Colombiaanse huurlingen worden steeds vaker gerekruteerd via sociale media om in Oekraïne te vechten, aangedreven door de hoge financiële beloningen en de zoektocht naar een betere levensstandaard, ondanks de bezorgdheid van hun families. #ColombiaanseHuurlingen #Oekraïne #SocialeMediaRecruitment
In de podcast De Dag wordt besproken hoe Kim Jong-un zich steeds prominenter op het wereldtoneel manifesteert en zijn land Noord-Korea hieraan profiteert, ondanks de vraag tegen welke prijs, met inzichten van hoogleraar Koreastudies Remco Breuker over de geopolitieke strategieën en de stijgende levensstandaard van de gewone Noord-Koreanen. #KimJongUn #NoordKorea #Geopolitiek
In Marokko leidt de recente economische groei, die de levensstandaard heeft verbeterd, paradoxaal genoeg tot een toegenomen migratiedruk onder de bevolking, die ontevreden blijft over lage lonen en beperkte toekomstperspectieven, waardoor velen naar Europa willen vertrekken. #Marokko #Migratie #EconomischeGroei
Een aanzienlijk aantal jonge mensen verlaat het Verenigd Koninkrijk vanwege lage salarissen, hoge levenskosten en een tekortschietende publieke sector, wat een zorgwekkende ontwikkeling is voor de toekomst van het land. #JongeMensen #VerenigdKoninkrijk #Levensstandaard
In Turkije wonen veel gepensioneerde mannen in goedkope hotels omdat hun lage pensioenen, gemiddeld rond de 20.000 lira (ongeveer 400 euro) per maand, niet voldoende zijn om rond te komen te midden van stijgende levensonderhoudskosten en hoge inflatie, wat leidt tot een grotere financiële ongelijkheid en een afname van de levensstandaard voor ouderen. #pensioenen #Turkije #oudereworden
Andy Burnham, de verwachte opvolger van Keir Starmer als premier van het Verenigd Koninkrijk, pleit voor een grotere rol van lokale overheden om vertrouwen in de politiek terug te brengen en economische groei te stimuleren, met plannen voor een tienjarenplan voor betere levensstandaarden en meer zeggenschap voor regionale leiders, terwijl hij zijn premierschap deels in Manchester wil vestigen. #AndyBurnham #lokaleoverheden #Labour
De pensioenkolonie Gistermiddag plaatste ik een zondagmiddagweetje op X. Italië werft actief gepensioneerden. Wie zich vestigt in een klein dorp in Zuid-Italië kan onder voorwaarden tien jaar lang volstaan met een belastingtarief van 7 procent op buitenlandse inkomsten. Op het eerste gezicht een aardige curiositeit. Op het tweede gezicht iets veel interessanters. We zijn gewend te denken dat landen concurreren om bedrijven. Lagere belastingen, subsidies, gunstige regelgeving. Maar Italië laat zien dat ook burgers een vestigingsfactor kunnen zijn. Niet alleen werknemers, ondernemers of kenniswerkers, maar ook gepensioneerden. Dat zette mij aan het denken. Nederland maakt zich zorgen over vergrijzing. Zuid-Italië maakt zich zorgen over de ontvolking in bepaalde regio’s. Dat verschil in perspectief kan interessant worden. Neem 5.000 Nederlandse gepensioneerden die besluiten zich gezamenlijk in een krimpregio te vestigen. Geen losse emigranten, maar een gemeenschap. Collectief vanuit Nederland georganiseerd. Bij een gemiddeld pensioeninkomen van 35.000 euro per jaar brengen zij samen ongeveer 175 miljoen euro aan jaarlijkse koopkracht mee. Daarnaast vertegenwoordigt zo’n groep, uitgaande van enkele tonnen vermogen per huishouden, al snel meer dan een miljard euro aan spaargeld, beleggingen en woningvermogen. In Nederland wordt steeds gesproken over dit vermogen alsof de overheid kan bepalen wat ermee gaat gebeuren. U hoort nog van ons. Het debat gaat over box 3, vermogensbelasting en erfbelasting. De onderliggende aanname is simpelweg dat burgers afwachten wat de overheid besluit. Alsof dat vermogen een nationale grondstof is die toevallig nog in particuliere handen wordt beheerd. Maar Europa kent open grenzen. Italië begrijpt dat al langer. Sommige regio’s bieden buitenlandse gepensioneerden aantrekkelijke fiscale voorwaarden. Niet uit liefdadigheid, maar uit eigenbelang. Een gepensioneerde brengt koopkracht mee, koopt een woning, bezoekt restaurants en gebruikt lokale diensten. Een fabriek vraagt om subsidie. Een pensionado arriveert met een zak geld. Het gaat niet alleen om pensioeninkomen. Het gaat ook om vermogen, woningkapitaal en toekomstige nalatenschappen. Nederland discussieert over box 3 en erfbelasting alsof dat vermogen vanzelfsprekend binnen de landsgrenzen blijft in afwachting van een aanslag Italië lijkt uit te gaan van een andere veronderstelling, dat vermogen mobiel is en dat landen er dus om kunnen concurreren en wellicht volgen andere landen. We spreken over gepensioneerden alsof het een zorgdossier is. Economisch bezien lijken zij eerder op een middelgroot land. Miljoenen consumenten, honderden