Search

Αυτη ειναι η Yvonne Missy Woods, πρωην αναλυτρια DNA του Colorado Bureau of Investigation (CBI). Προχτες, 8 Σεπτεμβριου καταδικαστηκε σε 10 χρονια φυλακισης. Η Yvonne ως αναλυτρια DNA ειχε το καθηκον να ερευνα υποθεσεις οπου εμπλεκεται ανθρωπινο DNA σε εγκληματα. Η ιδια παραδεχτηκε οτι διεγραφε ή αλλοιωνε πληροφοριες και αλλα δεδομενα καθως επισης και δεν κατεγραφε πληρως ορισμενες εξετασεις για να... "τελειωνει πιο γρηγορα" η υποθεση! Απο τις 1.100 υποθεσεις που περασαν απ τα χερια της, οι 400 αφορουσαν σεξουαλικες επιθεσεις και βιασμους. Επειδη η Yvonne διεγραψε τοσα πολλα δεδομενα, αθωωθηκαν ενα σωρο ΒΙΑΣΤΕΣ. Μαλιστα, πολλα απο τα δικαστηρια τωρα πρεπει να επαναληφθουν, επιβαρυνοντας ακομα περισσοτερο το φορτο εργασιας των δικαστηριων. Βαριοταν, λοιπον, αυτη να κανει τη δουλεια της σε ενα ΤΟΣΟ σημαντικο ποστο και πλαστογραφουσε εγγραφα για να ξεμπερδευει. Την ιδια στιγμη, οι φεμιμουρλες υστεριαζουν οτι η "πατριαρχια" αθωωνει τους βιαστες. Ποια "πατριαρχια" μάς λενε λοιπον; Εδω βλεπουμε μια γυναικα σε ενα πολυ σοβαρο ποστο -απο εκεινα που ΤΣΙΡΙΖΟΥΝ για ποσοστωσεις- που οταν της ανατεθηκε η δουλεια, απλα βαριοταν να την κανει. Και σχεδον 400 βιαστες και sexual offenders κυκλοφορουν ελευθεροι εξ αιτιας της. Πηγές: https://t.co/aybOxw5wZe https://t.co/GbO6W2YT5e https://t.co/orH2bWb5iy #Δικαιοσύνη #Εγκλήματα #Ασφάλεια

Κορη ειχε θαμμενη της μητερα της για 10 χρονια ωστε να εισπραττει τη συνταξη της. Η Εισαγγελικη Αρχη εδωσε να εντολη να ΜΗΝ γινει συλληψη. Τον Μαρτιο αντιστοιχη περιπτωση υπηρξε με τον 54χρονο που διατηρουσε επι μηνες τη νεκρη 91χρονη μητερα του με ιδιο τροπο. Και ενω αποδειχθηκε οτι ο ανδρας ειχε σοβαρα ψυχιατρικα ζητηματα, ενω αποδειχθηκε απο την ιατροδικαστικη εξεταση οτι ΔΕΝ υπηρχαν σημαδια κακοποιησης/δολοφονιας, εν τουτοις ο ανδρας συνεληφθη. Και μαλιστα η υποθεση καταγραφηκε ως γυναικοκτονια. Σε αλλη, επισης προσφατη περιπτωση, τον Αυγουστο, στην περιοχη Μυστρα, 55χρονος διατηρουσε τη σορο του πατερα του στον καταψυκτη του υπογειου του ωστε να εισπραττει τη συνταξη του. Επισης συνεληφθη. Μη ξεχνατε ομως οτι η Δικαιοσυνη ειναι πολυ πολυ πολυ "πατριαρχικη" "πατριαρχικοτατη" που ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ ριχνει στα μαλακά... https://t.co/kbO5ED0xny #γυναικοκτονία #δικαιοσύνη #πατριαρχία

