γύμνωση κατά την άσκηση ήταν το απόλυτο σύμβολο του πολιτισμού τους, κάτι που τους ξεχώριζε από τους "βαρβάρους".Οι Πέρσες και οι άλλοι ανατολικοί λαοί θεωρούσαν τη δημόσια γύμνωση ντροπή και ταπείνωση.Αντίθετα, για έναν Έλληνα, το να βγάλει τα ρούχα του και να αλειφτεί με λάδι σήμαινε: "Είμαι ελεύθερος πολίτης, είμαι πολιτισμένος, είμαι Έλληνας". Ήταν ένα τελετουργικό που τους θύμιζε ποιοι είναι, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους. Το λάδι δεν ήταν ένα απλό λιπαντικό. Η επάλειψη (που γινόταν από ειδικούς, τους αλείπτες- Ελαιοθεσία) είχε σχεδόν θρησκευτικό χαρακτήρα.Πριν από τους αγώνες, το λάδι ζέσταινε τους μυς και προστάτευε το δέρμα από τον καυτό ήλιο, τη σκόνη και τις αμμοθύελλες της ερήμου.Μετά τον αγώνα, χρησιμοποιούσαν ένα ειδικό μεταλλικό εργαλείο, τη στλεγγίδα, για να ξύσουν από το σώμα τους το μείγμα λαδιού, ιδρώτα και σκόνης. Αυτή ακριβώς την εγγενή κουλτούρα εκμεταλλεύτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος. Δεν χρειάστηκε να διδάξει στους άνδρες του πώς να αγαπούν τη σωματική άσκηση. Την είχαν στο αίμα τους από παιδιά. Αυτό που έκανε ήταν να πάρει αυτή την καθημερινή συνήθεια της παλαίστρας και να της δώσει στρατιωτική κατεύθυνση, μετατρέποντας τους αγώνες σε μια διαρκή, ζωντανή προσομοίωση πολέμου. Στην πράξη δηλαδή, χρησιμοποιούσε τον αθλητισμό όχι ως μέσο ψυχαγωγίας, αλλά ως ένα σκληρό, εφαρμοσμένο εργαλείο στρατιωτικής εκπαίδευσης και ψυχολογικής τόνωσης. Αντί για τα κλασικά αγωνίσματα των Ολυμπιακών, οργάνωνε δραστηριότητες που προσομοίωναν τις συνθήκες της μάχης. Κατά τη διάρκεια των μεγάλων παύσεων της εκστρατείας διοργάνωνε αγώνες με μεγάλα χρηματικά έπαθλα, οι οποίοι περιλάμβαναν: - Αγώνες Δρόμου με Πλήρη Εξάρτυση: Οι στρατιώτες έτρεχαν μεγάλες αποστάσεις φορώντας την πανοπλία τους, το κράνος και κρατώντας την ασπίδα και τη σάρισα. - Αγώνες Ακοντισμού και Τοξοβολίας: Αντί για στόχους σε γήπεδο, οι στρατιώτες εκπαιδεύονταν σε ταχύτητα και ακρίβεια υπό πίεση, προσομοιώνοντας την αντιμετώπιση του εχθρικού ιππικού. - Εικονικές Μάχες: Οργάνωνε ολόκληρα τμήματα στρατού να "πολεμούν" μεταξύ τους με ξύλινα όπλα για να δοκιμάσει νέους σχηματισμούς, αυτό που λέμε "τακτική". Ο Αλέξανδρος είχε δημιουργήσει ένα σώμα ελίτ αγγελιαφόρων και ανιχνευτών, τους Ημεροδρόμους.Η εκπαίδευσή τους βασιζόταν σε υπερ-αποστάσεις αντοχής.Ήταν ικανοί να τρέχουν επί μέρες σε ανώμαλο έδαφος, κάτω από τον καυτό ήλιο ή το ψύχος, μεταφέροντας κρίσιμες στρατιωτικές πληροφορίες.Η φυσική τους κατάσταση ξεπερνούσε αυτή των περισσότερων Ολυμπιονικών της εποχής. Στην Ασία, ο Αλέξανδρος και οι αξιωματικοί του μετέτρεψαν το κυνήγι σε ελίτ αθλητική δραστηριότητα.Κυνηγούσαν λιοντάρια, αρκούδες και πάνθηρες στις περσικές βασιλικές προστατευόμενες περιοχές (παραδείσους).Το κυνήγι αυτό γινόταν σώμα με σώμα, με δόρατα και τόξα.