Search

Moedermelk is altijd een weerspiegeling geweest van de maatschappelijke opvattingen rondom moederschap en voeding, maar recent onderzoek naar pfas in moedermelk roept vragen op over de gezondheidseffecten en de continue evolutie van borstvoedingsnormen en -waarden in de tijd. #borstvoeding #moedermelk #pfas

Elon Musk vergaart met zijn bedrijven zoals SpaceX, Tesla en Neuralink niet alleen ongekende rijkdom, maar ook immense politieke en maatschappelijke macht, wat volgens experts een dringende noodzaak voor regulatie en terughoudendheid in het gebruik van Big Tech impliceert. #ElonMusk #BigTech #politiekeMacht

De heer @mkeulemans haalt twee verschillende zaken door elkaar: vrijheid van meningsuiting en journalistieke verantwoordelijkheid. Vrijheid van meningsuiting geeft iedereen, inclusief journalisten, het recht om meningen te uiten zonder voorafgaande censuur. Maar juist omdat journalisten een bijzondere maatschappelijke positie hebben, bestaan er daarnaast journalistieke normen en een journalistieke code. Als alles uitsluitend onder de noemer "vrijheid van meningsuiting" zou vallen, zouden principes als waarheidsgetrouwheid, zorgvuldigheid, hoor en wederhoor, controleerbaarheid en het voorkomen van onnodige reputatieschade overbodig zijn. De Raad voor de Journalistiek bestaat juist omdat journalistiek meer is dan het uiten van een persoonlijke mening. Journalisten claimen immers ook feiten te beschrijven, het publiek te informeren en gezag uit te oefenen in het maatschappelijke debat. Dat is precies waarom de klacht van Maurice de Hond tegen Keulemans bij de Raad voor de Journalistiek relevant is. Niet omdat iemand zijn recht op vrije meningsuiting wil beperken, maar omdat de vraag wordt gesteld of zijn uitingen voldeden aan de journalistieke normen die bij zijn functie als @Volkskrant-journalist horen. Dat zijn twee fundamenteel verschillende toetsingskaders. Vrijheid van meningsuiting bepaalt wat je mág zeggen. Journalistieke ethiek bepaalt hoe zorgvuldig je behoort te handelen wanneer je als journalist publiceert. Het een vervangt het ander niet. #VrijheidVanMeningsuiting #Journalistiek #Ethiek

Op 7 juni 2024 kwam ik aan in de regio Apeldoorn. In mijn auto. Zonder verzekering, zonder APK en zonder een plek om te slapen, behalve de auto. Ik had geen idee hoe mijn leven er een paar jaar later uit zou zien. Wat er sindsdien is gebeurd, had ik toen niet durven dromen. Van dakloosheid naar de daklozenopvang. Van de daklozenopvang naar een sociale huurwoning in het centrum van Apeldoorn. Van overleven naar weer durven bouwen aan de toekomst. Ik volgde een voortraject tot ervaringsdeskundige, gaf stadswandelingen voor Vagebond, verzorgde lezingen en gastlessen en mocht me inzetten voor thema’s die mij persoonlijk raken. Daarnaast ben ik betrokken geraakt bij het oprichten van een lokale huurdersbelangenorganisatie, waarvan ik inmiddels voorzitter ben geworden. Ook werk ik aan de oprichting van een nieuwe stichting waarin ervaringskennis, herstel en maatschappelijke impact centraal staan. Deze reis heeft mij vooral één ding geleerd: je verleden bepaalt niet je bestemming. Ik ben trots op de stappen die ik heb gezet. Maar misschien nog wel dankbaarder voor alle mensen die onderweg in mij zijn blijven geloven, juist op momenten dat ik dat zelf soms even niet deed. En het mooiste? Ik heb het gevoel dat mijn avontuur nog maar net is begonnen. Op naar alles wat nog komt. Foto gemaakt op 18 juni 2024. #Dankbaar #Trots #Herstel #Ervaringsdeskundigheid #Apeldoorn #MaatschappelijkeImpact #Inclusie #SocialeOndernemer #Dakloosheid #Reintegratie #Verbinding #Herstel #Dankbaar #Dakloosheid

