Search

“Als dat allemaal lukt, dan ziet mijn dag er ongeveer zo uit” Afgelopen jaar maakte ik van Nijmans Nieuwsbriefje een top tien Substack-nieuwsbrief in Nederland, schreef ik meer dan 100 columns voor Revu en De T., probeerde ik zo veel mogelijk tegenzin te overwinnen om op de crosstrainer te klimmen, was ik geloof ik 1 keer op Radio 1 en mocht ik zélfs op een herfstschool van een democratische stichting spreken. Dat zeg ik niet om tof te doen, maar om te laten zien: ook ik moet gewoon iedere dag opstaan en aan het werk. Wat daarbij chronisch misgaat, is een verstandige tijdsindeling. Nog nooit vroeg iemand hoe mijn werkdagen er uit zien, dus in tegendeel tot Simon van Tuttebel in de foto hieronder ga ik ook niet verzinnen dat iemand ernaar vroeg, maar ik ga het toch vertellen. 6u13: Wakker gelikt worden door een hond die moet schijten; 6u43: Hopen dat die hond na het schijten niet te lang in de bak zout water op vissen en vogels blijft jagen die ze toch nooit vangt. Afhankelijk van hoe lang dat duurt, ongeveer; 7u51: Eerste ijsbad van de dag; 7u59: Koffie met zes pasteis de nata (voor de eiwitten en proteine); 8u11: Veertig kilometer fietsen, twaalf kilometer hiken en afronden met vijf kilometer zwemmen; 10u00 (stipt): Kijken wat @Denkjewel vandaag herdenkt en wat @bertbrussen even hier neerlegt zodat ik op de hoogte ben van het belangrijkste nieuws; 10u03: Proberen daarna niet op X te blijven hangen; 13u06: Uit een X-hole geroepen worden door vrouw die een lunch klaargemaakt heeft (half everzwijn, mud uien, ovengepofte zoete aardappel en een literfles Super Bock); 13u30: Doomscrollen in de hangmat tot de lunch verwerkt is; 15u00: Tweede ijsbad van de dag; 15u15: Naar een blanco scherm in Pages staren tot er inspiratie komt, of tot ik moet poepen; 15u32: Poepen (en doomscrollen); 15u58: Naar een blanco scherm in Pages staren tot er inspiratie komt, of tot de hond weer moet poepen; 16u44: Hond laten poepen tijdens middagrondje door de buurt; 17u02: Mezelf dwingen om voor 18u nog 4000 woorden te schrijven voor Substack, Revu en de T., afgewisseld met het beantwoorden van mail, het redigeren van ingezonden stukken van NN-columnisten, het klaarzetten van social posts en daarbij op Insta, Substack en X blijven hangen in de tijdlijn en alles in een mix doen die zich het beste laat omschrijven als een soort outer body experience; 18u01: Tevreden constateren dat het allemaal toch weer gelukt is zonder ook maar één Nederlandser krant geopend of gelezen te hebben; 18u02: Vragen of ik nog iets kan doen terwijl ik donders goed weet dat m’n vrouw alle voorbereidingen voor het eten al gedaan heeft. Haar ondertussen lastig vallen met een verslag van minuut tot minuut van mijn dag; 19u00: Samen eten terwijl door blijf praten; 19u30: Derde en laatste ijsbad van de dag; 19u55: Met een boek op schoot proberen snel genoeg af te kicken van chronische algoritmische concentratievernieling om nog wat pagina’s te lezen; 21u08: Stranden in onbegrip over hoe andere mensen dat toch doen, en een diepe rancuneuze jaloezie voelen jegens Simon van Teutem en al die andere wonderkinderen van De Correspondent, die overal een lifehack voor lijken te hebben dankzij een leven lang tussen managementboeken en luid klappende zalen vol toegewijd lezingenpubliek; 21u56: Hond nog één keer laten pissen en tien minuten DuoLingo doen; 22u22: Licht uit en hopen dat het morgen beter gaat met alle voornemens, waaronder daadwerkelijk veertig kilometer fietsen, twaalf kilometer hiken en afronden met de vijf kilometer zwemmen die ik me eerder vandaag allemaal ingebeeld heb toen ik lag te tukken in een leunstoel op de veranda. 23u57: Eerste keer wakker omdat ik moet pissen. #DagelijksLeven #Productiviteit #Zelfzorg

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

Suzanne (36) deelt haar aangrijpende ervaring van een seksuele aanranding op 13-jarige leeftijd, die nog steeds invloed heeft op haar leven, en hoopt dat haar verhaal andere vrouwen aanspoort om niet stil te blijven na dergelijke traumatische gebeurtenissen. #Aanranding #Fietsen #Veiligheid

Ik fietste gister richting het strand en de weg ernaartoe was bijna geheel uitgestorven. Vrijwel geen andere fietsers, auto’s, scooters. Bussen en trams zo goed als leeg. De angstpropaganda (“code rood”) werpt duidelijk z’n vruchten af. Deed me denken aan de COVID-lockdowns. #fietsen #strand #COVID19

Bij een tragisch verkeersongeluk in Vogelwaarde, Zeeland, zijn drie mensen omgekomen, waaronder twee kinderen, toen een auto op een groep van veertien fietsende leerlingen en twee begeleiders botste, waardoor vier kinderen ernstig gewond raakten en hulpdiensten massaal moesten inzetten. #Verkeersongeluk #Zeeland #Schoolkamp

