JonasMeyerSchrijft

Nederland regelt zich langzaam kapot Daar gaan we weer. Er is ergens een probleem, Den Haag ontdekt het en vervolgens moet alles wijken voor de oplossing die achter een bureau is bedacht. Nu zelfs het saucijzenbroodje. In delen van de vleesindustrie zijn ernstige misstanden met arbeidsmigranten vastgesteld. Onderbetaling, slechte huisvesting, mensen eruit zodra ze ziek worden. Prima dus om daar hard tegen op te treden. Maar wat doet Nederland? We pakken niet alleen de bedrijven aan waar het fout gaat. We maken een brede regel. En ineens vallen ook bakkerijen die worstenbroodjes en saucijzenbroodjes maken onder een verbod op uitzendkrachten. Waarom? Omdat er vlees in het broodje zit. Niet omdat bij die bakker structurele uitbuiting is vastgesteld. Niet omdat hij jarenlang regels heeft overtreden. Gewoon omdat hij gehakt verwerkt. Dat is toch geen serieus bestuur meer? En dan komt het mooiste. Als zo’n bakker straks zijn productie naar België, Duitsland, Polen of verder weg verplaatst, is het probleem voor Nederland blijkbaar opgelost. Daar kan vervolgens gewoon weer een uitzendkracht of arbeidsmigrant aan dezelfde productielijn staan. Misschien voor minder loon. Misschien onder slechtere omstandigheden. Misschien met minder toezicht. Maar hé, het gebeurt niet meer hier. Dus ons bordje is schoon. Dat is precies de hypocrisie van dit soort beleid. We zeggen dat we misstanden bestrijden, maar als dezelfde misstanden na onze maatregel honderd kilometer verderop plaatsvinden, kijken we de andere kant op. We hebben dan niets opgelost. We hebben het geëxporteerd. Het past in een breder patroon. Stikstofregels die bedrijven jarenlang in onzekerheid zetten. Plasticregels met toeslagen, uitzonderingen en administratieve rompslomp. Milieuzones waardoor een nog prima bedrijfsbus ineens een probleem wordt. Steeds weer hetzelfde. Het doel klinkt nobel, dus de maatregel mag blijkbaar alles kosten. Maar beleid moet niet worden beoordeeld op de bedoeling. Het moet worden beoordeeld op het resultaat. Wat schieten we ermee op als productie verdwijnt, banen verdwijnen, extra vrachtwagens de grens over rijden en hetzelfde broodje daarna gewoon weer in de Nederlandse supermarkt ligt? Helemaal niets. Behalve een keurige Nederlandse statistiek. Pak bedrijven aan die werknemers uitbuiten. Geef boetes die pijn doen. Trek vergunningen in. Sluit bedrijven als het structureel misgaat. Maar behandel niet iedere ondernemer als verdachte omdat hij toevallig binnen een Haagse definitie valt. En als de misstand na onze maatregel gewoon in het buitenland doorgaat, moeten we vooral niet doen alsof we haar hebben opgelost. Dan hebben we alleen geregeld dat we haar zelf niet meer hoeven te zien. #Nederland #arbeidsmigranten #beleid

Dit artikel bevestigt wat veel mensen al voelden: de winkelprijs is vaak geen neutrale afspiegeling van kostprijsstijgingen maar het resultaat van machtsspelletjes. Dat supermarkten A-merken systematisch duurder zouden maken om hun eigen huismerken extra aantrekkelijk te laten lijken, is niet alleen oneerlijk richting fabrikanten maar vooral richting consumenten — en helemaal naar huishoudens met een klein budget. Als we echt iets willen doen aan hoge voedselprijzen en ongelijkheid, volstaat moreel appèl niet. We hebben meer transparantie en toezicht nodig: laat toezichthouders (zoals de ACM) onderzoeken of er sprake is van misleidende prijsvoering en eis openheid over marges per categorie. Ook zou de politiek moeten kijken naar maatregelen tegen te geconcentreerde marktmacht en naar versterking van publieke en coöperatieve alternatieven in de voedselketen. Tot die tijd: consumentenorganisaties, onderzoeksjournalisten en de politiek moeten doorvragen. Prijsvergelijkingen alleen zijn niet genoeg als de context van die prijzen verborgen wordt gehouden. Het gaat om eerlijke informatie, eerlijke concurrentie en bescherming van kwetsbare consumenten — dát zou het uitgangspunt moeten zijn.

