Search

Soms denk ik, moet ik je nog wel schrijven? Ik val zo in herhaling. Afgelopen zaterdag was het weer hopeloos: de hele nacht zaten we in de ondergrondse parkeergarage. Rusland voerde een van de grootste raketaanvallen uit op Kyiv sinds het begin van de grootschalige invasie. Ze vuurden 41 ballistische raketten en 125 drones op ons af. Eén persoon kwam om het leven, zeventien mensen raakten gewond. Er braken grote branden uit in een supermarkt en in een flatgebouw. Het lijkt alsof onze luchtafweer steeds meer begint te haperen. Blijkbaar raken die Patriot-raketten zo langzamerhand echt op. Volgende week ga ik met mijn man Akos voor een tijdje terug naar Boedapest. Het is geen doen voor ons oude mensen om de hele tijd maar in die garage te zitten. Akos heeft inmiddels behoorlijke last van slapeloosheid. Ook als het luchtalarm níét afgaat, denkt hij het te horen en wordt hij er wakker van. Hopelijk knapt hij in Hongarije snel op. Afgelopen week ging ik de straat op om te protesteren tegen het ontslag van Mychailo Fedorov, onze minister van Defensie. Ik sprak mijn zoon Maks nog even kort aan de telefoon en ook hij was verbolgen over deze domme beslissing van Zelensky. Voor ons staat Fedorov voor het ‘nieuwe Oekraïne’, dat nadrukkelijk bij Europa hoort en niet bij Rusland. Federov is iemand die zich fel keert tegen de corruptie in ons land, helaas een hardnekkig overblijfsel uit de tijd dat Oekraïne door de Sovjet-Unie bezet was. Die erfenis zie je vooral terug op bestuurlijk niveau, waar weinig transparantie is en mensen via vriendjespolitiek op bepaalde posities terechtkomen. Het is een enorme klus om dit te veranderen. Maar de wil is er, zeker bij de jongere generaties. Met Fedorov hadden we iemand die onze krijgsmacht moderniseerde, openheid van zaken gaf en hamerde op het gebruik van drones om Russische energienetwerken aan te vallen. Het is om moedeloos van te worden dat nu juist híj ontslagen is. Al begrijp ik dat de samenwerking met generaal Oleksandr Syrskyi totaal niet liep. Over Syrskyi wil ik hier niks slechts zeggen. Dat wij hier nu nog in Kyiv kunnen wonen, hebben we aan hem te danken. Hij beschermde onze stad in maart 2022, door op een slimme manier bruggen op te blazen en de Russische bevoorradingslijnen te blokkeren. Natuurlijk is Syrskyi een held. Geen twijfel over mogelijk. Maar toch. Wat in 2022 militair gezien een briljante strategie was, hoeft dat in 2026 niet te zijn. De starre generaal Syrskyi heeft zich bewezen, maar zowel mijn zoon als ikzelf denkt dat Fedorov op dit moment beter weet hoe de Russen kunnen worden verslagen. Het voelt allemaal als een stap terug in de tijd. Zou Zelensky dit nog gaan inzien? Het vervelende is dat ik weet dat ik jou dit beter niet had kunnen schrijven. Rusland is dolblij met alle mogelijke politieke spanningen in ons land. Beter kunnen we het er maar niet meer over hebben.

