BETA nonprofit public democratic european moderated

Search

#Heróis
Focus 5h

🇫🇷🥇 FLASH INFO | À Roubaix, de jeunes habitants ont reçu la médaille de la Ville des mains du maire (LFI) David Guiraud, en hommage à leur courage. Ils s’étaient illustrés en luttant contre un incendie dans une école, en attendant l’arrivée des sapeurs-pompiers. https://t.co/mSReFHY8A5 #Héroïsme #Roubaix #Courage

O EVERSON FOI UM DOS HEROIS DA CLASSIFICAÇÃO! 🧤 O goleirão fechou o gol do Atlético! #FBR #CopaDoBrasil https://t.co/oajFuhKDS3 #Futebol #Heróis #CopaDoBrasil

A Generation That Forgot the Shape of the Square On memory left to die alone By Adham Hasanin Egyptian journalist and political writer, based in the Netherlands In a house near mine, there is a boy of thirteen. Born in 2013 just a few months younger than the July coup itself, younger than the new republic under whose shadow we now live. I asked him once, with no preamble, no test, out of nothing more than passing curiosity: do you know what January was? He answered simply, without hesitation, without any sense that he was missing something: "An old revolution, against Mubarak, right?" Not entirely wrong. But it is everything he knows. The name Tahrir Square means nothing specific to him. The sound of the crowd chanting has no echo in his mind. He does not know that his own family whom he sees every day saying "thank God for stability," who warn him against "chaos" whenever a political headline crosses the screen once, at a moment two years before he was born, went down into the street, betting their entire lives on the possibility that something might change. This article is not about politics. It is about memory, and about who decides what gets told and what is left to die in silence. I. Who Erases the Picture? The first question that comes to mind is the easiest and most deceptive one: who erases this memory? And where do we begin holding them accountable? But the truth is too complex to reduce to a single actor. No one actually erases memory, in the literal sense of the act. There is no ministry called the "Ministry of Forgetting," no presidential decree ordering January struck from the collective consciousness. What happens is simpler than that, and more dangerous at once: the subject is simply never told. School says nothing. The textbook leaps from one period to another without pausing on January for more than two faded lines, composed with deliberate neutrality, devoid of any detail that might make the event feel alive to its young reader. Television no longer has any reason to return to it; the programmes that once hosted witnesses and activists stopped years ago, replaced by an official discourse that mentions January only in passing, as an unfortunate prelude to the "stability" that supposedly followed. And the home the most dangerous link of all has become afraid of the subject. Speech now carries a price, and many families, whether consciously or by sheer survival instinct, have decided that silence is safer than the story. The father who marched fears passing on to his son a curiosity that might one day lead him into trouble the family cannot afford. The mother who lost a friend in the events prefers not to reopen the wound before a child who does not yet grasp the weight of loss. And so, generation after generation, the circle of those who know shrinks, and the circle of those who do not even ask because they do not know there is anything worth asking widens. No one decided to erase the memory through an explicit decision. The memory was simply left to die alone, with no one tending it. And it is precisely this decentralised absence of responsibility that makes this kind of erasure more dangerous than any direct official ban: there is no single decision to challenge, no single body to hold accountable. Responsibility is distributed across thousands of small decisions made by thousands of individuals, each within their own context, each seeming reasonable when viewed in isolation. II. Why This Is More Dangerous Than Direct Repression An objection might be raised: is direct repression arrest, imprisonment, publishing bans not far more lethal than mere gradual forgetting? The answer is complex, and deserves calm unpacking. Direct repression can be seen. It can be documented, and the victim can know they are a victim, can tell their story, and their pain can become a testimony added to the collective memory, even if it never reaches justice. The political prisoner knows he is a political prisoner. The journalist banned from writing knows he is banned, and can tell the world he is banned. Direct repression, for all its cruelty, leaves a trace that can be followed. But a generation that has forgotten something happened at all does not even have a starting point from which to ask. This thirteen-year-old boy will never ask "why were we repressed?" because he does not know there is anything deserving that question in the first place. He feels no absence, because he does not know there is anything absent. He simply lives in a version of reality stripped of an entire chapter of his country’s history, and never for a moment suspects that this void is a void at all. Here lies the essence of the danger: direct repression creates victims who know they are victims. Erasure