Search

Sommige mensen worden geboren in een land. Ik kreeg het voorrecht om er twee lief te hebben. Mijn eerste land gaf mij mijn wortels. Vlaanderen gaf mij mijn vleugels. Toen ik als jonge vrouw mijn vaderland moest ontvluchten, liet ik alles achter: mijn thuis, mijn vrienden, mijn verleden. Ik kwam aan in een onbekend land, met een hart vol verdriet, maar ook met een sprankeltje hoop. Die hoop kreeg hier een gezicht. Vlaanderen ontving mij niet als een vreemde, maar als een mens. De Vlamingen gaven mij iets wat je niet kunt kopen of afdwingen: vertrouwen, warmte en een plaats waar ik opnieuw mocht beginnen. In de dagen dat ik heimwee had en de leegte van alles wat ik verloren was ondraaglijk leek, waren het de mensen hier die mij deden voelen dat ik niet alleen was. Jullie vriendschap werd een nieuw thuis. Jullie warmte werd een nieuw begin. Vrijheid is voor velen vanzelfsprekend. Voor mij is ze een wonder dat elke dag opnieuw gekoesterd moet worden. Daarom zal ik Vlaanderen altijd met heel mijn hart blijven verdedigen. Niet alleen omdat dit mijn thuis is, maar omdat dit het land is dat mij de vrijheid gaf om opnieuw te leven. Vlaanderen is mijn land. De Vlamingen zijn mijn vlam. Mijn 11 juli was opnieuw een dag vol trots, verbondenheid en dankbaarheid. Dank je wel, Vlaanderen. Dank je wel, lieve Vlamingen. Voor altijd in mijn hart. 💛🖤 #Vlaanderen #Thuis #Vrijheid

Vandaag is de officiële overlijdensdag van onze pelotonscommandant, eerste luitenant Tom Krist. Gisteren hebben we hem samen met zijn familie, vrienden en de mannen van ons peloton op een mooie manier herdacht bij zijn graf. Zoals ieder jaar sloten we de dag af met een hapje en een drankje bij zijn ouders thuis. Een traditie die veel voor ons betekent. Er is één moment dat mij al negentien jaar bijblijft. Ik lag zwaargewond in het Centraal Militair Hospitaal toen Tom's vader mijn kamer binnenkwam. Hij kwam mij persoonlijk vertellen dat Tom zojuist was overleden. Terwijl hij zelf het grootste verlies denkbaar had geleden, zei hij tegen mij: "𝑻𝒐𝒎 𝒘𝒂𝒔 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒆𝒏 𝒅𝒆𝒆𝒅 𝒘𝒂𝒕 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒅𝒐𝒆𝒏." Daarna gaf hij mij zijn telefoonnummer en zei dat ik, dag en nacht, mocht bellen als zij iets voor mij konden betekenen. Dat voelde zo onwerkelijk. Zij hadden hun zoon verloren, terwijl ik juist het gevoel had dat ík er voor hen moest zijn. In de jaren daarna gebeurde er iets bijzonders. Tom's ouders waren niet alleen de ouders van Tom, maar ook de ouders van ons peloton. Ze ontvingen ons altijd met open armen, luisterden naar onze verhalen, lachten met ons en huilden met ons. Hun huis voelde ieder jaar weer als een plek waar we samen herinneringen konden delen en Tom dichtbij was. Lieve familie Krist, ik kan niet onder woorden brengen hoeveel respect en dankbaarheid ik voor jullie voel. Jullie liefde, kracht en warmte, juist in het diepste verdriet, hebben mij altijd geraakt. Tom, we missen je nog iedere dag. Rust zacht 💚 #Herdenking #Vriendschap #Verlies

