Search

In a fire in a seven-story apartment building on Diepenbrockstraat in Terneuzen, a 50-year-old resident has died and seventy apartments have been evacuated, with residents temporarily housed in the Vliegende Vaart sports center. #BrandTerneuzen #Ontruiming #Veiligheid (translated)

Steven Arrazola de Oñate described Trump's response as interesting and wrote that there was much speculation about the backgrounds of the war. He suggested that the American president might have information that was not public. As a reason to critically examine the official narrative, he referred to previous CIA involvement in regime changes and the destabilization of governments, including in Iran in 1953, Guatemala in 1954, and Chile in the 1970s. According to him, that did not prove anything about the current war in and of itself. Arrazola de Oñate found Trump's wish to end the war even more important. He wrote that thousands of soldiers were dying every month and that preventing more casualties should carry more weight than trying to prove one's own point. At the same time, he stated that a large part of the European political elite depicted Trump as a dangerous dictator, while those same politicians, according to him, insisted on continuing the fight. He wrote that negotiations were framed as weakness and continuing to fight as moral superiority. Finally, he stated that the truth would ultimately come to light. #Trump #oorlog #waarheid (translated)

Denkewel wrote that the Sea Battle at Fehmarn in 1644, during the Torstenson War, was commemorated. According to the author, a Swedish-Dutch fleet and a Danish-Norwegian fleet faced each other; of the seventeen Danish ships, only two would have escaped after a crushing defeat. https://t.co/9Z0Wqk0aBH #geschiedenis #oorlog #Fehmarn (translated)

Roelof Bouwman wrote that similar reports appeared in the newspaper in the seventies, at that time about Mozambique or Ethiopia. According to him, Minister Jan Pronk of Development Cooperation then announced emergency aid immediately. https://t.co/9vmwMwW4Tq #ontwikkelingssamenwerking #noodhulp #geschiedenis (translated)

Bij een schietpartij in een café in Wedela, Zuid-Afrika, zijn zeventien mensen om het leven gekomen en zijn er ook tien doden gemeld bij een andere schietpartij in het nabijgelegen Kaapstad, terwijl de politie een klopjacht op de daders heeft geopend. #ZuidAfrika #schietpartij #veiligheid

De Nederlandse Staat heeft zeventig procent van de aandelen van de kerncentrale Borssele gekocht voor 115 miljoen euro om de centrale, die oorspronkelijk in 2033 gesloten zou worden, langer open te houden en een belangrijke rol te laten spelen in de energievoorziening van Nederland. #Kernenergie #Borssele #DuurzameEnergie

Ongeloof bij nabestaanden, verdachte schoolkampdrama Vogelwaarde voorlopig vrij. In de zeven dagen voorafgaand aan het dodelijke ongeluk werden maar liefst zeventien snelheidsovertredingen geregistreerd. Op de dag van het ongeluk zelf waren dat er nog eens drie. Ook stonden er filmpjes op zijn telefoon waarop is te zien dat hij zichzelf en de snelheidsmeter van de auto filmt terwijl hij met zeer hoge snelheid rijdt en dat hij met hoge snelheid over een dubbele doorgetrokken streep rijdt. En dan mag deze hufter (zie foto) gewoon morgen naar huis. Onverteerbaar dit. https://t.co/ociUllIx55 #Vogelwaarde #Snelheidsovertredingen #Ongeluk

