Search

100 dagen in de #ouderenzorg. Vandaag evaluatiegesprek. We zijn zo blij met jou als #Verpleegkundige dat we je jaarcontract onmiddelijk om willen zetten in een vast contract, zou je dat zelf ook willen? Heb volmondig "ja" gezegd, Marc is op zijn plek mensen 🎊 #ouderenzorg #Verpleegkundige #zorgverlening

Gianni Infantino's failed attempt to sell the upcoming World Cups to private investors has threatened his position as FIFA president, facing fierce criticism from major football federations, including UEFA and Concacaf, who are already calling for an evaluation of his leadership. (translated)

Het artikel pleit ervoor dat de evaluatie van crisiscommunicatie meer gericht moet zijn op de ervaringen van de getroffen burgers in plaats van alleen op de beoordeling door overheidsorganisaties, omdat hun perspectief cruciaal is om te leren van crises en om effectieve hulpverlening te waarborgen. #Crisiscommunicatie #GetroffenBurgers #Evaluatieprocessen

Column: De Commissie voor Gecontroleerde Pluriformiteit Max von Kreyfelt Nederland blijkt al jaren een commissie te hebben waarvan ik het bestaan nooit had opgemerkt. De Commissie voor Gecontroleerde Pluriformiteit. U vindt haar niet in het Staatsblad. Er bestaat geen voorzitter, geen secretariaat en geen jaarverslag. Toch vergadert zij voortdurend. Aan tafel schuift eerst de NPO Ombudsman aan. Zijn opdracht: beoordelen of journalistieke normen zijn nageleefd. Daarna neemt het Commissariaat voor de Media plaats. Ook dat doet precies waarvoor het bestaat: toezicht houden op de Mediawet. Vervolgens verschijnt de evaluatiecommissie. Die levert een opmerkelijk medisch rapport af. Kritisch over Ongehoord Nederland, maar tegelijk constaterend dat de omroep bijdraagt aan de pluriformiteit van het bestel. De patiënt functioneert, maar veroorzaakt toch ongemak. Dan betreedt een serie politieke aandoeningen het toneel. In de personen van; Ouafa Oualhadj van D66 vindt dat regels voor iedereen gelden. Erik van der Maas van de VVD ziet geen plaats voor een omroep die zich volgens hem niet aan journalistieke normen houdt. Mohammed Mohandis van GroenLinks-PvdA dringt ook aan op ingrijpen. Intussen schrijven journalisten, onder wie Elodie Verweij, over de groeiende politieke druk met de vraag aan de minister om te handelen. En dan blijft er nog één stoel over. Die van minister Rianne Letschert. Iedereen vóór haar heeft inmiddels gesproken. Iedereen geeft een oordeel met advies. Iedereen heeft zijn bestuurlijke geweten gedocumenteerd. Alleen de handtekening ontbreekt nog. Het fascinerende is niet of Ongehoord Nederland fouten heeft gemaakt. Natuurlijk moeten publieke omroepen zich aan de wet houden. Wat mij bezighoudt, is iets anders. We noemen ons bestel graag pluriform. Dat woord klinkt warm, ruimhartig en bijna feestelijk. Alsof iedere afwijkende stem welkom is. Tot die stem daadwerkelijk afwijkt. Dan verandert pluriformiteit ineens in een kwetsbare plant die beschermd moet worden tegen… pluriformiteit. Dat is een bestuurlijke uitvinding van formaat. Een bestel dat is opgericht om verschillende opvattingen naast elkaar te laten bestaan, raakt onrustig zodra één van die opvattingen niet meer netjes binnen het patroon kleurt. Misschien is dat de modernste vorm van tolerantie. Iedereen mag meedoen. Mits hij geen aanleiding geeft om over de grenzen van de tolerantie na te denken. En zo vergadert de Commissie voor Gecontroleerde Pluriformiteit onverstoorbaar verder. Niet om rechtstreeks te bepalen wat er gezegd mag worden. Dat zou veel te opzichtig zijn. Zij bepaalt slechts welke stemmen nog overtuigend genoeg klinken om pluriform genoemd te mogen worden. Dat is een subtiel verschil. Ongeveer zoals het verschil tussen een vogelkooi en een volière. In allebei wordt gezongen. Alleen buiten hoor je soms een ander lied. P.s.: Weet u nog op wie u stemde? 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Pluriformiteit #Media #Journalistiek