De beveiliging rond topmannen van AI-bedrijven zoals Sam Altman en Dario Amodei is drastisch verhoogd door een toename van bedreigingen en geweldsincidenten, waaronder concrete doodsbedreigingen en aanslagen, wat de groeiende maatschappelijke frustratie over kunstmatige intelligentie weerspiegelt. #kunstmatigeintelligentie #beveiliging #dreigingen

In haar column stelt Rosanne Hertzberger dat de toenemende sociale angst in de offline wereld leidt tot absurde regels, zoals het verbod voor treinreizigers om hun tas op een stoel te leggen, en schetst ze een verontrustend beeld van een samenleving die steeds meer afgeschrikt wordt door directe interactie met anderen. #socialeangst #offlineleven #maatschappelijkeontwikkeling

Aylin Bilic reflecteert in haar laatste column voor NRC op zes jaar schrijven over maatschappelijke thema's, benadrukkend dat onverschilligheid de democratie bedreigt en dat verantwoordelijkheid nemen cruciaal is voor een betere samenleving, met de hoop dat toekomstige generaties actiever zullen zijn en vrijuit hun mening kunnen geven. #verantwoordelijkheid #vrijheidvanmeningsuiting #Turkije

Weet u wat Climategate is? Iedereen kent Watergate, maar weinig mensen herinneren zich Climategate. ➡️ Climategate is nochtans één van de meest besproken wetenschappelijke schandalen van de afgelopen decennia. In november 2009 werden meer dan duizend e-mails en duizenden documenten gelekt van de Climate Research Unit (CRU) van de University of East Anglia, een invloedrijk onderzoekscentrum waarvan verschillende onderzoekers een belangrijke rol speelden in de rapporten van het IPCC. ➡️ Wat daarin te lezen viel, deed de wetenschappelijke wereld op z’n grondvesten daveren. Enkele weken vóór de VN-klimaattop in Kopenhagen (COP15) -het moment dat regeringen ongezien ingrijpende beleidsbeslissingen gingen nemen- kwam een pakket interne e-mails naar buiten dat wereldwijd wenkbrauwen deed fronsen over het gebrek aan transparantie en de wetenschappelijke cultuur binnen een van de meest invloedrijke onderzoeksgroepen. Zo bleek uit de e-mails onder meer dat Phil Jones, destijds de grote baas van de CRU, schreef over “het verwijderen van e-mails in de context van Freedom of Information-verzoeken”. ➡️”Verwijderen van emails…” Dat leidde tot zware kritiek op de manier waarop met verzoeken om openbaarheid van informatie werd omgegaan. Uit de e-mails bleek ook dat verschillende betrokken onderzoekers zich jarenlang verzetten tegen het vrijgeven van specifieke datasets en onderliggende informatie. ➡️”Weigeren om datasets vrij te geven…” Er bleek ook dat er uitvoerig werd besproken hoe de invloed van bepaalde kritische wetenschappelijke publicaties en tijdschriften kon worden beperkt. Zo werd er gesproken over het boycotten van bepaalde tijdschriften en over strategieën om te vermijden dat bepaalde artikels nog zouden doorwegen in wetenschappelijke evaluaties. ➡️”Boycotten van bepaalde publicaties…” On ook de houding tegenover wetenschappers die een afwijkende visie hadden kwam naar boven in dit schandaal, in tal van e-mails werden collega’s niet inhoudelijk bekritiseerd, maar persoonlijk aangevallen of gemarginaliseerd. ➡️”‘Dissidente’ wetenschappers marginaliseren…” Meerdere officiële onderzoeken wezen nadien op ernstige tekortkomingen inzake transparantie, openheid en de omgang met informatieverzoeken. ➡️“Ernstige tekortkomingen inzake transparantie…” En juist omdat het om invloedrijke IPCC klimaatonderzoekers ging, had dat een grote impact op het vertrouwen. ➡️ Zelfs het blad Nature -niet bepaald bekend om klimaatsceptisch te zijn- stelde dat de affaire aantoonde dat de cultuur van geheimhouding en defensiviteit moest veranderen om het vertrouwen van het publiek te herstellen. ❇️ De echte les van Climategate is voor mij dat wetenschappers ook zeer kleine mensen kunnen zijn, met hun eigen overtuigingen, voorkeuren, ego's en soms grote blinde vlekken. ✅ Maar vooral dat wetenschappers de hoogste normen van transparantie, openheid en kritisch debat moeten naleven. Zeker wanneer hun onderzoek de basis vormt voor beleidsbeslissingen die een gigantische maatschappelijke en economische impact hebben. #Climategate #transparantie #wetenschap