Απαιτούσε την ίδια ψυχραιμία, στρατηγική και σωματική δύναμη που χρειαζόταν ένας στρατιώτης όταν αντιμετώπιζε τον εχθρό στο πεδίο της μάχης. Όσο για τον ίδιο...δεν υπάρχει καμία ιστορική καταγραφή που να δείχνει τον Αλέξανδρο να κάνει την κλασική, καθημερινή προπόνηση ενός αθλητή της εποχής. Δεν τον φανταζόμαστε να κάνει διατάσεις ή να παλεύει στην άμμο της παλαίστρας για να κρατηθεί σε φόρμα. Ωστόσο, η ίδια η καθημερινότητά του ήταν μια ακραία αθλητική δοκιμασία. Ο Αλέξανδρος αθλείτο μέσα από την πράξη: - Κυνηγούσε λιοντάρια και άγρια θηρία στην Ασία πεζός ή έφιππος, μια δραστηριότητα που απαιτούσε εκρηκτική δύναμη, αντανακλαστικά και τεράστια αντοχή. - Περπατούσε χιλιόμετρα δίπλα στους στρατιώτες του κάτω από τον ήλιο, φορούσε τη βαριά πανοπλία του για ώρες και πολεμούσε στην πρώτη γραμμή, δεχόμενος επανειλημμένα σοβαρά τραύματα. -Η καθοδήγηση του Βουκεφάλα και η διοίκηση του ιππικού των Εταίρων μέσα στη χαώδη σύγχυση της μάχης απαιτούσε κορυφαία φυσική κατάσταση. Δεν χρειαζόταν το γυμνάσιο, γιατί η ίδια του η ζωή ήταν ένας συνεχής, θανάσιμος αγώνας. Αντιλαμβανόταν το σώμα του όπως και τον στρατό του: ως ένα τέλεια κουρδισμένο εργαλείο που σκοπό δεν είχε να κερδίσει το χειροκρότημα στην Ολυμπία, αλλά να υποτάξει τον γνωστό κόσμο! Καλημέρα σε όλους! Λίγο μεγάλο για πρωινό ξύπνημα, αλλά σκεφτείτε μόνο ότι εγώ ακόμη δεν έχω κοιμηθεί😊 #Αλέξανδρος #ΑρχαίαΕλλάδα #Αθλητισμός

‼️ Θετικά νέα για τις στρατιωτικές σχολές της Ελλάδας μετά από 4 ολόκληρα χρόνια κενών θέσεων, αφού φέτος το 2026 είναι η πρώτη χρονιά μετά από καιρό που δεν υπήρξε ούτε μια κενή θέση σε αυτές. 🇬🇷Για καιρό υπήρχε ο φόβος πως ο Ελληνικός στρατός κυριολεκτικά μετά από λίγες δεκαετίες θα ξεμείνει από αξιωματικούς. Αν οι κενές θέσεις συνδεθούν και με τις συνεχείς παραιτήσεις σε όλα τα όπλα του στρατού, το πρόβλημα γιγαντώνεται ακόμα περισσότερο. 🪖Οι βάσεις βέβαια για την σχολή Ευελπίδων και ΣΜΥ παρέμειναν σε χαμηλά επίπεδα, παρότι αυξήθηκαν το 2026. 👉Η Ευελπίδων ΟΠΛΑ βρέθηκε στα 12.990 μόρια και η Ευελπίδων ΣΩΜΑΤΑ στα 15.750 μόρια. 👉Η ΣΜΥ ΟΠΛΑ βρέθηκε στα 8.820 μόρια και η ΣΜΥ ΣΩΜΑΤΑ στα 11.120 μόρια. 👉Η ναυτικών δοκίμων ΜΑΧΙΜΟΙ βρέθηκε στα 11.109 μόρια και η ναυτικών δοκίμων ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ στα 11.316 μόρια. 📣Το πρόβλημα με τα χαμηλά μόρια είναι πως κανείς δεν ξέρει τι ποιότητας θα είναι εν τέλει οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί του στρατού που θα αποφοιτήσουν και θα υπηρετούν στο στράτευμα τις επόμενες δεκαετίες. #Στρατός #ΣτρατιωτικέςΣχολές #Ελλάδα