of memory, when it succeeds, creates a generation that does not even know it has been deprived of anything. And deprivation that is not felt cannot be resisted, because resistance always begins with an awareness of loss. The regime that came after 2013 does not need to convince the new generation that January was a mistake. That would be an arduous, costly task, requiring sustained propaganda and continuous effort to persuade each individual one by one. It is far easier, and strategically far more efficient, simply to ensure they never know it was anything at all. The void requires no defence; it requires only silence, and silence is free and always available. III. The Four Mechanisms of Erasure Four complementary mechanisms can be identified working together to produce this collective void not as an organised conspiracy, but as a system of incentives that pushes each party, consciously or not, to contribute to the same process. The first mechanism: formal education. The curriculum, as currently designed, treats January as a passing footnote rather than a founding event deserving detail and analysis. The student memorises two dates the start of the revolution and its presumed end without understanding why people took to the streets, what they were demanding, or how they felt in that pivotal moment. The second mechanism: broadcast media. The channels that once hosted live discussions on January, featuring varied perspectives, have gradually disappeared, or transformed their discourse entirely. Today’s televised image either ignores the anniversary altogether, or invokes it only to frame it as a prelude to chaos that must be avoided. The third mechanism: the silence of homes. This is the most dangerous of all, precisely because it is the most human and understandable. Parents who lived through the experience protect it with silence, not out of aversion to the story, but out of fear of its price. This silence, however legitimate its motives, achieves exactly the same effect as official censorship: it blocks the transmission of knowledge from one generation to the next. The fourth mechanism: the absence of alternative spaces. Even those among the new generation who wish to know cannot easily find places to look. Archives are scattered, trustworthy websites are blocked or require effort to reach, and personal testimonies are dispersed across corners of the internet that an ordinary student at an ordinary school will never stumble upon. These four mechanisms require no central coordination to work together. Each naturally serves the others, and all converge on a single result: a growing void in the consciousness of every new generation. IV. Memory as an Act of Resistance If erasure operates without a centre, then resisting it must also be decentralised. No one waits for a government decision to restore January to the curriculum, nor for a television programme to revive the testimonies. Resistance here is necessarily individual, happening in small details, in passing conversations, in the simple decision to tell rather than to stay silent. This is exactly what I try to do, without any claim to heroism, without any grand mission. I try, whenever I can, to tell the thirteen-year-old boy and others like him details that are never written in official reports or in schoolbooks: what the voices in the square sounded like, how someone felt the first time they realised change was possible, what that moment of hope was like before everything changed. The goal is not to bring back the past; the past cannot be brought back. The goal is that this boy, when he grows older and asks again and he will ask, because the questions always return at some point finds someone to tell him the full story, not two faded lines in a schoolbook. That he knows the stability he is told is the fruit of "wisdom" has a prior history, that this history carried other possibilities, and that real people bet their lives on those possibilities. V. Why This Matters Now Talking about the memory of a generation not yet aware might seem an intellectual luxury next to more urgent matters: arrests, a collapsing economy, regional wars. But the truth is that this issue is the foundation on which every other issue is built. A people who do not know they once rose up will not understand why they should ever think of rising again. A generation raised to believe "stability" is the only natural state possible will never ask itself what drove its own parents, shortly before it was born, to risk everything for an alternative that was never guaranteed. Memory is not a luxury; it is the reference point by which every generation measures its present, and through which it determines what is possible and what is not. And whoever understands this understands why erasing memory, not direct repression alone, is among the most important tools of any regime seeking to guarantee its permanence: because a people who have forgotten they were once free will not even know they are missing freedom. Memory, like the word, needs someone to tell it in order to survive. And when the tellers stop, memory does not die suddenly; it withers slowly, generation after generation, until the day comes when a boy asks an innocent question, and finds no one to answer him but two faded lines in a schoolbook.

