Search

"Περί Ιστορικών Μύθων, 2.235 ετών και Κατασκευασμένων Ριζών το ανάγνωσμα..." Είπα χθες θα το κάνω και το κάνω για να δούμε τι πραγματικά γιορτάζουν και ποιος τελικά ζει μέσα σε έναν κατασκευασμένο εθνικό μύθο! Για να βγει αυτός ο ακριβής αριθμός των 2.235 ετών, έπρεπε να πάρουν την "ιστορία" τους και να τη μεταφέρουν κάτι αιώνες πίσω για να δέσει ο αχταρμάς. Έτσι φτάνουμε στο 209 π.Χ, χρονολογία που ο τουρκικός στρατός θεωρεί ως έτος ίδρυσής του. Ταυτίζεται δε με την άνοδο του Μέτε Χαν στο θρόνο της Αυτοκρατορίας των Χούνων στην Κεντρική Ασία... Ωραία...Αλλά ποιοι ήταν οι Χούνοι και τι σχέση είχαν με τους Τούρκους; Και εδώ αρχίζουν τα ωραία! Οι μόνες σύγχρονες πηγές που έζησαν και κατέγραψαν τους Χούνους της Ασίας το 209 π.Χ. είναι οι Κινέζοι της Δυναστείας Χαν. Στα κινεζικά χρονικά (όπως το Shiji του Σίμα Τσιάν), οι λαοί αυτοί καταγράφονται απλώς ως "Hu" (βάρβαροι του Βορρά). Οι Κινέζοι δεν αναφέρουν πουθενά τη λέξη "Τούρκος" (η οποία, μάλιστα, στα κινεζικά αποδόθηκε αιώνες μετά ως Tujue)... Η σύγχρονη αρχαιογενετική, μετά από εξέταση DNA από τάφους των Χούνων στην Μογγολία, μας δίνει τo εξής ενδιαφέρον : Οι Χούνοι δεν ήταν φυλή, ήταν ένα "πολιτικό σχήμα"... Μέσα στους τάφους βρέθηκε ένας κυριολεκτικός αχταρμάς : - Μογγολικά φύλα (δηλαδή άνθρωποι της ανατολικής στέπας/πολιτισμός Slab Grave). - Σιβηρικά/Ουραλικά φύλα (γλωσσικά ανήκαν στην οικογένεια Γενισέι, που σήμερα έχει σχεδόν εξαφανιστεί). - Ιρανικά/Ινδοευρωπαϊκά όπως τα λένε (απόγονοι των αρχαίων Σκυθών της Κεντρικής Ασίας, με καυκάσια χαρακτηριστικά). Όλοι αυτοί ενώθηκαν κάτω από έναν χαρισματικό ηγέτη (τον Μέτε Χαν) για να ληστεύουν την Κίνα. Δεν είχαν κοινή καταγωγή, ούτε κοινή γλώσσα! Έρχονται τώρα οι γλωσσολόγοι και δίνουν τον όρο "Πρωτο-Τουρκικά φύλα", ο οποίος όμως είναι καθαρά γλωσσολογικός και όχι φυλετικός. Οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι κάποιες σκόρπιες λέξεις των Χούνων που διέσωσαν οι Κινέζοι (για παράδειγμα τίτλοι εξουσίας, λέξεις για ζώα) μοιάζουν με τη ρίζα της γλώσσας που μίλησαν 800 χρόνια αργότερα οι Γκιοκτούρκοι! "Πρωτο-τούρκος" σημαίνει απλώς "αυτός που μιλάει μια πρώιμη διάλεκτο, από την οποία αιώνες μετά θα προκύψει η τουρκική γλώσσα". Στο δια ταύτα...οι Χούνοι το 209 π.Χ. ήταν στην πλειοψηφία τους Μογγόλοι, Σιβηριανοί και Ιρανοί. Η λέξη "Τούρκος" δεν υπήρχε ούτε ως ιδέα (για την ιστορία...η λέξη "Τούρκος" εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία και στις γραπτές πηγές (κινεζικές και ελληνικές) τον 6ο αιώνα μ.Χ. (γύρω στο 552 μ.