Οι γείτονες έχουν πάθει αριθμητικό σοκ. Εφεύρουν νούμερα από το κεφάλι τους για να παρουσιάσουν δήθεν γενοκτονίες. Διάβασα μόλις ένα κείμενο με παράθεση στοιχείων από τη συγγραφέα παιδικών βιβλίων για την δήθεν "γενοκτονία" της Μονεμβασιάς. Είναι γνωστό ότι μετά την πολύμηνη πολιορκία και την πείνα, υπογράφηκε επίσημη συνθήκη παράδοσης. Το μεγαλύτερο μέρος των εγκλείστων (περίπου 2.000 - 2.500 άτομα) επιβιβάστηκε σε πλοία και μεταφέρθηκε με ασφάλεια στις ακτές της Μικράς Ασίας (Κουσάντασι). Πώς αποδεικνύεται αυτό; Μα φυσικά από τα δικά τους αρχεία : Τα οθωμανικά αρχεία καταγράφουν την άφιξη των διασωθέντων στα λιμάνια της Μικράς Ασίας (κυρίως στο Κουσάντασι / Scala Nova και στη Σμύρνη), καθώς το κράτος έπρεπε να τους καταγράψει για να τους παρέχει σίτιση, περίθαλψη και γη για επανεγκατάσταση. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις οθωμανικές καταγραφές προσφύγων, ο αριθμός των ατόμων που έφτασαν ζωντανοί από τη Μονεμβασιά στα μικρασιατικά παράλια κυμαίνεται μεταξύ 2.000 και 2.400 ατόμων. Τα αρχεία φυσικά περιγράφουν τους ανθρώπους αυτούς ως "θύματα της ανταρσίας των απίστων του Μοριά" που επέζησαν από ακραία πείνα κατά την πολιορκία. Οι πιο ακριβείς λεπτομέρειες για το πόσοι επιβιβάστηκαν στα πλοία προέρχονται από ξένους που ήταν παρόντες, με κυριότερο τον Σκωτσέζο φιλέλληνα και ιστορικό Thomas Gordon (ο οποίος βρισκόταν στην Πελοπόννησο το 1821 και αργότερα έγραψε την ιστορία της Επανάστασης). Ο Gordon και άλλοι ξένοι αξιωματικοί καταγράφουν ότι οι Έλληνες ναύλωσαν τρία μεγάλα πλοία για τη μεταφορά των Μουσουλμάνων.Σύμφωνα με τις δικές τους καταμετρήσεις, περίπου 2.000 με 2.500 άτομα επιβιβάστηκαν με ασφάλεια στα πλοία υπό την προστασία του Δημήτριου Υψηλάντη και του Γεωργίου Κατακουζηνού. Πάμε τώρα να δούμε τι μας λέει η ίδια. Ότι είχαμε 3000 Οθωμανούς που σφαγιάστηκαν. Αδύνατον! Γιατί; Γιατί ο ίδιος ο πίνακας που εκείνη ανέβασε, του επίσημου εγγράφου της Βασιλικής Τυπογραφίας του 1859, ολόκληρος ο οθωμανικός πληθυσμός της Πελοποννήσου το 1821 ανερχόταν συνολικά σε ~63.400 άτομα. Στη δε σελίδα 30 του ίδιου πίνακα, στην επαρχία Μονεμβασιάς (Επιδαύρου Λιμηράς), ολόκληρος ο οθωμανικός πληθυσμός ήταν 4.000 άτομα. Αν λοιπόν συνθέσουμε όλες τις πηγές, η ιστορική πραγματικότητα έχει ως ακολούθως : Αρχικός Πληθυσμός: Όπως σας είπα στον πίνακα του 1859, οι Οθωμανοί της επαρχίας ήταν περίπου 4.000. Απώλειες λόγω Πολιορκίας: Κατά τη διάρκεια της τετράμηνης, εξαντλητικής πολιορκίας (Μάρτιος - Ιούλιος 1821), εκατοντάδες άνθρωποι πέθαναν μέσα στο κάστρο από την ακαρπία, τις ασθένειες και την ακραία πείνα (που τους ανάγκασε να τρώνε δέρματα και νεκρούς). Αυτοί που πέρασαν απέναντι: Περίπου 2.000 - 2.400 επιβιβάστηκαν και έφτασαν στη Μικρά Ασία, όπως επιβεβαιώνουν τα οθωμανικά αρχεία προσφύγων Άρα, οι Οθωμανοί που έχασαν τη ζωή τους κατά την παρασπονδία (γιατί πράγματι έγινε όταν ελληνικά τμήματα επιτέθηκαν σε αμάχους στην ακτή ή τους εγκατέλειψαν σε ερημονήσια όπως η εξέδρα της Μονεμβασιάς) υπολογίζονται από την ακαδημαϊκή ιστοριογραφία σε 500 με 600 άτομα. Εν τω μεταξύ όλες οι πηγές που δίνει, μια προς