Άκουσα όλο το Podcast του κ. Δημοκίδη, που έκανε εξαιρετική δουλειά. Λείπει όμως κάτι, που έτσι κι αλλιώς γνωρίζουν ελάχιστοι. Η Μαλβίνα υπήρξε και δασκάλα. Δίδαξε στο ΙΕΚ Ακμή την περίοδο 2000 - 2001, στο τμήμα δημοσιογραφίας. Όταν μας είχαν δώσει το πρόγραμμα σπουδών, δεν υπήρχε μέσα το μάθημα της Μαλβίνας. Βλέπετε το μόνο που της είχαν ζητήσει, ήταν να μπει στην διαφημιστική προβολή του ΙΕΚ και να έκανε, αν ήθελε, και μια δίωρη παρουσίαση κάποια στιγμή. Αυτό δηλαδή που έκαναν και οι υπόλοιποι διάσημοι κράχτες της διαφημιστικής προβολής του τμήματος δημοσιογραφίας του ΙΕΚ Ακμή. Η ίδια όμως απαίτησε να μας κάνει ένα δίωρο μάθημα κάθε εβδομάδα: "Δεν θα μπορούσα να πάρω τσάμπα λεφτά, μοστράροντας την φάτσα μου στην διαφήμιση. Από τη στιγμή που μπήκε η φωτογραφία μου στην διαφήμιση, είχα την υποχρέωση να κάνω μάθημα", την είχα ακούσει να λέει σε μια ανύποπτη στιγμή. Και δεν έκανε απλά μάθημα. Έδινε όλο της το είναι. Βάλτε την ενέργεια που είχε στις εκπομπές της και πολλαπλασιάστε το επί 10. Κάθε φορά μας έβαζε ασκήσεις για το επόμενο μάθημα, να γράψουμε ένα άρθρο γνώμης. Μας ανέβαζε μετά να το διαβάσουμε μπροστά σε όλους. Μας διόρθωνε τα λάθη με ένα μεγάλο κόκκινο μαρκαδόρο. Δεν έκανε εκπτώσεις ούτε στις παρατηρήσεις, ούτε στους επαίνους. Εμένα με είχα κατσαδιάσει ουκ ολίγες φορές που δεν είχα διαβάσει τίποτα από λογοτεχνία. "Σημείωνε" μου είπε και άρχισε να μου αραδιάζει τίτλους βιβλίων που θεωρούσε υποχρεωτικό να διαβάσω. Θυμάμαι "το σαρκοβόρο αρνί" του Αγκουστίν Γκομέζ Άρκος, τα δοκίμια του Κούντερα και όλα του τα μυθιστορήματα (αυτόν θεωρούσε κορυφαίο). Δεν μας τα πρότεινε μόνο. Μας ρωτούσε ποια διαβάσαμε για να τα συζητήσουμε. Σε κάθε μάθημα μας έλεγε τις προβολές της επόμενης εβδομάδας για κλασσικές ταινίες. Εξ αιτίας της είδα Ταρκόφσκι και το Φάντασμα της Ελευερίας του Μπουνιουέλ. Μας μιλούσε για μουσική. Από αυτήν έμαθα της παραλλαγές του Γκόλντμπερκ του Μπαχ, στην εκτέλεση του Γκλεν Γκούλντ. Και όλα αυτά, χωρίς κανένα διδακτισμό. Μας τα περιέγραφε σαν κάποιος που είχε δοκιμάσει ένα εξαίσιο φαγητό και ήθελε να το μοιραστεί και με τους άλλους, να νιώσουν και οι υπόλοιποι την ίδια απόλαυση. "Ποιο θεωρείτε καλό βιβλίο;" μας είχε ρωτήσει μια μέρα. "Αυτό που σου γεννά σκέψεις εκτός θέματος", της είχα απαντήσει. Της άρεσε πολύ αυτή η απάντησή. "Να είναι έκκεντρο! Να σε αγγίζει με τρόπους υπόγειους!" Είχε μια σπάνια διαλεκτική εντιμότητα. Δεν μιλούσε για να σε πείσει, δεν την ενδιέφερε. Μιλούσε για να μοιραστεί απόψεις και στους μαθητές της για να κεντρίσει την δική μας έκφραση. "Και αν μας παρεξηγήσουν;" την είχα ρωτήσει θυμάμαι στο πρώτο μάθημα. "Υπάρχουν πάντα αυτοί που θα παρεξηγούν, είτε ηθελημένα, είτε γιατί τόσο μπορούν. Όποιος ασχολείται με αυτούς, ας μην γράψει ποτέ του τίποτα". Δεν το θυμάμαι πώς το είχε πει ακριβώς, αλλά κάτι παρεμφερές είχε απαντήσει. Σε ένα μάθημα, κατά τον Νοέμβριο, έκανε όλο το μάθημα καθιστή. "Συγγνώμη που είμαι καθιστή, αλλά πονάω". Αν και άρρωστη προσπαθούσε να έρχεται στα μαθήματα μέχρι την τελευταία στιγμή. Λίγο μετά τον Ιανουάριο του 2001, έγινε δυστυχώς ανέφικτο. Όλο αυτό κράτησε μόλις τρεις μήνες. Άξιζε όμως κάθε λεπτό. #Podcast #Δημοσιογραφία #Μαλβίνα