Search

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

In the latest Econoclasts, Wolfgang and I, first, dissect the fallout of Iceland’s historic referendum vote to reject European Union accession talks and, then, we debate amongst each other whether a European capital markets union can revive investment or simply feed a stagnant #Iceland #EUElections #CapitalMarkets #IS #EU

Al decennia regeert de VVD over ons land. Al net zo lang stapelen regels en lasten zich op, met een verslechterende positie voor ondernemers en investeringen tot gevolg. Hoe geloofwaardig is het dat de VVD deze problemen nu ineens gaat oplossen? @MilanSchenk gaat in debat. https://t.co/bdPeWZ1iUS #VVD #ondernemen #politiek

"Meinungs- und Redefreiheit sind die tragenden Säulen einer freien und wirklich demokratischen Gesellschaft! Dort, wo sie vor allem zutage treten sollte, wird sie immer mehr eingeschränkt: in den Medien. Kritische Stimmen werden gar nicht erst „eingeladen", unbequeme Meinungen werden als Außenseitermeinung dargestellt. Statt offener Debatte erleben wir Einseitigkeit, Bevormundung und vorauseilende Selbstzensur. Unseren Bürgern in Sachsen-Anhalt muss man Demokratie nicht erklären! Wir brauchen keine betreute Meinung, sondern echten Pluralismus! Medien müssen wieder das ganze Meinungsspektrum abbilden, nicht nur, was gerade in Redaktionssitzungen dem eigenen Wunschbild entspricht. Wir werden deshalb als Regierung darauf hinwirken, den öffentlichen Rundfunk und aus öffentlichen Mitteln geförderte Radiosender zu politischer Neutralität und Ausgewogenheit zu verpflichten." Alle Punkte unseres Regierungsprogramms können Sie hier finden: https://t.co/xOv0hfQhJs #Meinungsfreiheit #Demokratie #Pluralismus

Je vous présente Alexandre Brugère, préfet des Hauts-de-Seine. En 2026, il a commis le crime administratif suprême : assumer d’avoir « coupé le robinet » des régularisations. Résultat immédiat, l’ADDE, association d’avocats spécialisée. Il faut précisé, c’est une association militante proche de l’extrême gauche. Elle poursuit le préfet par une action de groupe inédite. On l’accuse d’empêcher les renouvellements de titres de séjour. La traduction est simple, dès qu’un préfet cesse d’ouvrir les vannes, on le convertit en prévenu. Les délais trop longs existent. Les récépissés qui arrivent trop tard aussi. Mais le procès ne porte pas seulement sur l’intendance. Il vise l’homme qui a dit stop. L’association ne réforme pas l’État. Elle le harcèle. Voilà pourquoi le problème migratoire ne se réglera jamais par la seule gestion des files. Sans moratoire, on n’a pas de politique. On a des tribunaux, des communiqués et des préfets exposés dès qu’ils ferment les vannes. Brugère n’est pas le débat. Il en est le révélateur. #Immigration #DroitsDeL'Homme #Justice

Tomasz Terlikowski wyjaśnia Adama Szłapkę ws. Zondacrypto: Szłapka: Wrogie służby i różne organizacje terrorystyczne rozliczają się za swoje działania właśnie w taki sposób. Terlikowski: Ale to oznacza, że pana partyjny kolega broni człowieka, który współpracował z obcymi służbami i który służy organizacjom terrorystycznym. Szłapka: To są relacje między adwokatem i klientem. Terlikowski: To jest polityk również. Jeśli nawet dziennikarz RMF widzi ten absurd, to znaczy, że spin się nie udał. #Polityka #Debata #Bezpieczeństwo

