Search

🌎 Globalization is often discussed through the lens of tariffs and trade wars but the latest OECD data points that global competition is increasingly between companies backed by states. 📊 In 2024, subsidies received by the large industrial firms tracked by the OECD reached https://t.co/ljOJuWObxT #Globalization #OECD #StateSubsidies #Therearenospecificcountriesmentionedinthetweetprovided.

According to the advice of the Scientific Council for Government Policy (WRR), the EU should consider painful measures, such as weakening the euro, to combat competition from China, as European industries are heavily affected by the low prices and subsidies of Chinese products. (translated)

'We weten niet hoe John het doet, maar hij haalt altijd alles binnen' zei de tot directeur van het Slavernijmuseum gemaakte John Leerdam in 2012 over zichzelf. Het is nog waar ook. Dat hij anderhalf decennium geleden al werd ontmaskerd als een volstrekt onbetrouwbare fabulant staat zijn mars door de subsidiepotten geen seconde in de weg. Mens van kleur, gekke bril, grote bek. Kassa. #Slavernijmuseum #JohnLeerdam #Cultuur

If things get serious, this is will be the basis of a future North and South Europe. Those willing to defend Europe and those who just want subsidies and to block sanctions on the aggressor lest their tourist industry, some bank or shipping tycoon make less money. #Europe #Solidarity #Sanctions #EU #NO #SE

Elk jaar gaan er meer dan 80 miljoen euro subsidies naar de klassieke politieke partijen. Een groot deel daarvan wordt via het parlement gegeven aan de parlementaire fracties. Dat geld is bedoeld voor parlementair werk. Niet om door te storten aan de partij. Wat gebeurt er in de praktijk? De fracties storten een groot deel van die miljoenen gewoon door naar de partijhoofdkwartieren. Die geven het vervolgens uit aan zaken zoals "de gratis Plopsaland-dag voor leden van Vooruit". "Ben je nog geen lid van Vooruit? Word het dan vandaag en ga straks gratis met je kroost naar Plopsaland." Dat krijgen mensen als bericht zodra ze de Facebookpagina van Vooruit bezoeken. Betaald met subsidies die bedoeld zijn voor parlementair werk. Dit zijn zaken die niet te verdedigen zijn. Het is dan ook jammer dat de klassieke partijen elk voorstel en debat daarover uit de weg blijven gaan. Ze onderschatten hoe sterk dit leeft in de ruime samenleving. De realiteit zal hen vroeg of laat inhalen #Politiek #Subsidies #Transparantie

Belachelijk: Frankrijk heeft al een film over Samuel Paty (L’Abandon), terwijl in Nederland de verfilming van mijn roman Delirium, over de laatste dagen van Theo van Gogh, jarenlang is tegengewerkt door (s)linkse subsidie-commissies. Het goede nieuws: AI is nu sterk & bovenal REALISTISCH genoeg. De verfilming kan beginnen! Fuck them. #deliriumdefilm #delirium #theovangogh #samuelpaty #breaking #film #AI #cinema

