Search

In Neu-Delhi kam es zu heftigen Auseinandersetzungen zwischen Polizei und Tausenden von Demonstranten der sogenannten Cockroach-Bewegung, die gegen die Regierung von Premierminister Narendra Modi protestierten und Reformen im Bildungssektor forderten, nachdem der Vorsitzende des Obersten Gerichtshofs arbeitslose Jugendliche beleidigt hatte. #Indien #Proteste #KakerlakenBewegung

Andy Burnham is officieel beëdigd als de nieuwe Britse premier na het ontslag van Keir Starmer, en belooft een focus op zorg, lokale macht en een nieuwe politiek gebaseerd op eenheid en hoop, temidden van kritiek op de financiering van zijn beleid en zorgen over zijn buitenlandse ervaring. #AndyBurnham #VerenigdKoninkrijk #Labourpartij

Das @ZDF Sommerinterview verdeutlicht, dass @bundeskanzler @_FriedrichMerz von der @CDU eine komplette Fehlbesetzung ist. Unsouverän, beleidigt, unreif, überfordert. Von Klingbeil ganz zu schweigen. Es braucht einen Wandel und Neuwahlen! #Politik #Neuwahlen #Deutschland

Andy Burnham is maandag begonnen als premier van het Verenigd Koninkrijk, met plannen voor olie- en gasboringen in de Noordzee, lagere openbaar vervoerprijzen en een 'Amazon-belasting' om economische druk op de 'gewone man' te verlichten en het sociale beleid van de Labour-partij te herintroduceren. #AndyBurnham #VerenigdKoninkrijk #LabourParty

De Merwedebrug: symbool van omgekeerde prioriteiten Gorinchem, zondag. Terwijl de vrachtwagens die winkels in Nederland moeten bevoorraden omrijden, en het gevloek en gescheld van de chauffeurs bijna hoorbaar is, staat de Merwedebrug er als een vermoeide oude man bij: verboden voor zwaar verkeer omdat het staal in de boogconstructie te zwak is. Onderzoek wees uit dat de brug het gewicht van het verkeer dat een deel van onze economie draaiende houdt niet meer aankan. Een voorzorgsmaatregel, zegt Rijkswaterstaat. Alsof we een land zijn dat zich nog iets kan veroorloven uit voorzorg, met een overheid die miljarden over de balk smijt maar geen geld meer heeft voor het onderhoud van essentiële infrastructuur. En ja, u begrijpt het inderdaad goed, dit is geen pech, dit is geen toeval. Dit is het logische gevolg van jarenlang bewust onze infrastructuur verwaarlozen. Een brug uit de jaren zestig, wekelijks goed voor tienduizenden vrachtwagens, de economische slagader van Zuid-Nederland, is nu ineens te zwak om nog die rol te kunnen vervullen. Ondertussen staan er honderden kilometers file op de alternatieve routes, transporteurs rekenen stevig vloekend hun extra onkosten uit en lokale bedrijven zien hun al krappe marges verdampen. En onze overheid? Die houdt zich van de domme en smijt miljarden over de balk, bijvoorbeeld aan klimaatbeleid. Maar liefst 28-miljard voor een onmeetbare globale temperatuurdaling van 0.00036-graden. Ja, u leest het goed. Miljarden voor een uitkomst van een rekenmodel in Brussel of Den Haag dat ons moet laten geloven dat Nederland de planeet redt. Subsidies voor windmolens die landschappen verminken, zonneparken die vruchtbare akkergrond opvreten, elektrische auto’s die de middenklasse niet kan betalen en import van groente en fruit uit landen waar stikstof nog wordt gebruikt waar het voor bedoeld is: als meststof. Dit is ideologie in zijn zuiverste vorm. Maar een brug onderhouden? Een essentieel onderdeel van onze infrastructuur vervangen voordat het te laat is? Nee, dat is blijkbaar té burgerlijk, té ouderwets, overduidelijk niet visionair genoeg. Klimaat is het nieuwe politieke Mekka, waar het gros van politici en beleidsmakers braaf en diep naar buigen. Essentiële infrastructuur is kennelijk een kostenpost die je zo lang mogelijk kunt doorschuiven, liefst naar de volgende generatie bestuurders. Totdat de boogconstructie van de Merwedebrug piept en kraakt en de truckers ineens tot zondebokken worden verklaard, zelfs beboet worden, omdat ze nog even doorreden met hun kostbare lading. Dit is het Nederland van de omgekeerde prioriteiten. We pompen geld in net-zero-fantasieën die geen enkel meetbaar effect hebben op de globale temperatuur, terwijl de echte economische ruggengraat van ons land: wegen, bruggen, dijken, energie-infrastructuur die wél werkt, langzaam desintegreert. De Papendrechtsebrug ernaast ligt er immers ook al maanden uit. Maar ja, beleidsmakers en politici wijzen naar elkaar en naar de stip op de horizon: die nieuwe brug zou er in 2031 moeten komen. Een paar decennia te laat, en waarschijnlijk is zelfs 2031 niet haalbaar omdat de stikstofregels en de Europese Green Deal het niet toelaten. De transportsector, de boeren, de bouwers en de gewone Nederlander die gewoon wil werken en zijn handelswaar of spullen wil verplaatsen, betalen de prijs. Letterlijk. Meer kosten, meer congestie, meer frustratie. En de Haagse elite? Die vliegt businessclass naar klimaatconferenties of zet miljarden opzij om op zee nog meer windturbines te plaatsen, ondanks onderzoek dat deze wiebelstroom absoluut niet betrouwbaar is. Veiligheid? Onderhoud? Dat is voor mensen die niet begrijpen dat de toekomst van Nederland groen en elektrisch is, en daarvoor moet alles wijken, zo denkt men in Den Haag. De Merwedebrug is geen incident. Het is de wrange realisatie dat Nederland de pragmatische houding die ons land groot heeft gemaakt heeft ingeruild voor een ideologisch sprookje. Een land waar de bruggen letterlijk en figuurlijk piepen en kraken onder het gewicht van de werkelijkheid, terwijl men in Den Haag nog steeds droomt van de schouderklopjes die men internationaal zal krijgen als Nederland de felbegeerde status CO2-neutraal behaalt. Het is de hoogste tijd om wakker te worden. Stop met de absurde miljardenverspilling aan ideologische doelen die niet haalbaar zijn, die ons land financieel de nek omdraaien. Onderhoud eerst wat er écht toe doet: de infrastructuur die ons land draaiende houdt, de economische ruggengraat van ons land. Anders rijden we straks niet alleen om via de A15, maar rijden wij met z’n allen rechtstreeks de afgrond in. Bron: https://t.co/WznNU9Z7j5 #infrastructuur #transport #politiek

