Search

Director Asghar Farhadi, two-time Oscar winner, says in an interview that he no longer films in Iran due to restrictions on creative freedom, and his new French film Histoires Parallèles explores the experiences of Parisians and the themes of voyeurism and the influence of social media on our viewing behavior. (translated)

De geringe bandbreedte van de maatschappelijke discussie, gemakkelijke persoonlijke aanvallen, het presenteren van de eigen mening als een onbetwistbaar feit en de beperking van de vrijheid van meningsuiting verhinderen het echte debat. Graag uw mening! https://t.co/XY2ctYEDCA #VrijheidVanMeningsuiting #MaatschappelijkDebat #Opinie

In the article, Elianne Demollin-Schneiders advocates that people with a (mild) intellectual disability should not only be the subject of policy but also full-fledged discussion partners in democracy, and calls for adjustments in participation practices so that their influence on decision-making is genuinely recognized. (translated)

Een ochtendcolumn Er is een politieke stroming die weliswaar steeds kleiner wordt, maar Nederland nog altijd in een houdgreep houdt. Het NOS-artikel over de vastgelopen begrotingsonderhandelingen laat zien hoe dat werkt. Er moet een begroting worden gemaakt. Er moet dus ergens minder worden uitgegeven of meer geld worden opgehaald. Meteen verschijnt de tegenstelling uit de vorige eeuw, gewone mensen, krijgen de rekening gepresenteerd, terwijl het kabinet zich druk zou maken om miljonairs. Kijk naar wie de rekening werkelijk betaalt en dat verhaal wordt lastig vol te houden. De onderste helft van de inkomensverdeling ontvangt gemiddeld meer van de overheid dan via belastingen en premies wordt betaald. Vanaf ongeveer het midden draait dat om. Van de netto bijdragen van de bovenste helft kwam in een CPB-analyse ruim de helft van de hoogste 10 procent. De hoogste 20 procent betaalde samen ongeveer driekwart. De geldstroom is vrij duidelijk. Een relatief kleine groep betaalt het grootste deel van de rekening waarmee Nederland inkomen en voorzieningen herverdeelt. In de politiek wordt het precies andersom verteld. Minder uitgeven betekent dat gewone mensen de rekening krijgen. Meer ophalen bij de groep die netto al het meeste betaalt heet eerlijk verdelen. Zo krijgt iedere uitgave een groep die er recht op heeft, terwijl voor de rekening steeds naar dezelfde kant wordt gekeken. Daar loopt het bestuur op vast. Iedere bezuiniging wordt afbraak. Iedere beperking wordt verlies. En zodra inkomsten en uitgaven niet meer bij elkaar passen, moet opnieuw meer geld worden opgehaald. Het probleem zit dieper. Deze politiek houdt zich vrijwel uitsluitend bezig met het verdelen van wat Nederland heeft en nauwelijks met de vraag hoe Nederland meer kan verdienen. Terwijl daar de gezamenlijke opdracht ligt. Zonder groei van productiviteit, bedrijven, investeringen en inkomens valt er uiteindelijk ook minder te verdelen. Juist daar zouden politiek verschillende partijen elkaar nu moeten kunnen vinden. Niet tegenover elkaar uitrekenen wie de rekening krijgt, maar samen werken aan het verdienvermogen waarop de hele verzorgingsstaat rust. Een sterke economie is geen belang van miljonairs. Iedereen die afhankelijk is van onderwijs, zorg, sociale zekerheid of een uitkering heeft belang bij dezelfde sterke financiële basis. Dat maakt de huidige impasse zo tekenend. Een minderheidskabinet biedt de oppositie uitzonderlijk veel ruimte om beleid af te dwingen en meters te maken. Die kans verdwijnt zodra ieder begrotingsdebat opnieuw wordt teruggebracht tot wie iets moet inleveren en bij wie nog iets te halen valt. Nederland bestaat allang niet meer uit arbeiders aan de ene kant en kapitalisten aan de andere. Werknemers hebben huizen en pensioenvermogen, ondernemers werken zelf mee in hun bedrijf en miljoenen Nederlanders bouwen gedurende hun werkzame leven vermogen op. De politiek zit muurvast in een tegenstelling die voor de meeste mensen allang niet meer bestaat. Zolang de politiek vooral verdeelt wat er is, in plaats van samen te vergroten wat er te verdelen valt, wordt ook de verzorgingsstaat steeds moeilijker te financieren. 'Muurvast', 'rommeltje' en 'kleurloos': steun voor begroting kabinet nog steeds ver weg https://t.co/ButKDSGVgq #Politiek #Economie #Begroting