De klimaathysterie slaat weer in alle hevigheid toe. Minister Crucke heeft een "plan" om "4 miljard euro extra uit te geven aan klimaat". Maar geen zorgen: "we gaan het buiten de begroting houden". Er zijn altijd wel politici die zwichten voor de "druk" van dolgedraaide linkse media. Tekenend dat er zelfs geen stemmen meer aan het woord mogen komen die vinden dat er wél genoeg gedaan wordt. In een week waarin de rente-sneeuwbal niet naar een virtueel maar een echt failliet begint te rollen, moet je dat kunnen. "Buiten de begroting" bestaat niet. Alles gaat naar schuld. Alles moet vroeg of laat betaald worden. Waar moeten die 4 miljard "klimaatuitgaven" dan heengaan? "Sociale leasing voor elektrische wagens". In de categorie frigobonnen en andere subsidiewaanzin dus. Effect op klimaatadapatie? Nul komma nul. Bij elk ramp, van zware regen tot aangestoken branden hetzelfde liedje. Verenigd links, een groot deel van de media en "grote denkers" voelen hun moment weer gekomen. "Waarom doet de politiek niets?". Als je dan vraagt wat er nog moet gebeuren, blijft het ijzig stil. Morele verontwaardiging zonder enige inhoud. En dan krijg je dus "miljarden voor sociale leasing" of "nog meer middelen naar sociale woningbouw". "Er gebeurt niets voor het klimaat" is de grootste onzin die er bestaat. Er gaan elk jaar miljarden naar klimaatmitigatie (grotendeels verspilling) en adapatie. Bovenop de absurde en welvaartsvernietigende taxatie systemen, waarbij ETS2 binnenkort er al weer aankomt. Enkel door technologische innovatie en vooruitgang zijn we op een historisch snel tempo al tot een C02-arme samenleving gekomen. Dat hoor je natuurlijk niet in de drama-berichtgeving. Het laatste wat de overheid doen is daar nog een extra schep bovenop de miljarden van vandaag doen. Brandweer en veiligheid verbeteren daarentegen is een zaak van kerntaken. Niet van klimaathysterie. Maar de komende maanden zullen links-groene media weer doen alsof er een "gigantisch groot draagvlak is voor klimaatmaatregelen". Dat draagvlak bestaat alleen in hun zelf verzonnen realiteit en het selecte kransje academici en "grote denkers", die daar hun verdienmodel van maakten. Later zijn ze weer enorm verbaasd dat "mensen toch niet mee zijn" en "waarom begrijpen ze het toch niet?". Intussen voelen klimaatactivisten zich gesterkt om elke zomer de brandhaard aan te steken. Werkt anno 2026 beter dan op de weg te plakken. #Klimaat #Politiek #Innovatie

