Search

‘Ik zie geen toename in het risico op uitsterven van de mensheid door AI in vergelijking met een paar maanden geleden.’Dat zegt bijvoorbeeld ook AI-onderzoeker Andrew Ng, oprichter van Google Brain: ‘Ik zie geen toename in het risico op uitsterven van de mensheid door AI in vergelijking met een paar maanden geleden.’ #KunstmatigeIntelligentie #Risico'sVanAI #Technologie

In haar opinie artikel stelt Asha ten Broeke dat gewone burgers niet afwachten of kunstmatige intelligentie de mensheid zal vernietigen, maar actief actie ondernemen tegen de schadelijke effecten van AI en de technologische elite die erachter staat. #KunstmatigeIntelligentie #EthiekInTechnologie #Duurzaamheid

Koning Charles heeft vandaag AI-techbazen ontvangen op zijn landgoed in Schotland om te bespreken hoe kunstmatige intelligentie kan worden ingezet voor het welzijn van de mensheid, te midden van groeiende zorgen over de veiligheid en controle van deze technologie. #AI #KoningCharles #TechRegulering

Techbazen roepen op tot een pauze in de ontwikkeling van AI-systemen vanwege zorgen dat superintelligente AI de mensheid zou kunnen bedreigen, maar critici beschouwen deze oproepen als mogelijk een strategische zet om hun eigen technologie te promoten. #AI #technologie #veiligheid

In een essay wordt betoogd dat Francis Fukuyama's theorie over het 'einde van de geschiedenis' na 9/11 vaak als naïef wordt beschouwd, maar dat zijn ideeën over de liberale democratie als de toekomst van de mensheid wellicht terecht zijn. #Fukuyama #EindeVanDeGeschiedenis #Liberalism