Ana Campagnolo, Michelle Firmo e Nikolas Ferreira são os novos traidores políticos do bolsonarismo? Eu diria que sim, mas, com algumas ressalvas. Quando falamos em “novos traidores” chamamos imediatamente à memória os antigos, como Joice, Frota e Dória. Ana, Michelle e Nikolas, contudo, não são iguais aos anti-heróis do passado. Logo, é preciso uma revisão histórica para encontra o lugar correto dos novos “judas”, por assim dizer. Senão, vejamos: O espetáculo da eleição de 2018 não foi mera vitória eleitoral; foi a tentação de uma ordem nova, um símbolo de restauração que, no instante mesmo de sua aparição, já continha o germe de sua dissolução. Em torno de Jair Bolsonaro coalesceu uma aliança particularíssima: conservadores, liberais da economia ávidos de mercado sem o peso do Estado, e outsiders políticos que confundiam o desprezo pela forma com a própria substância da política. Era, em termos voegelinianos, como diria o Professor Olavo, um esforço de reordenação da existência histórica brasileira, uma tentativa de recuperar a representação da verdade contra o gnosticismo igualitário que dominara as décadas anteriores. Mas a ordem política, como Voegelin nos ensina, não se sustenta na mera negação do inimigo; exige a diferenciação da consciência e a fidelidade à realidade concreta. Logo no primeiro ano, essa base começou a rachar e as fraturas, logo percebidas como “traições”, revelaram-se antes o colapso interno de um símbolo ainda não plenamente realizado. As rupturas não nasceram de simples ambição mesquinha. Surgiram das disputas pelo controle partidário, dos cálculos eleitorais que já miravam 2022 e, mais profundamente, da incapacidade de gerir as crises nacionais sem cair no apocalipse ideológico, donde surgiu, pela boca de alguns neotucanos como Moro e Dallagnol, o refrão “sem o Bozo, mas com os votos do Bozo”. Os três casos emblemáticos, contudo, foram tão surpreendentes que, num primeiro momento, pareciam crônicas de fofocas de Brasília. Os casos Joice e Frota, sobretudo, revelaram-se aos poucos como sintomas de uma ordem que se desintegrava no momento em que o bolsonarismo tentava afirmar-se então veio o primeiro grande trauma; o primeiro grande soco no estômago do bolsonarismo: a traição de Frota. É preciso lembrar que Alexandre Frota fora um dos mais vociferantes arautos do bolsonarismo, eleito deputado federal pelo PSL de São Paulo com votação que parecia consagrá-lo como voz da nova era. Sua ruptura foi a primeira a ganhar proporções trágicas e, como sempre acontece quando a consciência política ainda é primária, transformou-se em teatro de acusações. Ainda no primeiro semestre de 2019, Frota começou a criticar publicamente a articulação do governo. Incomodava-o a indicação de Eduardo Bolsonaro para a embaixada nos Estados Unidos; cobrava explicações sobre o caso Queiroz-Flávio e a a gota d’água não tardou: Frota abstém-se no segundo turno da Reforma da Previdência, pauta que o governo elevava à condição de salvação nacional e declara, em entrevistas, sua decepção com o presidente. Em agosto, o PSL o expulsa. Frota então transfere o tom agressivo que antes reservava à esquerda para atacar a família Bolsonaro nas redes e nos corredores da Câmara. A base que o aplaudia passou a execrá-lo em massa. O antigo aliado torna-se, de um dia para o outro, o traidor. Em seguida, surge o “caso Joice Hasselmann”. Joice, a deputada federal mais votada do Brasil em 2018, tornara-se líder do governo no Congresso. Seu rompimento foi o mais explosivo do ponto de vista da comunicação digital e o mais revelador da natureza gnóstica que ameaçava a própria coalizão. Sim, e disse gnóstica. No final de 2019, o PSL implodiu na disputa direta pelo controle do partido e de seus fundos bilionários entre a ala de Luciano Bivar e a ala fiel a Bolsonaro. O presidente tenta destituir o líder do PSL na Câmara, Delegado Waldir, para colocar o filho Eduardo. Joice, líder do governo, assina a lista de apoio a Bivar e Waldir. A gota d’água: Bolsonaro a destitui da liderança em outubro. A percepção pública foi instantânea: Joice era a segunda traidora. Em retaliação, Joice vai à CPMI das Fake News e denuncia o “Gabinete do Ódio”. O que se vê aqui não é apenas guerra de egos. É a redução da política à luta pelo controle do aparelho simbólico e financeiro do partido, a substituição da ordem pela vontade de potência: eis aqui o elemento gnóstico. Voegelin diria que, quando a representação da verdade cede lugar à representação da força, a ordem se desintegra em facções que se acusam mutuamente de traição, enquanto a realidade histórica continua a exigir respostas, mas, ao invés de respostas, o que surge é o “caso Doria” que também associara intensamente sua imagem à de Bolsonaro no segundo turno de 2018, o “BolsoDoria”, para garantir a eleição ao governo de São Paulo. Ao contrário das rupturas anteriores, a de Doria foi gradual, motivada pelo calendário eleitoral e administrativo, e por isso mesmo mais profunda. Desde que assumiu em 2019, Doria começou a marcar independência, posicionando-se como candidato natural de centro-direita para 2022. Bolsonaro alfinetava. A gota d’água definitiva chegou com a pandemia: Doria defende isolamento, fechamento do comércio e encabeça a Coronavac com o Butantan. Bolsonaro denuncia os lockdowns e a vacina. A fratura