Nie ulega wątpliwości, że to historyczny dzień dla AI. Być może najważniejszy. I jeśli miałbym wskazać moment, gdy ludzkość otrzymała tzw. AGI, to chyba dziś. OpenAI dało światu to, co Wojciech Zaremba obiecywał mi w październiku 2024. Astrę. Nowy model. AI, która zdaje się rozumieć abstrakcję. Do rzeczy. Premierę miał przed chwilą w USA model GPT6 Astra. W momencie, gdy jesteśmy w San Francisco, gdy widzieliśmy się z zespołem Open AI wydali model, który osiąga bezprecedensowe wyniki w testach mierzących ogólne rozumowanie i zdolności naukowe. Blisko 98-99% na ARC-AGI-3 (wraz z zaawansowaną uprzednią strukturą agentową), 97.6% na FrontierMath Tier 4 oraz wysokie wyniki na GPQA Diamond. To jest kosmos. Fable przy tym to … Model wykazuje skokową poprawę w kontrolowaniu środowisk systemowych (np. wynik 72.6% na OSWorld), potrafiąc samodzielnie klikać, przeszukiwać przeglądarki, zarządzać terminalem oraz wykonywać wieloetapowe zadania biuro-techniczne (jak projektowanie w CAD czy kodowanie) w czasie o połowę krótszym niż jego poprzednicy. Połowę! Astra potrafi generować własne, zwarte notacje i systemy symboliczne do rozwiązywania całkowicie nowych, niespotykanych w danych treningowych środowisk, co przypomina ludzką zdolność adaptacji. Za chwilę będzie dostępny w całej Europie. Prawda jest taka, że kończy się pewna era dla matematyków teoretycznych. Już Dawid Kielak mój przyjaciel z Oxfordu i wybitny matematyk mówi mi, że muszą natychmiast zmienić program studiów w tym doktorskich. AI szuka dowodów, twierdzeń. Człowiek traci ostatni przyczułem przypisany tylko jemu w abstrakcji. Rozumienie matematyki abstrakcyjnej. Tak mówi tu dziś każdy, kto korzystał z Astry. Krytycy zwracają jednak uwagę, że część tych wyników (np. na ARC-AGI) zależy w dużej mierze od zewnętrznego oprogramowania orkiestrującego (tzw. harness / agentycznego stelaża), a nie samej wagi modelu, co sprawia, że debata o tym, czy to już pełnoprawne AGI, wciąż pozostaje otwara. Nie zgadzam się. Zarzucanie modelom takim jak GPT-6 Astra, że ich sukces wynika z zewnętrznego stelaża agentycznego (harness), opiera się na przestarzałym rozdziale między „czystym” modelem językowym a oprogramowaniem wokół niego. W erze systemów autonomicznych ta granica traci sens. Mnie osobiście przeraża to, że w czasie, gdy na świecie żyją ludzie nie korzystający z Chata GPT, są ludzie, którzy wpatrzeni w AI będą biegli w tempie nie do nadgonienia. Świat się tak podzieli, że wręcz wyewoluujemy od odrębnych ras ludzkich. Ludzie w głębokiej Afryce czy Ameryce Południowej bez dostępu do telefonów i Ci sami ludzie, którzy będą dzięki AI rozwiązywać problemy milenijne. Przeraża mnie też, że tylko w rok tylko w Polsce zgodnie z danymi GUS o 17 % wydłużył się czas poszukiwania nowej pracy. Naprawdę setki zawodów zniknie. Ja osobiście uważam, że my nie jesteśmy na to gotowi. Robię co mogę, by naszych stypendystów na to przygotować. Jestem jednak oszołomiony tym co czytam i widzę o Astra. Obejrzyjcie nasz film w komentarzu. #AI #AGI #GPT6

Je viens de tester GPT-6 Astra, la nouvelle IA d’OpenAI. Quel vertige ! Je crois que l'humanité est en train de franchir un seuil : l'intelligence artificielle générale, celle qui surpasse l'humain sur presque toutes les tâches, n'est plus une abstraction lointaine. Elle est à nos portes. Puis j'ai allumé la télévision : retraite à 60 ans, taxation des riches, interdiction du voile... Les mêmes polémiques, encore et toujours. Et là, j'ai eu honte. Honte de nos débats médiocres et surréalistes, à des années-lumière de la seule question qui devrait nous obséder : la France sera-t-elle un acteur majeur du monde qui s'ouvre, ou sera-t-elle reléguée au rang de vieille gloire du siècle dernier ? Nous avons encore le choix. Mais il est minuit moins cinq. #IntelligenceArtificielle #Futur #Société