9/11 en Joe, de taxichauffeur uit Queens. Ik kan mij de eerste keer dat ik New York bezocht nog goed herinneren. Ik had een rechtstreekse vlucht geboekt vanaf Schiphol naar New York met de inmiddels legendarische Boeing 747 waar de KLM toendertijd nog mee vloog. Bij dit soort lange vluchten maakte ik er altijd een gewoonte van om een vlucht in de avond te boeken, bij voorkeur business-class, zodat ik kort na het opstijgen kon proberen om de slaap te vatten, uiteraard met de insteek dat ik dan uitgerust in New York zou arriveren. Helaas had ik maar drie dagen om de stad te verkennen omdat ik later die week in San Francisco moest zijn voor een conferentie over de laatste ontwikkelingen in de computerindustrie. Pakweg acht uur na wheels-up in Amsterdam landden wij op JFK Airport en nog geen half uur later zat ik, samen met m’n bagage, in een taxi onderweg naar downtown New York. De taxichauffeur, hij had zich voorgesteld als Joe, kwam uit Queens, zijn onmiskenbare accent liet daar geen enkele twijfel over bestaan. Joe was een sympathieke dertiger die duidelijk positief en vol in het leven stond, dat bleek overduidelijk uit zijn houding en manier van praten. Nadat hij begreep dat ik uit Nederland kwam vroeg hij mij vervolgens de oren van het hoofd over het Nederlandse drugsbeleid, de coffeeshops in Amsterdam en uiteraard, hoe kon het ook anders, de wereldberoemde Rosse Buurt. Terwijl we het hadden over de schaars, en uitdagend, geklede dames achter glas op de Oudezijds gaf hij mij zijn visitekaartje en deed hij z’n zonnebril half naar beneden terwijl hij, over de rand van z’n bril, mij een vette knipoog gaf en op het hart drukte dat ik hem kon bellen als ik behoefte had aan wat ‘gezelschap’. Hij voegde eraan toe dat ik hem daarnaast ook dag en nacht kon bellen op datzelfde nummer als ik ergens naartoe wilde in New York. Ik bedankte hem vriendelijk en glimlachte terwijl ik hem op het hart drukte dat ik geen behoefte had aan het gezelschap waar hij op doelde. Terwijl we Manhattan binnen reden, en de wolkenkrabbers aan weerszijden voorbij schoten, was Joe inmiddels al halverwege z’n levensverhaal. Van zijn aanmelding bij het Amerikaanse leger op zijn 19e, zijn eerste huwelijk, tot aan de dagelijkse beslommeringen van een taxichauffeur in New York. Terwijl Joe honderduit vertelde en ik af en toe vragen stelde werd mijn blik gevangen door de Twin Towers in de verte, een niet te missen aanblik van twee gigantische kolossen die overal bovenuit staken. Ik kan me nog goed herinneren dat de ingeving die ik toen kreeg mij altijd is bijgebleven. De Twin Towers gaven mij het gevoel van twee imposante bewakers, bewakers die dag en nacht de wacht hielden over de inwoners van New York, onverzettelijk en altijd waakzaam. De taxi stopte bij het Marriot-hotel op Times Square waar ik een kamer had geboekt. Terwijl ik uitstapte en Joe mijn bagage uit de achterbak haalde, liet ik alles even op mij inwerken, dit was tenslotte het kloppende hart van New York. Nadat ik mijn bagage van Joe had aangepakt en hem $20 fooi had gegeven liep hij terug naar zijn taxi waarbij hij met z’n hand het ‘bel-mij’ gebaar maakte terwijl hij breeduit lachte. Ik stak eveneens breeduit lachend en enthousiast m’n duim op terwijl ik de lobby van het hotel in liep, er vanuit gaande dat ik Joe nooit meer zou spreken. De reden dat ik gekozen had voor het Marriot-hotel was uiteraard vanwege de ligging en het magnifieke uitzicht over New York. Dit uitzicht viel absoluut niet tegen nadat ik op de één na bovenste etage was aangekomen en de gordijnen van m’n hotelkamer open had gedaan. Integendeel, het was alles waar ik op gehoopt had, wat een prachtige stad en wat een uitzicht. Het was een jaar later dat die imposante Twin Towers, die decennialang zo bepalend zijn geweest voor de skyline van New York, letterlijk geveld werden door een niet aflatende haat tegen het Westen, op islamitische leest geschoeid terrorisme, een Jihad tegen Amerika en het Amerikaanse volk. Vaak heb ik mij toen afgevraagd hoe het Joe de taxichauffeur is vergaan op 11-september 2001, en of hij getuige is geweest van deze tragedie terwijl deze zich letterlijk voor zijn ogen afspeelde? Ik had zijn visitekaartje bewaard en al eens een poging gewaagd om een email te sturen naar het adres wat erop stond, maar dat adres bestond helaas niet meer. Pas een jaar later, wederom rond 11-september, heb ik toch de moed bij elkaar geraapt en z’n nummer gedraaid. Ik ging ervan uit dat dit nummer waarschijnlijk ook niet meer in gebruik zou zijn en mocht dat wel het geval zijn dan was mijn inschatting dat de kans dat hij zich onze ontmoeting zou herinneren wel heel erg klein zou zijn. Toen de telefoon overging en een stem met een overduidelijk accent uit Queens opnam, een stem die ik overigens meteen herkende, vroeg ik direct op de man af of hij zich die Nederlander nog herinnerde van een taxi rit naar het Marriot-hotel van een aantal jaar geleden? Het duurde een paar seconden voordat hij enthousiast reageerde met ‘Of course I remember you, the Red-Light District guy from the Netherlands’, wat mij gelijk breeduit deed glimlachen. Zo begon een geanimeerd gesprek dat veel langer duurde dan de taxirit van JFK Airport naar het hotel van een aantal jaar geleden. Een geanimeerd gesprek waarin Joe al vrij snel met een regelmatig van emotie brekende stem vertelde over wat hij allemaal had meegemaakt op die dinsdag in september, toen ruim twee jaar geleden. Joe was letterlijk en figuurlijk getuige geweest van zowel het allerbeste als het allerslechtste waar de mensheid toe in staat is. Hij vertelde over hoe hij met zijn taxi gewonden naar ziekenhuizen had gebracht, hun letsel vaak veroorzaakt door vallend puin. Over hoe hij de chaos, paniek en angst heeft gezien in de ogen van de mensen die net hun vege lijf hadden weten te redden. Over hoe zijn neef, die onderdeel was van één van de brandweerkorpsen die in de eerste uren veel mensen uit de gebouwen heeft kunnen halen, uiteindelijk nooit is teruggevonden onder het puin. Joe’s stem sloeg over toen hij vertelde hoe trots hij was op zijn neef, en zijn collega brandweerlieden, die het ultieme offer hebben gebracht in hun pogingen om mensen uit de gebouwen te redden. Tijdens dit gesprek kreeg ik meerdere keren een brok in mijn keel en moest ik m’n tranen bedwingen toen ik Joe hoorde worstelen met z’n emoties terwijl hij zo goed mogelijk verslag deed van hetgeen hij had meegemaakt. Ik moet ieder jaar aan dit telefoongesprek denken als 11-september dichterbij komt. Dit gesprek van inmiddels ruim twintig jaar geleden, een indringend, persoonlijk en geëmotioneerd gesprek met een ooggetuige van 9/11 die op ground zero er alles aan gedaan heeft om het verschil te maken. Ik hoop dat het goed met je gaat Joe, dat je gelukkig bent en een positieve draai aan je leven hebt kunnen geven na deze immense tragedie. Dank voor alles wat je hebt kunnen doen en de talloze mensen die je op die 11e september in veiligheid hebt kunnen brengen. #911 #NewYork #Herinneringen