foi transmitida ao vivo. Doria usava coletivas diárias para cobrar o presidente. Aqui a ordem política confronta a realidade da existência histórica, isto é, a pandemia, e falha. Em vez de uma resposta comum à crise da mortalidade humana, o que se vê é a politização da saúde por parte dos inimigos de Bolsonaro, a transformação do cuidado com a vida em arma de guerra simbólica. Voegelin nos lembra que a ordem verdadeira surge da experiência da realidade, não da imposição de um mito de salvação tal como apresentavam a “picadinha”. Quando a pandemia exige responsabilidade, a coalizão se desfaz em traição à pauta conservadora. O futuro do Brasil acabou sucumbindo a outra forma de lockdown: a quebra de lealdade a uma pessoa e a um símbolo de mudança. Agora que Flávio Bolsonaro e apresenta como o resgate de daquela proposta de mudança, a história política brasileira, esse eterno teatro de excessos e decepções, promete se repetir, mas agora como farsa. O que se presenciou entre o final de 2025 e o limiar de 2026 não foi mera turbulência, mas uma reconfiguração profunda das forças na direita. Uma convulsão que revela o momento em que uma ordem política, ainda precária, é forçada a escolher entre a representação da verdade histórica e o fechamento dinástico. Classificar essa nova onda, Nikolas Ferreira, Ana Campagnolo e Michelle Firmo, na mesma categoria dos “traidores” de 2019 seria, contudo, um equívoco. Exige-se, antes, reconhecer a mudança fundamental de cenário. A crise atual não é ruptura com a ideologia conservadora, como foi no passado, nem com a figura central de Jair Bolsonaro. É, em sentido estrito, uma guerra de egos; uma guerra de sucessão e de herança política cujo alvo declarado são os filhos do ex-presidente. Onde outrora se combatia o símbolo da ordem, agora se disputa o direito de representá-la. O racha ganhou contornos públicos após as inevitáveis movimentações eleitorais. Eduardo Bolsonaro criticou publicamente Nikolas e Michelle por não se engajarem na pré-campanha de Flávio à presidência. Acusou-os de “amnésia” quanto a quem os teria elevado. Reclamou que Michelle não postava a favor de Flávio, mas “compartilhava o Nikolas a toda hora” e isso, de fato, aconteceu e acontece. No reduto de Santa Catarina, Ana Campagnolo questionou a possível imposição de Carlos Bolsonaro ao Senado, um Estado onde ela própria detém capital político próprio e defende o espaço das lideranças locais e isso, de fato, aconteceu e acontece. Quando Eduardo cobrou obediência à “hierarquia familiar” e sugeriu que os descontentes saíssem, Michelle interveio diretamente em defesa de Ana. Nikolas, por sua vez, rebateu com a frieza de quem já não teme a excomunhão digital: Eduardo “não está bem” ele disse. Nikolas, tão inflado de ego, deixou claro que ele, o poderoso Nikolas, não perderia tempo com divergências internas porque “tem um Brasil para salvar”. Eis, portanto, o novo espetáculo da traição, que é, repito, bem diferente do espetáculo do passado. A nova geração de traidores não trai a ideologia, mas reivindica o poder exclusivo sobre ela; o poder exclusivo que visa superar o próprio Bolsonaro. Trata-se, portanto, de uma traição política ainda mais perigosa que a de Joice, Frota e Doria. Se colocarmos as duas levas de dissidentes lado a lado, as diferenças explicam por que o impacto agora é infinitamente mais complexo para a família Bolsonaro do que foi em 2019. Os “traidores” de outrora atacavam frontalmente a figura de Jair e o seu governo. A nova onda, ao contrário, trava conflito com a gestão política dos filhos de Bolsonaro e resiste àquilo que eles mesmos consideram “um monopólio familiar”. Joice, Frota e Doria surfavam na eleição de 2018 e dependiam da chancela do patriarca. Ana, Nikolas e Michelle possuem bases imensas, orgânicas e ideológicas, que funcionam independentemente da aprovação dos herdeiros. O “cancelamento” de 2019 destruía rapidamente as imagens de Joice, Doria e Frota na internet e custava-lhes a reeleição; agora, os novos traidores políticos são praticamente incanceláveis sem rachar o movimento ao meio, pois são ídolos da base atual. E, o mais decisivo: enquanto Frota, Joice e Doria se afastavam da pauta conservadora tentando migrar para o centro tradicional, Nikolas, Ana e Michelle disputam, com ferocidade, quem é o verdadeiro representante dessa mesma pauta. A diferença estrutural é radical. Joice, Frota e Doria tentaram se reposicionar rompendo com o eleitorado mais radical. A nova onda faz o exato oposto. Não abandonam o bolsonarismo, mas disputam o controle sobre ele. Sinalizam à base que o projeto de direita é maior do que as conveniências eleitorais exclusivas dos filhos biológicos. A aliança inusitada de Michelle, a esposa, com Nikolas e Ana contra as exigências de subordinação de Eduardo demonstra que o movimento atravessa um teste crucial: decidir se continuará sendo uma dinastia de sangue regida pela vontade de Jair Bolsonaro ou se se tornará uma força onde o carisma pentecostal, o engajamento digital e a pureza ideológica importam mais que o sobrenome. O resultado dessa escolha determinará se o movimento conservador permanecerá um símbolo de restauração ou se se dissolverá, mais uma vez, no eterno ciclo brasileiro de esperanças traídas. Quem viver, verá. #Bolsonarismo #PolíticaBrasileira #TraiçãoPolitica