De nieuwe dagopvang ligt ver uit het zicht van de openbare weg en stond al een flink aantal weken leeg. Het pand had dus al tig weken terug al in gebruik genomen kunnen worden. Dat had een hoop publiciteit, agressie en ellende gescheeld maar dan had @MinisterAenM minder munitie gehad om druk op de spreidingswet te zetten. Zo ziet de nieuwe dagopvang in Ter Apel eruit - RTV Noord https://t.co/8xLunk2ioR #dagopvang #TerApel #maatschappelijkezorg

De vele petten van viroloog Marion Koopmans @MarionKoopmans en wat dat zegt over de Nederlandse media en academische vrijheid. In het najaar van 2025 woonde ik het congres 'Back to the Future' van het Artsencollectief @ArtsenC bij in Zeist. Het collectief ontstond in 2020 als reactie op een brandbrief van twee medisch specialisten die vonden dat de coronamaatregelen meer schade aanrichtten dan het virus zelf. Op dat congres sprak de jonge arts en immunoloog dr. Jona Walk @JonaWalk over academische vrijheid. Haar verhaal werd met een staande ovatie ontvangen. Dr. Robert Malone @RWMaloneMD sprak haar bemoedigend toe omdat ook hij de nodige verkettering over zich heen heeft gehad, als uitvinder van de mRNA technologie. Diezelfde verkettering viel Jona Walk de afgelopen jaren ten deel. Voor artsen zoals dr. Walk was er geen academische vrijheid, ze werd en wordt dagelijks belachelijk gemaakt en daar niet tegen beschermd. Deze blog schrijf ik om te verduidelijken hoe de censuur in Nederland in zijn werk gaat. Het is een ragfijn spel tussen factcheckers, journalisten en mensen als Koopmans zelf. Marion Koopmans zit zelf in de 'Denktank Desinformatie' die de macht heeft critici te censureren en te laten aanvallen. De maandagochtend na het congres reageerde viroloog Marion Koopmans op X op een post van journalist Maarten Keulemans (die het congres net zomin als Koopmans had bijgewoond). Ze schreef min of meer dat Jona Walk 'voorlopig' nog overal haar 'ver-van-consensus standpunten' kon uitdragen. Die opmerking – na een presentatie waar ze zelf niet bij was – komt dreigend over. Koopmans suggereert hiermee dat kritische standpunten tijdelijk worden getolereerd, maar dat dit geen vanzelfsprekendheid is. Dat past niet bij wetenschap, waarin juist het stellen van vragen en het toetsen van hypotheses centraal staan. Marion Koopmans is hoogleraar virologie aan het Erasmus MC. Dat is haar core business. Maar tijdens de coronacrisis droeg ze meerdere petten tegelijk en dat werd zelden expliciet benoemd in de media. Ze was lid van het Outbreak Management Team (OMT) en adviseerde het kabinet over lockdowns, mondkapjes, avondklok, testbeleid en later over de vaccinatiestrategie. Ze adviseerde vanaf maart 2020 de Europese Commissie over het coronabeleid. Ze maakte deel uit van het WHO-team dat in 2020-2021 in Wuhan onderzoek deed naar de herkomst van SARS-CoV-2. Ze is initiatiefnemer en scientific director van het Pandemic & Disaster Preparedness Center (PDPC), een belangrijk instituut voor toekomstige pandemische paraatheid. En – cruciaal – ze had zitting in de Denktank Desinformatie, een overheidsgerelateerd overleg dat zich bezighield met het signaleren en bestrijden van 'desinformatie', waaronder kritiek op het coronabeleid en de vaccins. Dat laatste is geen kleinigheid. Terwijl critici – artsen, wetenschappers en burgers – vaak werden weggezet als 'complotdenkers' of 'anti-vaxxers', zat een vooraanstaand OMT-lid mee aan tafel bij een denktank die invloed had op welke informatie wel of niet als problematisch werd gezien. Maar er is meer waarover Koopmans zwijgt en wat wél relevant is. Al op 1 februari 2020 nam Koopmans deel aan een vertrouwelijke teleconferentie met onder anderen viroloog Ron