μια αν τις πιάσεις, δεν δίνουν ποτέ τα νούμερα που με μεγάλη φαντασία ομολογουμένως παρουσιάζει (για παράδειγμα 90000 σφαγές Οθωμανών σε όλο τον Μοριά, ενώ ο πίνακας δείχνει : Μαντινεία (Τριπολιτσά): 13.224 Οθωμανοί Ναυπλία (Ναύπλιο): 7.345 Οθωμανοί Ήλιδος: 10.467 Οθωμανοί Πατρών: 3.533 Οθωμανοί. Αν προσθέσουμε τους Οθωμανούς αυτής της σελίδας (13.514 στο πρώτο μπλοκ της Πελοποννήσου, 10.410 στο δεύτερο, 14.575 στο τρίτο) με τους 15.145 και 10.167 της σελίδας 30, φτάνουμε ακριβώς στο γενικό σύνολο που φαίνεται στην ανακεφαλαίωση: 63.413 - 63.813 Οθωμανοί σε ολόκληρη την Πελοπόννησο). Ίσως να σκέφτηκε ότι κανένας που γνωριζει ελληνικά δεν θα έμπαινε στον κόπο να διαβάσει τον πίνακα της Βασιλικής Τυπογραφίας του 1859! #γενοκτονία #Ιστορία #Μονεμβασία

🔴19 Ιουλίου 1974: Ο Μακάριος, με την ομιλία του στον ΟΗΕ, ουσιαστικά καλεί τον Αττίλα στην Κύπρο! 🔴Φέτος συμπληρώνονται 52 χρόνια από την κυπριακή τραγωδία. Οι υπεύθυνοι -εκουσίως ή ακουσίως- είναι πολλοί, αλλά ο πρώτος και κύριος είναι ο Μακάριος! Ο Μακάριος, εξ αιτίας της αρχομανίας του, από την εποχή του απελευθερωτικού αγώνα μέχρι το 1974, πολέμησε όσο κανείς το αυτονόητο δικαίωμα του Κυπριακού Ελληνισμού, για Ένωση με την Μητέρα-Πατρίδα. Βλέπετε, είχε γίνει αρχηγός κράτους και δεν ήθελε να υποβιβαστεί σε επαρχιακό επίσκοπο. 🔴Το αποκορύφωμα, ήταν ο λόγος του στον ΟΗΕ, με τον οποίο έδωσε το «πράσινο φως» στον Αττίλα για την εισβολή! Αλλά, ας δούμε, εν τάχει, τα προηγηθέντα. Το «δόλωμα» ήταν η επιστολή Μακαρίου προς τον τότε ΠτΔ στρατηγό Γκιζίκη (στην ουσία στον Δ. Ιωαννίδη), στις 2 Ιουλίου 1974, με την οποία απαιτούσε την ανάκληση των 600 Ελλήνων αξιωματικών της Εθνικής Φρουράς, τους οποίους κατηγορούσε για συνωμοσία εναντίον του, σε συνεργασία με την «τρομοκρατική» (όπως την αποκαλούσε...) οργάνωση ΕΟΚΑ Β'. 🔴Η «απάντηση» στην επιστολή ήταν το κίνημα της 15ης Ιουλίου, με το οποίο επετεύχθη η ανατροπή του. Νέος (προσωρινός, εφόσον θα ακολουθούσε η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα...) πρόεδρος της Κύπρου, έγινε ο «Άτρωτος» της ΕΟΚΑ, ο φόβος και ο τρόμος των Βρετανών αποικιοκρατών, Νίκος Σαμψών. Ωστόσο, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, ο Μακάριος διέφυγε και φυγαδεύτηκε από τους Βρετανούς. Πιθανόν, οι κινηματίες τον άφησαν να διαφύγει, θεωρώντας πως θα ήταν πλέον ακίνδυνος. Λάθος ολέθριο! 🔴Ακολούθως, μέσω Μάλτας και Λονδίνου, ο Μακάριος έφτασε στην Νέα Υόρκη και στις 19 Ιουλίου μίλησε ως «νόμιμος πρόεδρος της Κύπρου», ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Στον λόγο του αυτόν, χαρακτήρισε το εναντίον του κίνημα, ως εισβολή της Ελλάδας στην Κύπρο και κατάλυση της ανεξαρτησίας και της εθνικής κυριαρχίας της. Τα πράγματα ήταν πολύ ξεκάθαρα: με τις (απαίσιες!) συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, που κατοχύρωσαν την ανεξαρτησία της Κύπρου, ορίστηκαν τρεις εγγυήτριες δυνάμεις. Η Ελλάδα, η Βρετανία και η Τουρκία. 