Artsen Collectief reageert op uitspraken van Hugo de Jonge #coronaenquête Laten we voormalig minister De Jonge op één punt gelijk geven: het Artsen Collectief heeft via social media inderdaad “een stevig podium weten te verkrijgen”. Dank aan jullie: onze volgers, onze achterban. Het Artsen Collectief is dankbaar voor iedereen die door onze informatie vanuit de bij ons aangesloten artsen, verloskundigen, verpleegkundigen en vele anderen tot een weloverwogen keuze kwam over de prik. Voor zwangeren, kinderen en jeugd was die verstandige keuze vrijwel altijd: niet doen. Onze informatie - zonder belangenverstrengeling en met oog voor medical common sense - heeft velen geholpen om een persoonlijke keuze te maken. Dat zijn wij als medici ook verplicht aan onze eed. #firstdonoharm Miljoenen mensen hebben onze berichten gelezen: via sociale media, nieuwe media, vakbladen en waar mogelijk via reguliere media. Ondanks georganiseerde tegenwerking. Ondanks framing. Ondanks (dreiging van) verlies van banen en opleidingsplekken. Anno nu is het Artsen Collectief méér dan een groep kritische artsen en zorgprofessionals: we zijn uitgegroeid tot een beweging van bevlogen mensen die bouwen aan een gezondheidszorg met hart, verstand en moed. Wij staan voor: • mensgerichte, holistische zorg • geïnformeerde keuzevrijheid • gezondhoudzorg • bruggen bouwen tussen reguliere en complementaire zorg • oprechtheid boven financieel gewin We staan sterker dan ooit. 👉 Lees onze volledige reactie op de uitspraken van Hugo de Jonge in de Parlementaire Enquête commissie Corona op onze site artsencollectief. nl Link in de comments. @Daandekort92 @songulmutluer @anLammers Dion @Huidekooper André Poortman #corona #zorg #gezondheid

Ik snap de machteloosheid die zij voelen. Ik blijf in gesprek met de partijen over de situatie. Ik roep gemeenten nog een keer op om opvangplekken te bieden. Gemeenten die al spoednoodopvanglocaties hebben aangeboden, ben ik dankbaar. Ik roep andere gemeenten nogmaals op om hun verantwoordelijkheid te nemen en solidariteit met Ter Apel te tonen.

Weet je wat ik zo gek vind? Dat veel migranten vinden dat je Nederland en de Nederlandse samenleving niet dankbaar hoeft te zijn. Terwijl die migranten hun comfortabele leven te danken hebben aan dit land. Als ik in de jaren ‘90 niet was opgevangen in Nederland, zag mijn leven er totaal anders uit. Armer, zieker, onveiliger, ongelukkiger, enzovoort. Het meest vreemde vind ik nog wel dat ik niet bewust heb gekozen om naar Nederland te vluchten, en het gros van de migranten hier komt vrijwillig naartoe, of hun ouders hebben dat gedaan. Waarom dan niet dankbaar zijn? Waarom Nederland niet zien als je land? Waarom niet juichen voor dit land waar je alles aan te danken hebt? #Migratie #Dankbaarheid #Nederland

Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast. Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen. Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer. Niet om zichzelf “vermogend” te voelen. Gewoon voor later. Voor een studie. Voor een eerste huis. Voor een buffer als het leven tegenzit. Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij. Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven. Maar ergens is dat morele contract verschove Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat. Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene. Niet met verdriet. Niet met dankbaarheid. Maar met een aanslag De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong. Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel. Dat is een reëel probleem. Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt. Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting. Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen De leraar met een afbetaald huis. De ondernemer met een kleine zaak. De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd. De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen. Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”. Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm. En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen. Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas. Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine. Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist. Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig. Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft. Dat is de echte culturele draai Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent. Een deel voor box 3. Een deel voor inflatie. Een deel voor toekomstige regels. En aan het einde: nog een deel bij overlijden. Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen. Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament. Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners. #belastingklimaat #middenklasse #vermogensopbouw

Ringo Starr heeft op zijn 86e verjaardag een eredoctoraat in de muziek ontvangen van de Universiteit van Liverpool, waar hij zijn dankbaarheid uitte voor de onderscheiding en terugblikte op zijn leven en carrière als drummer van The Beatles. #RingoStarr #Eredoctoraat #UniversiteitVanLiverpool

Brandweerman Corné Verwaaij (58) keerde na een tien dagen durende reddingsmissie in Venezuela, waar hij de gevolgen van een aardbeving hielp verlichten, terug naar Nederland, en benadrukte de dankbaarheid van de lokale bevolking ondanks de emotionele uitdagingen waarmee hij werd geconfronteerd, waaronder het ongeldig kunnen helpen van een jongen die zijn familie had verloren. #aardeving #reddingswerk #emotioneel

