Search

Lieve vrienden, degenen onder jullie die wat afweten van zwangerschappen en van de communicatie tussen de moeder en een ongeboren kindje, maar ook van de invloed en reacties van een kindje op geluiden, stemmen, energievelden en muziek begrijpen wat ik nu voorstel. Ik heb het gelaat en de ogen van Lidewij gisteren goed geobserveerd en zag op momenten, wanhoop, vertwijfeling, en onrecht aangedaan worden in haar ogen. Ik vond dat de partijleiding haar en haar ongeboren kindje met ingang van morgen in bescherming moet nemen en haar tijdelijk moet vervangen, zodat zij haar zwangerschap in rust harmonie en vrede kan afmaken. Het is ongezond en onrechtvaardig om van haar te verwachten dat zij haar kindje nog langer blootstelt aan een stelletje politieke gieren, die niet alleen geen ethisch besef hebben, doch bovendien het sociaal intellectuele niveau ontberen om maar iets van de wezenlijke zaken van het leven te begrijpen. #Zwangerschap #MoederEnKind #EthischLeiderschap

Over de prachtig zwangere @lidewij_devos Wat gisteren zichtbaar werd in de Tweede Kamer rond Lidewij de Vos, was meer dan een stevig politiek debat. Het was een demonstratie van hoe de parlementaire cultuur in Nederland in rap tempo verruwd is geraakt. Niet inhoudelijke nieuwsgierigheid stond centraal, maar het klassieke politieke hinderlaag-denken: formuleringen, frames en suggestieve vragen waarmee iemand in een morele val moet lopen. De oude debattruc; “slaat u uw vrouw nog steeds?” is daarvan het bekendste voorbeeld. Een vraag die zo geconstrueerd is dat elk antwoord schuld impliceert. Precies dat mechanisme zag je gisteren meerdere keren terug. Niet proberen te begrijpen wat iemand werkelijk zegt of bedoelt, maar iemand in een hoek manoeuvreren waar alleen nog beschadiging mogelijk is. En dan is er nog iets anders. Iets cultureels misschien. Iets dat ooit vanzelfsprekend was. Want hoe men politiek ook tegenover elkaar staat: vroeger bestond er een zekere terughoudendheid tegenover zwangere vrouwen. Niet uit zwakte. Niet uit neerbuigendheid. Maar vanuit beschaving. Vanuit het besef dat zwangerschap iets kwetsbaars, zwaars en fundamenteel menselijks is. Dat je iemand in die situatie niet met collectieve agressie tegemoet treedt alsof het een bokswedstrijd betreft. Gisteren leek dat volledig verdwenen. De moderne politieke cultuur kent nog maar één norm: totale gelijkheid in de aanval. Emancipatie is kennelijk zo ver doorgeschoten dat iedere vorm van natuurlijke terughoudendheid inmiddels verdacht wordt gemaakt. Alsof fatsoen hetzelfde zou zijn als seksisme. Alsof elementaire menselijke consideratie ineens ouderwets zou zijn. Maar beschaving herken je juist aan het vermogen onderscheid te maken tussen wat mág en wat gepast is. Natuurlijk kan een zwangere politica deelnemen aan een hard debat. Natuurlijk hoeft niemand haar inhoudelijk te ontzien. En inderdaad: Lidewij de Vos stond zichtbaar stevig overeind. Maar dat ontslaat anderen nog niet van de vraag hoe men zich behoort te gedragen. Want wat gisteren overbleef, was het ongemakkelijke beeld van een Kamer die collectief “met scherp” schoot op een zwangere vrouw, terwijl niemand nog leek stil te staan bij hoe dat er eigenlijk uitzag. En misschien is juist dát het meest veelzeggende van alles. Dr Gert Jan Mulder Vader van 6 kinderen #politiek #zwangerschap #beschaving

Gebruik van antidepressiva tijdens de zwangerschap verhoogt niet het risico op autismespectrumstoornissen of ADHD bij kinderen, volgens een internationale analyse van gegevens van meer dan een half miljoen zwangerschappen gepubliceerd in The Lancet Psychiatry. #antidepressiva #zwangerschap #autisme