Το ελληνικό πανηγύρι παρουσιάζεται συνήθως ως αυτονόητα θετικό κατάλοιπο μιας «αυθεντικής» συλλογικότητας: παράδοση, μουσική, κοινή χαρά. Πίσω όμως από αυτή τη νοσταλγική εικόνα μπορεί κανείς να διακρίνει την τελετουργική αποθέωση ενός προνεωτερικού ξεπερασμένου θρησκευτικού κοινοτισμού, στον οποίο το άτομο δεν υπάρχει απλώς μαζί με τους άλλους, αλλά διαρκώς ενώπιόν τους. Η καταγωγή του πανηγυριού δεν είναι πολιτιστικά ουδέτερη. Οργανώνεται γύρω από τη θρησκευτική εορτή ενός αγίου ή μιας Παναγίας και μετατρέπει μια συγκεκριμένη θρησκευτική παράδοση σε υποτιθέμενη ταυτότητα ολόκληρου του τόπου. «Το χωριό γιορτάζει». Μέσα σε αυτό το συλλογικό «εμείς» στοχοποιουνται άθεοι, αλλόθρησκοι, αδιάφοροι ή απλώς όσοι δεν επιθυμούν να συμμετέχουν. Ταυτόχρονα, το πανηγύρι αποτελεί ιδανικό πεδίο αμοιβαίας κοινωνικής επιτήρησης. Ποιος ήρθε, ποιος δεν ήρθε, με ποιον κάθισε, ποιος χόρεψε, ποιος έφυγε νωρίς, ποιος εμφανίστηκε με ποιον. Δεν χρειάζεται κεντρική αρχή: όλοι παρατηρούν όλους και η δημόσια παρουσία μετατρέπεται σε έλεγχο των ατομικών επιλογών και των ταυτοτήτων. Μαζί με αυτή την επιτήρηση επιβιώνει συχνά ολόκληρο το αξιακό φορτίο της παραδοσιακής κλειστής κοινότητας: πατριαρχία, ματσίλα, ομοφοβία και σωματικός ρατσισμός. Ο άνδρας καλείται να επιδεικνύει έναν συγκεκριμένο τύπο αρρενωπότητας, η γυναίκα εξακολουθεί να αξιολογείται μέσα από την εμφάνιση και τη σεξουαλικότητά της καθώς και τις δυνατότητες τεκνοποίησης , το σώμα σχολιάζεται χωρίς αναστολές και όποιος αποκλίνει από τις αναμενόμενες έμφυλες ή σεξουαλικές νόρμες μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε αντικείμενο κουτσομπολιού ή χλευασμού. Η «παράδοση» δεν είναι πάντοτε ένα αθώο τραγούδι, καθώς μεταφέρει και τις νοσηρές ιεραρχίες της κοινωνίας που τη δημιούργησε. Υπάρχει, τέλος, η μονοφωνία της διασκέδασης. Ένας συγκεκριμένος τύπος μουσικής και ψυχαγωγίας θεωρείται ότι δικαιούται, επειδή βαφτίστηκε «παράδοση», να καταλαμβάνει τον δημόσιο χώρο επί ώρες και να επιβάλλεται ακόμη και σε εκείνους που δεν τον επέλεξαν. Όμως η ελευθερία της ψυχαγωγίας περιλαμβάνει και την ελευθερία από την ψυχαγωγία των άλλων: το δικαίωμα να μη χορεύεις, να μην ακούς, να μη συμμετέχεις και να μη θεωρείς κάτι αισθητικά ανώτερο μόνο επειδή είναι παλιό. Οι παραδοσιακές κοινότητες υπήρξαν ασφαλώς χώροι αλληλεγγύης. Υπήρξαν όμως και χώροι ασφυκτικού κοινωνικού ελέγχου. Η κοινότητα που γνώριζε ποιος χρειαζόταν βοήθεια γνώριζε επίσης ποιος δεν πήγε στην εκκλησία, ποιος ήταν γκέι, ποια γυναίκα «προκαλούσε», ποιος ήταν χοντρός, ποιος ήταν «διαφορετικός». #παράδοση #κοινωνία #πολιτισμός