Five years after the Taliban's coup in Afghanistan, the regime appears stronger than ever, despite worsening living conditions and strict restrictions on women, due to little internal resistance and international pressure on human rights having no significant consequences for the legitimization of their rule. (translated)

Five years after the Taliban took power in Afghanistan, women are almost completely excluded from public life, with strict restrictions on education and freedom of movement, while at the same time increasing discontent among the population due to economic problems and violence threatens the stability of the regime. (translated)

Clubs from the Saudi Pro League have spent significantly less on the transfer market this summer, as budgets from the Public Investment Fund have been reduced and the focus is shifting towards attracting younger talents instead of older stars, while also facing restrictions regarding foreign players in their squads. (translated)

In mei 1940 hield Nederland slechts vijf dagen stand tegen nazi-Duitsland. Na het bombardement op Rotterdam en de dreiging dat ook Utrecht zou worden gebombardeerd, capituleerde Nederland. De capitulatie beëindigde de gevechten, maar niet de gevolgen van de Duitse overwinning: Nederland werd bezet door een fascistisch regime. Precies daarom vind ik het merkwaardig wanneer Nederlandse experts al 4 jaar lang dag in dag uit Oekraïne adviseren om maar in te stemmen met Russische eisen als neutraliteit, demilitarisering en territoriale concessies, en recent ook rekening te houden met de gevoelens van Russen... Rusland vraagt Oekraïne niet alleen om vrede, maar om een fundamentele beperking van zijn soevereiniteit. Nederland heeft weinig geleerd van WO2. De les van 1940 is niet dat je oorlog altijd moet voortzetten. De les is dat capitulatie geen synoniem is voor vrede. Een opgelegde vrede kan simpelweg de overgang zijn van oorlog naar onderwerping. Het moet dan ook een keer voorgoed afgelopen zijn met de hardnekkigheid waarmee de illusie dat het belonen van agressie en het opofferen van soevereiniteit duurzame vrede oplevert in stand wordt gehouden door onze goedbetaalde experts. #WO2 #Oekraïne #soevereiniteit

