Search

In Marokko werkten de Nederlandse christenen Herman Boonstra en zijn vrouw 11 jaar als zendelingen. Ze richtten een christelijk kindertehuis op voor buitenechtelijke kinderen — kinderen die in de islamitische Marokkaanse samenleving als “kinderen van zonde” (walad al-zina) worden gezien. In een land dat de 'religie van de vrede' praktiseert, worden deze kinderen vaak verstoten door hun familie, zwaar gediscrimineerd en hebben ze nauwelijks rechten. Ze worden sociaal uitgesloten, hebben moeite met officiële registratie, onderwijs en een normale toekomst. Herman en zijn vrouw werden als vader en moeder voor tientallen van deze kinderen. Ze gaven ze liefde, veiligheid, onderwijs en hoop. Tot ze plotseling door de autoriteiten als “terroristen” het land uitgezet werden, omdat ze te veel goeds deden. De paniek en het immense verdriet bij de kinderen toen ze hun vertrouwde ouders en veilige thuis in één klap verloren, was onbeschrijfelijk. Een aangrijpend verhaal over echte christelijke liefde in een harde islamitische omgeving. De volledige video is hier te zien: https://t.co/gqWC5zJ4xB #Marokko #ChristelijkeLiefde #Kinderen

Met verdriet hebben we kennisgenomen van het overlijden van Cees Geel. Naast zijn succesvolle acteercarrière, was hij een fervent supporter. Wij wensen zijn familie, vrienden en iedereen die hem liefhad veel sterkte met dit verlies. ❤️ https://t.co/IKwzZ5PL9L #CeesGeel #RestInPeace #ActingLegend

Heel verdrietig nieuws. Acteur Cees Geel op 61-jarige leeftijd plotseling overleden. Cees was naast zijn werkzaamheden en privé-leven een fervent PSV-supporter en soms ook bij buitenlandse wedstrijden. Rust in vrede 🙏. Zie: https://t.co/wxipFAsImO https://t.co/wxipFAsImO #CeesGeel #RIP #PSV

Oké, helder. Het opstappen van het Rode Kruis en Vluchtelingenwerk was dus gewoon een 1-2-tje tussen hen en dit kabinet/D66/Bart v.d. Brink om de SPREIDINGSWET er door te duwen. Ik vind V.d. Brink een hele enge man. Wat een doodeng 'es war ein Befehl' type. Mensen waar ik verdrietig van word. #politiek #vluchtelingen #RodeKruis

Roos verloor 5 dagen geleden haar maatje en ook haar sprankel. Gelukkig hebben wij Jasmijntje. En wat heeft die een hekel aan de ambulance. Roos moet het nog even verwerken, maar als iemand haar sprankel kan terugbrengen, dan is het Jasmijntje wel. #LaVieEstBelle met sprankeltjes https://t.co/gVgeNaBafs #hond #verdriet #vriendschap

De Nieuw-Zeelandse acteur Sam Neill, bekend van zijn rol als Dr. Alan Grant in Jurassic Park, is op 78-jarige leeftijd overleden, waarbij zijn familie het nieuws op Instagram deelde en zei dat hij omringd was door zijn dierbaren en hun verdriet in stilte wil verwerken. #SamNeill #JurassicPark #overlijden

Sommige mensen worden geboren in een land. Ik kreeg het voorrecht om er twee lief te hebben. Mijn eerste land gaf mij mijn wortels. Vlaanderen gaf mij mijn vleugels. Toen ik als jonge vrouw mijn vaderland moest ontvluchten, liet ik alles achter: mijn thuis, mijn vrienden, mijn verleden. Ik kwam aan in een onbekend land, met een hart vol verdriet, maar ook met een sprankeltje hoop. Die hoop kreeg hier een gezicht. Vlaanderen ontving mij niet als een vreemde, maar als een mens. De Vlamingen gaven mij iets wat je niet kunt kopen of afdwingen: vertrouwen, warmte en een plaats waar ik opnieuw mocht beginnen. In de dagen dat ik heimwee had en de leegte van alles wat ik verloren was ondraaglijk leek, waren het de mensen hier die mij deden voelen dat ik niet alleen was. Jullie vriendschap werd een nieuw thuis. Jullie warmte werd een nieuw begin. Vrijheid is voor velen vanzelfsprekend. Voor mij is ze een wonder dat elke dag opnieuw gekoesterd moet worden. Daarom zal ik Vlaanderen altijd met heel mijn hart blijven verdedigen. Niet alleen omdat dit mijn thuis is, maar omdat dit het land is dat mij de vrijheid gaf om opnieuw te leven. Vlaanderen is mijn land. De Vlamingen zijn mijn vlam. Mijn 11 juli was opnieuw een dag vol trots, verbondenheid en dankbaarheid. Dank je wel, Vlaanderen. Dank je wel, lieve Vlamingen. Voor altijd in mijn hart. 💛🖤 #Vlaanderen #Thuis #Vrijheid