Χ.), με την ίδρυση του Χαγανάτου των Γκιοκτούρκων, δηλαδή 760 χρόνια μετά τον Μέτε Χαν😉). Η Τουρκία οικειοποιείται τους Χούνους επειδή το κράτος τους ιδρύθηκε γεωγραφικά στα ίδια εδάφη (Μογγολία) που αιώνες μετά εμφανίστηκαν οι πραγματικοί Τούρκοι... Μεταξύ των Χούνων, των Γκιοκτούρκων, των Σελτζούκων, των Οθωμανών και της Τουρκικής Δημοκρατίας μεσολάβησαν αιώνες κατά τους οποίους οι δομές, οι θρησκείες (από τον Σαμανισμό στο Ισλάμ), οι γλώσσες και οι γεωγραφικές περιοχές άλλαξαν ριζικά. Δεν υπήρχε ένας ενιαίος στρατός που λειτουργούσε αδιάκοπα για 2.200 χρόνια, αλλά διαφορετικά κράτη που κατέρρεαν και έδιναν τη θέση τους σε άλλα. Η σύγχρονη Τουρκική Δημοκρατία ιδρύθηκε σε ρήξη με το οθωμανικό παρελθόν, όχι ως συνέχειά του (τα έχουμε εξηγήσει αυτά). Ο ίδιος ο Κεμάλ Ατατούρκ κατάργησε το Σουλτανάτο και το Χαλιφάτο. Ο στρατός της Τουρκικής Δημοκρατίας οργανώθηκε σε εντελώς δυτικά, κοσμικά πρότυπα, απορρίπτοντας τη δομή του οθωμανικού στρατού. Νομικά, το επαναλαμβάνω, η Τουρκία του 1923 γεννήθηκε μέσα από τη διάλυση της Αυτοκρατορίας και τη Συνθήκη της Λωζάνης, αποτελώντας ένα νέο κράτος και όχι τη συνέχεια μιας αρχαίας αυτοκρατορίας. Η ημερομηνία "209 π.Χ." δεν είναι μια παλαιά παράδοση, αλλά μια πρόσφατη πολιτική απόφαση. Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, ο τουρκικός στρατός γιόρταζε ως έτος ίδρυσης το 1363 (ίδρυση του σώματος των Γενιτσάρων από τον Μουράτ Α΄). Για να φτάσουμε στο 209 π.Χ. το 1960 με μια αλλαγή που έγινε από τον στρατηγό Νιχάτ Ανσούλ, Το γεγονός ότι η ημερομηνία άλλαξε με ένα απλό διάταγμα αποδεικνύει ότι πρόκειται για τεχνητή κατασκευή (επαναλαμβάνοντας το χθεσινό μου σχόλιο)! Πάει στον κουβά λοιπόν το 209 π.Χ. Και μαζί με αυτό και το παραμύθι των "16 Αυτοκρατοριών". Η θεωρία ότι η σύγχρονη Τουρκία είναι η συνέχεια 16 μεγάλων αυτοκρατοριών επισημοποιήθηκε μόλις το... 1969 από έναν χαρτογράφο (Akib Ozbek) και υιοθετήθηκε από τη χούντα του Εβρέν το 1980 για προπαγανδιστικούς λόγους. Οι ιστορικοί γελάμε με αυτή τη λίστα (τι άλλο να κάνουμε θα μου πείτε) γιατί "βαφτίζει» τουρκικά, κράτη που δεν ήταν: Λευκοί Χούνοι (Εφθαλίτες): Αποδεδειγμένα Ιρανοί (Ινδοευρωπαίοι - δεν την θέλω τη λέξη αλλά ακόμη αυτή παίζει). Χρυσή Ορδή, Τιμουρίδες, Μογγόλοι της Ινδίας: Κράτη Μογγόλων. Οι 16 σημαίες που κρατάει σήμερα η προεδρική φρουρά του Ερντογάν είναι εντελώς φανταστικές κατασκευές του 1969, αφού οι αρχαίοι νομάδες δεν είχαν ποτέ εθνικές σημαίες! ---------------------- Οι Έλληνες δεν χρειάζεται να ψάξουν τις ρίζες τους στους Χούνους της Μογγολίας, ούτε να εφεύρουν σημαίες του 1969 για να αποδείξουν ότι υπάρχουν. Όταν λοιπόν η κρατική προπαγάνδα της Άγκυρας οικειοποιείται κάθε νομαδική φυλή που πέρασε από την Ασία για να νιώσει "αυτοκρατορία", το κάνει για έναν λόγο: Γιατί το κράτος τους, στην τρέχουσα μορφή του, είναι το πιο πρόσφατο στην περιοχή! ΥΓ: Αν όλος ο πλανήτης (επιστήμονες, γενετιστές, ιστορικοί) είναι "εχθροί των Τούρκων" επειδή δεν συμφωνούν με τα παραμύθια τους, τότε ίσως το πρόβλημα δεν το έχει ο πλανήτης αλλά...οι ίδιοι! Να έχουμε όλοι μια υπέροχη μέρα με ηρεμία! #Ιστορία #Τουρκία #Χούνοι