WITTE JAS Alles begint met een droom. — Darya! Darya?! Luister je naar mij? Ben je nog hier? — Ja, ja meneer. Sorry. Ik luister. Maar ik luisterde niet. Ik was aan het dromen. Dagdromen over iets waar ik me met heel mijn hart voor inzette. Iets waarvoor ik zelfs mijn nachtrust had opgegeven. Ik was zeventien. En nee, het was geen liefdesverhaal. Op dat moment was mijn leven maar met één ding bezig: mijn droom werkelijkheid maken. Mijn mama had me geleerd dat een vrouw in een islamitische samenleving onder de sharia zonder eigen opleiding en zonder eigen inkomen weinig betekent. Ze herhaalde het elke dag: studeer hard, zorg dat je op eigen benen kunt staan en word nooit afhankelijk van een man. Ook onze buurjongen bevestigde die harde realiteit, zij het op zijn eigen denigrerende manier. — Waarom brandt jouw licht tot diep in de nacht? Wat doe je allemaal? — Ik studeer hard. Ik wil uitblinken op mijn toelatingsexamen. Hij lachte. — Waarom? Waarvoor heb je dat als vrouw nodig? Uiteindelijk moet je toch de luiers van je kinderen verversen. Vrouwen en studies zijn tijd- en geldverspilling. Ik was geschokt. En kwaad. Maar vooral verdrietig. Als ik hem vandaag zou tegenkomen, zou ik hem misschien wel duizend keer bedanken. Want zijn woorden maakten mij vastberadener dan ooit. Hij gaf mijn droom een extra kracht. Mijn doel was duidelijk: ik zou tandarts worden. Ik woonde toen in het noorden van Teheran, in een wijk waar sommige straten heuvelafwaarts liepen. Ik zag mezelf daar lopen. Met mijn witte jas over mijn schouder, vastgehouden met één hand. Fluitend. Zelfverzekerd. En ik zag onze buurjongen staan kijken. Hij keek naar mij en wist dat ik hem voorbij was gestoken. Die witte jas was voor mij nooit zomaar een kledingstuk. Ze stond voor onafhankelijkheid. Voor kennis. Voor waardigheid. Voor het recht om als vrouw mijn eigen leven te bepalen. En ik heb die droom gerealiseerd. Maar eenmaal afgestudeerd botste ik opnieuw tegen grenzen die voor mij als vrouw waren opgetrokken. Verboden deuren. Beperkingen. Ongelijkheid. En uiteindelijk bleef er voor mij maar één keuze over: vechten. Vechten tegen een regime dat vrouwen niet als volwaardige mensen wilde behandelen. In het begin voelde het alsof ik een kleine mug was die tegenover monsters stond. Maar we waren niet alleen. We waren met velen. En zelfs als ik jong en machteloos was, kon ik hen tenminste lastigvallen. Tot het regime mij in de gevangenis gooide omdat ik weigerde te aanvaarden dat ik minderwaardig zou zijn. Daarna volgde mijn lange vlucht uit Iran. Toen ik uiteindelijk in mijn nieuwe land aankwam, zag ik opnieuw een vrouw die haar dromen had achtergelaten. Haar diploma. Haar beroep. Haar witte jas. Maar ergens diep vanbinnen hoorde ik opnieuw dezelfde stem: Je kunt het. Het zal moeilijk zijn. Maar je moet het doen. Ik zette mij opnieuw in voor die witte jas. In 2003, amper drie jaar na mijn aankomst, had ik mijn diploma in mijn handen. Mijn droom was opnieuw werkelijkheid geworden. Daarna heb ik vijftien jaar als tandarts gewerkt. Tot vandaag heb ik mijn vier tandartspraktijken behouden. De witte jas is dus nooit echt uit mijn leven verdwenen. Maar na vijftien jaar als tandarts stond ik opnieuw voor een keuze. Ik besloot mijn ervaring, mijn stem en mijn energie in te zetten voor iets wat voor mij nog groter was geworden: de strijd voor vrijheid. Dankzij jullie vertrouwen kreeg ik inmiddels twee keer een mandaat om die strijd verder te voeren. Dat vertrouwen beschouw ik niet als een privilege, maar als een opdracht. Een plicht. Een verantwoordelijkheid. En toch draag ik af en toe opnieuw mijn witte jas. Vandaag wil ik mijn medische dienst verder combineren met mijn politieke mandaat en mij ook als tandarts inzetten voor ons leger. Omdat dit land mij een tweede leven gaf. De witte jas, de rode draad in mijn leven: van een zeventienjarig meisje met een droom in Teheran tot een vrouw die vandaag onze militairen wil dienen. #Vrijheid @Belgian_Army #Vrijheid #Dromen #Vrouwenrechten