De vuile keerzijde van de PvdA-medaille Frans Timmermans: oud-Eurocommissaris voor de Green Deal, voormalig lijsttrekker van GroenLinks-PvdA en sinds juli 2026 zelfs minister van Staat. Alsof de partij er nog een lintje bij wilde plakken. Onder zijn verantwoordelijkheid in Brussel stroomden miljoenen Europees belastinggeld rechtstreeks naar ideologisch bevriende milieu-ngo’s. Niet zomaar subsidies, nee: met de expliciete opdracht om keihard te lobbyen voor Timmermans’ eigen groene agenda. Geheime contracten, meetbare lobbytargets en een netwerk van politieke en activistische handlangers zorgden ervoor dat publiek geld, morele superioriteit en politieke invloed naadloos in elkaar overvloeiden. Een perfect gesloten circuit. En alsof dat nieuw is. Precies hetzelfde mechanisme – publieke middelen, partijvriendjes, ideologische dekmantel, geheime geldstromen en systematisch afwezige controle – speelde zich dertig jaar eerder al af rond de PvdA’er Jan Nico Scholten en zijn stichtingen. Toen heette het anti-apartheid en Refugiado (vluchtelingen), nu asielproblematiek en klimaat. Het morele schild was anders, de graaicultuur bleef identiek. Jan Nico Scholten, PvdA-senator en zelfbenoemde anti-apartheidsheilige, bouwde vanaf 1984 een persoonlijk imperium van stichtingen op dat tientallen miljoenen aan publiek geld opslokte. AWEPA en AEI presenteerden zich als morele baken in de strijd tegen onrecht. In werkelijkheid functioneerden zij als een gesloten circuit van politieke vriendjespolitiek, mediapropaganda, belangenverstrengeling en structureel ontbrekende controle. De documenten die ik boven water haalde, leggen bloot hoe één man met behulp van PvdA, GroenLinks, de VARA en Brusselse ambtenaren een netwerk creëerde waarin publieke middelen, salarissen en ideologie naadloos in zijn eigen handen vloeiden. Ideologische dekmantel Scholten en zijn bondgenoten kozen bewust en selectief voor het ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA. Die keuze was geen humanitaire noodzaak, maar een ideologisch wapen. Alles wat deze bewegingen diende, was “goed”; alles wat ertegen inging, verdacht. Dat morele schild maakte kritiek op financiële rommel of belangenverstrengeling jarenlang taboe. Wie durfde te vragen waar de miljoenen precies bleven, stond meteen aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Partijen en omroep als leveranciers De PvdA stelde Scholten hun fractie kantoor in de Tweede Kamer ter beschikking. Pas in 1991, toen openbaarheid dreigde, werd AWEPA de deur gewezen. PvdA-fractiemedewerker Peter Sluiter werd gedetacheerd; AWEPA betaalde zijn salaris (60.000 gulden, later 75.000 gulden per jaar) rechtstreeks aan de PvdA-fractie. GroenLinks deed met hun fractiemedewerker Tamme Hansma precies hetzelfde (zie bijlage). In augustus 1992 eiste de fractie dat AWEPA bij vooruitbetaling 30.000 gulden overmaakte voor salaris en pensioen van Tamme Hansma. En de VARA? Karel Roskam, hun stercommentator, werkte intensief voor Scholten als spindokter, eindredacteur van publicaties, subsidieaanvragen en onderzoeksverslagen – terwijl hij gewoon door de publieke omroep werd betaald (zie bijlage). Zelfs na 1988 bleef de VARA zijn financiële positie regelen. In 1989 lanceerde Scholten en Roskam een campagne voor een 250 kW-zender van ANC Radio Freedom, met een beoogd bedrag van 5 miljoen gulden. Roskam en Maartje van Weegen (NOS) trokken de kar. De grens tussen journalistiek, activisme en betaalde propaganda was volledig vervaagd. Drie petten, één kas Scholten was tegelijk voorzitter van AWEPA, president van AEI én tot oktober 1998 voorzitter van Vluchtelingenwerk. In 1993 richtte hij met diezelfde petten samen met Simon Jelsma (Postcodeloterij) Refugiado op. Vijf jaar later vroeg Refugiado spoedeisend ruim 200.000 gulden aan Vluchtelingenwerk. Het bestuur onder Scholtens leiding paste de eigen regels aan en keurde de aanvraag goed. Eén man zat aan beide kanten van de tafel, wijzigde de voorwaarden en liet publiek geld van de ene door hem bestuurde organisatie naar de andere stromen. Hij noemde het “uiterste zorgvuldigheid”. Brussel als pinautomaat Via zeer informele contacten tussen Scholten en DG VIII-ambtenaren Jaap Houtman en Giovanni Livi stroomden de Europese miljoenen binnen. In 1988 bevestigde Livi telefonisch en schriftelijk dat 300.000 ECU (ongeveer 700.000 gulden) beschikbaar was voor een AEI-initiatief en vroeg met spoed om bankgegevens (zie bijlage). Tussen 1988 en 1996 steunde de Commissie 21 projecten met ruim 7 miljoen Ecu. Totaal voor AWEPA/AEI 1985-1996: bijna 30 miljoen gulden. Nederlandse subsidies via Scholtens politieke kameraad Jan Pronk: circa 1,6 tot 2 miljoen gulden, ondanks eerdere waarschuwingen van financiële manipulaties. Controle? Welke controle? Pas in 1997 schreef de Europese Commissie een vernietigende brief: dubieuze jaarrekeningen, verborgen reserves, inadequate interne controle, onacceptabele overhead. Scholten ontving intussen jaarlijks 150.000 gulden uit zijn stichtingen. De Noordse donoren noemden de cultuur “autocratisch, geheimzinnig en defensief”. Na cosmetische correcties en de terugbetaling van 60.000 Ecu ging de geldkraan gewoon weer open. Het systematische zwijgen Ik zorgde ervoor dat documenten de toenmalige Europarlementariërs Jim Janssen van Raay en Maxime Verhagen bereikten. Parlementaire vragen volgden. Maar de volledige samenhang – politieke partijen die personeel leverden, een omroepjournalist die voor Scholten werkte terwijl hij door de VARA werd betaald, driedubbele petten, Refugiado als perfecte belangenverstrengeling, informele Brusselse lijnen en de ideologische dekmantel van ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA – is destijds nooit als één onontkoombaar verhaal openbaar gemaakt. Het morele argument van de “goede strijd” functioneerde als perfecte immuniteit. Daarachter draaide een netwerk waarin publiek geld, publieke salarissen en politieke loyaliteit systematisch werden ingezet voor één man en zijn organisaties. Effectieve controle bestond niet. Een van zijn grootst financiers -Jan Pronk- zei ooit “Controle vind ik koloniaal gedrag”. Controle was overbodig verklaard zolang het juiste morele etiket erop plakte. 1/2 Peter Siebelt Zozzaro 18 augustus 2026 #politiek #transparantie #belangenverstrengeling