Een ochtendbeschouwing. Vorige week publiceerde Pointer een analyse waaruit blijkt dat de woningnood in Leeuwarden boven het landelijk gemiddelde ligt. Dat roept een eenvoudige vraag op. Hoe kan een stad met zo’n woningtekort een vergunningprocedure al ruim zes jaar laten duren? Het debat over de woningmarkt op dit platform blijft vaak hangen in theorie. In academische beschouwingen. Ik ben inmiddels zes jaar betrokken bij een vergunningaanvraag voor een appartementencomplex in Leeuwarden. Daardoor kijk ik iets anders naar de gang van zaken. Het eerste ontwerp voorzag in parkeerlagen onder het gebouw, aangevuld met parkeren op eigen terrein en een concept met deelauto’s. Dat werd afgekeurd vanwege de gewenste inrichting van de omgeving. Het gebouw moest tot op de plint worden doorgetrokken, zoals dat heet, en parkeren op eigen terrein was onwenselijk. Het ontwerp werd aangepast. Vervolgens ontstond de vraag waar de auto’s dan wel moesten parkeren. Want zonder parkeren in de nabijheid wordt realisatie wel erg lastig. Kafka had het niet kunnen verzinnen. De parkeerlagen waren juist uit het ontwerp verdwenen omdat de gemeente dat wilde. Het naastgelegen parkeerterrein ligt daar al ruim vijftig jaar en wordt nauwelijks gebruikt. Toch mocht het niet worden aangewezen als oplossing, omdat de gemeente daar in de toekomst mogelijk andere plannen mee heeft. Na zes jaar is het ontwerp uiteindelijk goedgekeurd. Inmiddels gelden nieuwe voorwaarden. De benodigde parkeerplaatsen moeten vooraf worden afgekocht in een gemeentelijke parkeergarage die nog gebouwd moet worden. Geen vergunning of gebruiksrecht maar een afkoop. De hoogte van de afkoopsom is vergelijkbaar met de kosten van het graven van een eigen parkeerkelder onder het gebouw. Daarmee is het project financieel niet meer haalbaar binnen de huidige kaders. Niet omdat het oorspronkelijke plan veranderde, maar omdat de uitgangspunten tijdens het traject veranderden. Er moet opnieuw worden ontworpen, en opnieuw worden gerekend. Na zes jaar begint het proces feitelijk opnieuw. Ik twijfel er niet aan dat iedere betrokken professional handelt vanuit de eigen opdracht. De stedenbouwkundige kijkt naar de kwaliteit van de omgeving. De verkeerskundige kijkt naar parkeren. De planeconoom kijkt naar de financiële kaders. Iedere afzonderlijke afweging is te begrijpen. Het probleem ontstaat wanneer al die afwegingen samen een vergunningprocedure vormen. Niemand is verantwoordelijk voor de uitvoerbaarheid van het geheel. Ondertussen veranderen beleidskaders, stijgen bouwkosten en lopen rentelasten op. Een project dat bij de start haalbaar was, hoeft dat zes jaar later niet meer te zijn. De rijksoverheid gaat er inmiddels van uit dat tussen het eerste initiatief en de oplevering van woningen gemiddeld ongeveer tien jaar zit. Juist de plan- en vergunningsfase wordt daarbij genoemd als de grootste bron van vertraging. Tegelijk liggen er plannen voor ruim 900.000 woningen in de pijplijn. Een groot deel moet dezelfde plan- en vergunningsprocedures nog doorlopen voordat de eerste steen kan worden gelegd. In de afgelopen zes jaar hadden deze appartementen al gebouwd kunnen zijn en hadden bewoners er al jaren kunnen wonen. Dat maakt de inrichting van vergunningprocedures onderdeel van de woningnood. De discussie gaat meestal over het tekort aan woningen. Misschien is het tijd om alleen nog te kijken naar de weg die een woning moet afleggen voordat de eerste steen wordt gelegd. #woningnood #vergunningen #bouwen

Gisteren besloot ik na meer dan tien jaar weer eens naar Scheveningen te gaan. Ik heb dat deel van Den Haag lange tijd bewust vermeden, omdat de verhalen over achteruitgang me al jaren bereikten. Maar er was een worship-bijeenkomst aan het einde van de boulevard, en dus reed ik toch met hoge uitzondering die kant op. Vanaf de parkeergarage liep ik ongeveer twintig minuten over de boulevard. Wat ik onderweg zag en ervoer, was ontnuchterend. De lucht hing zwaar van de wietlucht, bijna de gehele route. Overal stonden groepjes jonge mannen, overwegend van niet-westerse afkomst. Hun gedrag was openlijk intimiderend. Ze schreeuwden naar langslopende vrouwen, maakten obscene gebaren en liepen soms agressief op hen af. Er werd ook intimiderend geschreeuwd en getoeterd uit auto's. Wat mij vooral trof was de selectiviteit: deze intimidatie was vrijwel uitsluitend gericht op westerse, blanke vrouwen. Vrouwen met een hoofddoek of nikab werden met rust gelaten. Het was een rauwe confrontatie met een realiteit die velen liever niet hardop benoemen. Wat ooit een levendige, typisch Nederlandse boulevard was, voelt nu op veel plekken als een gebied waar de publieke ruimte niet meer vanzelfsprekend veilig en beschaafd is. De schaamteloosheid waarmee vrouwen werden lastiggevallen, in het volle daglicht, was stuitend. Dit gaat verder dan een eenmalig incident op een drukke boulevard. Het is het zichtbare gevolg van jarenlang beleid waarin massale immigratie uit samenlevingen met sterk afwijkende normen en waarden is toegelaten. Het resultaat is zichtbaar: parallelle normenstelsels op straat, waarin bepaalde groepen zich kennelijk vrij voelen om westerse vrouwen als prooi te beschouwen. Tegelijkertijd hoor je in Den Haag en in de media vooral verhalen over “femicide”, “veiligheid voor vrouwen” en campagnes als “De Nacht is van Ons”. Maar het structurele straatintimidatie door groepen jonge mannen van met name Marokkaanse, Syrische, Afghaanse en andere niet-westerse herkomst wordt stelselmatig verzwegen of ontkend. Wie het toch benoemt, riskeert al snel het label “extreemrechts” of erger. Ik kots van die hypocrisie. Nederland heeft de veiligheid en de leefbaarheid van zijn eigen burgers te grabbel gegooid. Het is hoog tijd dat de verantwoordelijke bestuurders/beleidsmakers hier keihard voor verantwoordelijkheid gehouden gaan worden. Dit kan niet zo langer. #Scheveningen #Straatintimidatie #Veiligheid