Fouchier, Duitse viroloog Kristian Andersen, Eddie Holmes en anderen, waarbij Anthony Fauci en Francis Collins aanwezig waren. In vrijgegeven e-mails van die periode schreef ze op 9 februari 2020 in essentie dat de hypothese van een laboratoriumlek beter niet in de publieke discussie moest worden gebracht, omdat dat 'backfire' kon geven of als 'kijk, zij dachten het ook' zou worden gelezen. Kort daarna verscheen het invloedrijke artikel Proximal Origin in Nature Medicine, dat de lab-leak-hypothese sterk relativeerde. De privé overwegingen van de mogelijkheid van een lablek werden niet transparant naar buiten gebracht. Terwijl het juist van groot belang is om te weten waar een nieuw virus vandaan komt – zeker als er in Wuhan gain-of-function-achtig onderzoek plaatsvond. Het is typerend voor de Nederlandse media dat Marion Koopmans al in het voorjaar van 2020 als dé expert werd neergezet. Niet alleen als viroloog, maar ook als autoriteit op het gebied van maatregelen, vaccins, maatschappelijke impact en later zelfs desinformatie. Ze was overal: talkshows, kranten, radio. Haar petten stapelden zich op, maar de media stelden zelden kritische vragen over mogelijke belangenverstrengeling of over de vraag of één persoon al die rollen tegelijk kon vervullen zonder dat onafhankelijkheid in het geding kwam. Wetenschap is geen consensusmachine. Consensus is een tijdelijk resultaat van debat en bewijs, geen doel op zich. Zodra afwijkende hypotheses (zoals een mogelijk lablek) actief uit de publieke ruimte worden gehouden, is er geen wetenschap meer, maar beleid met een wetenschappelijk sausje. De geschiedenis laat zien wat er gebeurt als moedige onderzoekers tegen de heersende mening ingaan. John Snow ontdekte in 1854 dat cholera via besmet water werd overgedragen, terwijl de gevestigde wetenschap vasthield aan de miasma-theorie (slechte lucht). Hij werd aanvankelijk genegeerd en tegengewerkt. Jona Walk was de afgelopen jaren in opleiding tot internist-intensivist. Afgelopen voorjaar studeerde ze af. De opleidingssituatie maakt je extra kwetsbaar. Dat een hoogleraar en OMT-lid haar na een lezing over academische vrijheid – zonder de lezing zelf te hebben gehoord – via X afserveert met een opmerking over 'voorlopig' nog kunnen afwijken van de consensus, is geen blijk van wetenschappelijke openheid. Het is een signaal: blijf binnen de lijnen, of je loopt risico. Niet Jona Walk, maar hoogleraar Marion Koopmans en anderen die het woord 'desinformatie' in de mond namen om critici kalt te stellen, hebben het vertrouwen in de wetenschap beschadigd. Onder het mom van 'volg de wetenschap' werden ingrijpende maatregelen genomen waarvan de wetenschappelijke onderbouwing op z’n minst discutabel was en waarbij alternatieve verklaringen (zoals de oorsprong van het virus) bewust werden gemarginaliseerd. Marion Koopmans is een gerespecteerd viroloog met indrukwekkende publicaties. Maar juist omdat ze zoveel petten droeg – adviseur van overheid en Europa, lid van een desinformatiedenktank, deelnemer aan vroege besprekingen over de virusoorsprong én gezicht van de media – had ze extra verantwoordelijk moeten voelen voor transparantie en academische vrijheid. In plaats daarvan illustreert haar reactie op Jona Walk precies het klimaat dat veel artsen en wetenschappers vanaf 2020 ervoeren: kritiek wordt niet beantwoord met argumenten, maar met framing en subtiele dreiging. Wetenschap floreert bij open debat, niet bij 'voorlopig nog even toestaan'. Zolang dat besef niet breder doordringt, blijft het vertrouwen in de wetenschap verder eroderen – en dat is uiteindelijk schadelijker dan welke kritische stem ook. #AcademischeVrijheid #Desinformatie #Wetenschap

