At the Indian Monument in The Hague, attention was paid to the end of World War II in former Dutch India, where Prime Minister Jetten and Minister Sterk laid a wreath for the victims and writer Maddy Stolk shared her personal experiences about the Japanese occupation and its consequences for her parents, while remembrance was held at 80 other locations in the Netherlands. (translated)
At the National Holocaust Museum in Amsterdam, the persecution of Roma and Sinti during World War II was commemorated with speeches, the laying of flowers, and a minute of silence, focusing on the painful history of these communities and their victims. (translated)
Zoals helaas te verwachten viel werd de herdenking bij Loods 24 verstoord door respectloze anti-Israel demonstranten. Zodra de Israelische ambassadeur ging spreken over de deportaties vanuit Rotterdam werden er leuzen geschreeuwd. Het is een schande dat Joodse doden niet meer in rust herdacht kunnen worden. #Israel #Herdenking #Demonstratie
Dinsdag je in Amsterdam en Berlijn herdenkt men de slachtoffers van de aanslag op de Pride in Berlijn, waarbij één vrouw om het leven kwam en 29 anderen gewond raakten, met speciale aandacht op de steunbetuiging van de lhbti+-gemeenschap. #Pride #Herdacht #LHBTI
Tijdens een stille tocht in Nijmegen hebben tientallen familieleden en vrienden van de 18-jarige Jahfairel, die tragisch werd neergeschoten, hem herdacht en aandacht gevraagd voor wapenbezit en geweld onder jongeren. #Jahfairel #wapengeweld #stilletocht
Loods 24 is de plek in Rotterdam waar duizenden Joden werden samengebracht voordat zij werden gedeporteerd naar de vernietigingskampen. Jaarlijks worden hier de vermoorde Rotterdamse Joden herdacht, onder wie 686 kinderen. Dat antisemieten uit alle krochten van de hel elkaar altijd weten te vinden is geen nieuws. Hoe bestuurders daarop reageren, is wél nieuws. Althans, dat zou het moeten zijn. De blog van dr. Eliyahu Sapir is een must-read voor iedereen die de volledige betekenis van deze kwestie wil doorgronden. Waar het misgaat, is dat ‘Israëlkritiek’ wordt ingezet om zeggenschap op te eisen over een Joodse herdenking. Een herdenking van vermoorde Joden en Joodse kinderen verandert daarmee van een moment van collectieve rouw in een podium waarop hedendaagse politieke eisen worden afgedwongen. De slachtoffers van de Holocaust krijgen achteraf een politieke stem toegeschreven die zij nooit hebben gehad. Daarmee ontstaat een uiterst perverse verschuiving: politieke partijen, wijkraden en organisaties claimen niet alleen het recht om aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur af te wijzen, maar óók om te bepalen wie mag deelnemen aan een Joodse herdenking. Een deel van de analyse richt zich op de rol van burgemeester Carola Schouten. Haar reactie veranderde de aard van het conflict. In plaats van de brutale boycotters verantwoordelijk te houden voor de ontstane polarisatie, verklaarde zij ‘begrip te hebben voor de zorgen over de waardigheid van de herdenking’ en kondigde zij overleg aan met de organisatoren. Niet langer was de boycotdreiging het onderwerp van discussie: de aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur werd geframed als iets dat ‘opgelost’ zou moeten worden. De activisten kregen zo krankzinnig genoeg het mandaat van gatekeepers van deze Joodse herdenking. Dit is dus hoe institutionele normalisering werkt. Niemand claimt formeel regie over de herdenking, maar door politieke druk en bestuurlijk overleg ontstaat een nieuwe werkelijkheid waarin Joodse organisaties zich zouden moeten verantwoorden. De verantwoordelijkheid verschuift van degenen die antisemitische haat prediken naar de organisaties die de herdenking van de slachtoffers van de ultieme antisemitische haat houden. Sapir schrijft ook over de kramp waarin Nederlandse Joodse organisaties terecht zijn gekomen. De organisaties benadrukten na de antisemitische eisen dat de ambassadeur niet-politiek aanwezig zal zijn én zij boden ruimte voor een mogelijke dialoog. Deze reflex laat zien hoe verstikkend en dwingend de