Η υπερΚουκλαρα Καλομοιρα λεει οτι στη σχεση της βαζει τον Αντρα ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ για αυτο και τον κραταει. Τεραστια αρχαια πατριαρχικη γνωση, και τοσο απλοικη πραγματικα... Ειμαστε τρομερα απλα πλασματα οι Αντρες. Γυναικες: Πειτε οχι στον Φεμινισμο για να ευτυχισετε στα σιγουρα. https://t.co/Tf7TjCzDjv #πατριαρχία #φεμινισμός #σχέσεις

Τελικά θα μας απαντήσουν οι συντρόφισσες της Αριστεράς αν ο τεμαχισμός μιας γυναίκας και η μεταφορά της σε βαλίτσα θεωρείται γυναικοκτονία και κρύβει μίσος πατριαρχικό; Ή ο όρος χρησιμοποιείται μόνο όταν βολεύει το πολιτικό αφήγημα για να χτυπήσουν τον Έλληνα; Περιμένουμε…🤡 https://t.co/8jVHSiWGYX #Γυναικοκτονία #Πολιτική #Πατριαρχία

Η Πάολα Ρεβενιώτη δεν ήταν απλά ακτιβίστρια, περήφανη σεξεργάτρια, κινηματογραφίστρια, εκδότρια του θρυλικού περιοδικού «Κράξιμο», χρονογράφος της κοινωνικής υποκρισίας αλλά και της άγριας ομορφιάς που συναντούσε στους δρόμους της Αθήνας. Ήταν κι ο άνθρωπος που ήξερε να χαίρεται τη ζωή. Ήταν ο άνθρωπος που μας νουθετούσε ότι επανάσταση δεν γίνεται από μίζερους ανθρώπους – ότι μέσα στους αγώνες πρέπει να περνάμε και καλά – ότι η ευτυχία, η κάβλα όπως έλεγες Πάολα, είναι επαναστατική. Ήταν και καρδιακή φίλη, μέλος της Κεντρικής μας Επιτροπής ως το τέλος, στυλοβάτης μας σε δύσκολες στιγμές – ο άνθρωπός μας. Όταν μάλιστα κόσμησε τα ψηφοδέλτιά μας το 2019, το 2023, το 2024, κάτι που θα έκανε και στις επόμενες εκλογές, μας δάνεισε λίγη από την αίγλη της με αντάλλαγμα την γνωστή δαιμονοποίηση, την περιφρόνηση που οι άνθρωποι του ΜέΡΑ25 παύουν να βιώνουν μόνο όταν αποστατούν – κάτι που η Πάολα δεν έκανε και δεν θα έκανε. Σε μια εποχή που, τουλάχιστον στην Αμερική και τη Βόρεια Ευρώπη, η Αριστερά σπαράζεται από εμφύλιο μεταξύ εκείνων που προκρίνουν την ταυτότητα και των άλλων που προκρίνουν τον ταξικό πόλεμο – σ’ αυτή την δύσμοιρη εποχή, η Πάολα μας γείωσε - μας προσγείωσε - ξεκαθαρίζοντας ότι ο αγώνας ενάντια στην τρανσφοβία, στην ομοφοβία, στην πατριαρχία και στην κυριαρχία του κεφαλαίου – ήταν ένας ενιαίος ταξικός αγώνας. Και το έκανε με ζωντάνια, με στυλ, με χιούμορ και, πάνω απ’ όλα, με μια απλή, αν και ποτέ απλοϊκή, γλώσσα. Όπως είχε πει σχολιάζοντας πικρά την δολοφονία του Ζακ, «Οι Έλληνες δεν μισούν τις αδελφές, τους gay, τους πούστηδες όπως τους αποκαλούν. Ούτε μισούν τους κλέφτες και αυτούς που πίνουν ναρκωτικά. Μισούν τους φτωχούς gay και τους φτωχούς κλέφτες, τους φτωχούς εξαρτημένους». Ίσως ποτέ στην Ελλάδα δεν παντρεύτηκαν πιο αρμονικά η σοφία του δρόμου και η θεωρία της επανάστασης απ’ ότι στη σκέψη και την στάση της Πάολας. Το κενό που αφήνεις στην ψυχή μας είναι τεράστιο και παντοτινό. Καλό δρόμο Πάολα. #Πάολα #Ακτιβισμός #Αριστερά