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

Weet u wat Climategate is? Iedereen kent Watergate, maar weinig mensen herinneren zich Climategate. ➡️ Climategate is nochtans één van de meest besproken wetenschappelijke schandalen van de afgelopen decennia. In november 2009 werden meer dan duizend e-mails en duizenden documenten gelekt van de Climate Research Unit (CRU) van de University of East Anglia, een invloedrijk onderzoekscentrum waarvan verschillende onderzoekers een belangrijke rol speelden in de rapporten van het IPCC. ➡️ Wat daarin te lezen viel, deed de wetenschappelijke wereld op z’n grondvesten daveren. Enkele weken vóór de VN-klimaattop in Kopenhagen (COP15) -het moment dat regeringen ongezien ingrijpende beleidsbeslissingen gingen nemen- kwam een pakket interne e-mails naar buiten dat wereldwijd wenkbrauwen deed fronsen over het gebrek aan transparantie en de wetenschappelijke cultuur binnen een van de meest invloedrijke onderzoeksgroepen. Zo bleek uit de e-mails onder meer dat Phil Jones, destijds de grote baas van de CRU, schreef over “het verwijderen van e-mails in de context van Freedom of Information-verzoeken”. ➡️”Verwijderen van emails…” Dat leidde tot zware kritiek op de manier waarop met verzoeken om openbaarheid van informatie werd omgegaan. Uit de e-mails bleek ook dat verschillende betrokken onderzoekers zich jarenlang verzetten tegen het vrijgeven van specifieke datasets en onderliggende informatie. ➡️”Weigeren om datasets vrij te geven…” Er bleek ook dat er uitvoerig werd besproken hoe de invloed van bepaalde kritische wetenschappelijke publicaties en tijdschriften kon worden beperkt. Zo werd er gesproken over het boycotten van bepaalde tijdschriften en over strategieën om te vermijden dat bepaalde artikels nog zouden doorwegen in wetenschappelijke evaluaties. ➡️”Boycotten van bepaalde publicaties…” On ook de houding tegenover wetenschappers die een afwijkende visie hadden kwam naar boven in dit schandaal, in tal van e-mails werden collega’s niet inhoudelijk bekritiseerd, maar persoonlijk aangevallen of gemarginaliseerd. ➡️”‘Dissidente’ wetenschappers marginaliseren…” Meerdere officiële onderzoeken wezen nadien op ernstige tekortkomingen inzake transparantie, openheid en de omgang met informatieverzoeken. ➡️“Ernstige tekortkomingen inzake transparantie…” En juist omdat het om invloedrijke IPCC klimaatonderzoekers ging, had dat een grote impact op het vertrouwen. ➡️ Zelfs het blad Nature -niet bepaald bekend om klimaatsceptisch te zijn- stelde dat de affaire aantoonde dat de cultuur van geheimhouding en defensiviteit moest veranderen om het vertrouwen van het publiek te herstellen. ❇️ De echte les van Climategate is voor mij dat wetenschappers ook zeer kleine mensen kunnen zijn, met hun eigen overtuigingen, voorkeuren, ego's en soms grote blinde vlekken. ✅ Maar vooral dat wetenschappers de hoogste normen van transparantie, openheid en kritisch debat moeten naleven. Zeker wanneer hun onderzoek de basis vormt voor beleidsbeslissingen die een gigantische maatschappelijke en economische impact hebben. #Climategate #transparantie #wetenschap