Column: De paardenbloem versus KWF kankeronderzoek (Ref Robin de Boer) Max von Kreyfelt Er groeit een plantje waar niemand aandacht aan besteedt. De paardenbloem. Gemeenten bestrijden hem. Tuinliefhebbers trekken hem met wortel en al uit de grond. Kinderen blazen de pluizen weg en volwassenen lopen er gedachteloos langs. Een lastig onkruid. Totdat ergens een onderzoeker ontdekt dat een extract uit diezelfde wortel in het laboratorium opmerkelijke effecten laat zien op bepaalde kankercellen. En ineens wordt het stil. Ongemakkelijk stil. Want een paardenbloem heeft één groot nadeel. Hij groeit gratis. Er zit geen octrooi op, marketingcampagne en glimmende productlancering. En vooral geen aandeelhoudersvergadering waarin de kwartaalcijfers met applaus worden ontvangen. Een paardenbloem is economisch buitengewoon onbeleefd. Ondertussen kennen we een andere plant die al ruim vijfenzeventig jaar wél prachtig bloeit. De geldboom. Sinds 1950 trekken collectanten elk jaar langs de deuren. Televisieacties, nalatenschappen, loterijen, sponsorlopen, benefietdiners, subsidies. Jaar na jaar. Decennium na decennium. Mijn reële schatting is 4,5 miljard euro sinds 1950, En steeds opnieuw dezelfde boodschap. “We zijn dichterbij dan ooit.” Dat is een fascinerende slogan. Want “dichterbij” is een elastisch begrip. Na vijfenzeventig jaar kun je er kennelijk nog altijd nét niet zijn. Dat roept vragen op. Geen beschuldigingen. Gewoon vragen. Hoeveel miljard euro hebben Nederlanders sinds 1950 aan kankeronderzoek geschonken? Welke doorbraken zijn rechtstreeks te danken aan dat geld? Hoeveel verdwijnt onderweg in organisaties, campagnes, fondsenwerving en management? En misschien wel de lastigste vraag van allemaal: Hoe wordt eigenlijk besloten welke onderzoekslijnen wél miljoenen krijgen en welke nauwelijks een kans krijgen? Want wetenschap hoort nieuwsgierig te zijn. Niet alleen naar wat winstgevend is. De geschiedenis van de geneeskunde staat vol met ontdekkingen die ooit belachelijk werden gemaakt. Bacteriën veroorzaakten geen maagzweren. Handen wassen was onzin. Maagzweren kwamen door stress. Totdat iemand koppig genoeg was om verder te kijken. Dat is wetenschap. Niet het beschermen van bestaande overtuigingen, maar het testen ervan. Dus nee, niemand hoeft vandaag te beweren dat paardenbloemextract kanker geneest. Dat zou onwetenschappelijk zijn. Maar even onwetenschappelijk is het om nieuwsgierigheid te vervangen door desinteresse. Misschien blijkt de paardenbloem uiteindelijk niets bijzonders. Prima. Maar onderzoek dat nooit wordt gedaan, kan ook nooit iets bewijzen. En misschien is dát wel de mooiste uitvinding van onze tijd. Niet het medicijn. Maar het vermogen om sommige vragen zo lang uit te stellen dat niemand zich nog herinnert waarom ze nooit werden gesteld. De paardenbloem groeit intussen onverstoorbaar verder. Tussen de stoeptegels. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Kankeronderzoek #Paardenbloem #Wetenschap

