Search

We will return the bones of their Tsar Samuel that were found on Greek soil so that they return 48 relics out of the hundreds they stole from the Monastery of Saint John the Baptist in Serres, the Monastery of the Virgin Mary of Ikosifinissa, the Old Metropolitan Church of Serres, the Monastery of the Virgin Mary of Kalamou, the Monastery of the Virgin Mary of Archangel, and the Imaret of Kavala from where they transported the entire library of Arabic manuscripts to Bulgaria, and this is considered a success? Relics that should have already been returned to Greece since the 1920s. No mention of the hundreds of manuscripts of Ikosifinissa, the most valuable of all. (translated)

Βρισκόμαστε στο Scriptorium (το γραφείο αντιγραφής) της Μονής Στουδίου, στην Κωνσταντινούπολη του 834 μ.Χ. Αδελφός Ιλαρίων, ένας νεαρός μοναχός και αντιγραφέας, αισθάνεται εξαντλημένος από την ορθοστασία και την προσπάθεια. Όμως δεν μπορεί να σταματήσει. Κάθε λίγο και λιγάκι σταματά από πάνω του ο Μάγιστρος Θεόδωρος, ο αυστηρός επιβλέπων (βασικά ο Βιβλιοφύλακας) του μοναστηριού. Το φως των κεριών τρεμοπαίζει. Ο Ιλαρίων έχει μπροστά του έναν αρχαίο, φθαρμένο πάπυρο του 4ου αιώνα π.Χ. γραμμένο σε συνεχή μεγαλογράμματη γραφή χωρίς κανένα κενό. Η αποστολή του είναι ιστορική: πρέπει να μεταφέρει το κείμενο σε μια νέα περγαμηνή, χρησιμοποιώντας τη νέα, γρήγορη μικρογράμματη γραφή και τοποθετώντας, για πρώτη φορά συστηματικά, τόνους και πνεύματα. Τα μάτια του είναι κόκκινα από την κούραση. Διαβάζει τη γεμάτη κεφαλαία σειρά: "...ΟΥΚΕΣΤΙΝΑΝΘΡΩΠΟΣ..." Το μυαλό του θολώνει. Πρέπει να πάρει μια απόφαση. Σκέφτεται το νόημα του κειμένου του Αριστοτέλη. Βουτάει την πένα στο μελάνι και γράφει στη νέα περγαμηνή: "οὐκ ἐστὶν ἄνθρωπος"... Ο Μάγιστρος Θεόδωρος στέκεται από πάνω του, παρατηρώντας τη σελίδα με ένα μικρό κερί. Ξαφνικά, το βλέμμα του παγώνει στο σημείο που μόλις χαράχτηκε. Κοιτάζει τον Ιλαρίωνα στα μάτια με αυστηρότητα, δείχνει με το δάχτυλό του τη λέξη και μένει σιωπηλός, περιμένοντας από τον νεαρό μοναχό να καταλάβει μόνος του τι έκανε. ---------------------- Ίσως να καταλάβατε τι λάθος έκανε ο κουρασμένος μοναχός που μόλις δυο μέρες πριν είχε γράψει απελπισμένος στην άκρη της περγαμηνής που δούλευε : "Ἡ γραφὴ αὕτη ἐστὶ βάσανος τῷ ἀναγινώσκοντι, ἀλλὰ τριπλή βάσανος τῷ γράφοντι· τό μελάνι κακό, τό πετσί σκληρό, κι ο τόνος πήγε στραβά. Ἐλέησόν με, Κύριε..." Στην κλασική αρχαιότητα, οι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν τόνους. Η γραφή ήταν αποκλειστικά μεγαλογράμματη