Israël's minister van Defensie, Yoav Katz, heeft plannen aangekondigd voor de bouw van nieuwe nederzettingen in het noorden van Gaza, waarbij hij het beleid van verwoesting in het gebied rechtvaardigt als een middel om bedreigingen te verminderen en een demonstratie van Joodse hardliners ondersteunt die voor de terugkeer van nederzettingen pleit. #Israël #nederzettingen #Gaza

Waarom de Nederlandse overheid dringend op dieet moet? Soms lees je een CBS-rapport en denk je: dit is geen statistiek, als een arts dit leest geeft hij direct dringend medisch advies: u heeft last van vraatzucht, u moet op dieet. In 2025 gaf de overheid namelijk maar liefst 529-miljard euro uit, 32-miljard meer dan het jaar ervoor. De inkomsten bedroegen 510-miljard, met als resultaat een tekort van 19-miljard euro, 1.6 procent van het bbp, meer dan dubbel zo hoog als in 2024. Ondertussen bereikte de staatsschuld de som van maar liefst 524-miljard euro, 44.4 procent van het bbp (Bruto Binnenlands Product). Dat is per Nederlander 1800-euro extra schuld in één jaar. Personeelskosten bij de overheid stegen met maar liefst 7-miljard. Het aantal rijksambtenaren groeide door naar circa 160.000 fte. Overdrachten naar het buitenland explodeerden met bijna 40 procent naar 18-miljard. Dit is geen gezonde groei, dit is institutionele gulzigheid. Een overheid die structureel sneller groeit dan de economie die haar voedt, vreet letterlijk aan de fundamenten van onze welvaart. Een serieus dieet is daarom geen politieke keuze, maar een existentiële noodzaak. Zonder rigoureuze ingrepen, minder ministeries, minder overlappende diensten, minder subsidiecircussen, minder zendelingenwerk in Afrika en Oekraïne en minder beleidsambtenaren die nota’s schrijven over nota’s, gaat de staatsschuld onvermijdelijk richting de 50 procent van het bbp en hoger. Dan resten nog maar twee oplossingen: hogere lasten of snijden in essentiële voorzieningen. Beide zijn graadmeters voor maatschappelijk verval, en een overheid die structureel teveel geld uitgeeft. Toch blijft Den Haag schransen. Geen dieet, het regeerakkoord leest als een luxueus banket, met tientallen miljarden die niet ten gunste komen van die essentiële voorzieningen. Het CBS legt deze ongemakkelijke waarheid onbarmhartig bloot: een overheid die zichzelf blijft volstoppen terwijl burgers en bedrijven de rekening gepresenteerd krijgen. Dit is geen behoorlijk bestuur, dit is culinaire zelfmoord met belastinggeld. De weegschaal liegt niet. Stop deze vraatzucht, of de patiënt overleeft het niet. #Nederland #Overheid #Financiën