🔴Εφόσον ο θεωρούμενος ως «νόμιμος πρόεδρος της Κύπρου», κατήγγειλε ότι μια από τις εγγυήτριες δυνάμεις (η Ελλάδα) παραβίασε την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, έπρεπε να επέμβουν (στρατιωτικά εννοείται...) οι άλλες δύο εγγυήτριες δυνάμεις, για να «αποκαταστήσουν την νομιμότητα», δηλαδή την εξουσία του Μακαρίου. Η Βρετανία δεν επενέβη, επενέβη όμως η Τουρκία. 🔴Ας πάμε τώρα στα κυριότερα σημεία της ομιλίας του Μακαρίου. Στο σημείο αυτό μιλάει για «ελληνική εισβολή» στην Κύπρο: «Δυνατόν να υποστηριχθή πως ότι συνέβη εν Κύπρω είναι μία επανάστασις και ότι μία κυβέρνησις εγκαθιδρύθη επαναστατικώ δικαίω. Δεν έγινεν επανάστασις εις Κύπρον, η οποία θα ηδύνατο να θεωρηθή ως μία εσωτερική υπόθεσις. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πραξικόπημα ωργανώθη υπό της ελληνικής χούντας και διεξήχθη υπό Ελλήνων αξιωματικών της Εθνικής Φρουράς και υπό αξιωματικών και ανδρών της ελληνικής δυνάμεως η οποία σταθμεύει εις Κύπρον. Ήτο μία εισβολή, η οποία παρεβίασε την ανεξαρτησίαν και κυριαρχίαν της Δημοκρατίας. Και η εισβολή συνεχίζεται εφ’ όσον υπάρχουν Έλληνες αξιωματικοί εις Κύπρον». 🔴Κι αφού έφτασε στο έσχατο σημείο του εθνικού εξευτελισμού, να χαρακτηρίσει τον κίνδυνο εκ της Τουρκίας «μικρότερον παρά τον κίνδυνον εκ μέρους των Ελλήνων αξιωματικών», ολοκλήρωσε την ομιλία του με ανοιχτή πρόσκληση στους Τούρκους για εισβολή, δίνοντάς τους δύο επιχειρήματα: για την «αποκατάσταση της νομιμότητας», αλλά και για την «προστασία των Τουρκοκυπρίων»: «Καθώς έχω ήδη δηλώσει, τα γεγονότα εις Κύπρον δεν αποτελούν εσωτερικήν υπόθεσιν των Ελλήνων της Κύπρου, οι Τούρκοι της Κύπρου επηρεάζονται επίσης. Το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας είναι μία εισβολή και εκ των συνεπειών της θα υποφέρει όλος ο λαός της Κύπρου, αμφότεροι Έλληνες και Τούρκοι». 🔴Χαρακτηριστικό είναι, πως αμέσως μόλις ολοκληρώθηκε η ομιλία του Μακαρίου (12 το βράδυ, ώρα Κύπρου), ξεκίνησαν από το λιμάνι της Μερσίνας τα αποβατικά του Αττίλα για την Κύπρο και τις πρώτες πρωινές ώρες της 20ης Ιουλίου, πραγματοποίησαν απόβαση στο Πεντεμίλι. Είναι ολοφάνερο, ότι οι δύο πλευρές, ήταν σε πλήρη συνεννόηση! Η οποία προφανώς είχε επιτευχθεί, με τις ευλογίες ενός μοιραίου ανθρώπου, του ορθώς επονομαζόμενου «χασάπη της Κύπρου», Χένρυ Κίσσινγκερ. 🔴Είναι χαρακτηριστικό, ότι μετά την εισβολή του Αττίλα, ο Τούρκος πρέσβης στον ΟΗΕ, δήλωσε τα εξής: «Η Τουρκία εκπλήρωσε τις νόμιμες υποχρεώσεις της. Δεν πραγματοποίησε εισβολή. Η λέξη εισβολή δεν είναι δική μου. Την χρησιμοποίησε ο Μακάριος με σκοπό να περιγράψει αυτό το οποίο έπραξε η Ελλάδα». 🔴Τα σχόλια, δικά σας! #Κύπρος #Ιστορία #Μακάριος