De vier uur durende documentaire 'Musk', die het leven van de controversiële techondernemer Elon Musk blootlegt, wordt omschreven als de meest angstaanjagende film op het filmfestival van Venetië en belicht zowel zijn ambitieuze plannen als de bedreigingen die hij voor de mensheid vormt. #ElonMusk #FilmFestival #Documentaire

En het is precies, precies dat waar ik veel van mijn collega's destijds op gewezen heb, @hansvantelling: dat als dit enorme experiment niet goed zou uitpakken, dat het enorme schade teweeg zou brengen aan het vertrouwen in vaccins en vaccinaties. En dat daarmee ook het vertrouwen in artsen en de medische wetenschap een enorme knauw zou krijgen. En dat is gebeurd. Tragisch, maar waar. Ja, ik ben zelf ook veel kritischer geworden op vaccins en vaccinaties, zeker omdat ik er veel meer van weet: het is naïef te denken dat vaccins alleen maar positieve effecten hebben en geen negatieve effecten kunnen hebben. Dat had ik kunnen weten. We moeten dus veel meer kijken naar vaccins zoals we naar medicijnen kijken: eerlijk en kritisch, met een weging van alle voor- en nadelen. Ik weet nu dat vaccins niet alleen effect hebben op de ziekteverwekkers waartegen je vaccineert, maar ook meer algemene effecten heeft op je immuunsysteem. We geven vaccins aan perfect gezonde kinderen, dus de eisen die aan de effectiviteit en veiligheid gesteld moeten worden, moeten zeer hoog zijn. En we weten nu dat dat in ieder geval niet gold en niet geldt voor de #mRNAvaccins. Maar ook voor de andere vaccins valt daar wel wat op af te dingen. We weten gewoon niet wat de hele cocktail aan vaccins op de langere termijn doet met je immuunsysteem. We (ik) hopen er het beste van, maar zeker weten doen we het niet, want dergelijke studies zijn er gewoon niet. Maar ik zie ook de voordelen van vaccins: ik heb de enorme ellende gezien van mensen met polio uit Staphorst die hun leven lang getekend zijn omdat hun ouders ze niet lieten vaccineren tegen de ziekte. Ik zie ook dat hersenvliesontstekingen en sepsis door de bacterie Hemophilus Influenza tot het verleden behoren. Die waren ronduit vreselijk en worden vrijwel niet meer gezien. En ja, het uitroeien van de pokken was wel degelijk een hele grote zegen voor de mensheid. Wat mensen ook zeggen over hygiène en voeding, pokken was gewoon een enorm besmettelijke ziekte die een enorme mortaliteit en morbiditeit had die je je bijna niet meer kunt voorstellen. De kunst is dan ook om zoveel mogelijk badwater voorzichtig weg te laten stromen, en ondertussen de baby goed in de gaten te houden. Maar ik vrees dat er hiervoor al te veel gebeurd is. Het wantrouwen tegen artsen, bestuurders en instituten zoals het @rivm is groot en dat wantrouwen zal bij veel mensen niet meer verdwijnen. Zeker niet zolang er niet een mea culpa komt. Ik heb niet voor niets al mijn gegevens bij het RIVM laten verwijderen. Ik moest zelfs antistoftiters tegen bof, rode hond en mazelen laten bepalen om aan het werk te kunnen. So be it. En het is niet voor niets dat ik mijn kinderen vertelt dat ze zich nooit, maar dan ook nooit met een mRNA-vaccin moeten laten inspuiten. En het grappigste is nog wel dit: zeer recent werd mijn premium plus plaats zo maar geupgrade naar Business Class. Ik wist niet wat me overkwam. Ik kwam naast een multimiljonair te zitten: hij had jarenlang voor Big Pharma gewerkt en was daar behoorlijk rijk van geworden. Ja hoor, ook bij Merckx en Pfizer. Nu zat ie in de raketten: booming business volgens hem. Goh. En dus kregen we het ook over de mRNA-vaccins van Pfizer. Ik had hem verteld dat ik neuroloog was, maar van boerenafkomst. Dat vond ie heel grappig. Maar goed, hij had twee kinderen, van 13 en 16. Ik heb hem niets gevraagd, dat zijn mijn zaken niet. Maar hij begon er zelf over: "I would never have let my children be injected with that stuff. We know far too little about it. And I know very well how the pharmaceutical companies work." "Besides, they weren't at any risk at all; it was nothing more than a bad flu. And in the end, I didn't do it, because my friends advised against it." "It was absolutely big business, but not for the people who took it..." De superrijken wisten het dus wel. #vaccins #gezondheid #vertrouwen