Fatchecking is heel snel vervallen tot "We brengen de boodschap van de overheid die ons miljoenen subsidies geeft". Geen absurder voorbeeld dan "EU Factchek". Je moet deze site eens bekijken. Het is één propaganda -tool waarbij statements van de Europese Commissie zogezegd "gefactcheckt" worden. Om diezelfde Europese Commissie dan natuurlijk groot gelijk te geven. Het klimaat emmissie-systeem biedt duidelijke voordelen. (niet eens een claim, gewoon een standaard statement van de Commissie): Waar! Sociale media heeft ingrijpende effecten op hersenontwikkeling bij kinderen: toevallig opnieuw een statement van de Commissie om Tiktok aan banden te leggen, compleet onwetenschappelijk: Waar! De "gender-pay gap" dichten kan BNP met 10% verhogen: Waar! Opnieuw op niets anders gebasseerd dan ... statements van de Europese Commissie. Geweld tegen vrouwen komt voornamelijk uit migratiegroepen. Wat denk je? Natuurlijk niets van aan (terwijl in landen waar er echt onderzoek over mogelijk is, daar wel op zijn minst wat verbanden zichtbaar zijn). En zo gaat dat verder. Ook in Vlaanderen zijn we helaas in hetzelfde bedje ziek aan het worden met de plat-gesubsideerde factcheking-industrie. Het toppunt was een "factcheck" over Chatcontrol, waarbij er letterlijke passages van de Europese Commissie als "onderzoek" werden opgenomen. Iedereen die bedenkingen had, was een soort van complotdenker. Enkele weken later werd Chatcontrol (voorlopig) van de agenda gehaald. De factcheck werd half weggemoffeld. Elke journalist doet aan factchecking. Diegene die er specifiek subsidies voor krijgen, doen steeds meer puur propaganda-werk voor de overheid. Democratisch levensgevaarlijk. #Factchecking #Propaganda #Media

