Een ex-woke docent

Nee: het is niet mijn gewoonte om foto's te maken van andermans kinderen. Het is al helemaal niet mijn gewoonte om foto's van andermans kinderen online te plaatsen. Maar als ik vertel over de hijabisering van kleuters en peuters in mijn omgedemografiseerde, omgeculturaliseerde en omgereligieuseerde stad, dan leidt dat steevast tot opmerkingen als: "Uuh, this didn't happen" en andere verdachtmakingen. Feit is dat het wél gebeurt, en hoe. De opkomst van het gehoofddoekte meisje-onder-de-negen is niet te stuiten. Absoluut dieptepunt: vorig jaar spotte ik een ingezwachteld peuterhoofdje in een buggy. Alles in mij schreeuwt dat ik de ouders moet aanspreken. Dat ik Veilig Thuis moet bellen. Dat ik het kind in kwestie moet bevrijden en ter plekke adopteren. Maar ik weet dat dit totaal geen zin heeft. Het aantal gevallen van meisjesbesnijdenis en gedwongen uithuwelijking stijgt. Natuurlijk is het ontzettend racistisch, fascistisch en extreemrechts om te veronderstellen dat óók dit kleine meisje tot de risicogroep behoort. Misschien zal zij zich als tiener willen ontworstelen aan het middeleeuwse patriarchaat dat haar ouders hebben geïmporteerd in plaats van ervoor te vluchten. Zal haar grote broer de eer van de familie dan verdedigen? Kijk! Wéér zo'n vooroordeel van mij! Ik woon inmiddels tien jaar in mijn huidige stad en in die tien jaar is het aantal minderjarige hijabdraagsters vertienvoudigd. Hetzelfde geldt voor baardmannen in gebedsjurken. Je vraagt je af wat deze bewoners hier doen dat ze niet veel beter in de Dar al-Islam konden doen. Als je de noodzaak voelt om je kleuter te bedekken vanwege opgewonden mannen, dan vraag ik me af of je niet óók beter hier vandaan kunt vluchten. Ondertussen woedt er het zoveelste taaloorlogje dat moet bepalen wie wel of geen mogelijke Forum-fascist is. De oorspronkelijke Nederlander bestaat niet, maar wacht: iedere oorspronkelijke Nederlander is tegelijkertijd wél een mogelijke Forum-fascist. Ondertussen woon ik in een apartheidswijk waar ik, als ondefinieerbaar burgerservicenummer droom van een eigen staat: een staat waar vrijheid, gelijke behandeling en tolerantie kernwaarden zijn én blijven. #vrijheid #gelijkebehandeling #tolerantie

We hebben in dit land te maken met de hegemonie van extreem links. Een hegemonie die zich nooit uitbetaalde in electorale meerderheden en die zich nooit uitte in democratisch succes. De hegemonie van extreem links is gestoeld op decennia aan deuglaster aan het adres van alles en iedereen rechts van extreem links. De lange mars door de instituties, die roodgroene sluipguerrilla binnen de ambtenarij, de media, de rechtspraak en ngo’s, was en is een doorslaggevend succes. Van de representatieve democratie zoals die bedoeld is, is weinig meer over. Ieder mens met gezond verstand krijgt de les gelezen, wordt de maat genomen en keihard gecensureerd (of erger) door de roodgroene garde. De Nederlandse kiezer kiest al jaren rechts, maar de democratische meerderheid heeft niets te vertellen. De democratische meerderheid is de underdog. De democratische meerderheid vormt slechts het ineffectieve verzet van deze tijd. Gevolg: het hallucinante debat van gisteren. Gidi Markuszower wees hypocriet Jesse Klaver op de schaamteloze geweldscultuur en extremistische sympathieën binnen vingerwijzend GroenLinks: het romantiseren van Pol Pot door Pro-patriarch Paul Rosenmöller, het binnenhalen van geweldsactivist Wijnand Duyvendak als adviseur, Hamassers die Amsterdamse bestuurders vriendelijk bedanken voor hun steun en de warme politieke connecties rond moordenaar Volkert van der Graaf. De lange mars-wandelaars zijn al heel lang ingehaald door de realiteit. Burgers zien zelf hoe activistische rechters, ideologische ambtenaren, gesubsidieerde ngo’s en propagandistische mediafiguren een kongsiaans ecosysteem vormen dat afwijkende meningen actief probeert uit te bannen. De vraag is hoe we ervoor zorgen dat we ons laatste beetje vrijheid niet verliezen. #Democratie #Vrijheid #ExtreemLinks