Μου κάνατε μια ερώτηση για την ασπίδα του Ηρακλή που ανέφερα στην προχθεσινή μου ανάρτηση. Μια ασπίδα που ήταν η "αντίθετη" όψη της ασπίδας του Αχιλλέα. Εχουμε συνηθίσει να βλέπουμε το "γοργόνιο" (να θυμίσω το κεφάλι της Μέδουσας με τα φίδια), το οποίο ήταν πράγματι το πιο δημοφιλές και κλασικό σύμβολο στις ασπίδες των αρχαίων οπλιτών, καθώς λειτουργούσε ως αποτρεπτικό σύμβολο. Είχε, δηλαδή, σκοπό να "παγώσει" τον εχθρό από τον τρόμο... Να όμως, που και η χάραξη μορφών όπως ο "Πόνος" (που αναφέραμε προχθές) ή άλλων σκοτεινών δαιμόνων στις ασπίδες εξυπηρετούσε έναν ελαφρώς διαφορετικό σκοπό, ο οποίος συνδυάζει την ψυχολογία του πολέμου με την επική ποίηση. Περίεργο; Και όμως... Η αναφορά στον "Πόνο" πάνω στην ασπίδα προέρχεται κυρίως από το έπος "Η Ασπίδα του Ηρακλή" (που αποδίδεται στον Ησίοδο). Στην επική ποίηση, οι ασπίδες των μεγάλων ηρώων (όπως του Αχιλλέα ή του Ηρακλή) δεν ήταν απλά αμυντικά όπλα, αλλά μικρόκοσμοι.Οι ποιητές "σκάλιζαν" πάνω τους ολόκληρη την ανθρώπινη εμπειρία. Δίπλα στον Πόνο, στην ίδια ασπίδα, υπήρχαν η Έριδα, ο Φόβος, ο Δείμος (ο τρόμος) και η Κήρα (ο δαίμονας του βίαιου θανάτου). Στην αρχαία μάχη, ο πόλεμος δεν κρινόταν μόνο από τη σωματική δύναμη, αλλά από το ποιος θα λυγίσει πρώτος ψυχολογικά. Έτσι, το Γοργόνιο προκαλούσε θρησκευτικό δέος και παράλυση. Ο Πόνος και οι άλλοι δαίμονες προκαλούσαν υπαρξιακό τρόμο. Βλέποντας ο εχθρός τον Πόνο σκαλισμένο στην ασπίδα του αντιπάλου, του θύμιζε τι τον περιμένει αν συγκρουστούν. Ο εξαντλητικός κάματος της μάχης, η σωματική εξαθλίωση, η ταλαιπωρία και οι πληγές. Ήταν μια οπτική υπενθύμιση της φρίκης του πολέμου. Βέβαια αυτά ισχύουν στην επική ποίηση. Γιατί στον πραγματικό κόσμο, οι αρχαίοι Έλληνες (ιδιαίτερα μετά τον 6ο αιώνα π.Χ.) χρησιμοποιούσαν στις ασπίδες τους τα λεγόμενα "επισήματα". Αυτά μπορούσαν να είναι: - Αποτρεπτικά όπως το Γοργόνιο, ο Κένταυρος ή ο Πήγασος. - Ζώα με πολεμικές ιδιότητες όπως λιοντάρια, ταύροι ή σκορπιοί. - Το ελληνικό γράμμα Λ για τους Λακεδαιμόνιους ή το Α για τους Αθηναίους, όταν μιλάμε για πόλεις-κράτη. Επομένως, ενώ ο απλός στρατιώτης προτιμούσε το Γοργόνιο για άμεση προστασία και προκατάληψη, οι μυθικοί ήρωες στα έπη κουβαλούσαν ασπίδες-έργα τέχνης, όπου ο Πόνος υπενθύμιζε ότι ο πόλεμος είναι, πάνω από όλα, ένας αιματηρός και εξαντλητικός μόχθος. Όσον αφορά τον Ηρακλή τώρα, τον έχουμε συνηθίσει, στη συντριπτική πλειονότητα των μύθων, να ταυτίζεται απόλυτα με τη λεοντή (το τομάρι του Λέοντα της Νεμέας) και το ξύλινο ρόπαλο. Αυτά ήταν τα μόνιμα, "σήματα κατατεθέντα" του ήρωα, που συμβόλιζαν την πρωτόγονη, ωμή σωματική του δύναμη! Όμως, η "Ασπίδα του Ηρακλή" είναι ένα ιδιαίτερο, ξεχωριστό επικό ποίημα 480 στίχων, το οποίο διασώθηκε με το όνομα του Ησιόδου.