Οταν ήμασταν μικρά αποφάσισαν κάτι θείοι μου να κανονίσουν εξόρμηση στα κατεχόμενα. Με τα πολλά δέχτηκε και ο μπαμπάς μου και πήγαμε σε μια πανέμορφη παραλία στην Κερύνεια. Είχαν κλείσει την πρόσβαση κάτι μαγαζιά οπότε έπρεπε να πληρώσουμε για να κατέβουμε στην αμμουδιά. Ο πατέρας μου αρνήθηκε. Μας είπε «πηγαίντε εσείς εγώ δεν πληρώνω τους Τούρκους για να κάνω μπάνιο». Πήγαμε λοιπόν, κάναμε το μπάνιο μας αλλά δεν αργήσαμε γιατί έμεινε απ’έξω και μας περίμενε. Σαν παιδάκια που ήμασταν, θέλαμε και το παγωτό μας. Πάλι αρνήθηκε, μας είπε περιμένετε να περάσουμε από την άλλη πλευρά. Θυμάμαι πως μας κακοφάνηκε. Μα γιατί κάνει έτσι; Χρόνια αργότερα έμαθα πως ήταν η παραλία όπου έγινε η απόβαση. Ο πατέρας μου ήταν εκεί, στις πρώτες γραμμές, και έβλεπε τους Τούρκους αλεξιπτωτιστές να πέφτουν. Εκεί σκοτώθηκαν οι παιδικοί του φίλοι. Τώρα πια καταλαβαίνω την αντίδραση του. Ξύπνησαν αναμνήσεις, ξύστηκαν πληγές οι οποίες ακόμη δεν έχουν επουλωθεί. Και το μόνο που έχω να πω είναι συγγνώμη μπαμπά, είχες δίκιο . 20 Ιουλίου, 1974. Κανένας δεν ξεχνά, τίποτα δεν ξεχνιέται #Κύπρος #Ιστορία #Αναμνήσεις