Vandaag is de officiële overlijdensdag van onze pelotonscommandant, eerste luitenant Tom Krist. Gisteren hebben we hem samen met zijn familie, vrienden en de mannen van ons peloton op een mooie manier herdacht bij zijn graf. Zoals ieder jaar sloten we de dag af met een hapje en een drankje bij zijn ouders thuis. Een traditie die veel voor ons betekent. Er is één moment dat mij al negentien jaar bijblijft. Ik lag zwaargewond in het Centraal Militair Hospitaal toen Tom's vader mijn kamer binnenkwam. Hij kwam mij persoonlijk vertellen dat Tom zojuist was overleden. Terwijl hij zelf het grootste verlies denkbaar had geleden, zei hij tegen mij: "𝑻𝒐𝒎 𝒘𝒂𝒔 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒆𝒏 𝒅𝒆𝒆𝒅 𝒘𝒂𝒕 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒅𝒐𝒆𝒏." Daarna gaf hij mij zijn telefoonnummer en zei dat ik, dag en nacht, mocht bellen als zij iets voor mij konden betekenen. Dat voelde zo onwerkelijk. Zij hadden hun zoon verloren, terwijl ik juist het gevoel had dat ík er voor hen moest zijn. In de jaren daarna gebeurde er iets bijzonders. Tom's ouders waren niet alleen de ouders van Tom, maar ook de ouders van ons peloton. Ze ontvingen ons altijd met open armen, luisterden naar onze verhalen, lachten met ons en huilden met ons. Hun huis voelde ieder jaar weer als een plek waar we samen herinneringen konden delen en Tom dichtbij was. Lieve familie Krist, ik kan niet onder woorden brengen hoeveel respect en dankbaarheid ik voor jullie voel. Jullie liefde, kracht en warmte, juist in het diepste verdriet, hebben mij altijd geraakt. Tom, we missen je nog iedere dag. Rust zacht 💚 #Herdenking #Vriendschap #Verlies

Ik zei het bij de @TruemanshowNL Hugo verdient minimaal 10 jaar gevangenisstraf, vind ik. Ik neem dat terug. Zoveel verdriet op zijn naam, en dan zo'n grote, brutale arrogante waffel. Niets anders verwacht ook. Na het zien van de corona doofpot commissie vind ik dat deze afstotelijke vlerk minimaal 25 jaar verdient. #justitie #coronacommissie #HugoDeJonge

Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast. Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen. Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer. Niet om zichzelf “vermogend” te voelen. Gewoon voor later. Voor een studie. Voor een eerste huis. Voor een buffer als het leven tegenzit. Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij. Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven. Maar ergens is dat morele contract verschove Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat. Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene. Niet met verdriet. Niet met dankbaarheid. Maar met een aanslag De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong. Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel. Dat is een reëel probleem. Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt. Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting. Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen De leraar met een afbetaald huis. De ondernemer met een kleine zaak. De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd. De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen. Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”. Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm. En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen. Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas. Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine. Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist. Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig. Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft. Dat is de echte culturele draai Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent. Een deel voor box 3. Een deel voor inflatie. Een deel voor toekomstige regels. En aan het einde: nog een deel bij overlijden. Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen. Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament. Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners. #belastingklimaat #middenklasse #vermogensopbouw

De Nieuwe Kerk in Amsterdam herbergt ter gelegenheid van World Pride een tentoonstelling die de rijke lhbti-geschiedenis van de stad in zestig objecten belicht, van het eerste homohuwelijk in 1632 tot modernere mijlpalen, en verkent de vreugde, verdriet en strijd van de gemeenschap door de jaren heen. #LGBTQ #Pride #Amsterdam

Lauren Bennett, de zangeres van het nummer Party Rock Anthem en voormalige band G.R.L., is op 37-jarige leeftijd overleden, wat een grote schok en verdriet teweegbracht bij haar bandleden die haar prachtige persoonlijkheid en impact op vele levens herinneren. #LaurenBennett #G.R.L #PartyRockAnthem

Na een fatale auto-ongeluk in Zeeland, waarbij twee 15-jarige jongens om het leven kwamen, heerst er grote rouw op het Fioretti College in Veghel, terwijl beelden van eerdere ritten van de jongens op sociale media circuleren en getuigen van hun risicovolle gedrag. #rouw #verdriet #FiorettiCollege