🔴Ποιο ήταν το δώρο που έκανε ο Στάλιν στον Χίτλερ, μετά την υπογραφή του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ; 🔴Μετά την επικράτηση του Χίτλερ στην Γερμανία και αργότερα στην Αυστρία, αρκετοί κομμουνιστές κατέφυγαν στην αγαπημένη τους ΕΣΣΔ, πιστεύοντας ότι εκεί θα ήταν ασφαλείς. Αλλά, μαύρη ήταν η μοίρα τους! 🔴Το 1936, ο Στάλιν ξεκίνησε την εκκαθάριση της «παλιάς φρουράς» του κόμματος του Λένιν, δικάζοντας και καταδικάζοντας σε θάνατο πολλά ηγετικά στελέχη του κόμματος - κράτους (Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, Μπουχάριν, Τόμσκυ, Ράντεκ, Πιάτακωφ, Ρακόφσκι κ.α.), με κατηγορίες για προδοσία, συνεργασία με ξένες μυστικές υπηρεσίες και συνωμοσία με σκοπό την δολοφονία του Στάλιν και την ανατροπή του καθεστώτος - που αυτοί είχαν εγκαταστήσει το 1917. 🔴Εκτός από τους ηγέτες του κόμματος, δικάστηκαν και εκτελέστηκαν πάμπολλα κατώτερα στελέχη του κόμματος-κράτους. Συνολικά, την περίοδο του «Μεγάλου Τρόμου», ο Στάλιν εξόντωσε 844.740 Σοβιετικούς κομμουνιστές! Όμως, η «μπάλα» πήρε και πολλούς ξένους κομμουνιστές, που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ, οι περισσότεροι από χώρες που τα ΚΚ ήταν παράνομα. 🔴Αναμενόμενο αυτό, καθώς ο Στάλιν δεν είχε σε καμμιά υπόληψη τους ξένους κομμουνιστές. Όπως αναφέρει ο (κομμουνιστής) ιστορικός και βιογράφος του Στάλιν, Ισαάκ Ντόιτσερ, η γνώμη του Στάλιν ήταν η εξής: «Ένα σοβιετικό τρακτέρ, αξίζει περισσότερο από δέκα καλούς ξένους κομμουνιστές». 🔴Οι Γερμανοί κομμουνιστές, δεν εξαιρέθηκαν από τον κανόνα. Άλλωστε, ο τότε διευθυντής της Σοβιετικής Μυστικής Αστυνομίας NKVD (και μελλοντικό... θύμα της!), Νικολάι Γιεζώφ, ήταν πολύ ξεκάθαρος: «Δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι κάθε Γερμανός πολίτης που ζει στο εξωτερικό, είναι πράκτορας της Γκεστάπο». Έτσι, 43 ηγετικά και περίπου 600 κατώτερα στελέχη του ΚΚ Γερμανίας (KPD) που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ, είτε εκτελέστηκαν, είτε βρήκαν φρικτό θάνατο στα Γκουλάγκ. 🔴Ωστόσο, μερικές εκατοντάδες Γερμανοί κομμουνιστές την γλίτωσαν. Σ’ αυτούς, ο «πατερούλης» Στάλιν επιφύλασσε πιο εξευτελιστική μοίρα: δεν τους εκτέλεσε με την κατηγορία ότι είναι πράκτορες της Γκεστάπο, αλλά τους παρέδωσε απευθείας στην Γκεστάπο! Η παράδοση περίπου 600 Γερμανών και 47 Αυστριακών κομμουνιστών στην Γκεστάπο, έγινε αμέσως μετά την υπογραφή του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ, χωρίς όμως να προβλέπεται από το σύμφωνο. Ήταν ένα «δωράκι» του Στάλιν στον Χίτλερ. 🔴Αναφέρει σχετικά ο κορυφαίος Ρώσσος ιστορικός Έντβαρντ Ρατζίνσκι: «Μια μεγάλη ομάδα Γερμανών κομμουνιστών δόθηκαν στον Χίτλερ. Η ειρωνεία της ιστορίας: πολλοί από αυτούς επέζησαν στα φασιστικά στρατόπεδα, ενώ οι προηγούμενοι, πίσω από το αγκαθωτό σύρμα στη χώρα του σοσιαλισμού, πέθαναν όλοι». 