Search

Cory Doctorow, een Canadese-Britse tech-activist, uit stevige kritiek op de huidige hype rond kunstmatige intelligentie, en stelt dat bedrijven AI verkeerd gebruiken om aandeelhouders te plezieren, terwijl het in werkelijkheid leidt tot slechtere producten en werknemers onder druk zet, wat kan resulteren in een economische teleurstelling. #AI #CoryDoctorow #technologie

Afgelopen nacht zijn vier mensen om het leven gekomen bij twee ernstige verkeersongevallen in Maarssen en Dirksland, waarbij twee jonge vrouwen omkwamen bij een aanrijding met een boom en twee andere inzittenden overleden na een auto-ongeval in een sloot. #verkeersongeval #dodelijk #Maarssen

'Dagelijks rijden er 18.000 trucks over de Merwedebrug, die nu allemaal moeten omrijden. En niet zo’n beetje ook.' Hoe lang blijven ondernemers nog alles betalen zonder er iets voor terug te krijgen? https://t.co/TOuDcNf5mY #verkeer #logistiek #ondernemerschap

De Merwedebrug: symbool van omgekeerde prioriteiten Gorinchem, zondag. Terwijl de vrachtwagens die winkels in Nederland moeten bevoorraden omrijden, en het gevloek en gescheld van de chauffeurs bijna hoorbaar is, staat de Merwedebrug er als een vermoeide oude man bij: verboden voor zwaar verkeer omdat het staal in de boogconstructie te zwak is. Onderzoek wees uit dat de brug het gewicht van het verkeer dat een deel van onze economie draaiende houdt niet meer aankan. Een voorzorgsmaatregel, zegt Rijkswaterstaat. Alsof we een land zijn dat zich nog iets kan veroorloven uit voorzorg, met een overheid die miljarden over de balk smijt maar geen geld meer heeft voor het onderhoud van essentiële infrastructuur. En ja, u begrijpt het inderdaad goed, dit is geen pech, dit is geen toeval. Dit is het logische gevolg van jarenlang bewust onze infrastructuur verwaarlozen. Een brug uit de jaren zestig, wekelijks goed voor tienduizenden vrachtwagens, de economische slagader van Zuid-Nederland, is nu ineens te zwak om nog die rol te kunnen vervullen. Ondertussen staan er honderden kilometers file op de alternatieve routes, transporteurs rekenen stevig vloekend hun extra onkosten uit en lokale bedrijven zien hun al krappe marges verdampen. En onze overheid? Die houdt zich van de domme en smijt miljarden over de balk, bijvoorbeeld aan klimaatbeleid. Maar liefst 28-miljard voor een onmeetbare globale temperatuurdaling van 0.00036-graden. Ja, u leest het goed. Miljarden voor een uitkomst van een rekenmodel in Brussel of Den Haag dat ons moet laten geloven dat Nederland de planeet redt. Subsidies voor windmolens die landschappen verminken, zonneparken die vruchtbare akkergrond opvreten, elektrische auto’s die de middenklasse niet kan betalen en import van groente en fruit uit landen waar stikstof nog wordt gebruikt waar het voor bedoeld is: als meststof. Dit is ideologie in zijn zuiverste vorm. Maar een brug onderhouden? Een essentieel onderdeel van onze infrastructuur vervangen voordat het te laat is? Nee, dat is blijkbaar té burgerlijk, té ouderwets, overduidelijk niet visionair genoeg. Klimaat is het nieuwe politieke Mekka, waar het gros van politici en beleidsmakers braaf en diep naar buigen. Essentiële infrastructuur is kennelijk een kostenpost die je zo lang mogelijk kunt doorschuiven, liefst naar de volgende generatie bestuurders. Totdat de boogconstructie van de Merwedebrug piept en kraakt en de truckers ineens tot zondebokken worden verklaard, zelfs beboet worden, omdat ze nog even doorreden met hun kostbare lading. Dit is het Nederland van de omgekeerde prioriteiten. We pompen geld in net-zero-fantasieën die geen enkel meetbaar effect hebben op de globale temperatuur, terwijl de echte economische ruggengraat van ons land: wegen, bruggen, dijken, energie-infrastructuur die wél werkt, langzaam desintegreert. De Papendrechtsebrug ernaast ligt er immers ook al maanden uit. Maar ja, beleidsmakers en politici wijzen naar elkaar en naar de stip op de horizon: die nieuwe brug zou er in 2031 moeten komen. Een paar decennia te laat, en waarschijnlijk is zelfs 2031 niet haalbaar omdat de stikstofregels en de Europese Green Deal het niet toelaten. De transportsector, de boeren, de bouwers en de gewone Nederlander die gewoon wil werken en zijn handelswaar of spullen wil verplaatsen, betalen de prijs. Letterlijk. Meer kosten, meer congestie, meer frustratie. En de Haagse elite? Die vliegt businessclass naar klimaatconferenties of zet miljarden opzij om op zee nog meer windturbines te plaatsen, ondanks onderzoek dat deze wiebelstroom absoluut niet betrouwbaar is. Veiligheid? Onderhoud? Dat is voor mensen die niet begrijpen dat de toekomst van Nederland groen en elektrisch is, en daarvoor moet alles wijken, zo denkt men in Den Haag. De Merwedebrug is geen incident. Het is de wrange realisatie dat Nederland de pragmatische houding die ons land groot heeft gemaakt heeft ingeruild voor een ideologisch sprookje. Een land waar de bruggen letterlijk en figuurlijk piepen en kraken onder het gewicht van de werkelijkheid, terwijl men in Den Haag nog steeds droomt van de schouderklopjes die men internationaal zal krijgen als Nederland de felbegeerde status CO2-neutraal behaalt. Het is de hoogste tijd om wakker te worden. Stop met de absurde miljardenverspilling aan ideologische doelen die niet haalbaar zijn, die ons land financieel de nek omdraaien. Onderhoud eerst wat er écht toe doet: de infrastructuur die ons land draaiende houdt, de economische ruggengraat van ons land. Anders rijden we straks niet alleen om via de A15, maar rijden wij met z’n allen rechtstreeks de afgrond in. Bron: https://t.co/WznNU9Z7j5 #infrastructuur #transport #politiek