Exactement. Et puisque je suis cité dans le reportage de @Cdenquete voici ce que j’ai écrit à la journaliste qui ne s’intéressait absolument pas au fond de mes écrits ni sur le pourquoi de ma mobilisation. « Ma démarche dans ce débat est exclusivement celle d’un médecin attaché à l’analyse des données scientifiques, à leur niveau de preuve et à la lutte contre la désinformation. Il me paraît essentiel, dans un débat de santé publique, de distinguer ce que les données démontrent de ce qu’elles permettent seulement de supposer. » Mais ça, ça ne les intéressait pas. S’interroger sur les concentrations, parler de corrélation versus causalité, danger versus risque etc… comme pourrait faire une émission de service public, non ! Il fallait se faire un sénateur : @vincent_louault en fut la victime. Mais aussi des journalistes comme @GeWoessner ou @emma_ducros J’ai refusé de parler car je savais très bien que les questions seraient orientées et que les morceaux choisis pas en rapport avec les propos globaux tenus. En tout cas il aura servi à montrer malgré tout comment des lobbyistes ont fait monté la sauce de la pétition de cette étudiante de 23 ans qui fut un instrument au service d’une propagande, comment le cancer a été instrumentalisé. Et oui pardon C’est vraiment dégueulasse mais ça n’a pas l’air de choquer des militants comme Fleur Breteau. Une belle histoire française. #SantéPublique #Désinformation #AnalyseScientifique

The European Central Bank is preparing for a significant change in its leadership, with possible replacements like Isabel Schnabel and the debate about Pablo Hernández de Cos's candidacy for the presidency, in a context of rising inflation and the need for geographic balance in representation. (translated)