Ein alkoholisierter Fahrgast hat zwei Sicherheitskräfte der Bahn beleidigt und es kam zum Gerangel. Plötzlich öffnete sich die Tür des fahrenden Zuges. Ein 26-Jähriger fällt aus dem Zug und befindet sich nun in einem kritischen Zustand! Gegen den wegen Gewaltdelikten vorbestraften Fahrgast wurde Haftbefehl wegen gefährlicher Körperverletzung beantragt. Das Amtsgericht lehnte den Erlass des Haftbefehls jedoch ab. Schon früher ist der 36-Jährige strafrechtlich in Erscheinung getreten und war nur auf Bewährung frei! Noch Fragen? ... Ich nicht... 🙄 #Bahn #Gewalt #Unfall

De stikstofbrief van Van Essen moet van tafel! Deze brief zet ondernemers op slot. Bedrijven sneuvelen, investeringen vallen stil en banken worden steeds terughoudender. Ook hier zie je de waanzin van het stikstofbeleid. Boeren, 200 campings/jachthavens, scheepsbouwers worden met deze brief opgeofferd door beleid gebaseerd op discutabele aannames. Rechtszekerheid verdwijnt en het vertrouwen in de overheid wordt gesloopt. Allemaal vanwege een stempel op een snipper natuur. Niet alleen boeren zijn de dupe. De hele keten wordt geraakt. https://t.co/Ak0kzsHDdk #stikstofbeleid #ondernemerschap #boeren

#Karlsruhe: Nach Beleidigungen kam es zu einer körperlichen Auseinandersetzung zwischen dem Deutschen und einem DB-Mitarbeiter. Die Tür öffnete sich, als beide zu Boden gingen. Beamte fanden den Sicherheitsmann (26) lebensgefährlich verletzt im Gleisbett. https://t.co/lQBvSryHbd https://t.co/R3mP4arCAE #Gewalt #Sicherheit #Deutschland

Een ochtendbeschouwing. Vorige week publiceerde Pointer een analyse waaruit blijkt dat de woningnood in Leeuwarden boven het landelijk gemiddelde ligt. Dat roept een eenvoudige vraag op. Hoe kan een stad met zo’n woningtekort een vergunningprocedure al ruim zes jaar laten duren? Het debat over de woningmarkt op dit platform blijft vaak hangen in theorie. In academische beschouwingen. Ik ben inmiddels zes jaar betrokken bij een vergunningaanvraag voor een appartementencomplex in Leeuwarden. Daardoor kijk ik iets anders naar de gang van zaken. Het eerste ontwerp voorzag in parkeerlagen onder het gebouw, aangevuld met parkeren op eigen terrein en een concept met deelauto’s. Dat werd afgekeurd vanwege de gewenste inrichting van de omgeving. Het gebouw moest tot op de plint worden doorgetrokken, zoals dat heet, en parkeren op eigen terrein was onwenselijk. Het ontwerp werd aangepast. Vervolgens ontstond de vraag waar de auto’s dan wel moesten parkeren. Want zonder parkeren in de nabijheid wordt realisatie wel erg lastig. Kafka had het niet kunnen verzinnen. De parkeerlagen waren juist uit het ontwerp verdwenen omdat de gemeente dat wilde. Het naastgelegen parkeerterrein ligt daar al ruim vijftig jaar en wordt nauwelijks gebruikt. Toch mocht het niet worden aangewezen als oplossing, omdat de gemeente daar in de toekomst mogelijk andere plannen mee heeft. Na zes jaar is het ontwerp uiteindelijk goedgekeurd. Inmiddels gelden nieuwe voorwaarden. De benodigde parkeerplaatsen moeten vooraf worden afgekocht in een gemeentelijke parkeergarage die nog gebouwd moet worden. Geen vergunning of gebruiksrecht maar een afkoop. De hoogte van de afkoopsom is vergelijkbaar met de kosten van het graven van een eigen parkeerkelder onder het gebouw. Daarmee is het project financieel niet meer haalbaar binnen de huidige kaders. Niet omdat het oorspronkelijke plan veranderde, maar omdat de uitgangspunten tijdens het traject veranderden. Er moet opnieuw worden ontworpen, en opnieuw worden gerekend. Na zes jaar begint het proces feitelijk opnieuw. Ik twijfel er niet aan dat iedere betrokken professional handelt vanuit de eigen opdracht. De stedenbouwkundige kijkt naar de kwaliteit van de omgeving. De verkeerskundige kijkt naar parkeren. De planeconoom kijkt naar de financiële kaders. Iedere afzonderlijke afweging is te begrijpen. Het probleem ontstaat wanneer al die afwegingen samen een vergunningprocedure vormen. Niemand is verantwoordelijk voor de uitvoerbaarheid van het geheel. Ondertussen veranderen beleidskaders, stijgen bouwkosten en lopen rentelasten op. Een project dat bij de start haalbaar was, hoeft dat zes jaar later niet meer te zijn. De rijksoverheid gaat er inmiddels van uit dat tussen het eerste initiatief en de oplevering van woningen gemiddeld ongeveer tien jaar zit. Juist de plan- en vergunningsfase wordt daarbij genoemd als de grootste bron van vertraging. Tegelijk liggen er plannen voor ruim 900.000 woningen in de pijplijn. Een groot deel moet dezelfde plan- en vergunningsprocedures nog doorlopen voordat de eerste steen kan worden gelegd. In de afgelopen zes jaar hadden deze appartementen al gebouwd kunnen zijn en hadden bewoners er al jaren kunnen wonen. Dat maakt de inrichting van vergunningprocedures onderdeel van de woningnood. De discussie gaat meestal over het tekort aan woningen. Misschien is het tijd om alleen nog te kijken naar de weg die een woning moet afleggen voordat de eerste steen wordt gelegd. #woningnood #vergunningen #bouwen

