Search

Tens of thousands of psychiatric patients in the Netherlands fall out of the sight of caregivers after their treatment, leading to repeated crises and homelessness, mainly due to inadequate guidance and the absence of sufficient outreach care, according to a recent analysis of mental healthcare. (translated)

Dit schrijnende verhaal laat zien hoe het in Nederland is gesteld. Statushouders met voorrang een huis. Mantelzorger moet huis verlaten waar hij al die jaren zijn broer heeft verzorgd. Gedeeld door Jolanda de Vos op facebook met het verzoek het verder te delen. 👇👇👇 Ik ga toch mijn verhaal delen. Misschien kan iemand helpen maar vooral om te laten zien hoe krom Nederland is voor hun eigen inwoners. Op 6 juni 2025 is mijn vader plotseling overleden, Hij was 65 jaar oud. Ik had niet verwacht dat hij 100 zou worden, maar dat hij al op 65-jarige leeftijd zou overlijden, had ik nooit gedacht.Het verlies is enorm en kwam voor ons als familie als een grote schok. Papa woonde ruim 32 jaar in een huurwoning van Wooncompas. Hij miste beide onderbenen en was daar door gedeeltelijk afhankelijk van hulp. Gerco( mijn oudste broer)was degene die er voor hem was. Hij hielp met het huishouden, deed samen boodschappen, ondersteunde hem bij praktische zaken en zorgde ervoor dat onze vader niet alleen was. Maar hun leven was meer dan alleen mantelzorg. Ze genoten van de gewone dingen: samen barbecueën, het verzorgen van de tuin, voetbal kijken en samen Formule 1 kijken. Ze hadden gezelschap aan elkaar, zorgden voor elkaar en vormden samen een huishouden. Voor het overlijden van papa is een aanvraag ingediend om Gerco als medehuurder te laten erkennen. Daarbij zijn alle gevraagde documenten aangeleverd. Wij gingen er daarom vanuit dat de aanvraag was goedgekeurd en dat hij officieel medehuurder was geworden. Pas na het overlijden van papa bleek dat de aanvraag was afgewezen. Er is nooit een brief of e-mail gevonden waarin deze afwijzing aan onze vader of aan Gerco is meegedeeld anders hadden ze de aanvraag opnieuw gedaan. Na het overlijden liet Wooncompas weten dat Gerco de woning moest verlaten. Wij hebben niet alleen gevraagd als Gerco in de woning kan blijven. We hebben gevraagd voor een andere woning of als woningruil mogelijk was, zolang hij maar een dak boven zijn hoofd zou houden en niet ineens op straat zou komen te staan. Zijn verzoeken zijn afgewezen en hij zou na 3 maanden het huis uit moeten. Gerco is een rechtzaak gestart tegen wooncompas. We zijn nu ruim een jaar verder en heeft de strijd rondom de woning ervoor gezorgd dat er nauwelijks ruimte is geweest om rustig te rouwen om onze vader. In plaats van bezig te zijn met het verwerken van zijn overlijden, zijn we vooral bezig geweest met zorgen, procedures en onzekerheid over de toekomst van Gerco Op 23 juni vond de rechtszaak plaats. Op 1 augustus volgde de uitspraak. Waar er duidelijk uit kwam dat papa en Gerco een duurzame gezamenlijk samenleving hadden(wat je nodig hebt om medehuurder te worden en is afgewezen door wooncompas) Omdat er geen woonvergunning is moet Gerco de woning binnen drie maanden verlaten. Dus samengevat over 3 maanden is Gerco dakloos. Welkom in Nederland. Delen zou lief zijn #Nederland #mantelzorg #dakloosheid