@vanranstmarc Als je heel precies kijkt naar wat er op 23 april 2021 beschikbaar was, is er een belangrijk onderscheid dat in de Nederlandse communicatie gemakkelijk verloren ging: er was niet één onderzoek onder 90.000 zwangere vrouwen waaruit was gebleken dat vaccinatie veilig en effectief was. Die circa 90.000 was vooral een Amerikaans real-worldaantal gevaccineerde zwangere vrouwen bij wie op dat moment geen duidelijk veiligheidssignaal was gemeld. De daadwerkelijk gepubliceerde Amerikaanse veiligheidsanalyse was veel kleiner en had een zeer korte follow-up. Dat maakt de onderbouwing van met name de veiligheid voor miskramen en andere zwangerschapsuitkomsten in april 2021 aanzienlijk zwakker dan het getal 90.000 doet vermoeden. Wat Nederland op 23 april letterlijk als reden gaf De Federatie Medisch Specialisten meldde namens de multidisciplinaire werkgroep COVID-19 & Zwangerschap: inmiddels waren in de VS ongeveer 90.000 zwangere vrouwen met Pfizer of Moderna gevaccineerd zonder noemenswaardige bijwerkingen; “Vanaf nu wordt daarom aan alle zwangere vrouwen geadviseerd om zich te laten vaccineren.” Het Britse JCVI had een week eerder vrijwel dezelfde redenering gebruikt: ongeveer 90.000 Amerikaanse zwangeren waren gevaccineerd, voornamelijk met Pfizer en Moderna, en er waren geen veiligheidsproblemen naar voren gekomen. Maar “90.000 vaccinaties zonder safety concern” is epidemiologisch iets anders dan een studie onder 90.000 zwangeren die aantoont dat het vaccin veilig is. Het beste Amerikaanse onderzoek van dat moment omvatte geen 90.000 vrouwen Op 21 april 2021, twee dagen vóór het Nederlandse advies, publiceerde CDC-onderzoeker Tom Shimabukuro met collega’s de beroemde studie in The New England Journal of Medicine. Zij gebruikten drie Amerikaanse surveillancesystemen: v-safe, het specifieke v-safe pregnancy registry en VAERS. De cijfers waren: Groep Aantal v-safe-deelnemers die aangaven zwanger te zijn 35.691 Ingeschreven in specifiek pregnancy registry 3.958 Zwangerschap al beëindigd op de peildatum 827 Levende geboorten 712 Pregnancy losses 115 Spontane abortussen/miskramen 104 Dus van de ongeveer 90.000 zwangere gevaccineerden waarop beleidsmakers wezen, hadden de onderzoekers voor zwangerschapsuitkomsten slechts 3.958 vrouwen in het specifieke register, en bij slechts 827 was de zwangerschap überhaupt al beëindigd. Dat is het eerste grote probleem. Nog belangrijker: 700 van die 827 waren pas in het derde trimester gevaccineerd Dit is naar mijn oordeel de cruciale methodologische beperking. Later bevestigden de onderzoekers dat van de 827 vrouwen met een afgeronde zwangerschap maar liefst 700 hun eerste relevante vaccindosis in het derde trimester hadden gekregen. Dat heeft een enorme consequentie. Een vrouw die bijvoorbeeld bij 34 weken wordt gevaccineerd en twee weken later een gezond kind krijgt, levert wel informatie op over acute bijwerkingen en eventueel zeer late zwangerschapsproblemen. Maar zij kan vrijwel niets vertellen over: •miskraam in week 8; •miskraam in week 12; •een effect op de embryonale ontwikkeling in het eerste trimester; •aangeboren afwijkingen veroorzaakt tijdens organogenese; •effecten van vaccinatie gedurende het grootste deel van de zwangerschap. Zij was immers al door die risicoperiode heen voordat ze werd gevaccineerd. Het getal van 12,6% miskramen zag er geruststellender uit dan methodologisch gerechtvaardigd was In het oorspronkelijke artikel stond dat van de 827 voltooide zwangerschappen 104 eindigden in een spontane abortus, oftewel: 104 / 827 = 12,6%. Dat percentage leek mooi binnen het gebruikelijke achtergrondpercentage van miskramen te vallen. Maar 827 is niet de juiste noemer om het miskraamrisico na vroege vaccinatie te berekenen. Waarom niet? Omdat die 700 vrouwen die pas in het derde trimester waren gevaccineerd onmogelijk na hun vaccinatie nog een miskraam vóór 20 weken konden krijgen. Omdat die 700 vrouwen pas in het derde trimester waren gevaccineerd. #COVID19 #Vaccinatie #Zwangerschap

En zo verplaatsen we stap voor stap onze landbouwproductie naar het buitenland. Hier boeren wegdrukken met regels en beperkingen, terwijl elders volop wordt geïnvesteerd in voedselproductie. Het gevolg? Minder eigen productie en méér voedselafhankelijkheid. Een riskante keuze voor de toekomst. Voedselzekerheid begint bij je eigen boeren. https://t.co/WtVuBpABgg #Voedselzekerheid #Landbouw #Duurzaamheid

During a forest fire in Oostrum, the fire brigade currently uses drones to quickly and efficiently map the situation, which helps them combat wildfires with a high risk of spreading, while they also have to consider the limitations of the technology and the current wildfire risk phase in the Netherlands. (translated)