Douglas Murray: “Gaza is niet ‘bezet’ of ‘afgesloten’. […] Als je naar de ene wijst en de andere negeert, ben je niet verkeerd geïnformeerd, maar verspreid je propaganda.” Murray legt de vinger op de zere plek. Israël trok zich in 2005 volledig terug uit Gaza. Waarom is Egyptes gesloten grens nooit een schandaal, en Israëls grens wel? Wie die vraag niet kan beantwoorden, bewijst zijn punt. #Gaza #Israel #Propaganda

Column: De overheid mag alles. Zelfs de natuur slopen. Nederland is het enige land waar een merelnest belangrijker is dan een woning. Waar een boer jarenlang wordt gesloopt omdat er misschien een zeldzame salamander in de sloot woont. Waar een burger een boete riskeert omdat hij een heg knipt op het verkeerde moment. Want de natuur is heilig. Tenminste… Totdat de overheid zelf met de bosmaaier verschijnt. Dan blijkt er ineens een vergunning te bestaan voor het opzettelijk doden van beschermde dieren en het opzettelijk vernielen van nesten en eieren. Ja, u leest het goed. Niet een complotwebsite. Niet De Speld. Gewoon de overheid. En daarna volgt de mooiste draai van allemaal. “We zijn helemaal niet van plan dieren te doden.” Uiteraard niet. En een bankovervaller is ook niet van plan de bank te beroven. Hij wil alleen geld verplaatsen. De vergunning zegt letterlijk wat er staat. Maar blijkbaar moeten burgers tegenwoordig niet meer lezen wat er staat. Ze moeten raden wat de overheid eigenlijk bedoelt. Dat is de nieuwe bestuurscultuur. Woorden betekenen alleen nog wat de overheid zegt dat ze betekenen. “Opzettelijk doden” betekent eigenlijk: heel liefdevol maaien. “Vernietigen” betekent: rekening houden met de natuur. En “geloof ons” betekent: stel vooral geen lastige vragen. Het mooiste is de morele acrobatiek. Dezelfde overheid die boeren complete bedrijven afpakt om een paar gram stikstof. Dezelfde overheid die miljoenen uitgeeft aan biodiversiteitsprogramma’s. Dezelfde overheid die burgers opvoedt met campagnes over ieder kevertje, iedere kikker en iedere grasspriet… schrijft ondertussen doodleuk een vergunning waarin staat dat beschermde dieren en nesten mogen worden vernietigd. Omdat het werk nu eenmaal af moet. Ineens blijkt de natuur verrassend flexibel. Niet de ecologie verandert. Alleen de eigenaar van de grasmaaier. Misschien moeten boeren voortaan geen landbouwbedrijf meer beginnen. Maar een waterschap. Dan heet precies hetzelfde gedrag ineens geen natuurschade meer. Dan heet het beheer. En zo blijft Nederland een fascinerend land. Voor burgers geldt de wet. Voor de overheid geldt een vergunning om de wet even buiten werking te zetten. Blijkbaar is ook de rechtsstaat tegenwoordig gefaseerd gemaaid. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Natuur #Overheid #Biodiversiteit