Aan de slag? Een kabinet vol plannen, een land vol problemen Als ik onze minister-president bij zijn aantreden moest geloven, zou Nederland eindelijk weer worden bestuurd door mensen die de problemen niet langer voor zich uit zouden schuiven, maar ze daadwerkelijk zouden oplossen. Het was een inspirerend verhaal, dat vervolgens opgetekend werd in het coalitieakkoord van D66, VVD en CDA. Een coalitieakkoord dat heel toepasselijk ‘Aan de slag’ heette. En de kersverse premier had gelijk: Nederland snakt inderdaad naar een kabinet dat aan de slag gaat. Het kabinet-Jetten is inmiddels ruim vijf maanden onderweg. Dat is te kort om een kabinet op al zijn langetermijndoelstellingen af te rekenen. Maar het is lang genoeg om te constateren dat een aantal van de meest nadrukkelijke beloften nog steeds vooral uit woorden bestaat. Inmiddels begint pijnlijk het verschil zichtbaar te worden tussen zeggen dat je aan de slag gaat en doen wat je hebt beloofd. Vijf punten uit het coalitieakkoord springen er wat mij betreft uit. 1. Asiel, serieus grip op asiel- en arbeidsmigratie Het coalitieakkoord wond er geen doekjes om: ‘We willen serieus grip krijgen op asiel- en arbeidsmigratie.’ Sterker nog, het kabinet wil uiteindelijk dat asielaanvragen buiten Europa kunnen worden ingediend en afgehandeld, zodat mensen niet eerst de gevaarlijke reis naar Europa hoeven te maken en Nederland niet langer het toneel is waar iedere aanvraag moet worden behandeld. Dat klinkt ambitieus. Maar wat is er inmiddels gerealiseerd? Het kabinet zegt dat het ‘stappen zet’ richting behandeling van asielaanvragen buiten Europa. Er wordt gesproken met andere landen, er zijn modellen onderzocht en er moeten voor het einde van dit jaar concrete stappen worden gezet. En ondertussen is de instroom bepaald niet opgedroogd. Integendeel, in het eerste kwartaal van 2026 vroegen bijna 6000 mensen voor het eerst asiel aan, 33-procent meer dan in hetzelfde kwartaal van 2025. Onze minister van Asiel en Migratie zou zeggen dat er wel degelijk vooruitgang is geboekt, het Europese Migratiepact is inmiddels ingevoerd en het tweestatusstelsel is aangenomen. Dat zijn stappen. Maar wie de kiezer beloofde ‘serieus grip’ te krijgen op migratie, waarbij de nadruk lag op het significant inperken van de instroom kan hier niet mee aankomen, dit is onvoldoende ‘grip’ op asiel- en arbeidsmigratie. Met andere woorden: de belofte is gemaakt, maar met de uitvoering moet men nog beginnen, dat blijkt ook uit het feit dat er nog steeds elke week 1000 asielzoekers in Ter Apel arriveren. Kortom, we mogen daarom zonder meer stellen dat het kabinet wat asiel betreft heeft gefaald om te leveren, er is geen grip op asielmigratie. 2. Woningbouw: 100.000 woningen per jaar Ook wat woningbouw was de boodschap hoopgevend. De woningnood moest topprioriteit worden. Nederland moest structureel werken aan 100.000 nieuw te bouwen woningen per jaar. Het kabinet beloofde minder regels, kortere procedures en ‘ruim baan voor nieuwe huizen’. En wat kregen we? Een Nationale Woningbouwkaart. Een Taskforce Versnelling Woningbouw. Een beleidsbrief. En steeds de mededeling dat er voldoende plannen zijn. Sterker nog: volgens het kabinet liggen er inmiddels concrete plannen voor 100.000 woningen per jaar en verwacht ABF dat het doel in 2027 binnen bereik komt. U ziet ongetwijfeld waar het misgaat toch? Inderdaad. Nederland heeft geen tekort aan plannen. Nederland heeft een tekort aan gebouwde woningen. Zo constateerde De Algemene Rekenkamer in mei dat de resultaten van de nieuwbouw achterblijven, die 100.000 nieuw te bouwen woningen zijn vooralsnog een nobel streven, maar verre van de realiteit. Maar eerlijk gezegd is dat de modus operandi van deze regering in een notendop: plannen worden gepresenteerd alsof het resultaten zijn. Niet alleen bij woningbouw, maar ook bij asiel, men vergadert tot men een ons weegt, laat allerlei onderzoekscommissies de problemen in kaart brengen en vervolgens gebeurt er niks. Iemand die al vijf tot tien jaar op een woning wacht, kan weinig met een rapport dat krapte op de woningmarkt in kaart brengt, die voelt die krapte aan den lijve. Kortom, ook wat woningbouw betreft kunnen we stellen dat het kabinet heeft gefaald om te leveren, plannen worden gepresenteerd als resultaten en in plannen kan niemand wonen, da’s de wrange conclusie die we mogen trekken. 3. Stikstof: Nederland van het stikstofslot af Na jaren van stilstand en juridisch getouwtrek beloofde het nieuwe kabinet ook wat stikstof betreft doorbraken. Nederland zou eindelijk van het stikstofslot worden gehaald. Boeren zouden duidelijkheid krijgen, PAS-melders weer perspectief en de vergunningsverlening voor de woningbouw en het bedrijfsleven zou weer op gang komen. Premier Jetten kondigde bovendien nadrukkelijk aan dat er voor de zomer duidelijkheid zou zijn welke keuzes er zouden worden gemaakt. Het kabinet presenteerde vervolgens op 26-juni het pakket maatregelen waarmee Nederland van het stikstofslot zou komen. Alleen bleek bij nadere beschouwing dat de daadwerkelijke vergunningverlening nog moet worden afgewacht. De nieuwe wetgeving moet in oktober naar de Kamer, het PBL moet het pakket nog beoordelen en pas daarna kan worden vastgesteld of het juridisch voldoende geborgd is. En uiteraard hebben belangenorganisaties ook een vinger in de pap, dus als er juridische procedures worden opgestart kan dit nog jaren gaan duren. Dus ook hier geldt dat ‘de doorbraak’ vooral een aankondiging is van een doorbraak. Dat is misschien flauw geformuleerd, maar vraag het aan een boer wiens vergunning wellicht wordt ingetrokken, of aan z’n collega die nu geen vergunning krijgt. Momenteel verkeert de hele sector in limbo, daardoor wordt er niet geïnvesteerd omdat niemand een financieel risico wil lopen, en neemt men, terecht, een afwachtende houding aan. De trend die we zien bij asiel en woningbouw zien we bij stikstof dus ook weer terug. Er wordt vooral vergaderd in Den Haag, er worden plannen gemaakt, maar op basis van plannen gaat niemand zijn bedrijfsvoering aanpassen of investeringen doen, dus ook hier verzuimt ons kabinet om te leveren. 