🔴Ένα ζωντανό παράδειγμα αυτού που αναφέρει ο Ρατζίνσκι, ήταν η Γερμανίδα κομμουνίστρια Μαργκαρέτε Μπούμπερ-Νόυμαν. Το 1929 συναντά τον άνδρα της ζωής της, Χάιντς Νόυμαν, εξέχον στέλεχος του ΚΚ Γερμανίας και της Κομμουνιστικής Διεθνούς και τον ακολουθεί στην Σοβιετική Ένωση. Τον Απρίλιο του 1937, ο Νόυμαν συλλαμβάνεται για κατασκοπεία και εκτελείται στις 26 Νοεμβρίου 1937. 🔴Την επομένη, συλλαμβάνεται και η ίδια και εκτοπίζεται στο στρατόπεδο της Καραγκάντα, στις στέπες του Καζακστάν, όπου και θα παραμείνει μέχρι την παράδοσή της στην Γκεστάπο, το 1940. Ακολουθεί ο εγκλεισμός της στο ναζιστικό στρατόπεδο του Ράβενσμπρουκ. Η Νόυμαν επέζησε κι έγραψε το αυτοβιογραφικό έργο: «Under Two Dictators: Prisoner of Stalin and Hitler». 🔴Ιδού πως καταγράφει την στιγμή της παράδοσης της ίδιας και μιας ομάδας 29 Γερμανών κομμουνιστών στην Γκεστάπο, με εντολή Στάλιν: «Επιτέλους το τρένο σταμάτησε και για τελευταία φορά ακούσαμε τη γνωστή κραυγή: “Ετοιμαστείτε”. Οι πόρτες του κουπέ ξεκλειδώθηκαν. Σε μικρή απόσταση βρισκόταν ένας σταθμός. Μόλις που μπορούσαμε να δούμε το όνομα σε ένα κοντινό σηματοδότη: Μπρεστ-Λιτόφσκ. Μια ομάδα της NKVD, περνάει τη γέφυρα στο γερμανικό έδαφος και επιστρέφει μετά από λίγο. Υπήρχαν αξιωματικοί των SS μαζί τους. Ο διοικητής των SS και ο επικεφαλής της GPU χαιρέτησαν ο ένας τον άλλον. Ο σοβιετικός διοικητής άρχισε να διαβάζει τα ονόματα των κρατουμένων. Έτσι μας παρέδωσαν στους ναζί». 🔴Τα σχόλια, δικά σας! #Στάλιν #Χίτλερ #Ιστορία

🔴Ας μιλήσουμε για δωσίλογους... Η πρώτη πράξη συνεργασίας των αριστερών με τους Βούλγαρους και Γερμανούς κατακτητές. 🔴Μια όμορφη μέρα ξημέρωσε στις 28 Ιουνίου του 1941, για 27 στελέχη του ΚΚΕ που ήταν κρατούμενοι στις φυλακές της Ακροναυπλίας, καθώς αφέθηκαν ελεύθεροι! Ήταν η πρώτη επίσημη και αναμφισβήτητη πράξη συνεργασίας των αριστερών με τους Βούλγαρους και Γερμανούς κατακτητές. 🔴Τις συνθήκες υπό τις οποίες απελευθερώθηκαν οι 27 κομμουνιστές, περιέγραψε στην αναφορά του προς το υπουργείο Εθνικής Ασφαλείας, ο διευθυντής των φυλακών Ακροναυπλίας: «Περί απελευθερώσεως κρατουμένων κομμουνιστών παρά της Μυστικής Αστυνομίας του Γερμανικού Στρατού. Λαμβάνω την τιμήν να αναφέρω τα κάτωθι: Τας μεσημβρινάς ώρας της σήμερον, προσήλθον εις το στρατόπεδον δύο Γερμανοί αξιωματικοί της Μυστικής Γερμανικής Αστυνομίας του Στρατού, συνοδευόμενοι υπό Βουλγάρου διερμηνέως, υπαλλήλου της εν Αθήναις Βουλγαρικής Πρεσβείας, και ητήσαντο την απελευθέρωσιν των εν τη προσηρτημένη καταστάσει κομμουνιστών...». 🔴Αξίζει να σημειωθεί ότι οι 27 που απελευθερώθηκαν δεν ήταν κάποιοι τυχάρπαστοι, αλλά σημαντικά στελέχη του κόμματος. Για παράδειγμα, ο Ανδρέας Τσίπας, που ήταν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, λίγες ημέρες μετά την απελευθέρωσή του, εξελέγη γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, από την 6η Ολομέλεια της ΚΕ - αντικαταστάθηκε μετά από ένα 6μηνο, από τον Γιώργη Σιάντο. 