Mijn familielid heeft op 7 oktober een meisje uit de achterbak van een hamasterrorist gered. Toen hij daarna baby’s en kinderen probeerde te redden, zijn zijn vrienden vermoord, en hij, een kogel in z’n buik gekregen. Klein verschil met degenen die die mensen kwamen vermoorden. Hij is een held. Het Franse meisje die hij en zijn vrienden redde, en haar ouders, zullen altijd dankbaar zijn. #DeOmgedraaideWereld #Held #Redden #Heroïsme

Dank voor al jullie lieve felicitaties mensen. 70 jaar worden, gezond zijn en me veel jonger voelen dan ik ben, is met name vandaag, iets om erg dankbaar voor te zijn. Tja en daar hoort natuurlijk wel een nieuwe,actuele foto bij. Vanavond proosten op het leven🎉 https://t.co/pjKYwVSWWo #verjaardag #levensviering #dankbaarheid

Vandaag danken en eren wij al onze helden! Veteranen, bedankt! 🙏 #Veteranendag https://t.co/8n0b6aIibX #Veteranen #Heldenschap #Dankbaarheid

Ik heb gisteren nogal wat teweeggebracht met mijn bericht dat ik geen weerberichten meer op de socials zet. En eerlijk is eerlijk, ik had niet verwacht dat het zoveel zou losmaken. Inmiddels heb ik bij elkaar ruim 1600 geschreven reacties gekregen. Daarnaast kwamen er ook nog mails en telefoontjes binnen. Ik moet zeggen, dat doet me best wat. Meestal hoor je vooral iets als mensen het ergens niet mee eens zijn. Een beetje zoals bij een baas, je hoort niet zo vaak dat je het goed doet, maar als er iets niet goed gaat, dan weet je het meteen. Ik ervaar dat overigens bij Rijnmond helemaal niet zo, ik krijg altijd enorm veel waardering voor mijn werk! Daarom kwamen al die positieve reacties misschien ook wel extra binnen. Vrijwel alle reacties waren begripvol, warm en positief. Dat soort reacties krijg je normaal gesproken bijna nooit in zulke aantallen. Daar ben ik echt dankbaar voor. Ook kreeg ik van verschillende mensen tips en ideeën over hoe ik dit in de toekomst misschien beter kan aanpakken. Hoe ik kan voorkomen dat mijn tijdlijn telkens vervuild raakt door mensen die een gewoon weerbericht aangrijpen voor allerlei complotten, klimaatdiscussies of andere zaken die niets met mijn bericht te maken hebben. Daar ga ik de komende dagen eens rustig naar kijken. Dus wie weet 😀 Voor nu vooral dank aan iedereen die de moeite heeft genomen om te reageren, te mailen of te bellen. Dat waardeer ik enorm. #waardering #positiviteit #communicatie

Ik heb gisteren nogal wat teweeggebracht met mijn bericht dat ik geen weerberichten meer op de socials zet. En eerlijk is eerlijk, ik had niet verwacht dat het zoveel zou losmaken. Inmiddels heb ik bij elkaar ruim 1600 geschreven reacties gekregen. Daarnaast kwamen er ook nog mails en telefoontjes binnen. Ik moet zeggen, dat doet me best wat. Meestal hoor je vooral iets als mensen het ergens niet mee eens zijn. Een beetje zoals bij een baas, je hoort niet zo vaak dat je het goed doet, maar als er iets niet goed gaat, dan weet je het meteen. Daarom kwamen al die positieve reacties misschien ook wel extra binnen. Vrijwel alle reacties waren begripvol, warm en positief. Dat soort reacties krijg je normaal gesproken bijna nooit in zulke aantallen. Daar ben ik echt dankbaar voor. Ook kreeg ik van verschillende mensen tips en ideeën over hoe ik dit in de toekomst misschien beter kan aanpakken. Hoe ik kan voorkomen dat mijn tijdlijn telkens vervuild raakt door mensen die een gewoon weerbericht aangrijpen voor allerlei complotten, klimaatdiscussies of andere zaken die niets met mijn bericht te maken hebben. Ik heb al het e.a.a. doorgevoerd. Daar ga ik de komende dagen eens rustig naar kijken. Dus wie weet 😀 Voor nu vooral dank aan iedereen die de moeite heeft genomen om te reageren, te mailen of te bellen. Dat waardeer ik enorm. #Dankbaarheid #Feedback #SocialMedia