Pojawiło się trochę odpowiedzi sugerujących, że krytyka JB bierze się z osobistej niechęci, bo nie ma żadnych merytorycznych argumentów przeciwko jego słowom. Obiecałem sobie nie tykać tematu fantazji JB, ale debata w K0 doskonale pokazuje właśnie jego ignorację historyczną. Pytania i komentarze, które wypowiada, są albo typowym historycznym prezentyzmem albo już dawno zostały wyjaśnione lub obalone naukowo. Przy czym nawet nie trzeba specjalnie siedzieć w nauce, aby znać kilka najważniejszych i powszechnie uznanych książek na krzyż. -> JB zarzuca Hitlerowi, że jego polityka rasowa doprowadziła do klęski w Rosji, a stare "kajzerowskie" elity miały rację. Wszystko to pięknie wygląda na papierze jako suchy argument, ale właśnie bez jego polityki w latach 1935–1941 Niemcy nigdy nie zaszłyby tak daleko. Bynajmniej nie chodzi jedynie o mobilizację państwa totalitarnego, ale o kompletne przełamanie dotychczasowych szlaków dyplomatycznych i porządku międzynarodowego. Właśnie ta bezwzględna elastyczność i gotowość do stawiania wszystkiego na jedną kartę odróżniały go od konserwatywnych dyplomatów. Podczas gdy elity kajzerowskie dbały o pozory prawa międzynarodowego, Hitler traktował traktaty wyłącznie jako instrumenty taktyczne. Łamiąc ustalenia z Wersalu, bezczelnie testował bierność Zachodu, co przyniosło mu bezkrwawy Anschluss i triumf w Monachium. Pakt RM był majstersztykiem cynicznego pragmatyzmu, bo oddalił widmo wojny na dwa fronty i dał czas na zmiażdżenie Francji. Hitler jak hazardzista: dopóki rywale grali według starych reguł dyplomacji, jego paranoiczna konsekwencja i absolutny brak hamulców moralnych zapewniały Niemcom pasmo nieprawdopodobnych zwycięstw. Model wojny totalnej, który przyjął, w tym łamanie wszelkich norm w relacjach, był immanentną cechą niemieckiego państwa w tamtym czasie, które nie szło po "jakieś ziemie na wschodzie", ale po kompletną dominację i budowanie nowego świata. Niemcy do czerwca 1941 miały jasne doświadczenie: nasza strategia działa, dopóki trzymamy wszystkich ostro za twarz na wschodzie, dając wentyl bezpieczeństwa w okupowanych krajach zachodu. Tak więc kajzerowscy wojskowi mogli proponować złagodzenie polityki rasowej na wschodzie, ale była ona też jednym z głównych motorów napędowych niemieckiej gospodarki. Bezprecedensowy rabunek dawał Niemcom znacznie mocniejszy zastrzyk niż liczenie na państwa satelickie (które i tak musieliby mocno utrzymywać) w odległej perspektywie. Wojna na wschodzie i tak miała trwać max. rok, więc kto w takich warunkach chciałby dzielić się łupami z narodami uważanymi za podludzi? -> JB oskarża Becka, że nie grał na czas z Gdańskiem To już jest oczywista nieprawda, którą dawno temu obalił prof. Kornat w swojej rewelacyjnej monografii. Polska dyplomacja lawirowała tak długo, jak się dało, ale Niemcy nie chcieli być zwodzeni. Na przełomie 1938/1939 doszło do przesilenia, a Berlin zażądał od Warszawy jasnej deklaracji w sprawie dołączenia do paktu antykominterowskiego. Nie było już wówczas żadnego luzu na przeciąganie. Sygnały płynące od Hitlera były jasne: albo jesteście z nami, albo przeciwko nam. Na popacie ustaleń prof. Kornata mogę powiedzieć, że moje badania nad polityką zagraniczną Japonii w 1939 roku dokładnie pokazują tragizm Polski. Tokio bardzo chciało pogodzić Berlin i Warszawę, wciągając tę drugą do paktu antykomiternowskiego. Ostatecznie okazało się, że Hitler nie miał za grosz elastyczności. Nie chciał polubownie załatwić sprawy Gdańska, nie chciał słyszeć o żadnej samodzielności politycznej ani wojskowej Polski. Wszystko miało być ściśle podporządkowane Niemcom i ich celom strategicznym. Z tego też powodu Japończycy ostatecznie odpuścili mediację w maju 1939 roku, widząc, że niczego nie ugrają, bo Hitler dąży tak czy inaczej do wojny z Zachodem, na którą Polska nigdy się nie zgodzi. -> Krytyka polegania Becka na Brytyjczykach jako wyraz braku zmysłu politycznego Tutaj nawet nie wiem, jak mam to komentować. A na kim mieliśmy polegać? Na Niemach? Na Związku Radzieckim? W ówczesnej układance politycznej świat dzielił się wyraźnie na dwa obozy: jeden pragnący utrzymać porządek wersalski, a drugi dążący do jego obalenia. Chyba nie muszę udowadniać Panu geopolitykowi, że jakakolwiek zmiana korzystna dla Niemiec w tamtym czasie była niekorzystna dla Polski. Będąc efektywnie między dwoma najgroźniejszymi systemami totalitarnymi, które nawet nie chciały nas podporządkować w starym stylu, ale po prostu zniszczyć i przeżuć, trwanie przy historycznym sojuszu z Francją, wspartą przez drugie mocarstwo świata, czyli UK, było najlepszym, co mogło spotkać Polskę w tamtym czasie. A gdy do tego dodamy fakt, że za UK mocno stały Stany Zjednoczone (a jednocześnie mocno przeciwko Niemcom), sprawa niepodległości Polski zyskiwała zupełnie inny wymiar. -> Krytyka elit II RP, że "uciekły na zachód" i "powinny zginąć na miejscu" To już zupełna romantyczna odklejka. Skoro JB jest taki "honorowy", to dlaczego nie popełni "medialnego seppuku" w związku z przypisaniem sobie cudzych ustaleń naukowych w swoim doktoracie, a następnie cwaniackim rozgrywaniem sprawy przez kruczki administracyjnoprawne? Czemu, skoro uznaję lud za naczelnego suwerena, nie zgodzi się na to, aby lud ocenił materiały, które przygotowałem do postępowania w sprawie odebrania doktoratu? Ale odnośnie historii, rozumiem, że JB uciekają takie szczegóły jak to, że odnotowaliśmy następujące przypadki "braku honoru" w następujących krajach napadniętych przez Niemcy: Norwegia – król Haakon VII wraz z rządem Johana Nygaardsvolda ewakuowali się w czerwcu 1940 r. do Londynu po zaciętych walkach w kraju. Stamtąd zarządzali potężną norweską flotą handlową, która miała kluczowe znaczenie dla alianckich dostaw. Holandia – królowa Wilhelmina oraz gabinet premiera Dirka Jana de Geera uciekli do Londynu w maju 1940 r. natychmiast po ataku Niemiec. Z uchodźstwa zarządzali bogatymi zasobami kolonialnymi, w tym Holenderskimi Indi­ami Wschodnimi. Belgia – premier Hubert Pierlot i jego rząd przenieśli się najpierw do Francji, a po jej upadku do Londynu. Co ciekawe, król Belgów Leopold III postanowił zostać w kraju pod okupacją, co wywołało głęboki kryzys polityczny. Rząd w Londynie kontrolował https://t.co/tO9bdtkIWh. Kongo Belgijskie i tamtejsze strategiczne surowce. Luksemburg – wielka księżna Szarlotta i rząd Pierre'a Duponga ewakuowali się w maju 1940 r. przez Francję i Portugalię do Londynu. Francja (Komitet Wolnej Francji) – po kapitualcji rządu Vichy, generał Charles de Gaulle odleciał do Londynu, gdzie stworzył ruch France Libre (Wolna Francja). Choć nie był to z początku formalny rząd uznawany przez wszystkich, z czasem przekształcił się w Tymczasowy Rząd Republiki F Czechosłowacja – Edvard Beneš utworzył Czechosłowacki Komitet Narodowy w Paryżu, a po upadku Francji przeniósł się do Londynu, gdzie brytyjski rząd oficjalnie uznał jego gabinet za legalną reprezentację Czechosłowacji. Grecja – po ataku Niemiec w kwietniu 1941 r. król Jerzy II i rząd Emmanouila Tsouderosa ewakuowali się najpierw na Kretę, a potem do Kairu i częściowo do Londynu. Jugosławia – po błyskawicznej inwazji Osi w kwietniu 1941 r. młody król Piotr II wraz z rządem Dušana Simovicia uciekli przez Grecję i Kair do Londynu. Na koniec mojego wywodu muszę zgodzić się z JB w jednej zasadniczej kwestii. III RP nie przeprowadziła pełnej transformacji w kierunku cywilizowanego państwa prawa i społeczeństwa obywatelskiego. Doskonałym tego przykładem jest właśnie kariera "ekspercka" JB. Człowieka, który nałogowo kłamie, zmyśla jak najęty i nie umie przekazać prostej myśli bez używania dekoracyjnej nowomowy. Jego aktywność to esencja bylejakości III RP. Czyli nieważne co mówi i z czego to bierze, ale ważne jakie robi wrażenie, jak wygląda, kogo zna i gdzie się wkręci. Nawet jego doktorat z wolnej stopy, gdzie w polskich realiach zasadniczo kupowało się stopień naukowy za ok. 30-50k PLN to jedna wielka kompromitacja, której nie zamiecie pod dywan, niezależnie od tego jakie będzie stosował kruczki prawne. Jeśli Pan Redaktor @BogRymanowski lubi ciekawe tematy i zależy mu na prawdzie, bardzo chętnie przekażę komplet materiałów dowodowych w sprawie postępowania o odebranie stopnia doktora. Niech sobie wszyscy w Polsce popatrzą, jaki to "doktorat" powstał spod klawiatury naszego ancymona. #historia #debatapubliczna #polityka