HERÓI!!!! @FlavioCadegiani Mais um médico homenageado e que enfrentou muita perseguição.👏👏👏 https://t.co/H5q7gwTAff #Heróis #Médicos #Homenagem

SAMENGO 6d

Me emociona toda vez que homem aranha 2 é lembrado, PRA MIM é o maior filme da categoria de heróis da história. #HomemAranha #FilmesDeHerois #Cinema

Kierownik pociągu próbuje spacyfikować dwóch pijanych typków, lżących Ukraińca. W którymś momencie jeden z nich uderza kierownika W obronie kierownika pociągu staje dwóch pasażerów - szybka plomba i młody wylatuje przez drzwi pociągu na peron. I jeszcze w tle "co ty, kurwa, kierownika ruszasz?" Taka brygada to mi się podoba! Szacun dla obydwu panów. #heroism #support #standtogether

Cara... que filmaço. Um Novo Dia é o tipo de filme que te faz lembrar porque você gostava do Homem-Aranha quando era criança. Logo no começo, ele me trouxe de volta aquela sensação de assistir Homem-Aranha 2, do Tobey. É admiração pelo herói junto com a dor de ver o Peter sofrendo. Aqui, Holland vive um Peter sem amigos, sem rede de apoio, sustentado apenas pelo trabalho. Mesmo abatido, ele veste o traje vermelho e segue tentando tornar o mundo um lugar melhor. Isso é Homem-Aranha puro. O grande trunfo é dar autonomia ao Aranha do Tom. Pela primeira vez, ele carrega um filme solo com profundidade, protagonismo e cenas de ação à altura das HQs. As sequências de luta e acrobacia são as melhores do Tom até agora. O visual de Um Novo Dia é o Aranha mais bonito desde a era Raimi. A fotografia, a paleta de cores e os efeitos visuais constroem uma Nova York vibrante e perigosa, sem perder a identidade do "Cabeça de Teia". O Daniel acertou demais. Finalmente deram ao Tom um filme solo com alma. Profundidade, dor, piadas na hora certa e sequências de luta incríveis. As acrobacias são as melhores dessa versão, com cenas criativas e uma sequência com o Hulk que está entre as melhores ações da Marvel nos últimos anos. E a Sadie Sink? Que escolha. Ela entrega tudo no papel e destrói emocionalmente. Ela chegou ao MCU como uma avalanche e tomou conta. Chegou forte, sem pedir licença. A atuação dela é maravilhosa. Já quero ver pra onde vão levar ela daqui pra frente, porque tem muito chão pela frente. Um Novo Dia me fez acreditar novamente que ainda podemos ter grandes histórias com personagens que amamos. O filme resgata a essência do Homem-Aranha sem deixar de fazê-lo evoluir. É emocionante, divertido, visualmente impressionante e entrega a melhor desempenho de Tom Holland no papel até agora. Além de respeitar o passado, olha para o futuro e mostra por que o Homem-Aranha continua sendo um dos maiores heróis já criados. #HomemAranha #Marvel #Cinema

"It remains a guessing game regarding the causes [of homophobia and violence]. Is it related to the toxic manosphere that is spread through social media? Or is it a consequence of the professed religion, with Islam as the main culprit?" (translated)

POPTime 1w

🚨 SENSÍVEL: Mulher arrisca a própria vida para salvar amiga de ser estr*ngulada por um homem. https://t.co/CES2lwnh7l #Heroísmo #ViolênciaContraMulheres #Solidariedade

O Campo de Marte, em Lviv, Ucrânia, é um cemitério que se tornou um símbolo do luto nacional, onde cada campa representa um herói ucraniano caído na guerra e onde jornalistas ouviram as histórias emocionantes das famílias que perderam seus entes queridos. #Ucrânia #CampoDeMarte #HeróisUcranianos

O lugar onde a Ucrânia enterra os seus heróis

Článek popisuje třídenní návštěvu hřbitova v Lvivu, kde si rodiny a přátelé ukrajinských hrdinů, kteří padli v konfliktu s Ruskem, připomínají své blízké, zatímco se rozhodně snaží udržet živou paměť a odkaz těchto vojáků, podloženou osobními příběhy a vzpomínkami na jejich odvahu a obětavost. #Ucrânia #Guerra #HeróisUcranianos