Υπάρχει δε, ένας πολύ συγκεκριμένος λόγος που ο Ηρακλής εμφανίζεται εκεί με ασπίδα, και η ιστορία πίσω από αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα... Το ποίημα περιγράφει μια πολύ συγκεκριμένη μάχη: τη μονομαχία του Ηρακλή με τον Κύκνο, τον γιο του θεού Άρη. Ο Κύκνος ήταν ένας αιμοσταγής ληστής που σκότωνε τους προσκυνητές που πήγαιναν στους Δελφούς.Επειδή ο Ηρακλής δεν είχε να αντιμετωπίσει ένα απλό θηρίο (όπως τη Λερναία Ύδρα για παράδειγμα), αλλά τον γιο του θεού του πολέμου (τον οποίο μάλιστα βοηθούσε ο ίδιος ο Άρης στη μάχη), ο ήρωας έπρεπε να "ντυθεί" ως κανονικός, βαριά οπλισμένος οπλίτης. Έτσι, ο θεός Ήφαιστος του κατασκεύασε μια θεϊκή, περίτεχνη ασπίδα για να τον προστατεύσει. Τώρα, αν θέλουμε να τα λέμε με το όνομά τους όλα, στην πραγματικότητα, το ποίημα αυτό γράφτηκε (πιθανότατα τον 6ο αιώνα π.Χ.) για να ανταγωνιστεί τον Όμηρο. Αθάνατη ζήλια. Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος είχε γράψει μια συγκλονιστική και διάσημη περιγραφή για την Ασπίδα του Αχιλλέα.Οι μεταγενέστεροι ποιητές της ησιόδειας παράδοσης θέλησαν να φτιάξουν κάτι αντίστοιχο για τον δικό τους μεγάλο ήρωα, τον Ηρακλή. Έτσι, αφιέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος του ποιήματος (περίπου 170 στίχους) μόνο και μόνο για να περιγράψουν με κάθε λεπτομέρεια τα τρομακτικά σχέδια που είχε πάνω της αυτή η ασπίδα, γιατί απλά έπρεπε να διαφέρει! Ενώ η ασπίδα του Αχιλλέα στον Όμηρο έδειχνε την ειρηνική ζωή, τις γιορτές, τα αστέρια και την καθημερινότητα των ανθρώπων, η ασπίδα του Ηρακλή ήταν γεμάτη τρόμο και θάνατο. Πάνω της ο Ήφαιστος είχε σκαλίσει: Το Γοργόνιο (τη Μέδουσα) στο κέντρο, να πετάγεται απειλητικά.Τον Πόνο, την Έριδα, τον Φόβο και τον Δείμο.Την Αχλύ (την προσωποποίηση της θλίψης και του θανάτου), η οποία περιγράφεται ως μια σκελετωμένη, βρώμικη μορφή με δάκρυα και αίμα στα μάγουλα.Δράκους, λιοντάρια και σκηνές από άγριες μάχες Με αυτόν τον τρόπο ο μοναχικός ημίθεος που περιφέρεται με ένα ρόπαλο, μετατρέπεται σε έναν επικό πολεμιστή της ηρωικής εποχής, που φοράει χρυσές περικνημίδες, θώρακα και κρατά μια ασπίδα-σύμβολο των δεινών της ανθρωπότητας... ----------------------- Τον μύθο με τη μάχη αυτή, αλλά και τη "λογική" του να αφήνει ένας Ολύμπιος θεός τον γιό του να σκοτώνει τους επισκέπτες στους Δελφούς...θα τα δούμε αύριο! Καλημέρα σε όλους! #Ηρακλής #Ασπίδα #ΑρχαίαΕλλάδα

Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω. Θα περιμένετε όλοι να διαβάσετε αρνητικά σχόλια. Και λογικό θα πω αφού είναι σε όλους σας γνωστή η άποψή μου για το ΥΠΠΟ μας! Όμως ένα "μπράβο" για την αποκατάσταση το οφείλω και θα το πω. Αλλά...υπάρχει και ένα αλλά! Ανακοινώνει, λοιπόν, ότι η δυτική όψη αποδίδεται στην "πληρέστερη δυνατή μορφή της". Η λέξη-κλειδί είναι το "δυνατή" και όχι η "αρχική". Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην αρχιτεκτονική αποκατάσταση της δομής και την ανασύσταση των γλυπτών. Η πραγματικότητα για τη δυτική όψη, πέρα από τα κλεμμένα του Μουσείου στο Λονδίνο, περιλαμβάνει μόνιμες απώλειες και συνειδητές επιλογές των αναστηλωτών... Ας δούμε τι εννοώ. Η πρόσφατη αποκατάσταση, όπως εξηγεί η Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης, αφορούσε κυρίως τη γεωμετρία και τη στατική δομή του τριγωνικού αετώματος και όχι τα ίδια τα γλυπτά. Αποκαταστάθηκαν τρεις μεγάλοι ορθοστάτες (τοίχοι υποβάθρου) στο τύμπανο του αετώματος. Ο 6ος και ο 8ος ορθοστάτης διορθώθηκαν με τη συγκόλληση αρχαίων θραυσμάτων και νέου μαρμάρου. Ο 7ος ορθοστάτης είχε χαθεί ολοκληρωτικά και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από νέο πεντελικό μάρμαρο για να στηριχθεί σωστά η οροφή. Πάρα πολύ ωραία και μπράβο! Όμως η δυτική όψη έχει υποστεί ανεπανόρθωτες καταστροφές που κανένα αναστηλωτικό έργο δεν μπορεί να αναπληρώσει. Κατά την πολιορκία των Βενετών, μια βόμβα έπεσε στον Παρθενώνα. Όταν ο Μοροζίνι προσπάθησε να αποκαθηλώσει τα κεντρικά γλυπτά του δυτικού αετώματος (το θαυμαστό άρμα της Αθηνάς και του Ποσειδώνα) για να τα πάρει ως λάφυρα, τα σχοινιά έσπασαν και τα γλυπτά έπεσαν στο έδαφος και έγιναν κομμάτια. Αυτά τα τμήματα χάθηκαν για πάντα ή έγιναν ασβέστης στα χρόνια που ακολούθησαν. Τα εναπομείναντα αυθεντικά γλυπτά της δυτικής όψης (όπως ο Κέκροπας και η Καλλιρρόη) υπέστησαν τρομερή διάβρωση από το νέφος της Αθήνας τον 20ο αιώνα. Ο λόγος που η δυτική όψη θα έχει πάντα μέρη που λείπουν είναι και δεοντολογικός...Η σύγχρονη αρχαιολογία απαγορεύει την κατασκευή ψεύτικων αρχαίων γλυπτών για να γεμίσουν τα κενά.Τα αυθεντικά γλυπτά που διασώθηκαν έχουν μεταφερθεί στο Μουσείο Ακρόπολης για να προστατευτούν. Στο μνημείο έχουν τοποθετηθεί ακριβή αντίγραφα από τεχνητό λίθο. Με λίγα λόγια, όπου δεν υπάρχει ακριβής γνώση της μορφής ενός ανάγλυφου ή ενός γλυπτού, ο χώρος αφήνεται σκόπιμα κενός, ώστε ο θεατής να αναγνωρίζει τι είναι αυθεντικό και τι έχει χαθεί. Επομένως, για να ολοκληρώσω αυτή την εισαγωγή, η "πληρέστερη μορφή" που αναφέρει το ΥΠΠΟ αφορά την αρχιτεκτονική αποκατάσταση του σκελετού του ναού (που προστατεύει φυσικά το μνημείο από μελλοντικούς σεισμούς) και την απομάκρυνση των σκαλωσιών, αφήνοντας το μάτι να δει τις τέλειες αναλογίες του κτιρίου, έστω και με τις μόνιμες, ιστορικές του "πληγές". Όμως, γνωρίζουμε άραγε τι πραγματικά υπήρχε εκεί; Ίσως να έχετε διαβάσει ή ακούσει ότι "δεν ξέρουμε". Αυτός είναι ένας βολικός μύθος για όσους θέλουν να υποβαθμίσουν το μέγεθος της καταστροφής ή να δικαιολογήσουν την τωρινή κατάσταση. Διαθέτουμε αδιάψευστα στοιχεία: - Μόλις 13 χρόνια πριν από την καταστροφική έκρηξη του Μοροζίνι, ο Γάλλος ζωγράφος Jacques Carrey σχεδίασε