Column: In Brussel is verliezen een bijzondere vorm van winnen De burger denkt nog altijd primitief. 314 tegen. 276 voor. Dus: verworpen. Brussel denkt gelukkig op een hoger niveau. Daar kan 314 tegen 276 betekenen dat de tegenstanders hebben verloren. Niet omdat er verkeerd is geteld. Integendeel. Er is juist buitengewoon zorgvuldig geteld. Alleen blijkt dat in de Europese democratie niet uitsluitend de stemmen tellen, maar ook de stemmen die niet zijn uitgebracht. Dat is bestuurlijke innovatie. Het ging om de tijdelijke Europese regeling die online diensten toestaat privécommunicatie vrijwillig te scannen op materiaal van seksueel kindermisbruik, door critici Chat Control 1.0 genoemd. Een gevoelig onderwerp dus, waarbij privacy en de bestrijding van ernstig misbruik tegenover elkaar staan. De afwezige parlementariër hoeft niet eens meer aanwezig te zijn om politieke betekenis te hebben. Zijn lege stoel doet het werk. De onthouder eveneens. Wie zwijgt, kan door de procedure worden ingelijfd bij een uitkomst waarvoor hij nooit heeft gestemd. Je moet er maar op komen. Volgens het aangehaalde verslag strandden 314 tegenstemmen omdat voor verwerping of wijziging een absolute meerderheid van alle 720 Europarlementariërs nodig was. De magische grens lag dus bij 361. Het voorstel bleef overeind. Formeel zal het allemaal kloppen. Dat is tegenwoordig de favoriete verdediging van macht. De toeslagenaffaire was ook jarenlang keurig georganiseerd. De coronamaatregelen kwamen eveneens met nota’s, regelingen en juridische adviezen. Iedere bestuurlijke ontsporing begint tegenwoordig met een pdf waarin staat dat de procedure zorgvuldig is gevolgd. En daar zit het werkelijke probleem. Democratie is langzaam veranderd van een beginsel in een gebruiksaanwijzing. Wie de gebruiksaanwijzing beheerst, hoeft de meerderheid niet meer te overtuigen. Hij hoeft alleen te weten welk knopje op welk moment moet worden ingedrukt. De burger ziet 314 tegen 276. De technocraat ziet artikel zus, lid zoveel, tweede lezing, absolute meerderheid. En terwijl de burger nog naar de uitslag kijkt, is de vergadering alweer gesloten. Misschien moeten we verkiezingen voortaan ook zo organiseren. De partij met de meeste stemmen verliest wanneer zij niet minstens de helft van alle kiesgerechtigden achter zich krijgt. Thuisblijvers tellen impliciet mee voor de zittende macht. Dat zou een hoop onzekerheid schelen. Het bijzondere aan moderne macht is namelijk dat zij zelden zegt: wij trekken ons niets van u aan. Nee. Zij zegt: uw stem is volledig gerespecteerd. Helaas was zij procedureel onvoldoende. En precies daar, ergens tussen 314 en 361, verdwijnt de democratie. Hierbij werd een reglement van orde gebruikt voor een staatsgreep. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Democratie #EU #Bestuur