Três dias no cemitério dos heróis ucranianos

Die Reaktionen auf den Anschlag auf den CSD sind so vorhersehbar wie langweilig. Dennoch ist es irgendwie anders. Und ich habe nun wirklich tausende Postings dazu lesen müssen. ▶️ Viele Linke, Linksradikale, Antifaschisten und Queers sind bemüht, ihr Weltbild nicht stören zu lassen. Spürbar ist aber, dass der Funke des Zweifels gesät wurde. Die eingeredete Opfer-Hierarchie, die zum Schulterschluss der Linksradikalen mit den Islamisten geführt hat, funktioniert nicht mehr, wenn der eine den anderen angreift. Was er auch zuvor schon mehrfach getan hat, aber das war leichter zu ignorieren. Zwar ist nicht mit einer großen Abkehr zu rechnen. Aber vielleicht sickert langsam in das ein oder andere Hirn, was den Islamisten nach der „Dekolonialisierung“ und dem überwundenen Kapitalismus so vorschwebt. ▶️ Rechtsaußen verhält sich geradezu putzig. Bis etwa 22:00h gestern Abend wurde über Schwule und Queers abgeledert, was das Zeug hält. Danach versucht man schlagartig so zu tun, als wäre die Freiheit und Sicherheit des CSD irgendwie oben auf der eigenen Agenda. ▶️ Der tatverdächtige Abdul Ballout, der gerade erst aus einer langen Jugendhaft entlassen wurde, steht dem IS nahe. Das Ziel des IS ist ein islamisches Kalifat. Der einzige echte Unterschied zur Hamas und Hisbollah ist die Vorgehensweise: Letztere priorisieren zunächst die Region und die Zerstörung Israels, der IS will sofort einen weltweiten Kampf. ▶️ Der IS ist für die Taktik der „einsamen Wölfe“ bekannt: Junge Männer, die sich selber radikalisieren. Das wird von Sicherheitsleuten so genannt, ist aber weder heroisch noch romantisierend gemeint. Die einzige Qualifikation, die man braucht, um für den IS zu töten, ist willens zu sein. ▶️ Es war häufig von Bezügen zur bevorstehenden Wahl in Berlin zu lesen. Ich wage zu bezweifeln, dass der IS überhaupt davon weiß. Oder dass es ihn eine Bohne interessiert. Übrigens wird in Deutschland ständig irgendwo gewählt. In den vergangenen zehn Jahren hat nach jedem CSD eine Wahl stattgefunden – einzige Ausnahme 2020 wegen Corona-Chaos. ▶️ Einige geistig Verwirrte haben Thesen aufgestellt, Russland bzw. Putin habe Terroristen geschickt. False Flag geht ja immer wie geschnitten Brot. Die Verbindung von dem vorbestraften Ballout zum islamistischen Milieu ist aber einschlägig. Wir erinnern uns an den Anschlag auf die Crocus City Hall 2024 bei Moskau? Ich hatte ausführlich berichtet. Das war auch der IS. Die Abteilung „Provinz Khorasan“ (ISPK). Die haben nämlich auch etwas gegen Russland. Denn die haben etwas gegen alle, die nicht streng sunnitisch leben. ▶️ Bemitleidenswert auch die Versuche der Rechtsradikalen und AfD-Mitläufer, die nun etwas von „Ausländer raus“ und „Remigration“ faseln. Das „ou“ im Namen Ballout weißt auf eine französische Schreibweise hin. Also vermutlich Nordafrika oder Libanon. Und siehe da: Abdul Ballout hat einen libanesischen Hintergrund. Er wurde aber in Berlin geboren und hat die deutsche Staatsbürgerschaft. Mit 2015 hat das also auch nichts zu tun. Nicht einmal, wenn die AfD die absolute Macht in ganz Deutschland hätte, könnte sie den Sympathieträger ausweisen. Wohin denn? Glaubt irgendwer wirklich, der Libanon – zu großen Teilen schiitisch und zu einem Drittel christlich – würde den gerne aufnehmen? Populisten