4. Minder regels: 500 onnodige regels geschrapt of vereenvoudigd Dit is misschien wel de meest pijnlijke, want het kabinet beloofde niet alleen grote hervormingen op asiel, woningbouw en stikstof. Het beloofde ook iets wat bijna kinderlijk eenvoudig lijkt: minder onnodige regels. Voor de zomer zouden zo’n 500 onnodige regels worden geschrapt of vereenvoudigd. Het resultaat? De teller staat op 403. Het kabinet presenteerde dat zelf als een succes, hoewel het doel dus simpelweg niet werd gehaald. Nu kun je natuurlijk zeggen dat 403 minder onnodige of vereenvoudigde regels beter is dan niets. Maar dat is niet het punt. Als een kabinet zichzelf een doel stelt van 500 en eindigt op 403, dan is het beoogde resultaat niet gehaald. Het probleem is bovendien groter dan die 97 regels die nog op de lijst staan. De belofte was dat de overheid ‘dingen makkelijker’ zou maken in plaats van moeilijker. Dat is een duidelijke politieke keuze, want in Nederland regeltjesland is het vaak de bureaucratie die een belemmerende factor is. Iedere ondernemer weet inmiddels dat het probleem niet het aantal regels is, maar de stapeling van regels, uitzonderingen, formulieren, vergunningen en toezicht erop die ervoor zorgt dat iets simpels in Nederland al snel bijna onmogelijk wordt door de regelzucht. Dus ook wat dit punt betreft faalt het kabinet om te leveren, het begin is er, maar het schrappen van onnodige regels zou toch niet zo’n struikelblok behoren te zijn? 5. Energie: een noodfonds voor hoge energiekosten Jarenlang verkochten de partijen in het kabinet de energietransitie met de belofte dat energie straks bijna gratis zou zijn, en dat de geplande overcapaciteit netto geld zou gaan opleveren. Anno 2026 kan het contrast haast niet groter zijn, energie is bijna onbetaalbaar omdat de duurzame energiebronnen waar massaal in geïnvesteerd werd vooral op subsidie bleken te draaien en daarnaast onbetrouwbaar bleken te zijn. Het kabinet beloofde een noodfonds energie op te zetten om mensen met een kleine portemonnee de helpende hand te bieden bij hun energiekosten. Tegelijkertijd moest door subsidies energie structureel betaalbaar blijven. Premier Jetten beloofde in maart zelfs expliciet dat er dit jaar een noodfonds zou komen voor huishoudens met de grootste financiële problemen. In juli kwam de aankondiging dat er 193-miljoen beschikbaar komt, naar verwachting voor ongeveer 500.000 huishoudens. Alleen komt dit fonds volgens het kabinet pas later dit jaar beschikbaar. Dat is een beetje alsof je in juli tegen iemand zegt dat je hem voor de komende winter een winterjas geeft en dan in november trots komt vertellen dat je de jas inmiddels hebt besteld. Het zijn wederom plannen, maar het is geen daadkracht. Eén van de argumenten waarmee de energietransitie werd verkocht aan de Nederlander is dat het energie bijna gratis zou maken, waardoor onze concurrentiepositie zou verbeteren en daarmee de koopkracht en het welvaartsniveau van alle Nederlanders. Het tegenovergestelde is inmiddels de realiteit: energie is onbetaalbaar geworden en de koopkracht en het welvaartsniveau zijn gedaald. Dus wederom faalt het kabinet om te leveren. Maar begrijpt u mij niet verkeerd, dit betekent niet dat het kabinet helemaal niets heeft gedaan. Het heeft wetgeving door het parlement gekregen. Het Europese Migratiepact is ingevoerd. Er ligt een stikstofpakket. Er zijn maatregelen voor woningbouw genomen. Er is geld vrijgemaakt voor het noodfonds. Er zijn honderden regels aangepakt. Maar dat is nu juist het punt. Een kabinet moet niet worden afgerekend op hoeveel beleidsstukken het produceert, maar op de problemen die het oplost. Als we kijken naar de inhoud van het coalitieakkoord, de beloftes waarmee dit kabinet zichzelf presenteerde: grip op asiel en arbeidsmigratie, doorbraken op stikstof en woningmarkt, minder onnodige regels, betaalbare energie. Dat waren de redenen waarom mensen op de partijen in het kabinet hebben gestemd. Dit zijn allemaal punten die stuk voor stuk vereisen dat het kabinet hier actie op onderneemt. Het zijn echter ook de punten waarop we het kabinet kunnen afrekenen, op basis van één simpele vraag: wat is er veranderd? Als het antwoord na vijf maanden vooral bestaat uit ‘we zijn ermee bezig’, dan is dat geen resultaat, er is dan niets veranderd. Daarmee levert het kabinet dus aantoonbaar niet, lost men de gemaakte beloftes niet in. Het is vooral veel woorden, veel plannen, veel optimisme, maar vooral ook opvallend weinig resultaat. Is dan de belangrijkste belofte die dit kabinet nog moet nakomen niet dat men aan Nederland laat zien wat ‘Aan de slag’ betekent en dat men eindelijk eens begint met uitvoeren? #Kabinet #Asielbeleid #Woningbouw