In haar NRC-column beschrijft Floor Rusman de emotionele impact van haar eierstokkankerdiagnose, waarbij ze een paradoxale milderheid ervaart tegenover irritante weggebruikers, maar dit gevoel later weer verliest, wat haar doet reflecteren op de betekenis van leven en dood. #eierstokkanker #levensverandering #verkeer

Een ochtendbeschouwing. Vorige week publiceerde Pointer een analyse waaruit blijkt dat de woningnood in Leeuwarden boven het landelijk gemiddelde ligt. Dat roept een eenvoudige vraag op. Hoe kan een stad met zo’n woningtekort een vergunningprocedure al ruim zes jaar laten duren? Het debat over de woningmarkt op dit platform blijft vaak hangen in theorie. In academische beschouwingen. Ik ben inmiddels zes jaar betrokken bij een vergunningaanvraag voor een appartementencomplex in Leeuwarden. Daardoor kijk ik iets anders naar de gang van zaken. Het eerste ontwerp voorzag in parkeerlagen onder het gebouw, aangevuld met parkeren op eigen terrein en een concept met deelauto’s. Dat werd afgekeurd vanwege de gewenste inrichting van de omgeving. Het gebouw moest tot op de plint worden doorgetrokken, zoals dat heet, en parkeren op eigen terrein was onwenselijk. Het ontwerp werd aangepast. Vervolgens ontstond de vraag waar de auto’s dan wel moesten parkeren. Want zonder parkeren in de nabijheid wordt realisatie wel erg lastig. Kafka had het niet kunnen verzinnen. De parkeerlagen waren juist uit het ontwerp verdwenen omdat de gemeente dat wilde. Het naastgelegen parkeerterrein ligt daar al ruim vijftig jaar en wordt nauwelijks gebruikt. Toch mocht het niet worden aangewezen als oplossing, omdat de gemeente daar in de toekomst mogelijk andere plannen mee heeft. Na zes jaar is het ontwerp uiteindelijk goedgekeurd. Inmiddels gelden nieuwe voorwaarden. De benodigde parkeerplaatsen moeten vooraf worden afgekocht in een gemeentelijke parkeergarage die nog gebouwd moet worden. Geen vergunning of gebruiksrecht maar een afkoop. De hoogte van de afkoopsom is vergelijkbaar met de kosten van het graven van een eigen parkeerkelder onder het gebouw. Daarmee is het project financieel niet meer haalbaar binnen de huidige kaders. Niet omdat het oorspronkelijke plan veranderde, maar omdat de uitgangspunten tijdens het traject veranderden. Er moet opnieuw worden ontworpen, en opnieuw worden gerekend. Na zes jaar begint het proces feitelijk opnieuw. Ik twijfel er niet aan dat iedere betrokken professional handelt vanuit de eigen opdracht. De stedenbouwkundige kijkt naar de kwaliteit van de omgeving. De verkeerskundige kijkt naar parkeren. De planeconoom kijkt naar de financiële kaders. Iedere afzonderlijke afweging is te begrijpen. Het probleem ontstaat wanneer al die afwegingen samen een vergunningprocedure vormen. Niemand is verantwoordelijk voor de uitvoerbaarheid van het geheel. Ondertussen veranderen beleidskaders, stijgen bouwkosten en lopen rentelasten op. Een project dat bij de start haalbaar was, hoeft dat zes jaar later niet meer te zijn. De rijksoverheid gaat er inmiddels van uit dat tussen het eerste initiatief en de oplevering van woningen gemiddeld ongeveer tien jaar zit. Juist de plan- en vergunningsfase wordt daarbij genoemd als de grootste bron van vertraging. Tegelijk liggen er plannen voor ruim 900.000 woningen in de pijplijn. Een groot deel moet dezelfde plan- en vergunningsprocedures nog doorlopen voordat de eerste steen kan worden gelegd. In de afgelopen zes jaar hadden deze appartementen al gebouwd kunnen zijn en hadden bewoners er al jaren kunnen wonen. Dat maakt de inrichting van vergunningprocedures onderdeel van de woningnood. De discussie gaat meestal over het tekort aan woningen. Misschien is het tijd om alleen nog te kijken naar de weg die een woning moet afleggen voordat de eerste steen wordt gelegd. #woningnood #vergunningen #bouwen