Loosdrechtse stenengooier voelt zich genaaid: ‘Maand zitten en €5000!’ Op 1 mei 2025 braken in Scheveningen rellen uit waarbij jongeren de politie bekogelden met stenen, fietsen en glaswerk en vernielingen aanrichtten. Vier minderjarige verdachten (14 t/m 16 jaar) stonden terecht voor openlijk geweld tegen de politie en het gooien van stenen naar een politievoertuig. De rechter legde werkstraffen op variërend van 20 tot 50 uur, deels lager dan de straffen die het Openbaar Ministerie had geëist. Dit is meten met 2 maten. https://t.co/upC27tPxoZ #Scheveningen #Geweld #Rechtspraak

Oud weerman en klimaatondernemer Hiemstra weet hoe we het klimaatprobleem kunnen tackelen: -energie besparen -van het gas af -elektrisch rijden -meer openbaar vervoer -vaker fietsen -niet meer vliegen -vegetarisch gaan eten Briljante vent. #Buitenhof #GerritHiemstra #Buitenhof https://t.co/w9kmuET2FG #Klimaat #Duurzaamheid #GroeneEnergie

Martin Visser legde de leugen van dit kabinet #Harikiri-1 feilloos bloot deze week. Brekelmans zit lekker in lijn te jokken. Als oud minister van Defensie en nu hoeder van dit minderheidskabinet, laat hij #D66 sloper Vijlbrief niet vallen natuurlijk. De vele miljarden zijn nodig voor Oekraïne en voor defensie. Dat moet komen uit bezuinigen op de verzorgingsstaat. Niet meer en niet minder. Het zijn gewoon ordinaire incompetente prutsers die nog geen fietsenstalling kunnen beheren. 😳 #wnlopzondag #wnl #politiek #Nederland #defensie

Verklaring Team SD Worx – Protime na diskwalificatie Lorena Wiebes Team SD Worx – Protime is verbijsterd over de beslissing van de UCI-jury dat de fiets van Lorena Wiebes na de eerste etappe van de Giro d’Italia Women niet voldoet aan de minimale gewichtslimiet volgens artikel 2.12.007–2.2. Volgens de jury woog de fiets 6,78 kilogram en voldeed deze daarmee niet aan de door de UCI vastgestelde ondergrens van 6,8 kilogram. De ploeg plaatst vraagtekens achter de meetcontrole van de fietsen in de Giro d’Italia Women. Zo was er een gewichtsverschil van meer dan vijftig gram tussen de eerste en de tweede weging van de fiets van Wiebes na afloop van de rit in Ravenna. Wiebes heeft gedurende dit seizoen meerdere malen met deze fiets gereden, die steeds op dezelfde manier is afgemonteerd. Met deze fiets behaalde zij vele overwinningen. Bovendien is de fiets eerder dit jaar na afloop van meerdere wedstrijden, die door Wiebes in de sprint met groot verschil werden gewonnen, door de UCI-jury gewogen. Daarbij bleek telkens dat het gewicht van de fiets ruim boven de grens van 6,8 kilogram lag. Het team begrijpt daarom niet hoe het mogelijk is dat diezelfde fiets nu onder de gewichtslimiet uitkomt. Team SD Worx – Protime is van mening dat de diskwalificatie van Wiebes een buitengewoon zware sanctie is. In een vlakke sprintrit, in tegenstelling tot een bergrit, levert een gering gewichtsverschil nauwelijks voordeel op. Zeker niet voor een renster als Wiebes, die in Ravenna met drie fietslengtes verschil de sprint wist te winnen. Team SD Worx – Protime, al vijftien jaar een toonaangevende ploeg binnen het vrouwenpeloton, heeft dan ook geen verklaring voor het feit dat de fiets van Wiebes ditmaal deze gewichtscontrole niet heeft doorstaan. #GirodItalia #Cycling #WomenInSports

Nederlanders gingen de straat op/fietsen. Dat was voor de vermoordde Lisa. Ryan werd vermoord, maar Ryan was een moslima en daar gaat de Nederlander niet voor fietsen. Kijk de fascistische PVV die met hulp van AI een foto vervormen met haat voor anderen die niet zijn zoals zij. https://t.co/7e5aAD9ktM #Nederland #Vrede #Diversiteit

Samuel, een 17-jarige jongen, vertelt zonder gêne over zijn uitgebreide drugsgebruik, waaronder ketamine en heroïne, en neemt een snuifje ketamine in het openbaar terwijl kinderen voorbij fietsen, wat de schrijfster Angela de Jong aanzet tot de constatering dat jongeren in deze tijd veel normaler over drugs praten en deze gebruiken als een manier om te omgaan met hun onzekerheden over de wereld en hun toekomst. #drugsgebruik #jongeren #onzekerheid

Vanwege de toename van e-bikes en andere elektrische fietsen, die leiden tot meer ongelukken, experimenteren Amsterdam en Houten met een maximumsnelheid van 20 kilometer per uur op fietspaden, maar de handhaving van deze limiet blijft een belangrijke vraag. #Fietsveiligheid #Ebike #Amsterdam

De Italiaanse politie heeft twee mannen van 19 en 20 jaar gearresteerd die tijdens de zesde etappe van de Giro d'Italia probeerden om renners in gevaar te brengen door hen bij een rotonde te laten schrikken en zelfs een duw te geven, wat leidde tot woedende reacties van het peloton en de organisatie. #GirodItalia #Fietsen #Wielrennen