Vorig jaar stelde ik voor om geen subsidies te geven aan zwembaden die gescheiden zwemuren organiseren (man/vrouw) en boerkini's toelaten. Prietpraat noemde minister De Ridder van de NVA dat. Wel beste NVA, die prietpraat is exact wat de Vlaming wil! Ik ben deze foto's niet aan de andere kant van de wereld gaan zoeken, nee, ze werden mij toegestuurd vanuit een zwembad in de stille Kempen.... #Zwemmen #Beleid #Gelijkheid

Fauci stond aan het hoofd van het Amerikaanse gezondheidsinstituut NIAID dat via subsidies aan organisaties riskant virusonderzoek financierde bij het Wuhan Institute of Virology. Die plaats in China was het epicentrum van de dodelijke pandemie. Het gewraakte onderzoek werd vanaf 2014 voor twee vijfjaarlijkse perioden betaald en betrof een studie naar mogelijke coronavirussen van vleermuizen. Volgens de officiële lezing was het virus via een dierenmarkt in de stad van deze bats op mensen overgebracht. https://t.co/Af1Wqm4JQe #Virusonderzoek #Pandemie #Hongkong

During a demonstration by Extinction Rebellion on the A12 in The Hague, 45 activists were arrested after blocking the road, while a man was also detained for assaulting a police officer, as the group protested against fossil fuel subsidies in response to extreme weather conditions. (translated)

Column: Wanneer wordt een land gevaarlijk voor zijn eigen burgers? Max von Kreyfelt Een land wordt niet gevaarlijk omdat er veel criminaliteit is. Een land wordt gevaarlijk wanneer burgers hun eigen overheid steeds minder kunnen vertrouwen. Nederland was ooit een land waarin de overheid geacht werd de burger te beschermen. Tegenwoordig vragen we ons af wie ons beschermt tégen de overheid. Vraag het de ouders uit de toeslagenaffaire, die ten onrechte als fraudeurs werden behandeld. Vraag het de Groningers, die jarenlang moesten wachten voordat de schade aan hun huizen serieus werd genomen. Vraag het de boeren, die zich van voedselproducent ineens tot milieuprobleem zagen verklaard. Vraag het de duizenden mensen die jarenlang op een WIA-, UWV- of jeugdzorgbesluit moesten wachten, terwijl hun leven ondertussen stil kwam te staan. Vraag het de ondernemers die verdwalen in een wirwar van regels, vergunningen en veranderende wetgeving. Vraag het de bewoners van Ter Apel of Budel, die keer op keer horen dat de situatie onhoudbaar is, maar nauwelijks verbetering zien. Vraag het de slachtoffers van geweld of georganiseerde misdaad die ervaren dat rechtszaken jaren duren, terwijl de capaciteit bij politie en justitie onder druk staat. Vraag het de mensen die tijdens corona hun bedrijf moesten sluiten, hun baan verloren of familieleden niet mochten bezoeken. Of je het beleid nu goed of fout vond, het liet zien hoe diep de overheid kan ingrijpen in het dagelijks leven. En vraag het ten slotte aan de belastingbetaler. Die ziet hoe miljarden verdwijnen in mislukte ICT-projecten, weggeefacties naar criminele regeringen, ontspoorde subsidies, hersteloperaties en beleidsfouten, terwijl voor een vergeten formulier of een kleine belastingschuld de overheid vaak geen millimeter toegeeft. Dat is misschien wel de grootste verandering. Een overheid die fouten maakt moet dat in openheid erkennen. Want iedere overheid maakt fouten. Maar dat fouten aan de top geen persoonlijke gevolgen hebben, terwijl fouten van burgers direct voelbaar zijn. Dat betekend het einde van een rechtsstaat, die wordt afgemeten aan de manier waarop de zwakste burger wordt behandeld. Dat is het eindvonnis van de beschaving. En daarmee van diezelfde overheid. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Rechtsstaat #Vertrouwen #Burgerrechten