και συνεχής. Οι φυσικοί ομιλητές δεν χρειάζονταν σημάδια, διότι η αρχαία ελληνική δεν ήταν μια γλώσσα έντασης (όπως η σημερινή για παράδειγμα), αλλά μια μουσική γλώσσα. Όταν ένας αρχαίος Έλληνας διάβαζε ένα κείμενο, αυτό δεν λειτουργούσε απλώς ως γραφή, αλλά ως μια ιδιότυπη μουσική παρτιτούρα. Τα σημάδια που εφευρέθηκαν αργότερα δεν ήταν γραμματικοί κανόνες, αλλά μουσικές νότες που καθοδηγούσαν το ύψος της φωνής: - Η Οξεία ( ΄ ) ήταν μια ψηλή νότα, που ανέβαζε τη φωνή κατά ένα μουσικό διάστημα μιας πέμπτης καθαρής. - Η Βαρεία ( ̀ ) ήταν η βασική νότα, που κρατούσε τη φωνή στο χαμηλό, φυσικό της επίπεδο. - Η Περισπωμένη ( ͂ ) ήταν ένα μουσικό legato, ένας κυματισμός όπου η φωνή ξεκινούσε από ψηλή νότα και γλιστρούσε προς τα κάτω στην ίδια συλλαβή (γι' αυτό και έμπαινε μόνο σε μακρά φωνήεντα που είχαν τη χρονική διάρκεια να υποστηρίξουν αυτό το ηχητικό κύμα). Για να καταλάβουμε πώς λειτουργούσε η γλώσσα, αρκεί να δούμε τη λέξη που χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι οι αρχαίοι για τον τονισμό: "Προσωδία" (από τις λέξεις προς + ᾠδή, που σημαίνει τραγούδι). Για τους αρχαίους Έλληνες, η προσωδία ήταν κυριολεκτικά "το τραγούδι που συνοδεύει τον λόγο". Αυτή η λεκτική μελωδία δεν ήταν ίδια σε όλη την Ελλάδα. Κάθε διάλεκτος είχε τη δική της "παρτιτούρα". Η διάλεκτος των Σπαρτιατών (η Δωρική) ακουγόταν στους υπόλοιπους Έλληνες ως η πιο βαριά και τραχιά. Οι Σπαρτιάτες είχαν την τάση να κρατούν τη φωνή τους χαμηλά και να "σπρώχνουν" τη μουσική τους νότα προς το τέλος της λέξης (π.χ. έλεγαν ανθρώποι αντί για άνθρωποι ή πατερώ̃ν αντί για πατέρων), δίνοντας στην ομιλία τους έναν ρυθμό που έμοιαζε με στρατιωτικό εμβατήριο. Όταν λοιπόν οι λόγιοι μιλούσαν για τους κανόνες της προσωδίας, δεν αναφέρονταν σε ξερούς γραμματικούς κανόνες, αλλά στους κανόνες της λεκτικής μελωδίας. Με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Ελληνική έγινε η διεθνής γλώσσα (Lingua Franca δηλαδή). Εκατομμύρια ξένοι έπρεπε να τη μάθουν, αλλά αδυνατούσαν να "τραγουδήσουν" τις λέξεις χωρίς οδηγό. Γύρω στο 200 π.Χ., ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος, διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, σχεδίασε για πρώτη φορά αυτές τις "νότες" πάνω στο χαρτί. Στόχος του ήταν να δώσει στους ξένους μια οπτική παρτιτούρα για να μην καταστρέφουν τη μελωδία της γλώσσας, αλλά και να διασώσει την απαγγελία των ομηρικών επών, καθώς η γλώσσα είχε αρχίσει ήδη να χάνει τη μουσικότητά της. Οι Ρωμαίοι αριστοκράτες μάθαιναν τα Ελληνικά ως σύμβολο ανώτερης