το δυτικό αέτωμα σχεδόν ακέραιο. Γνωρίζουμε με ακρίβεια τη θέση κάθε μορφής: από την κεντρική σύγκρουση της Αθηνάς με τον Ποσειδώνα, μέχρι τον Κεκροπα, την Πάνδροσο, τον Ερμή, την Ίριδα και τους ποτάμιους θεούς (Κηφισό και Ιλισό). - Από τον Παυσανία μέχρι τους μεταγενέστερους περιηγητές, το θεματικό και συμβολικό πρόγραμμα του ναού ήταν πλήρως καταγεγραμμένο. Πολλοί σύγχρονοι αναλυτές προσεγγίζουν τον Παρθενώνα απλώς ως ένα "αισθητικό επίτευγμα" ή ένα "θρησκευτικό μνημείο". Αυτό είναι μια επιφανειακή ανάγνωση η οποία θα έλεγα ότι δεν τιμά όχι μόνο αυτούς αλλά και εμάς... Ο Παρθενώνας, στην πραγματικότητα, ήταν ένα πολιτικό και φιλοσοφικό μανιφέστο αποτυπωμένο σε μάρμαρο! Θα ξεκινήσω από τη Δυτική Όψη, που μου έδωσε και το ερέθισμα γι΄αυτό το μήνυμα,στην οποία αποτυπώνεται ξεκάθαρα το "Μήνυμα της Δημοκρατίας": Η έριδα Αθηνάς και Ποσειδώνα δεν ήταν απλώς ένας μύθος. Ήταν η ανάδειξη της διπλωματίας και της επιλογής. Οι Αθηναίοι επέλεξαν την ελιά (την ειρήνη, την παιδεία, την οικονομία) έναντι της τρίαινας (της ωμής βίας και της κυριαρχίας). Η πόλη αυτοπροσδιοριζόταν μέσα από τη λογική και όχι μέσα από τον καταναγκασμό (θυμηθείτε τι σας έχω γράψει για τη νέα ταξή του Δωδεκαθέου)... Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, ένας ναός δεν απεικόνιζε μόνο θεούς ή σφαγές, αλλά τους ίδιους τους πολίτες (τη διαδικασία των Παναθηναίων- Ζωφόρος). Οι άνθρωποι περπατούσαν δίπλα-δίπλα με τους θεούς. Ήταν η απόλυτη αποθέωση του ανθρωποκεντρισμού: ο άνθρωπος ως το κέντρο του σύμπαντος. Θα τη λέγαμε και "γιορτή της αυτογνωσίας"... Οι περίφημες αρχιτεκτονικές εκλεπτύνσεις (οι καμπυλότητες που κάνουν το κτίριο να φαίνεται ζωντανό και όχι άψυχο) δείχνουν ότι οι δημιουργοί του είχαν λύσει προβλήματα οπτικής και ψυχολογίας που η σύγχρονη αρχιτεκτονική δυσκολεύεται ακόμα να συλλάβει... Όλοι ανατρέχουν στον Ησίοδο και στον Όμηρο για να "συλλάβουν" την "αρχή". Όμως, εκεί πάνω στον Παρθενώνα, η ιστορία ξαναγράφεται από την αρχή, όχι από βασιλιάδες, αλλά από τους ίδιους τους ελεύθερους πολίτες! Οι θεοί δεν είναι πια απρόσιτοι δυνάστες. Στη ζωφόρο του Παρθενώνα, οι θεοί κάθονται ανάμεσα στους ανθρώπους και παρακολουθούν τη γιορτή της πόλης ως ίσοι προς ίσους. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένας ναός δεν χτίζεται για να δοξάσει έναν ηγεμόνα ή μια δυναστεία, αλλά για να καθρεφτίσει την ίδια την κοινότητα των πολιτών. Το υποκείμενο της ιστορίας είναι πλέον ο άνθρωπος που σκέφτεται, ψηφίζει, δημιουργεί και υπερασπίζεται την πατρίδα του. Οι μαθηματικές αναλογίες του ναού (ο χρυσός αριθμός Φ) και οι αρχιτεκτονικές εκλεπτύνσεις δεν ήταν απλώς "διακοσμητικές". Ήταν η υλοποίηση της φιλοσοφικής ιδέας ότι το Σύμπαν διέπεται από Λόγο (λογική) και Αρμονία, και ότι η Δημοκρατία (όχι αυτή που γνωρίζουμε) είναι η εφαρμογή αυτής της συμπαντικής αρμονίας στην ανθρώπινη κοινωνία. Όταν το κράτος ή η παγκόσμια κοινότητα αντιμετωπίζει το μνημείο απλώς σαν έναν "τουριστικό πόλο" ή ένα "παζλ" που του λείπουν κομμάτια, χάνεται η ουσία. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν έχτισαν έναν σκελετό από μάρμαρο. Έχτισαν μια ιδέα για το πώς πρέπει να στέκεται ο ελεύθερος άνθρωπος απέναντι στον κόσμο. Αν θέλει κανείς να καταλάβει το απόγειο της ελληνικής συνείδησης και της ελευθερίας, η κορυφή του βράχου της Ακρόπολης είναι το πιο αδιάψευστο βιβλίο. Τα κείμενα μπορούν να αντιγραφούν, να παραποιηθούν, να λογοκριθούν ή να "κατασκευαστούν" ανά τους αιώνες από διάφορα καθεστώτα. Το μάρμαρο όμως, και η γεωμετρία που στέκεται εκεί πάνω για 2.500 χρόνια, δεν μπορούν να κρυφτούν. Ο Παρθενώνας είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η ιστορία μας δεν είναι μια ιστορία υποταγής σε μύθους, αλλά μια ιστορία κατάκτησης της λογικής και της ελευθερίας. Όποιος θέλει να καταλάβει τι σημαίνει "Έλληνας" και γιατι μας πολεμούν με μένος, πρέπει να κοιτάξει πώς οι δημιουργοί του ναού κατάφεραν να δώσουν υλική μορφή στην ίδια την έννοια του ελεύθερου πνεύματος! Καλημέρα σε όλους! #Παρθενώνας #Αρχιτεκτονική #Δημοκρατία

Για ακόμη μια φορά το καρακατιναριό βγήκε να μας πουλήσει φούμαρα. Είναι ιστορικό γεγονός ότι η Ελλάδα, όπως και πολλά άλλα νεοσύστατα κράτη της εποχής, προχώρησε σε ευρείας κλίμακας μετονομασίες οικισμών, βουνών και ποταμών. Κατά την οθωμανική περίοδο, πολλά τοπωνύμια είχαν λάβει τουρκικές, σλαβικές, αρβανίτικες ή βλάχικες ονομασίες.Ιδιαίτερα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913 δηλαδή) και την ενσωμάτωση νέων εδαφών, συστάθηκαν ειδικές κυβερνητικές επιτροπές με σκοπό την αντικατάσταση των ξενόγλωσσων ονομάτων με ελληνικά. Στόχος της τότε πολιτικής ήταν η ομογενοποίηση του κράτους και η ανάδειξη της σύνδεσης με την αρχαία και βυζαντινή ιστορία. Η πρακτική αυτή δεν ήταν αποκλειστικά ελληνική. Αντίστοιχες μαζικές μετονομασίες χωριών και πόλεων πραγματοποιήθηκαν την ίδια περίοδο στην Τουρκία, στη Βουλγαρία και σε άλλες γειτονικές χώρες, στο πλαίσιο του εθνικού επαναπροσδιορισμού τους. Προσέξτε τώρα...Ναι τα εθνικά κράτη νομιμοποιούν την παρουσία τους σε μια περιοχή μέσω της επίκλησης της ιστορικής συνέχειας και της αυτοχθονίας (το συναντήσαμε πολλές φορές αυτό). Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά στα κίνητρα εφαρμογής αυτού του μέτρου. - Για το ελληνικό κράτος, η μετονομασία των οικισμών δεν θεωρήθηκε "κατασκευή" μιας νέας ταυτότητας, αλλά επιστροφή στις ρίζες. Η επίσημη θέση ήταν ότι τα τουρκικά ή σλαβικά ονόματα ήταν προϊόντα μεταγενέστερων κατακτήσεων και επιδρομών. Η αντικατάστασή τους με αρχαιοπρεπή ή βυζαντινά ονόματα θεωρήθηκε πράξη δικαιοσύνης απέναντι στην ιστορία της περιοχής, με