Zolang dit kabinet de ongebreidelde asielmigratie en Spreidingswet in stand houdt, zal de maatschappelijke onrust blijven bestaan. Kom in verzet! Sluit je aan bij Forum voor Democratie om een koerswijziging af te dwingen. https://t.co/x0kC6zR3bL https://t.co/CZxMckks77 #asielmigratie #democratie #samenleving

Erfbelasting gaat niet over inkomen, maar over eigendom Eén van de meest gehoorde argumenten ter verdediging van de erfbelasting is dat een erfenis inkomen is. Op het eerste gezicht klinkt dat intuïtief: iemand krijgt vermogen en is daar belasting over verschuldigd. Maar economisch gezien is een erfenis helemaal geen inkomen. Sterker nog, dit onderscheid wordt al eeuwenlang gemaakt in de economie. Inkomen is de beloning voor arbeid, ondernemerschap of het beschikbaar stellen van kapitaal. Een salaris is inkomen. Winst is inkomen. Rente, dividend en huurinkomsten zijn inkomen. Een erfenis is dat echter niet, want bij een erfenis ontstaat geen nieuwe economische waarde. Er wordt immers niets geproduceerd. Er wordt geen extra vermogen gecreëerd. Bestaand vermogen wisselt simpelweg van eigenaar. Dat onderscheid is niet alleen economisch relevant. Ook de Nederlandse fiscale wetgeving maakt dit onderscheid: een erfenis wordt namelijk niet belast via de Wet inkomstenbelasting uit 2001, maar via een afzonderlijke wet: de Successiewet uit 1956. Dat bewijst niet dat erfbelasting onjuist is. Het laat zien dat ook de fiscale wetgeving een erfenis niet behandelt als inkomen, maar als een afzonderlijke vorm van vermogensverkrijging door overlijden. Toch wordt in het publieke debat vaak beweerd dat een erfenis ‘eigenlijk gewoon inkomen’ is, maar daarmee worden twee verschillende begrippen door elkaar gehaald. De grondslag van de belasting is immers de verkrijging van vermogen. Het object van die verkrijging is bestaand eigendom. Dat is iets fundamenteel anders dan nieuw gecreëerd inkomen. Een belasting verandert immers niet de aard van hetgeen zij belast. Motorrijtuigenbelasting maakt een auto geen inkomen, overdrachtsbelasting maakt een woning geen inkomen en erfbelasting maakt een erfenis evenmin inkomen. Dat onderscheid is belangrijk, omdat we het debat wel zuiver moeten voeren. Neem de veelgenoemde overwaarde van een geërfde woning. Alsof die waardestijging belastingvrij uit de lucht is komen vallen. In werkelijkheid is die woning doorgaans gekocht met inkomen waar al inkomstenbelasting over is betaald. Bij de aankoop is overdrachtsbelasting verschuldigd geweest. Tijdens het bezit zijn jaarlijks onroerendezaakbelasting en andere (gemeentelijke) belastingen en heffingen betaald. Afhankelijk van de aard van het vermogen en de omstandigheden kan bovendien gedurende meerdere jaren box 3-belasting zijn geheven. Dat betekent niet dat erfbelasting daarom automatisch onrechtvaardig is. Wel laat het zien dat een nalatenschap meestal bestaat uit vermogen dat tijdens de opbouw en het bezit al meerdere keren onderwerp van belastingheffing is geweest. De vraag is daarom niet of een erfenis inkomen is. Economisch is dat niet het geval en ook de fiscale wetgeving behandelt een erfenis niet als inkomen. Een erfenis is een overdracht van bestaand eigendom. En daarmee komen we bij de fundamentele vraag waar het debat werkelijk over zou moeten gaan: van wie is eigendom? Als eigendom in beginsel aan de eigenaar toekomt, ligt het voor de hand dat het eigendomsrecht ook het recht omvat om dat bezit na te laten aan wie hij of zij wil. Het recht om over eigendom te beschikken houdt immers niet vanzelf op op het moment van overlijden. Voorstanders van erfbelasting vertrekken vanuit een ander uitgangspunt. Zij stellen dat eigendomsrechten niet onbeperkt zijn en dat de overheid, in het algemeen belang, voorwaarden mag verbinden aan de overdracht van vermogen. Daarvoor worden uiteenlopende argumenten aangevoerd, zoals het beperken van vermogensongelijkheid, het bevorderen van kansengelijkheid of het financieren van collectieve voorzieningen. Dat is een legitiem politiek standpunt. Maar het is een ander standpunt dan beweren dat een erfenis 'gewoon inkomen' is. Een erfenis is een overdracht van bestaand eigendom. Wie vóór erfbelasting is, hoeft niet te verdedigen dat een erfenis inkomen is. De principiële vraag die verdedigd moet worden is of de overheid de overdracht van privé-eigendom mag belasten. En precies daarover hoort het maatschappelijke en politieke debat gevoerd te worden. Niet over de fictie dat bestaand eigendom van karakter verandert zodra de eigenaar overlijdt en daardoor opeens inkomen wordt. Erfbelasting is geen tweede inkomstenbelasting, maar een afzonderlijke belasting op de overdracht van eigendom. Juist daarom raakt zij aan een van de meest fundamentele vragen: in hoeverre mag de overheid ingrijpen in het eigendomsrecht? Dit eigendomsrecht wordt namelijk beschermd door het nationale en internationale recht, maar is niet absoluut. De wetgever kan daarop beperkingen aanbrengen, waaronder belastingheffing. De vraag is daarom niet of de overheid de overdracht van eigendom mag belasten, maar onder welke voorwaarden en in welke mate. Dat is een legitieme politieke discussie. Laten we die discussie dan ook voeren over waar zij werkelijk over gaat: de grenzen van het eigendomsrecht. Niet over de onjuiste veronderstelling dat een erfenis economisch gezien inkomen zou zijn. Bij een erfenis ontstaat geen nieuw inkomen. Er wordt geen nieuw vermogen gecreëerd. Bestaand vermogen wisselt slechts van eigenaar. #Erfbelasting #Eigendom #Belastingdebate