μόρφωσης. Στη δική τους γλώσσα (τα Λατινικά) δεν είχαν τόνους, καθώς είχαν δυναμικό τόνο. Τι εννοώ; Χτυπούσαν κατά κάποιο τρόπο τη συλλαβή με την ένταση, περίπου όπως κάνουμε και εμείς σήμερα. Για να καταφέρουν να διαβάσουν τα ελληνικά κείμενα, βασίζονταν απόλυτα στην παρτιτούρα των τόνων του Αριστοφάνη. Ωστόσο, η δυσκολία τους να πετύχουν το ελληνικό τόνο ήταν παροιμιώδης, και συχνά οι Έλληνες λόγιοι σχολίαζαν τη "βαριά" λατινική τους προφορά. Κατά τον 9ο αιώνα, οι Βυζαντινοί μοναχοί προχώρησαν στον μεταχαρακτηρισμό, δηλαδή τη μεταφορά όλων των αρχαίων κειμένων από τα κεφαλαία στα μικρά γράμματα (μικρογράμματη γραφή). Αυτό έγινε για λόγους οικονομίας χώρου (η περγαμηνή ήταν πανάκριβη τότε) αλλά και ταχύτητας.Σε αυτή τη φάση, οι τόνοι και τα πνεύματα ενσωματώθηκαν υποχρεωτικά σε κάθε λέξη. Η διαδικασία αυτή οδήγησε σε συχνά λάθη: - Λέξεις που χωρίς τόνους έμοιαζαν ίδιες, αλλά άλλαζαν νόημα ανάλογα με τον τονισμό σαν το παράδειγμα που σας έδωσα στην αρχή, ή σαν το ὅρος = κανόνας / ὄρος = βουνό. Λέξεις δηλαδή που ήταν "Ομόγραφες". - Λόγω της κούρασης από τη συνεχή ανάγνωση των κολλημένων γραμμάτων, οι γραφείς μπέρδευαν γραμμές που τελείωναν με την ίδια λέξη, παραλείποντας ολόκληρες παραγράφους. "Ομοιοτέλευτο" όπως λέει και η ίδια η λέξη! Παρά το γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα είχε χάσει τη μουσικότητά της και είχε γίνει "δυναμική" ήδη από την ύστερη αρχαιότητα, το πολυτονικό σύστημα επιβίωσε για πάνω από 1.000 χρόνια. Αυτό συνέβη επειδή η τυπογραφία του 15ου αιώνα αντέγραψε πιστά τα βυζαντινά χειρόγραφα, αλλά και επειδή το πολυτονικό θεωρήθηκε το οπτικό "DNA" της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού. Το σύστημα καταργήθηκε οριστικά τον Ιανουάριο του 1982 με την ψήφιση του μονοτονικού, κυρίως για την απλοποίηση της σχολικής εκπαίδευσης και τις τεχνικές ανάγκες της σύγχρονης τυπογραφίας και των υπολογιστών. ---------------------- Ορμώμενη από τη συζήτηση που συμμετείχα χθες (στην οποία ομολογουμένως πήγα τελείως απροετοίμαστη για το ύφος της και είπα τα "δικά μου" και εντυπωσιάστηκα από τα αρχεία του κ.Κεχρή - συγγνώμη, δεν έχω αναζητήσεις για να τον προσθέσω - και τον μεστό λόγο του διοργανωτή) είπα να σας δώσω σήμερα αυτό το κορυφαίο επίτευγμα εφαρμοσμένης γλωσσολογίας, που θα το χαρακτήριζα ως "κοσμοϊστορική πολιτισμική κιβωτό"... Καλημέρα σε όλους! #Γλωσσολογία #ΑρχαίαΕλλάδα #Πολιτισμός