miljarden aan koopkracht en een vermogen dat richting de duizend miljard euro loopt. Wanneer zo’n groep zich organiseert, ontstaat iets wat normaal alleen aan bedrijven wordt toegeschreven, onderhandelingsmacht. Hoe zit het met zorg, bereikbaarheid en lokale belastingen? Die groep hoeft niet in een dorp te wonen. Verspreid over de kuststrook tussen Tropea, Pizzo en Scilla in Calabrië vormt zich dan een nieuwe gemeenschap. Voor een regio die al jaren inwoners verliest, zijn 5.000 nieuwe bewoners geen last maar een buitenkans. In Nederland wordt de gepensioneerde vooral gezien als belastingplichtige, in een krimpregio als vestigingsfactor. Daar komt bij dat een euro niet overal dezelfde euro is. Een pensioen van een paar duizend euro netto per maand biedt in Amsterdam een totaal andere levensstandaard dan in Zuid-Italië. Lagere woonlasten, lagere prijzen en een gunstiger belastingregime versterken elkaar. Misschien kijken we gewoon verkeerd naar de vergrijzing. Niet als een groeiende groep mensen die afhankelijk wordt van de samenleving, maar als een groeiende groep mensen met koopkracht en vermogen die kan gaan kiezen tussen samenlevingen. De vraag is dan niet hoeveel belasting een gepensioneerde nog kan betalen. De vraag is welk land hem het aantrekkelijkste aanbod doet. #pensioenen #emigratie #economischegroei
Column: Armoede volgens Rob Jetten Max von Kreyfelt Er zit iets merkwaardigs in de moderne politiek. Vroeger probeerden politici het leven van burgers beter te maken. Tegenwoordig leggen ze vooral uit waarom u moet wennen aan achteruitgang. En soms verwoordt Rob Jetten die nieuwe bestuursfilosofie opvallend eerlijk: “We zullen zonder sommige dingen moeten leren leven.” Eigenlijk zit daarin het complete regeringsbeleid samengevat. Zonder betaalbare woningen. Zonder goedkope energie. Zonder gezonde zorg. Zonder veilige grenzen. Zonder goed functionerende publieke voorzieningen. Maar gelukkig nooit zonder klimaattoppen, subsidieprojecten en netwerkdiners over inclusieve transities. Dat blijft allemaal opvallend intact. De moderne bestuurder is namelijk geen bestuurder meer. Het is een therapeut geworden voor nationale verslechtering. Alles wat vroeger normaal was, wordt nu gepresenteerd als luxe waar burgers emotioneel afscheid van moeten nemen. Een eigen huis? Privilege. Een betaalbare energierekening? Onhoudbaar. Grenzen? “Een achterhaald concept.” Sociale samenhang? “Een dynamisch proces.” En ondertussen vliegen dezelfde politici van klimaattop naar klimaattop om daar champagne te drinken met mensen die ook vinden dat gewone burgers vooral minder moeten consumeren. Dat is misschien wel het komische van deze bestuursklasse: de offers gelden altijd voor anderen. Nooit hoor je: “We moeten leren leven zonder consultants, klimaatsubsidies en gesubsidieerde activistische hobbyprojecten.” Nee. De burger moet vooral leren inleveren. Altijd de burger. Want de moderne pseudopoliticus ziet de samenleving niet meer als iets dat beschermd moet worden, maar als een gedragsproject dat permanent moet worden aangepast. Minder vlees. Minder auto. Minder reizen. Minder energie. Minder bezit. Minder nationale identiteit. Maar vreemd genoeg nooit: minder overheid. En precies daar groeit de woede. Niet omdat Nederlanders niet willen veranderen. Maar omdat steeds meer mensen zien dat dezelfde elite die voortdurend offers predikt zelf opvallend comfortabel blijft leven binnen een volledig afgeschermde bestuursbubbel van talkshows, klimaattafels, lobbyclubs en consultancycontracten. Daar wordt iedere mislukking simpelweg hernoemd tot “transitie”. Dat is het ware politieke talent van deze generatie bestuurders: de afbraak van vanzelfsprekendheden verkopen als morele vooruitgang. En ondertussen mag de burger dankbaar applaudisseren terwijl zijn levensstandaard langzaam wordt uitgekleed alsof het een verheven beschavingsproject betreft. Want dát is de kern van het huidige bestuur: de elite noemt het solidariteit wanneer ú moet inleveren voor beleid waar zij zelf nauwelijks de gevolgen van dragen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #armoede #maatschappij
De Cambodjaanse kledingindustrie wordt ernstig getroffen door de hoge brandstofprijzen als gevolg van de oorlog in Iran en het grensconflict met Thailand, wat leidt tot een daling in de bestellingen en het onder druk zetten van de levensstandaard van de arbeiders. #Kledingindustrie #Cambodja #Oorlog
De Cambodjaanse kledingindustrie wordt ernstig getroffen door de hoge brandstofprijzen als gevolg van de oorlog in Iran en het grensconflict met Thailand, wat leidt tot een daling in de bestellingen en het onder druk zetten van de levensstandaard van de arbeiders. #Kledingindustrie #Cambodja #Oorlog