Een perfecte beschrijving van de ongelijke behandeling van Henk-Jan en Mohammed. ASIELZOEKER Column van Kees Schilder "Hoi, ik ben Henk-Jan en ik ben dakloos. Wat gaan de heren hier aan doen?" Henk-Jan stond aan de balie van het Gemeentehuis met de relatieve rust van iemand die een parkeervergunning komt ophalen. "U bent wat?" vroeg de ambtenaar, die opkeek met de snelheid van iemand die ontdekt dat er buiten kantooruren ook nog mensen bestaan. "Asielzoeker," zei Henk-Jan. "Ik vraag asiel aan. Ik slaap al tien jaar buiten. Buiten mijn schuld. En ik ben op de vlucht voor de gevaren van het buitenleven. Daar ging het raderwerk van de Nederlandse bureaucratie op slot. De ambtenaar trok zijn wenkbrauwen op. De geijkte riedel volgde: Bent u vluchteling? Nee. Statushouder? Nee. Arbeidsmigrant? Nee. "Dan valt u hier niet onder." Het is dat fascinerende, Hollandse onderscheid in verontwaardiging. Als een asielzoeker buiten moet slapen, dan is het land te klein. Dan staan de talkshowtafels vol met diepbedroefde experts in mantelpakjes, dan huilt de politiek tranen met tuiten en is het land per direct moreel failliet. En terecht. Niemand hoort buiten te slapen. Maar als Henk-Jan al een decennium onder een viaduct ligt te vernikkelen, dan is het ineens geen humanitaire crisis meer. Dan is hij een stadsdecor. Een soort gemeentelijk kunstwerk met een boodschappentas of een winkelwagentje vol vodden. "Waarom asiel? Ik bedoel als dakloze zijnde?" vroeg de ambtenaar, die voelde dat het schuiven begon. "Omdat dat woord werkt," zei Henk-Jan droog. "Als een asielzoeker buiten ligt, is iedereen boos. Als ik buiten lig, vragen ze of ik op wil rotten want de stadsreiniging moet haar werk kunnen doen." En daar stond de ambtenaar vast in zijn eigen wetjes, regeltjes en bureaucratische rimram. De ambtenaar bood dus de standaardoplossingen. De opvang? Vol. De nachtopvang? Vol. Afschuiven dan maar: "Misschien even naar de wijkcoach?" Henk-Jan liep weer naar buiten, de regen in, met zijn plastic tas. Niet boos. Gewoon met de wetenschap dat zijn uitzicht vannacht niet verandert. Prachtig land. Solide beleid. Zolang je maar ver genoeg hebt gereisd om ergens recht op te hebben. #Asielzoeker #Dakloosheid #Bureaucratie

Op 7 juni 2024 kwam ik aan in de regio Apeldoorn. In mijn auto. Zonder verzekering, zonder APK en zonder een plek om te slapen, behalve de auto. Ik had geen idee hoe mijn leven er een paar jaar later uit zou zien. Wat er sindsdien is gebeurd, had ik toen niet durven dromen. Van dakloosheid naar de daklozenopvang. Van de daklozenopvang naar een sociale huurwoning in het centrum van Apeldoorn. Van overleven naar weer durven bouwen aan de toekomst. Ik volgde een voortraject tot ervaringsdeskundige, gaf stadswandelingen voor Vagebond, verzorgde lezingen en gastlessen en mocht me inzetten voor thema’s die mij persoonlijk raken. Daarnaast ben ik betrokken geraakt bij het oprichten van een lokale huurdersbelangenorganisatie, waarvan ik inmiddels voorzitter ben geworden. Ook werk ik aan de oprichting van een nieuwe stichting waarin ervaringskennis, herstel en maatschappelijke impact centraal staan. Deze reis heeft mij vooral één ding geleerd: je verleden bepaalt niet je bestemming. Ik ben trots op de stappen die ik heb gezet. Maar misschien nog wel dankbaarder voor alle mensen die onderweg in mij zijn blijven geloven, juist op momenten dat ik dat zelf soms even niet deed. En het mooiste? Ik heb het gevoel dat mijn avontuur nog maar net is begonnen. Op naar alles wat nog komt. Foto gemaakt op 18 juni 2024. #Dankbaar #Trots #Herstel #Ervaringsdeskundigheid #Apeldoorn #MaatschappelijkeImpact #Inclusie #SocialeOndernemer #Dakloosheid #Reintegratie #Verbinding #Herstel #Dankbaar #Dakloosheid

Een dakloze man die in een papiercontainer sliep, werd per ongeluk met het afval in een vuilniswagen gekieperd en raakte ernstig gewond, wat leidde tot scherpe kritiek op de gemeente Rotterdam vanwege het gebrek aan permanente nachtopvang voor daklozen. #Dakloosheid #Rotterdam #Nachtopvang

Laylo, een alleenstaande moeder uit Rotterdam, ontvangt geen hulp van de gemeente ondanks haar situationele nood, waaronder het ontbreken van een huis en problemen met haar drie tieners, omdat ze als 'zelfredzaam' wordt beschouwd, wat een breed probleem onder Rotterdammers blootlegt die geen toegang tot noodzakelijke woningondersteuning hebben. #dakloosheid #zelfredzaamheid #woningnood