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

Een meerderheid van de Democraten in het Huis van Afgevaardigden heeft gestemd voor het stopzetten van de Amerikaanse militaire hulp aan Israël, wat de groeiende onvrede over het Israëlische beleid binnen de partij onderstreept, hoewel de steun uiteindelijk niet werd stopgezet vanwege de tegenstemmen van andere Democraten en de Republikeinse meerderheid. #Democraten #Israël #militairehulp

Weet u wat Climategate is? Iedereen kent Watergate, maar weinig mensen herinneren zich Climategate. ➡️ Climategate is nochtans één van de meest besproken wetenschappelijke schandalen van de afgelopen decennia. In november 2009 werden meer dan duizend e-mails en duizenden documenten gelekt van de Climate Research Unit (CRU) van de University of East Anglia, een invloedrijk onderzoekscentrum waarvan verschillende onderzoekers een belangrijke rol speelden in de rapporten van het IPCC. ➡️ Wat daarin te lezen viel, deed de wetenschappelijke wereld op z’n grondvesten daveren. Enkele weken vóór de VN-klimaattop in Kopenhagen (COP15) -het moment dat regeringen ongezien ingrijpende beleidsbeslissingen gingen nemen- kwam een pakket interne e-mails naar buiten dat wereldwijd wenkbrauwen deed fronsen over het gebrek aan transparantie en de wetenschappelijke cultuur binnen een van de meest invloedrijke onderzoeksgroepen. Zo bleek uit de e-mails onder meer dat Phil Jones, destijds de grote baas van de CRU, schreef over “het verwijderen van e-mails in de context van Freedom of Information-verzoeken”. ➡️”Verwijderen van emails…” Dat leidde tot zware kritiek op de manier waarop met verzoeken om openbaarheid van informatie werd omgegaan. Uit de e-mails bleek ook dat verschillende betrokken onderzoekers zich jarenlang verzetten tegen het vrijgeven van specifieke datasets en onderliggende informatie. ➡️”Weigeren om datasets vrij te geven…” Er bleek ook dat er uitvoerig werd besproken hoe de invloed van bepaalde kritische wetenschappelijke publicaties en tijdschriften kon worden beperkt. Zo werd er gesproken over het boycotten van bepaalde tijdschriften en over strategieën om te vermijden dat bepaalde artikels nog zouden doorwegen in wetenschappelijke evaluaties. ➡️”Boycotten van bepaalde publicaties…” On ook de houding tegenover wetenschappers die een afwijkende visie hadden kwam naar boven in dit schandaal, in tal van e-mails werden collega’s niet inhoudelijk bekritiseerd, maar persoonlijk aangevallen of gemarginaliseerd. ➡️”‘Dissidente’ wetenschappers marginaliseren…” Meerdere officiële onderzoeken wezen nadien op ernstige tekortkomingen inzake transparantie, openheid en de omgang met informatieverzoeken. ➡️“Ernstige tekortkomingen inzake transparantie…” En juist omdat het om invloedrijke IPCC klimaatonderzoekers ging, had dat een grote impact op het vertrouwen. ➡️ Zelfs het blad Nature -niet bepaald bekend om klimaatsceptisch te zijn- stelde dat de affaire aantoonde dat de cultuur van geheimhouding en defensiviteit moest veranderen om het vertrouwen van het publiek te herstellen. ❇️ De echte les van Climategate is voor mij dat wetenschappers ook zeer kleine mensen kunnen zijn, met hun eigen overtuigingen, voorkeuren, ego's en soms grote blinde vlekken. ✅ Maar vooral dat wetenschappers de hoogste normen van transparantie, openheid en kritisch debat moeten naleven. Zeker wanneer hun onderzoek de basis vormt voor beleidsbeslissingen die een gigantische maatschappelijke en economische impact hebben. #Climategate #transparantie #wetenschap