Shell steekt winst uit verkoop gesubsidieerde wind- en zonneparken in eigen zak Ja, u leest het goed. Shell trekt de stekker uit zijn Europese wind- en zonneparken. Het concern verkoopt zijn volledige onshoreportefeuille aan TotalEnergies, dat vervolgens een belang van 50 procent in een deel van de projecten doorverkoopt aan de Amerikaanse private-equityreus KKR. In Nederland gaat het om ongeveer 254 MW aan vermogen: de parken in Emmen (Pottendijk), Terneuzen (Koegorspolder en Sas van Gent), Moerdijk en Heerenveen. Projecten die jarenlang met forse SDE-subsidies tot stand zijn gekomen. Die subsidies deden precies waarvoor ze bedoeld waren: het investeringsrisico voor Shell grotendeels wegnemen. De overheid vulde het verschil aan tussen de kostprijs van duurzame elektriciteit en de marktprijs. Daardoor kon Shell deze projecten met een zeer beperkt financieel risico ontwikkelen en bouwen. Nu de windturbines en zonnepanelen eenmaal draaien, stapt het bedrijf uit de markt, incasseert de verkoopwinst en belandt de fysieke infrastructuur in buitenlandse handen. De Nederlandse overheid blijft ondertussen de afgesproken subsidies gewoon uitkeren, alleen voortaan aan TotalEnergies en KKR. De contracten bevatten geen clausule die daar iets tegenover stelt. De Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hanteert geen clawback-clausule, geen verplichte winstdeling en geen beperkingen voor een nieuwe buitenlandse eigenaar. Ja, u leest het goed: infrastructuur die met publiek geld is gebouwd, kan met winst worden verkocht zonder dat de belastingbetaler daar ook maar iets van terugziet. Publiek geld fungeert zo als gratis geldboom. De belastingbetaler draagt het risico, het bedrijfsleven incasseert de meerwaarde en de infrastructuur verdwijnt over de grens. Lokale gemeenschappen blijven achter met de windmolens en zonneweides als permanente horizonvervuiling, terwijl de financiële opbrengsten naar buitenlandse investeerders vloeien. De overheid, die de royale subsidies verstrekte, staat met lege handen. Het contrast met Shells fiscale positie in Nederland maakt dit nog wranger. Dankzij fiscale constructies en afschrijvingen betaalt het concern hier al jarenlang relatief weinig vennootschapsbelasting. Tegelijkertijd werden investeringen ondersteund met staatssteun, waardoor de risico's grotendeels door de overheid werden afgedekt. De verhouding is daarmee opvallend eenzijdig: de staat neemt het risico, Shell maximaliseert het rendement en de uiteindelijke verkoopwinst verdwijnt via internationale bedrijfsstructuren uit Nederland. Waarom dit systeem zo is ingericht, en met medeweten van welke ambtenaren en ministeries, is mij volstrekt onduidelijk. Hier ligt een uitgelezen kans voor de minister van Financiën. Het begrotingstekort is structureel, de energietransitie kost miljarden en Den Haag zoekt voortdurend naar extra inkomsten. Is het dan niet logisch om bij toekomstige SDE-beschikkingen, en waar juridisch mogelijk ook bij bestaande regelingen, een terugbetalingsverplichting op te nemen bij verkoop? Wie een met publiek geld gesubsidieerd energieproject met winst verkoopt, betaalt een deel van de ontvangen subsidie terug. Niet als straf, maar als logische voorwaarde: wie het risico niet droeg, kan ook niet de volledige verkoopwinst opeisen tenslotte. Begrijp mij goed: dit is geen anti-ondernemersmaatregel. Dit is simpelweg gezond rentmeesterschap. Publiek geld is bedoeld om de energietransitie te versnellen, niet om een risicoloze springplank te vormen voor internationale investeerders die bij verkoop de volledige winst incasseren. Shell is immers geen nutsbedrijf met een publieke taak, maar een beursgenoteerde onderneming die investeert waar het rendement het hoogst is. Kennelijk leveren olie, gas en de handel daarin momenteel meer op dan het exploiteren van wind- en zonneparken. De Nederlandse politiek heeft Shell jarenlang behandeld als een onmisbare partner in de energietransitie. Die illusie is inmiddels definitief doorgeprikt. Zodra de projecten volwassen zijn en de verkoopwinst lonkt, vertrekt Shell en blijft de overheid met lege handen achter. Als de politiek werkelijk de overheidsfinanciën op orde wil brengen, is het niet meer dan redelijk dat de staat niet alleen de risico's deelt, maar ook meedeelt in de successen die met belastinggeld mogelijk zijn gemaakt. Anders blijft de Nederlandse belastingbetaler keer op keer de rekening betalen, terwijl de winst in het buitenland belandt. De vraag is dan ook niet of dit systeem scheef is, maar of @Minister_FIN bereid is het eindelijk recht te trekken? #Energietransitie #Duurzaam #Shell

The Netherlands is facing a serious drought crisis, with low water levels and a lack of rainfall, which has led to drastic measures such as restrictions on shipping routes, the closing of locks, and regional bans on groundwater extraction, while the government remains vigilant about the situation and ensures the availability of drinking water. (translated)

Filmregisseur Steven Soderbergh omarmt kunstmatige intelligentie in zijn werk, zoals te zien is in zijn film 'The Christophers', waarbij hij zowel de voordelen als de beperkingen van AI erkent, en stelt dat persoonlijk imperfecties in kunst meer waarde krijgen, ondanks de filosofische vragen die AI oproept over auteurschap en vakmanschap. #StevenSoderbergh #AI #Filmkunst