🔴Τι ήταν ο Στάλιν; Ένας άθλιος προδότης της πατρίδας του, Γεωργίας! 🔴Από το 1956, που έγινε η αποσταλινοποίηση της ΕΣΣΔ, το όνομα του Στάλιν, που υπήρχε παντού, εξαφανίστηκε και, μέχρι το 1991, κανείς δεν μιλούσε γι' αυτόν. Σαν να μην υπήρξε ποτέ! Τα τελευταία χρόνια, με πρωτοβουλία του συστήματος Πούτιν, γίνεται μια προσπάθεια επανασταλινοποίησης της Ρωσσίας, στο όνομα του «πατριωτισμού». Έτσι, ο Στάλιν θεωρείται «μεγάλος ηγέτης, που έκανε την Ρωσσία υπερδύναμη». 🔴Το κωμικοτραγικό του αφηγήματος, είναι ότι ο Στάλιν ΔΕΝ ήταν Ρώσσος, αλλά Γεωργιανός. Και, οι Γεωργιανοί δεν έχουν καμμιά σχέση με τους Ρώσσους και τους Σλάβους γενικότερα, καθώς ανήκουν στους λαούς του Καυκάσου, έχουν δική τους γλώσσα (και με δικό της αλφάβητο), τον δικό τους πολιτισμό και την δική τους ιστορική διαδρομή. Η μόνη σχέση που έχουν με την Ρωσσία, είναι αυτή του υπόδουλου, από το 1800 έως το 1991, με ένα μικρό διάλλειμα ανεξαρτησίας, από το 1918 μέχρι το 1921. Ο δε τρόπος που τους μεταχειρίζονταν οι Ρώσσοι, ήταν ίδιος και χειρότερος με εκείνον που μεταχειρίζονταν οι αποικιοκρατικές δυνάμεις τους Αφρικανούς και τους Ασιάτες. 🔴Πριν την επικράτησή τους, οι μπολσεβίκοι χαρακτήριζαν την τσαρική Ρωσσία «φυλακή των λαών» και υπόσχονταν πως θα αφήσουν τους λαούς ελεύθερους να αποφασίσουν για την μοίρα τους. Βέβαια, μόλις επικράτησαν, δεν πραγματοποίησαν την υπόσχεσή τους. Χάριν της ιστορικής αλήθειας, οφείλω να αναγνωρίσω ότι επί Λένιν, η θέση των εθνικών μειονοτήτων της Ρωσσίας βελτιώθηκε αισθητά, κυρίως σε ζητήματα γλωσσικά και πολιτιστικά. 🔴Το 1921, ο Λένιν αποφάσισε να ρυθμίσει οριστικά τα ζητήματα με τα πρώην εδάφη της Ρωσσικής Αυτοκρατορίας (Ουκρανία, Λευκορωσσία, Γεωργία, Αρμενία κ,λπ.), που διοικούνταν από εγκάθετους της Μόσχας. Η απόφασή του, ήταν να υπάρξει συνένωση των περιοχών αυτών με την Ρωσσική Ομοσπονδία και το νέο κράτος που προκύψει, να ονομάζεται Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ). 🔴Η απόφαση αυτή, προκάλεσε γκρίνιες στην Γεωργία, την οποία διοικούσε ο Γεωργιανός κομμουνιστής Μπούντου Μντιβάνι. Ο οποίος, προκειμένου να κατευνάσει τις αντιδράσεις των συμπατριωτών του, ζήτησε να υπάρξει ένα «φύλλο συκής», μια ανεξαρτησία, έστω και στα χαρτιά. Ο Λένιν τον υποστήριξε και προώθησε την ιδέα μιας Ένωσης Δημοκρατιών, οι οποίες θα δικαιούντο ισονομία και επιπλέον, θα είχαν (θεωρητικά...) το δικαίωμα να αποχωρήσουν από την μελλοντική Σοβιετική Ένωση. 🔴Ωστόσο, ο Λένιν υπέστη οξύ εγκεφαλικό επεισόδιο (το πρώτο στις 26 Μαΐου 1922) και ως εκ τούτου, έχασε τον έλεγχο της κατάστασης. Το γεγονός αυτό, εκμεταλλεύθηκε ο Στάλιν, που μετέβη αμέσως στην πατρίδα του Γεωργία, για να καταπνίξει κάθε ψήγμα ανεξαρτησίας της από την Ρωσσία! Εδώ, να σημειωθεί, ότι ο Στάλιν ντρεπόταν για την καταγωγή του και ποτέ δεν μιλούσε την μητρική του γλώσσα! Πολύ θα ήθελε να ήταν Ρώσσος, κι επειδή δεν ήταν, λειτούργησε ως «βασιλικότερος του βασιλέως»! 