O perigo está rondando André Mendonça. E não é força de expressão. O relator que permitiu que viesse a público um relatório da Polícia Federal com 218 páginas agora passa a ser questionado dentro do próprio Supremo. Alexandre de Moraes acionou o presidente do STF, Edson Fachin, pedindo providências contra Mendonça por supostos atos de improbidade, abuso de autoridade e crime de responsabilidade. Ao mesmo tempo, Paulo Gonet pediu a nulidade do relatório, alegando extrapolação. Percebam a inversão: A pergunta deveria ser: O QUE EXISTE NESSE RELATÓRIO? Mas o debate começa a virar: QUEM PERMITIU QUE ISSO APARECESSE? Isso é gravíssimo. Quando documentos produzidos pela própria Polícia Federal trazem elementos envolvendo autoridades, a resposta institucional não pode ser atacar a existência do relatório antes de esclarecer seu conteúdo. Se não houve nada, que se explique. Se houve irregularidade, que se apure. Mas existe uma linha que o Brasil não pode aceitar que seja ultrapassada: NÃO SE PODE TRANSFORMAR QUEM ABRIU A PORTA EM PROBLEMA E ESQUECER O QUE FOI ENCONTRADO DO OUTRO LADO. Instituições não existem para proteger autoridades da verdade. Existem para proteger a verdade, inclusive quando ela incomoda autoridades. O Brasil não pertence a meia dúzia de poderosos. PERTENCE AO POVO BRASILEIRO. #Justiça #Transparência #DireitosHumanos