🔴Επίσης, ο Ανδρέας Τζήμας, προπολεμικά βουλευτής Φλώρινας του ΚΚΕ, ήταν από τους βασικούς οργανωτές του ΕΑΜ και ορίστηκε ανώτατος πολιτικός καθοδηγητής του ΕΛΑΣ, με το ψευδώνυμο «Βασίλης Σαμαρινιώτης». Ο ηγετικός του ρόλος, περιγράφεται στο γνωστό εμβατήριο του ΕΛΑΣ «Σαν ατσάλινο τείχος»: «Μ’ αρχηγούς Σαμαρινιώτη, τον Σαράφη, τον Άρη...». 🔴Τις επόμενες ημέρες, ο Τζήμας έκανε λεπτομερή αναφορά στην ΚΕ του ΚΚΕ, στην οποία, μεταξύ των άλλων, ανέφερε τα εξής: «Στην Αθήνα, την επομένη το πρωί, άρχισε η αποσυμφόρηση των αποσκευών και το κλείσιμο ραντεβού για την βουλγαρική πρεσβεία. Από εκεί περάσαμε όλοι και εφοδιαστήκαμε με βουλγαρικές ταυτότητες. Μαζί με άλλους συντρόφους, Σλαβομακεδόνες, ταξιδέψαμε με τα αυτοκίνητα της βουλγαρικής πρεσβείας για την Θεσσαλονίκη». 🔴Η μεσολάβηση της βουλγαρικής πρεσβείας στην Γκεστάπο, για την απελευθέρωση των 27 «Βουλγάρων», κι όσα περιγράφει παραπάνω ο Τζήμας, για την επίσκεψη των 27 στην βουλγαρική πρεσβεία, τον εφοδιασμό τους με βουλγαρικές ταυτότητες και την μεταφορά τους στην Θεσσαλονίκη με αυτοκίνητα της βουλγαρικής πρεσβείας, ασφαλώς και δεν έγιναν τυχαία. Προφανώς, υπήρξε προσυνεννόηση στελεχών του ΚΚΕ που ήταν ελεύθεροι, με την βουλγαρική πρεσβεία. 🔴Και προφανώς, αυτά τα στελέχη του ΚΚΕ, δεν μπορεί να πήγαν μια ωραία πρωία στην βουλγαρική πρεσβεία και να τους είπαν «γεια σας, ήρθαμε». Είναι ολοφάνερο, ότι επρόκειτο για γνωστά πρόσωπα στους Βουλγάρους, πιθανότητα πράκτορές τους. 🔴Πάντως, πράκτορες των Βουλγάρων δεν ήταν μόνο τα στελέχη που κανόνισαν μαζί τους την απελευθέρωση των 27 κομμουνιστών κρατουμένων, αλλά και οι 22 από τους 27 που απελευθερώθηκαν. Αυτό αποκαλύπτει ο επί κατοχής προξενικός γραμματέας της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα, Άρθουρ Ζάϊτς: «Από τους εν λόγω 27 κομμουνιστές, όπως εκ των υστέρων πληροφορηθήκαμε, οι 22 ήταν πράγματι όργανα των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών». 🔴Κι αν όλα αυτά σας μπέρδεψαν, να κάνω κάποιες διευκρινίσεις: η Βουλγαρία ήταν η μόνη χώρα που είχε συμμαχήσει με τους Γερμανούς, χωρίς να έχει καθεστώς φασιστικού τύπου. Επιπροσθέτως, η Βουλγαρία ήταν η μόνη χώρα του Άξονα που, δεν κήρυξε τον πόλεμο στην ΕΣΣΔ, δεν έστειλε ούτε έναν στρατιώτη στο ανατολικό μέτωπο, αλλά και δεν διέκοψε καν τις διπλωματικές της σχέσεις με την ΕΣΣΔ, κατά την διάρκεια του πολέμου! Οι Βούλγαροι, λοιπόν, δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να συνεργαστούν και με το ΚΚΕ, αφού αυτό εξυπηρετούσε τα εθνικά τους συμφέροντα (αρπαγή Μακεδονίας και Θράκης). Πηγές: 📍Άρθουρ Ζάϊτς, «Η γερμανική κατασκοπεία στην Ελλάδα». 📍Γρηγόρης Φαράκος, «Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο». 🎀Συναδέλφωση Βουλγάρων και κομμουνιστών, κάπου στην Βόρεια Ελλάδα. Μπροστά, δαφνοστεφανωμένοι, ένας Βούλγαρος στρατιώτης κι ένας «αντάρτης» του ΕΛΑΣ👇 #Ιστορία #ΚΚΕ #Βουλγαρία