werden immer irgendwann an den Punkt kommen, an dem es keine einfachen Lösungen mehr gibt. ▶️ Das funktioniert in beide Richtungen. Zweimal musste ich heute Morgen etwas von „Willkommenskultur“ lesen. Unironisch. Ein Zeichen dafür, wie fest einige Menschen die Augen verschließen und sich gar nicht damit auseinandersetzen, was innerhalb der muslimischen Welt so passiert. Das sind nämlich nicht alles arme, unschuldige, postkoloniale Opfer. Wenn einer hier geboren ist und die deutsche Staatsbürgerschaft hat, ist für mich nicht schlüssig, wie willkommen man den noch heißen könnte. Es sei denn, man gibt den Grundsatz auf, dass der Staat über der Religion steht. ▶️ „Besser schützen“, egal von wem es kommt, ist Unfug. Nirgendwo wird so gut geschützt, wie in Berlin. Mehr geht nicht. Der Anschlag fand weder auf dem Gelände der Kundgebung statt, noch auf dem Weg der Parade. Der Täter hat vermutlich bewusst bis abends gewartet und außerhalb der Sicherheitsbereiche zugeschlagen. ⏸️ Das Problem ist meiner persönlichen Meinung nach kein Ergebnis von verfehlter „Migrationspolitik“, sondern von verfehlter Sicherheitspolitik. Migration wird nur nicht als Teil dessen verstanden. Das hat nichts mit irgendeiner Partei zu tun, sondern zieht sich quer durch absolut alle Parteien. Unterbesetzung der Ausländerbehörden (die in diesem Fall eh keine Rolle spielen), Unterfinanzierung aller Polizeien, oberflächliche Personenprüfungen bei Aufnahme, Beschränkungen der Nachrichtendienste… Wenn heute ein Asylbewerber aus Afghanistan, dem Irak oder dem Libanon abgängig ist, wird nicht nach dem gefahndet. Den Satz ruhig zweimal lesen. Die Ausländerbehörde klopft an der Tür, und wenn keiner aufmacht, geht sie wieder und kann nichts machen. Die Freiheiten des Individuums werden – aus Angst vor einem übergriffigen Staat - höher angesetzt, als die Abwehr dieser Gesellschaft gegen Gefahren. Das ist über Jahrzehnte tradiert. Und unsere Moral verbietet uns bis zur suizidalen Selbstaufgabe, Muslime als mögliche Gefahr zu sehen. Das ist keine Bewertung, sondern eine Feststellung. Und genau das nutzen Terroristen als Einfallstor. Eine konstruktive, sinnstiftende Antwort darauf sehe ich weder bei Links- noch bei Rechtsradikalen; bei Populisten, Propagandisten und Verzweifelten auf der Suche nach einfachen Lösungen nicht. Solche Anschläge auf so genannte Soft Targets sind weltweit seit 20 Jahren ein Ding. Wenn Sieglinde-Annerose aus Oer-Erkenschwick nun jammert, dass man ja nirgendwo mehr sicher hingehen könne, kann ich das nur sehr bedingt ernst nehmen. Egal, wen Sieglinde-Annerose wählt. Mein angefragter und angekündigter Artikel zur Gefahr durch den Schulterschluss von Linksextremisten und Islamisten wird noch kommen. Gerade macht es aber absolut keinen Spaß, ich bin frei von „Ich hab’s doch gesagt“. Ich sehe gesellschaftliche Probleme. Religiös motivierte Straftaten werden erst seit 2017 bundesweit erfasst. Derzeit leben in Deutschland 140.000 Ausreisepflichtige, die eine Duldung haben. 24.000 sind vollstreckbar Ausreisepflichtig. Man müsste täglich etwa 66 Menschen abschieben und es würde trotzdem ein Jahr dauern. Gegen 14.000 weitere „Ausweisungen“ sind Rechtsmittel anhängig. Etwa 450 bekannte islamistische Gefährder leben in Deutschland. Eine Dunkelziffer gibt es nicht. #CSD #Terrorismus #Gesellschaftspolitik