Venezuela lijdt onder de gevolgen van recente aardbevingen, met duizenden mensen die dakloos zijn geworden en een ernstig tekort aan schoon drinkwater en sanitaire voorzieningen, wat leidt tot een verhoogd risico op infectieziekten in geïmproviseerde tentenkampen. #Venezuela #aardbevingen #gezondheidsrisico's

Na dubbele aardbevingen in Venezuela zijn 18.000 mensen dakloos geraakt, en terwijl velen in improviserende opvangkampen en op straat leven, koestigen sommigen, waaronder Jacqueline Saavedra, de hoop dat de Amerikaanse president Donald Trump de miljarden uit de olie-inkomsten zal gebruiken om hen nieuwe huizen te geven, aangezien ze wantrouwend tegenover de lokale overheid staan. #Venezuela #aardbeving #hulpverlening

Na de zware aardbevingen in Venezuela zijn tienduizenden mensen gewond of dakloos geraakt, en ondanks de massale internationale hulp en solidariteit van vrijwilligers, ontbreekt het aan een plan voor langdurige ondersteuning en wederopbouw, terwijl de Venezolaanse regering geblokkeerd lijkt in haar respons. #Venezuela #aardbeving #hulpverlening

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

Huis van kennissen is vorige week afgebrand na blikseminslag. Bewoners zijn dakloos en wonen tijdelijk bij familie. Nemen contact op met @kpn of hun internet en tv abonnement tijdelijk kan worden stopgezet. ‘Nee daar kunnen we niet aan beginnen, jullie zullen toch wel weer een keer een huis krijgen, dan zetten we je wel over’ Wat een harteloos ….bedrijf. #Bliksem #Dakloos #KPN

In een opiniestuk pleiten Carrie van der Kroon en Nil Șendil ervoor dat de overheid de bureaucratische obstakels voor dakloze gezinnen met kinderen moet wegnemen, zodat zij sneller en eenvoudiger toegang krijgen tot sociale huurwoningen, aangezien de huidige regels hen vaak in een onzekere en schadelijke situatie houden. #Dakloosheid #Kinderen #Bureaucratie

Tussen de 50.000 en 70.000 Nederlandse, belastingbetalende dakloze kinderen, vrouwen en mannen die in auto’s, tenten, of bij vrienden op de bank slapen. Verborgen, zoveel mogelijk onder de radar, uit schaamte ‘nette armoede’ lijdend. Het is hartbrekend. En dat in een land waar @HenriBontenbal ervan gruwt dat gelukszoekers uit Afrika met fatbikes en dure rolkoffers ‘op het gras in ter Apel’ moeten slapen, nadat ze gratis door zeven veilige landen hebben gereisd op weg naar de vleespotten en gratis huizen van zijn barmhartige regering met @D66. De totale schande is niet zozeer de snel beledigde hypocriet @HenriBontenbal, maar het feit dat er mensen zijn die zich christen noemen en op hem gestemd hebben. #Dakloosheid #Armoede #SociaalOnrecht

De Nederlandse ggz slaat alarm over een tekort van jaarlijkse 7750 sociale huurwoningen voor mensen met psychische klachten, waardoor velen uit ggz-instellingen langdurig op een huis moeten wachten en een risico op dakloosheid en terugval in behandeling lopen. #socialehuisvesting #psychischegezondheid #dakloosheid

In Amsterdam-Zuidoost worstelen meer dan twintig dakloze maters en hun veertig kinderen met een gebrek aan opvang, terwijl organisaties zoals Stichting Different Colors navigeren tussen noodhulp en gebrekkige gemeentelijke ondersteuning, te midden van toenemende zorgen over de gevolgen van dakloosheid voor kinderen. #Dakloosheid #Amsterdam #Vrouwenopvang

Bijna honderd gemeenten in Nederland hebben deelgenomen aan een uitgebreide telling van dak- en thuislozen, waarbij ook 'verborgen' dakloosheid wordt meegenomen, met als doel een beter inzicht te krijgen in de oorzaken en omstandigheden van deze kwetsbare groep, ter ondersteuning van het beleid. #dakloosheid #thuislozen #hulpverlening