Column: Lees vóór gebruik de bijsluiter. Doe het vooral niet vóór gebruik Max von Kreyfelt Daar is hij dan. De bijsluiter. Dat kleine, opgevouwen monumentje voor een tijd waarin vragen stellen nog gold als een bijwerking die onmiddellijk behandeld moest worden. Comirnaty. 30 microgram per dosis. Tozinameran. Een naam die destijds niemand kende en die ook niemand hoefde te kennen, want we hadden Hugo. En Hugo had schoenen. En vertrouwen. Vooral vertrouwen. De overheid had de wetenschap, de wetenschap had de televisie en de televisie had een tafel waaraan iedere avond werd uitgelegd dat twijfel menselijk was, maar in dit geval toch iets voor mensen met een Facebookaccount. Nu ligt daar die bijsluiter. Keuring gedrukt. Zwart op wit. Vermoeidheid. Hoofdpijn. Spierpijn. Koorts. Gewrichtspijn. Niets bijzonders. Dat hoort erbij. Even doorbijten. En ergens verderop, tussen de kleine letters die niemand leest omdat vertrouwen minder vermoeiend is dan lezen, staan myocarditis en pericarditis. Ontsteking van de hartspier. Ontsteking van het hartzakje. Vooral gemeld bij jongere mannen. Vaker na de tweede dosis. Merkwaardig. Want ik herinner mij een tijd waarin mensen die daar vragen over stelden niet werden uitgenodigd voor een rustig gesprek over farmacovigilantie. Ze kregen een etiket. Wappie. Antivaxxer. Complotdenker. Gevaar voor de volksgezondheid. Sommigen verloren hun podium. Anderen hun reputatie. Artsen die te veel vragen stelden, ontdekten dat wetenschappelijke nieuwsgierigheid vooral gewaardeerd wordt zolang zij tot het juiste antwoord leidt. Dat is misschien wel het mooiste aan de moderne wetenschap. Ze verandert voortdurend van inzicht, maar verwacht wel dat u ieder tijdelijk inzicht als eeuwige waarheid behandelt. De bijsluiter zelf is overigens een wonder van bestuurlijke beschaving. Alles staat erin. Daarmee is juridisch gezien iedereen geïnformeerd. Dat u hem pas leest nadat u op televisie, in de krant, op uw werk en soms zelfs binnen uw familie moreel onder druk bent gezet, blijkt een detail. U had hem kunnen lezen. Net zoals u een hypotheekakte kunt lezen terwijl de makelaar achter u staat te roepen dat er nog zeventien andere gegadigden zijn. Vrije keuze. Volledig geïnformeerd. Handtekening graag hier. Het interessante is daarom wat er destijds niet over gezegd mocht worden. Want bijwerkingen waren er natuurlijk altijd. Alleen de maatschappelijke bijwerking van het bespreken ervan bleek ernstiger dan de medische. Een ontstoken hartzakje was een bekend risico. Een ontstoken debat was onaanvaardbaar. En zo werd de bijsluiter misschien wel het eerlijkste document van de hele coronaperiode. Omdat hij, in tegenstelling tot veel bestuurders, tenminste toegeeft dat er risico’s bestaan. Lees voor gebruik de bijsluiter. Een uitstekend advies. Alleen jammer dat het land hem pas mocht lezen nadat de discussie was afgelopen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bijsluiter #Vaccinatie #Gezondheid