Thank you to our firefighters who face the flames with exemplary courage all over France. Our heartfelt thoughts are with the families of the two firefighters who lost their lives in the fires in Gironde. Their courage and dedication command respect and (translated)

While the advantageous political cinema continues, men risk their lives for a pittance, tribute! (translated)

Saiba mais sobre Rodrigues, um dos heróis do #PrimeiroCampeãoMundial! 🏆 https://t.co/5NvGo1rMmL #Rodrigues #Futebol #Heróis

Meu Deus, tô CHOCADO com esse linguajar. Nossos heróis do vôlei não merecem tanta agressividade. Por isso perderam... precisamos de um técnico mais inclusivo e democrático. https://t.co/LqIDBZS7xd #Vôlei #Inclusão #Esporte

📌 Até um dia, Bigode Criativo! 👨🏻 Francisco Trincão é um daqueles jogadores que, ou se ama de imediato, ou tem de se aprender a amar progressivamente. Para os que sabem realmente o que é o futebol, é amor à primeira vista. Para os mais impacientes, pessimistas e enrugados, só a sua magia os pôde seduzir. E a história de Trincão no Sporting é a prova de que o tempo será sempre amigo de quem sabe o que é o futebol e de quem trata a bola por tu. Uma chegada que foi muito cobrada com o exagero leonino habitual de querer outro Sarabia, como se alguma vez existissem 2 jogadores iguais. A juntar a isso, a ideia de ter chegado ao Sporting pelo jeitinho dado ao seu empresário, e não porque o Treinador, à época, não tivesse tanto para lhe oferecer e conhecesse o seu potencial como ninguém. Afinal de contas, mesmo não correndo bem essa experiência, quem chega ao Barcelona com 20 anos vindo de Braga não pode ser apenas um pára-quedista com a bola nos pés. O primeiro ano e meio de Trincão com a listada verde e branca foi uma montanha russa, mesmo com bons números, mas faltava dar aquele click, faltava espevitar o jogador para outro patamar psicológico naquilo que, acima de tudo, é o que mais diferença faz: a confiança. O próprio Trincão quis muito agarrar toda a sua qualidade e a oportunidade que o seu Clube do coração lhe ofereceu, dando um salto físico e competitivo impressionante. E quando, em Janeiro de 2024, teve de assumir as rédeas, nunca mais largou o lugar que havia conquistado. A magia de Francisco fez-se sentir, em toda a escala, pelos relvados portugueses e pelos campos da UEFA. O futebol tricotado e rendilhado, o pé esquerdo que abraçava a bola como se de um parente querido se tratasse, o remate seco e colocado, o cruzamento preciso e o último passe refinado. Um jogador que muitas vozes acusavam de desaparecer nos grandes jogos mas que se tornou no melhor marcador em derbies desde Liedson. Um abre-latas na sua essência, um atleta que chegou com um rótulo descritivo de ser apenas mais um extremo moderno canhoto, e saiu como um verdadeiro “10” à antiga, um protótipo de jogador em vias de extinção! Falar de Trincão é falar do genial golo a meio do meio-campo contra o Nacional para desmontar um autocarro. É falar do tricotado sobre a defesa do Casa Pia para servir Bragança. É falar da cueca magistral a António Silva que consagrou a dobradinha. É falar da arrancada contra o City que deu no 3-1. É falar da jogada Maradoniana contra o Estoril. É falar do jogo interior coletivo que levou ao golo do empate em Bilbao. É falar do golaço do empate em Guimarães que ofereceu um ponto crucial. É falar do madrugador golo que gelou a Luz e abriu o caminho do Bi. É falar de como se leva uma equipa toda para a frente e de como jogar entrelinhas. Mas nem tudo se resume ao que é ser criativo, porque o talento não se vê só com a bolinha no pé. É falar do primeiro defensor em campo que mostrou que era possível conjugar a magia com o sacrifício em prol de um bem maior. É ver um jogador a correr 60 metros no Jamor perante um cenário catastrófico, e já com 120 minutos nas pernas, para roubar a bola ao adversário que seguia para o golo. É ver a recuperação gigantesca contra o Bodo Glimt na primeira parte para evitar o perigo. É testemunhar como, numa equipa assombrada por lesões, se assumiu como um totalista em minutos, sem qualquer problema físico, o que o tornou num dos principais heróis do Bi e o deixou entre os Imortais. Dificilmente haverá jogador na história do Sporting que tenha corrido e jogado tanto como Trincão no drama de 24/25 que terminou em final feliz. A história de Trincão no Sporting acabou, possivelmente, mais cedo do que devia. Ainda havia mais para dar. Ainda havia mais para conquistar e recuperar. E a porta está sempre aberta para aquele que conquistou o coração de Alvalade vir concluir a sua história com a glória que lhe merece estar associada. 2 nomes que merecem construir o seu próprio final feliz. #Futebol #Sporting #Trincão

Existe uma estratégia antiga para destruir um povo: primeiro, apagam-se seus símbolos; depois, ridicularizam-se seus heróis; por fim, reescreve-se a história para que as novas gerações sintam vergonha daqueles que deveriam admirar. Não se apaga um ídolo apenas retirando seu nome dos livros. Apaga-se também diminuindo seus feitos, distorcendo suas palavras e exigindo que sua trajetória seja julgada fora do tempo em que viveu. Um povo sem referências torna-se mais fácil de manipular. Quem não conhece os homens que abriram caminhos passa a acreditar que tudo começou ontem — justamente com aqueles que hoje controlam a narrativa. Preservar a memória não significa transformar homens em santos. Significa reconhecer que nenhuma nação sobrevive quando seus heróis são substituídos por ressentimento, amnésia e propaganda. #MemóriaColetiva #História #IdentidadeCultural

Un periodista estaba retransmitiendo en directo tras unas inundaciones y acabó salvándole la vida a una mujer que estaba atrapada https://t.co/Of1cbjIhED #periodismo #inundaciones #heroísmo