🔴Έχοντας στο πλάι του τον επίσης Γεωργιανό προδότη, Σέργκο Ορτζονικίτζε, ηγέτη των μπολσεβίκων της Υπερκαυκασίας (Γεωργίας, Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν), όρισε ως καθήκον των Γεωργιανών κομμουνιστών να «εξαφανίσουν τα σωβινιστικά κατάλοιπα με καυτό σίδερο» και να «συντρίψουν την Λερναία Ύδρα του εθνικισμού». Δηλαδή, την θέληση των συμπατριωτών του για μια ελάχιστη μορφή ανεξαρτησίας. Μάλιστα, ο Ορτζονικίτζε, δεν δίστασε να χειροδικήσει κατά των τοπικών μπολσεβίκων, που «είχαν μολυνθεί από τον τοπικό εθνικισμό». 🔴Ο Λένιν, αν και σε καθεστώς απομόνωσης, πληροφορήθηκε τα καθέκαστα και έγραψε στις σημειώσεις του: «Είναι πασίγνωστο πως οι άνθρωποι ξένης καταγωγής, που πολιτογραφήθηκαν Ρώσσοι, ξεπερνούν πάντα τον εαυτό τους στα θέματα που έχουν σχέση με τα ρωσσικά ζητήματα. Είναι απαραίτητο να διακρίνουμε τον εθνικισμό των καταπιεζόμενων εθνών, από τον εθνικισμό των καταπιεστών. Το χρέος μας είναι να θεωρήσουμε τον Στάλιν πολιτικά υπεύθυνο γι' αυτή την πραγματικά μεγαλορώσσικη σωβινιστική εκστρατεία». 🔴Επειδή δε, την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη κανείς, με αφορμή την «γεωργιανή υπόθεση», ο Λένιν είχε αποφασίσει να παύσει από κάθε αξίωμα τον Στάλιν, στο 12ο Συνέδριο των Μπολσεβίκων, που θα γινόταν τον Απρίλιο του 1923. Μάλιστα, για την περίπτωση που δεν θα μπορούσε ο ίδιος να παραστεί στο συνέδριο, είχε συντάξει χειρόγραφα την «Πολιτική Διαθήκη» του, στην οποία συνιστούσε στα ηγετικά στελέχη του κόμματος: «Να βρουν τρόπο να απομακρύνουν τον Στάλιν από την θέση του και να τοποθετήσουν έναν άλλον...». 🔴Όμως, τον πρόλαβαν οι εξελίξεις στο θέμα της υγείας του. Στις 16 Δεκεμβρίου 1922, έπαθε δεύτερο εγκεφαλικό και στις 10 Μαρτίου 1923 τρίτο, από το οποίο δεν συνήλθε ποτέ. Απόντος του Λένιν, ο Στάλιν μεθόδευσε έτσι την κατάσταση, ώστε να μην αναγνωστεί στους συνέδρους η πολιτική διαθήκη του Λένιν, κι αντί να χάσει την θέση του, να πάρει την θέση του Λένιν, μετά το τέταρτο και μοιραίο εγκεφαλικό, που έπαθε αυτός, στις 21 Ιανουαρίου 1924. Τραγική ειρωνεία: η πολιτική διαθήκη του Λένιν αναγνώστηκε στο 20ό Συνέδριο, από τον Χρουστσώφ, 33 χρόνια αργότερα, το 1956. 🔴Τα σχόλια, δικά σας! Πηγές: 📍Ισαάκ Ντώϋτσερ, «Στάλιν-Πολιτική Βιογραφία». 📍Έντβαρντ Ρατζίνσκι, «Στάλιν». #Στάλιν #Γεωργία #Ιστορία