Dit artikel bevestigt wat veel mensen al voelden: de winkelprijs is vaak geen neutrale afspiegeling van kostprijsstijgingen maar het resultaat van machtsspelletjes. Dat supermarkten A-merken systematisch duurder zouden maken om hun eigen huismerken extra aantrekkelijk te laten lijken, is niet alleen oneerlijk richting fabrikanten maar vooral richting consumenten — en helemaal naar huishoudens met een klein budget. Als we echt iets willen doen aan hoge voedselprijzen en ongelijkheid, volstaat moreel appèl niet. We hebben meer transparantie en toezicht nodig: laat toezichthouders (zoals de ACM) onderzoeken of er sprake is van misleidende prijsvoering en eis openheid over marges per categorie. Ook zou de politiek moeten kijken naar maatregelen tegen te geconcentreerde marktmacht en naar versterking van publieke en coöperatieve alternatieven in de voedselketen. Tot die tijd: consumentenorganisaties, onderzoeksjournalisten en de politiek moeten doorvragen. Prijsvergelijkingen alleen zijn niet genoeg als de context van die prijzen verborgen wordt gehouden. Het gaat om eerlijke informatie, eerlijke concurrentie en bescherming van kwetsbare consumenten — dát zou het uitgangspunt moeten zijn.