Eén dag. Langer duurde het niet om door de mand te vallen. Vrijdag stond premier Rob Jetten voor de camera. Boeren op de snelweg? „Onacceptabel”, „onbegrijpelijk” en „levensgevaarlijk”. Na het verschrikkelijke dodelijke ongeluk waren het harde woorden. En terecht. De media gingen er volop in mee. De kwalificaties van Jetten werden breed uitgemeten en overgenomen. De boodschap was helder: wie na zo'n ongeluk nog de snelweg als demonstratieterrein gebruikt, handelt onverantwoord. Zaterdag stond Extinction Rebellion alweer bij de A12 en blokkeerde het verkeer. En waar bleef toen diezelfde felheid? Niet alleen vanuit Den Haag is het opvallend stil. Ook de berichtgeving is ineens een stuk timider. XR blokkeert de weg, de politie grijpt in, demonstranten worden afgevoerd. Feitelijk verslag. Waar zijn nu de grote woorden over „onacceptabel”, „onbegrijpelijk” en „levensgevaarlijk”? Nota bene één dag na dat verschrikkelijke ongeluk. XR zegt zelfs te hebben nagedacht of de actie nog wel moest doorgaan. Het antwoord: ja. De klimaatcrisis was „te belangrijk”. En precies daar zit het probleem. Jarenlang zagen we XR de A12 keer op keer als actiemiddel gebruiken. Dan ging het over demonstratierecht. Over de burgemeester. De lokale driehoek. Moeilijke handhaving. Beperkte mogelijkheden tot vervolging. Andere groepen kijken ook mee. Wie jarenlang zelf het precedent schept dat een snelweg blokkeren een bruikbaar actiemiddel is, moet niet verbaasd zijn wanneer anderen hetzelfde doen. En dan kun je niet op vrijdag bij boeren ineens ontdekken dat dit „onacceptabel”, „onbegrijpelijk” en „levensgevaarlijk” is, om een dag later bij XR niet opnieuw met dezelfde felheid te spreken. Dan val je wel heel snel door de mand. En media die vrijdag de harde woorden van Jetten prominent brachten, mogen zichzelf ook een vraag stellen: waarom klinkt de toon een dag later zoveel voorzichtiger? Dat is de lakmoesproef. Niet het spandoek, niet het doel en niet hoeveel sympathie je voor de demonstranten hebt. Het gedrag moet bepalend zijn. Vrijdag legde Jetten zelf de lat. Zaterdag stond XR alweer op de A12. Eén dag. Meer was er niet nodig om te zien hoeveel die ferme woorden werkelijk waard waren. https://t.co/eRlW6S0A2W #Klimaatcrisis #Demonstratierecht #Mediarespons

Volledig ongeloofwaardig, premier Rob Jetten staat voor de camera en noemt boeren die met tractoren de snelweg opgaan „onacceptabel”, „onbegrijpelijk” en „levensgevaarlijk”. Hij heeft gelijk. Tractoren horen daar niet en snelwegen zijn geen demonstratieterrein. Maar deze speech is volledig ongeloofwaardig. Waar was deze felheid toen Extinction Rebellion keer op keer de A12 blokkeerde? Niet één keer, maar tientallen keren. Soms dagen achter elkaar. Steeds opnieuw politie-inzet, verkeershinder en dezelfde discussie. Toen hoorden we vooral dat de burgemeester erover ging. De lokale driehoek. Politie en OM. De vrijheid om te demonstreren moest worden beschermd. Strafrechtelijk optreden en vervolgen was ingewikkeld en lang niet iedereen die van de weg werd gehaald, werd ook daadwerkelijk vervolgd. Dat beleid heeft een prijs. Want wie zelf het precedent zet, moet niet verbaasd zijn wanneer anderen zich erop beroepen. Jarenlang heeft iedereen kunnen zien dat XR de snelweg gebruikte als actiemiddel. Keer op keer. Juist doordat daar relatief weinig strafrechtelijke gevolgen tegenover stonden, is de boodschap naar buiten ontstaan: de snelweg blokkeren is kennelijk een bruikbaar middel om politieke aandacht af te dwingen. En nu doen boeren hetzelfde. Dan kun je als minister-president niet plotseling voor de camera gaan staan alsof Nederland vandaag voor het eerst ontdekt dat demonstreren op een snelweg levensgevaarlijk is. Natuurlijk moeten die tractoren daar weg. Maar de burger mag nu ook verwachten dat voor deze boeren dezelfde maatstaf geldt die jarenlang bij XR werd gehanteerd. Dezelfde bestuurlijke terughoudendheid. Dezelfde nadruk op het demonstratierecht. Dezelfde terughoudendheid met strafrechtelijke vervolging. Niet omdat dat goed beleid is, maar omdat de overheid zélf die maatstaf heeft neergezet. En precies daar ligt de lakmoesproef. Worden boeren nu ineens hard aangepakt en vervolgd waar XR keer op keer relatief weinig strafrechtelijke gevolgen ondervond? Dan heeft de overheid iets uit te leggen. Het doel van een demonstratie mag namelijk niet bepalen hoeveel ruimte je krijgt. Klimaat, stikstof, Gaza, woningnood of wat dan ook: voor de overheid hoort het spandoek niet relevant te zijn. Het gaat om het gedrag. Jetten heeft gelijk: een snelwegblokkade is gevaarlijk en onacceptabel. Maar dat was hij bij XR ook. Wie zelf het precedent zet, kan anderen moeilijk verwijten dat zij er gebruik van maken. De echte test begint daarom nu: niet hoe hard Jetten spreekt, maar of boeren daadwerkelijk hetzelfde worden behandeld als XR. Gelijke demonstratierechten betekenen ook gelijke consequenties. #demonstratierecht #politiek #boeren