institutioneel-antisemitische druk inmiddels is geworden. De kern van het nu-antisemitisme: Joden in Europa worden geaccepteerd als slachtoffers van het verleden, maar die acceptatie verdampt meteen zodra Joodse continuïteit zichtbaar wordt in de vorm soevereiniteit en zelfbeschikking. Levende Joden worden gedwongen afstand te nemen van de Joodse staat, want ánders… Nu-antisemitisme ontstaat wanneer beschuldigingen richting Israël worden vertaald naar voorwaarden waaraan Joodse herdenkingen moeten voldoen om nog op bestuurlijke steun te kunnen rekenen. Schouten kan zich niet beroepen op neutraliteit. Wanneer de gemeente haar aanwezigheid afhankelijk maakt van wijzigingen in het programma van een Joodse herdenking, wordt Schouten immers zélf onderdeel van de druk die wordt uitgeoefend. Haar taak is nadrukkelijk niet om te bemiddelen, maar om de brutale gatekeeperitis van nu-antisemieten als antisemitisch af te wijzen. Link naar blog in onderstaande tweet. 1/2 #antisemitisme #Holocaust #Joodseherdenking
De gemeente Eindhoven en Defensie hebben hun excuses aangeboden voor de nasleep van de Herculesramp van 1996, waarbij onduidelijkheid en miscommunicatie over de hulpverlening leidde tot grote leed voor de nabestaanden, en dit werd herdacht tijdens een herdenking op de vliegbasis. #Herculesramp #Eindhoven #herdenking
De halve finales van het WK brengen rijke voetbalhistorie met zich mee, waarbij memorabele ontmoetingen zoals de rode kaart voor David Beckham in 1998, Zinedine Zidane's sublieme optreden in 2006 en Diego Maradona's 'Hand van God' in 1986 worden herdacht tussen Frankrijk, Spanje, Argentinië en Engeland. #WK2026 #DavidBeckham #DiegoMaradona
Vandaag is de officiële overlijdensdag van onze pelotonscommandant, eerste luitenant Tom Krist. Gisteren hebben we hem samen met zijn familie, vrienden en de mannen van ons peloton op een mooie manier herdacht bij zijn graf. Zoals ieder jaar sloten we de dag af met een hapje en een drankje bij zijn ouders thuis. Een traditie die veel voor ons betekent. Er is één moment dat mij al negentien jaar bijblijft. Ik lag zwaargewond in het Centraal Militair Hospitaal toen Tom's vader mijn kamer binnenkwam. Hij kwam mij persoonlijk vertellen dat Tom zojuist was overleden. Terwijl hij zelf het grootste verlies denkbaar had geleden, zei hij tegen mij: "𝑻𝒐𝒎 𝒘𝒂𝒔 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒆𝒏 𝒅𝒆𝒆𝒅 𝒘𝒂𝒕 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒅𝒐𝒆𝒏." Daarna gaf hij mij zijn telefoonnummer en zei dat ik, dag en nacht, mocht bellen als zij iets voor mij konden betekenen. Dat voelde zo onwerkelijk. Zij hadden hun zoon verloren, terwijl ik juist het gevoel had dat ík er voor hen moest zijn. In de jaren daarna gebeurde er iets bijzonders. Tom's ouders waren niet alleen de ouders van Tom, maar ook de ouders van ons peloton. Ze ontvingen ons altijd met open armen, luisterden naar onze verhalen, lachten met ons en huilden met ons. Hun huis voelde ieder jaar weer als een plek waar we samen herinneringen konden delen en Tom dichtbij was. Lieve familie Krist, ik kan niet onder woorden brengen hoeveel respect en dankbaarheid ik voor jullie voel. Jullie liefde, kracht en warmte, juist in het diepste verdriet, hebben mij altijd geraakt. Tom, we missen je nog iedere dag. Rust zacht 💚 #Herdenking #Vriendschap #Verlies
De Zuid-Afrikaanse jazzpianist Abdullah Ibrahim, een pionier van de 'Cape Jazz' en componist van het officieuze volkslied van de anti-apartheidsstrijd, is op 91-jarige leeftijd overleden in Duitsland, waarna zijn muzikale erfenis en invloed op generaties Zuid-Afrikaanse musici nog steeds wordt herdacht. #AbdullahIbrahim #CapeJazz #AntiApartheid
Zestig jaar na het begin van de Culturele Revolutie in China is onafhankelijke geschiedschrijving vooral toegankelijk via een VPN en wordt de periode in het land zelf nauwelijks herdacht, terwijl een online archief probeert om jongeren en buitenlanders meer inzicht te geven in deze chaotische en gewelddadige periode uit de Chinese geschiedenis. #CultureleRevolutie #OnafhankelijkeGeschiedschrijving #China