Beste Sophie Straat, Je bent 31, hebt een handjevol smartlappen en wat activistisch bijgeluid uitgebracht, en nu presenteer je jezelf als een soort moreel geweten, een morele heldin? ‘Niet alle mannen zijn kut, maar ze nemen wel verdomd veel plek in.’ Wat een dappere analyse, verdomd origineel ook, waar hebben we die meer gehoord? Waren je nummers maar zo grijs gedraaid als deze ‘analyse’. Je eist dat witte mannen ‘naar achteren’ gaan zodat de girls, queers en people of colour eindelijk ruimte krijgen. Je noemt het ‘geen tijd voor nuance’. Natuurlijk heb je daar geen tijd voor. Nuance is namelijk verdomd lastig als je hele artistieke identiteit bestaat uit het herhalen van dezelfde twee zinnen over mannen die te veel ruimte innemen. Zonder dat simplistische vijandbeeld heb je geen act meer. Je klaagt over haat en bedreigingen. Terecht: doodsbedreigingen zijn walgelijk en onacceptabel, geen discussie. Maar het is wel stuitend naïef om te pretenderen dat jouw eigen uitspraken, openlijk discrimineren op huidskleur en geslacht in een publieke setting, niets te maken hebben met de reactie die volgt. Jij mag collectief een hele demografische groep naar achteren verbannen en noemt dat artistieke vrijheid, kunst en ‘punktraditie’. Iemand die hetzelfde doet met ‘alle vrouwen’ of ‘alle mensen van kleur’ zou terecht als racist of seksist worden weggezet. Die hypocrisie is zo mogelijk nog stuitender dan je naïviteit over wat dit losmaakt. Weet je wat het daadwerkelijk is Sophie? Het is intellectuele luiheid verpakt als morele superioriteit. Je strijdt niet tegen onrecht. Je strijdt tegen de realiteit dat individuen verschillen, dat macht niet exclusief in één huidskleur of geslacht zit, en dat de meeste mensen, man of vrouw, gewoon hun ding willen doen zonder dat een zangeres ze op basis van hun biologie en afkomst de les leest. Daar heb je kennelijk nooit een seconde over nagedacht? Maar ik realiseer mij dan ook weer terdege dat je de soundtrack bent van een hele generatie die denkt dat identiteitspolitiek hetzelfde is als politiek, en dat een microfoon + correcte meningen automatisch moreel gezag geeft. Maar de realiteit is dat je zelf verdomd veel plek inneemt met je slogans, je verontwaardiging en je weigering om ook maar één centimeter complexiteit toe te laten. Maak eens tijd voor nuance! Misschien zou jij daarom eens een stapje naar achteren moeten doen? Niet omdat je vrouw, van kleur, queer of wat dan ook bent. Maar omdat de show die je opvoert al lang niet meer over rechtvaardigheid gaat. Die gaat over jouw behoefte om de morele heldin te spelen in een verhaal waarin de helft van de mensheid standaard de boeman is, een soort identiteitspolitiek 2.0. Dat is geen protest Sophie. Dat is geen kunst. Dat is kitsch. Bron: https://t.co/VjyGXXO9wB #Identiteitspolitiek #Kunst #MoreleSuperioriteit

In haar column stelt Sheila Sitalsing dat mensen vaak hun problemen negeren tot het te laat is om ze op te lossen, waarbij ze verwijst naar de ernstige gevolgen van de klimaatcrisis en de impact daarvan op de mensheid door de tijd heen. #klimaatverandering #brandweermensen #milieuproblematiek

Het artikel bespreekt de paradoxale en tegenstrijdige opvattingen van Elon Musk over kunstmatige intelligentie, waar hij enerzijds gelooft dat AI binnen vijf jaar de menselijke capaciteiten zal overtreffen en ons machteloos zal maken, maar anderzijds zich voorbereidt op een wereld van oneindige overvloed waarin geld niet meer telt, terwijl zijn politieke uitspraken en invloed als pionier op het gebied van AI zorgen baren over de ethische implicaties en de toekomst van de mensheid. #ElonMusk #ArtificialIntelligence #Technologie

In een dringende oproep tot klimaatactie stelt Diederik Samsom in zijn artikel dat de mensheid, ondanks de verwoestende gevolgen van klimaatverandering die al duizenden levens heeft gekost, laks en ongevoelig blijft, en pleit hij voor een versterking van het Europese emissiehandelssysteem om de vervuiling effectief te verminderen en de industrie te verduurzamen. #Klimaatverandering #Bosbranden #Emissiehandel