Steffi de Pous blijft vastberaden in haar strijd voor hulp aan vluchtelingen, ondanks de ontelbare haatberichten die ze ontvangt, en roept op tot verandering in de maatschappelijke houding tegenover asielzoekers, terwijl ze de nood van moeders en kinderen in opvanglocaties in Nederland onder de aandacht brengt. #vluchtelingen #steffidepous #asielcrisis

Hugo de Jonge, de voormalige minister van Volksgezondheid, verdedigde tijdens zijn verhoor voor de parlementaire enquêtecommissie de coronamaatregelen die hij nam, maar erkende dat zijn campagne 'Dansen met Janssen' een 'inschattingsfout' was, en benadrukte dat hij altijd probeerde te balanceren tussen gezondheid en maatschappelijke gevolgen. #coronabeleid #HugodeJonge #vaccinatie

Het is cruciaal dat meer vrouwen betrokken zijn bij de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie, maar dit lost de diepere problemen van onzichtbare bias en dominante wereldbeelden in AI-systemen niet op; echte vernieuwing vereist een kritische herziening van de normen en aannames achter de technologie. #KunstmatigeIntelligentie #Genderdiversiteit #MaatschappelijkeVerantwoordelijkheid

Jens van Tricht, oprichter van Emancipator, pleit voor 'mannenemancipatie' als noodzakelijke stap naar gendergelijkheid en stelt dat mannen hun patriarchale opvattingen moeten herzien om emotionele vervulling en maatschappelijke verandering te bereiken. #mannenemancipatie #gendergelijkheid #patriarchaat

Het maatschappelijke probleem gedraagt zich als slachtoffer als ze opgepakt worden nadat ze glas vanaf balkons naar de politie hebben gegooid. Hoofdje omlaag en niet op camera willen nadat ze stoer gedaan hebben want het zal wel weer aan "de maatschappij " gelegen hebben dat ze zich als een stel criminelen hebben gedragen. #maatschappelijkprobleem #criminaliteit #verantwoordelijkheid

Ik maak, met @mauricedehond als vaste gast, 3x per week een live uitzending over de corona enquete. Elke verhoordag. Die uitzending is GRATIS VOOR IEDEREEN TE ZIEN. De NPO zou dat moeten doen, het is een maatschappelijke taak. Het @ADnl liegt en dat is smerig. https://t.co/WawT1pGNrW #corona #livestream #maatschappelijkeTaak

In het artikel wordt geanalyseerd hoe iconische filmantihelden zoals Travis Bickle uit 'Taxi Driver' en Patrick Bateman uit 'American Psycho' onbedoeld zijn uitgegroeid tot rolmodellen in de manosfeer, waar een groep mannen hen afschildert als verzetsstrijders tegen de maatschappelijke orde, ondanks hun psychopathologie en destructieve gedragingen. #TaxiDriver #AmericanPsycho #Manosfeer