σκοπό να συνδεθεί το σύγχρονο παρόν απευθείας με το κλασικό παρελθόν (κάτι που οι πανέξυπνοι γείτονες θεωρούν ως απόδειξη ότι κάποιοι μας "έφτιαξαν"). - Στην περίπτωση της Τουρκίας, η κατάρρευση της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923 από τον Κεμάλ Ατατούρκ, επέβαλε τη δημιουργία μιας εντελώς νέας, καθαρά "τουρκικής" εθνικής συνείδησης. Το νέο κράτος έπρεπε να αποστασιοποιηθεί τόσο από το οθωμανικό παρελθόν όσο και από τις χριστιανικές (ελληνικές, αρμενικές) ρίζες των εδαφών της Ανατολίας. Μέσα από θεωρίες όπως η "Θεωρία της Γλώσσας του Ήλιου" (που γελούσε και γελάει ο κόσμος όλος...τα είπαμε αυτά), το τουρκικό κράτος προσπάθησε να αποδείξει ότι όλοι οι αρχαίοι πολιτισμοί της Ανατολίας ήταν στην πραγματικότητα πρωτο-τουρκικοί, ώστε να θεμελιώσει τη δική του ιστορική προτεραιότητα και δικαίωμα στη γη. Με λίγα λόγια...υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην αποκατάσταση μιας προϋπάρχουσας ιστορίας και την τεχνητή παρθενογένεση για τη νομιμοποίηση ενός κράτους. Και για του λόγου το αληθές ας δούμε λίγο τα νούμερα... - Ελλάδα~4.400 έως 5.000 οικισμοί (1913-1996) όπου είχαμε αντικατάσταση οθωμανικών/σλαβικών ονομάτων με τα αρχαία ή βυζαντινά τους. - Τουρκία ~12.200 έως 28.000+ τοπωνύμια (1913-σήμερα) με μια πλήρης εξάλειψη της χριστιανικής και αυτόχθονης ιστορίας (Ελλήνων, Αρμενίων, Κούρδων). Στην Ελλάδα, η Επιτροπή Τοπωνυμίων λειτούργησε με βάση την ιστορική και αρχαιολογική τεκμηρίωση.Αντικαταστάθηκαν ονόματα που είχαν επιβληθεί βίαια ή σταδιακά από κατακτητές! Στην Τουρκία, η "Διεύθυνση Εξειδίκευσης στις Μετονομασίες" λειτούργησε με στόχο την καθολική εξαφάνιση κάθε ιστορικού ίχνους πριν από την έλευση των Τούρκων στην Ανατολία.Μόνο οι χωριάτικες ονομασίες που άλλαξαν ξεπερνούν τις 12.211, ενώ αν υπολογιστούν βουνά, ποτάμια και γεωγραφικά σημεία, ο αριθμός ξεπερνά τις 28.000. Δεν μιλάμε όμως για "αποκατάσταση", διότι δεν υπήρχαν παλαιότερα τουρκικά ονόματα στην Ανατολία. Έτσι, ιστορικές πόλεις χιλιάδων ετών απέκτησαν εντελώς κατασκευασμένα ονόματα. Και μη νομίζετε ότι η Τουρκία κράτησε ονόματα όπως İstanbul, İzmir, ή Trabzon από σεβασμό (εδώ γελάμε). Τα κράτησε επειδή ήταν ήδη τόσο παγκοσμίως γνωστά που ήταν αδύνατον να τα αλλάξει στους διεθνείς χάρτες χωρίς να προκαλέσει σύγχυση... Στο δια ταύτα (επαναλαμβάνομαι μάλλον...), η Ελλάδα άλλαξε ονόματα για να ευθυγραμμίσει τον χάρτη της με την καταγεγραμμένη ιστορία της, ενώ η Τουρκία άλλαξε ονόματα για να κατασκευάσει μια ιστορία που δεν είχε στα συγκεκριμένα εδάφη. Και για να κλείσω : "Κλεπτών γαρ η νυξ, της δε αληθείας το φως" = Η νύχτα είναι των κλεφτών, και το φως είναι της αλήθειας με την οποία έχουν όχι απλά τσακωθεί αλλά την αφαίρεσαν και από το λεξιλόγιό τους! https://t.co/SY2vnzx826 #Ιστορία #Ελλάδα #Μετονομασίες