Open brief aan de Parlementaire Corona-commissie Geachte voorzitter en leden van de Parlementaire Corona-commissie, De opdracht van een parlementaire enquête is helder: het reconstrueren van de feiten en het bieden van een zo volledig mogelijk beeld van een van de meest ingrijpende periodes uit de recente Nederlandse geschiedenis. Juist daarom roept de huidige opzet van de openbare verhoren bij ons een fundamentele vraag op: Kan een commissie werkelijk een volledig en geloofwaardig beeld schetsen van de coronaperiode wanneer een aantal van de meest prominente critici van het gevoerde beleid niet wordt gehoord? Een parlementaire evaluatie verliest aan geloofwaardigheid wanneer zij zich beperkt tot een selectie van stemmen en cruciale betrokkenen buiten beschouwing laat. Juist degenen die jarenlang tegenover de overheid stonden in rechtszaken, demonstraties en het publieke debat, zouden de gelegenheid moeten krijgen om hun ervaringen, afwegingen en feiten onder ede toe te lichten. Tijdens de openbare verhoren wordt uitvoerig gesproken over de coronademonstraties, de maatschappelijke weerstand, de rechtszaken en de coronakritische beweging. Daarbij is ook meerdere malen verwezen naar Willem Engel en zijn rol gedurende de coronaperiode. Opmerkelijk genoeg wordt er wel over hem gesproken, maar wordt hem niet de gelegenheid geboden daar zelf op te reageren. Dat is des te opmerkelijker omdat wij gedurende de coronaperiode een centrale rol hebben gespeeld binnen het maatschappelijke en juridische debat. Wij voerden tientallen juridische procedures tegen de Staat en andere overheidsinstanties. De procedure over de avondklok behoort tot de bekendste rechtszaken uit de coronaperiode en leidde tot een historische uitspraak, waarna met spoed nieuwe wetgeving werd ingevoerd. Daarnaast organiseerden wij landelijke demonstraties, voerden wij procedures tegen diverse maatregelen en stonden wij jarenlang in direct contact met gemeenten, burgemeesters, politie, het Openbaar Ministerie en andere overheidsinstanties. Ook de wijze waarop met onze stichting en de daarbij betrokken personen is omgegaan, behoort wat ons betreft tot de onderwerpen die deze commissie niet kan negeren. Binnen onze stichting zijn meerdere mensen onderwerp geweest van strafrechtelijke procedures. Overheidsdiensten hebben zich gedurende lange tijd intensief met onze organisatie beziggehouden. De vraag hoe deze besluitvorming tot stand is gekomen, welke afwegingen daarbij zijn gemaakt en hoe proportionaliteit, grondrechten en rechtsbescherming zijn gewaarborgd, verdient eveneens een kritische beoordeling. Daarnaast lopen verschillende procedures jaren later nog altijd door. De maatschappelijke, persoonlijke en financiële gevolgen daarvan zijn groot. Ook dat is onderdeel van de geschiedenis die deze commissie zegt te willen reconstrueren. Wanneer de commissie wil begrijpen hoe de verhouding tussen overheid en burgers tijdens de coronaperiode is veranderd, dan kan zij niet voorbijgaan aan de ervaringen van degenen die jarenlang onderwerp zijn geweest van intensieve handhaving, juridische procedures en maatschappelijke uitsluiting. Juist daarom stellen wij ons hierbij publiekelijk beschikbaar om in een openbare hoorzitting iedere vraag van de commissie te beantwoorden. Niet alleen over de demonstraties. Niet alleen over de rechtszaken. Maar ook over de vervolgingen, de handhaving, de samenwerking tussen verschillende overheidsdiensten, de gevolgen voor burgers en de wijze waarop gedurende deze periode met fundamentele rechten is omgegaan. Met vriendelijke groet, Jeroen Pols Willem Engel #Corona #Parlement #Rechtspraak

Op de dag dat Robin van Persie zijn vakantie in Marbella onderbrak voor een toernooi, kreeg hij het slechte nieuws dat Feyenoord, na een grondige evaluatie, had besloten om hem als hoofdtrainer te ontslaan in het kader van een frisse start met een nieuwe clubleiding en staf. #Feyenoord #RobinvanPersie #DévyRigaux

Arib had machtige mensen met grote belangen tegen de haren ingestreken tijdens de evaluatie van de vorige gezondheidscrisis, de Mexicaanse grieppandemie in 2011. Als Kamerlid was @khadijaArib een gedreven aanjager van transparantie over financiële belangen in de medische wereld. https://t.co/Tl7vLFyioY #gezondheidscrisis #transparantie #financiëlebelangen

Column: Oostvaardersplassen, proefgebied voor Nederland BV Max von Kreyfelt De Oostvaardersplassen waren ooit bedoeld als natuurgebied. Althans, dat was het officiële verhaal. In werkelijkheid groeide het gebied uit tot iets veel interessanters voor bestuurders, beleidsmakers en gedragswetenschappers: een proefterrein voor de vraag hoe ver je kunt gaan met menselijk beheer voordat de bevolking begint te morren. En eerlijk is eerlijk: Nederland blijkt een uitstekend laboratorium. Neem de logica van de Oostvaardersplassen. Eerst sluit je een gebied af. Daarna haal je de natuurlijke balans weg. Roofdieren? Migratieroutes? Natuurlijk evenwicht? Alles weg. Vervolgens zet je grote aantallen dieren in een kunstmatige omgeving en noem je dat “vrije natuur”. Daarna begint het echte beleidsfeest. Want zodra het systeem zichtbaar ontspoort, uitgehongerde dieren, moddervelden, massale sterfte, verschijnen de experts om uit te leggen dat dit juist de bedoeling is. Dat sterfte onderdeel is van “dynamisch beheer”. Dat de leek het grotere plaatje niet begrijpt. Wie naar Den Haag kijkt, herkent het patroon onmiddellijk. Eerst ontstaat een kunstmatig systeem. Daarna ontstaan voorspelbare problemen. Vervolgens krijgt de bevolking te horen dat die problemen onvermijdelijk zijn. En tenslotte wordt iedere kritiek weggezet als emotioneel, populistisch of slecht geïnformeerd. De Oostvaardersplassen waren daardoor nooit alleen een natuurproject. Ze vormden een bestuurskundige generale repetitie voor modern Nederland. Kijk naar de overeenkomsten. Boeren verdwijnen? “Transitie.” Woningnood? “Complex vraagstuk.” Massamigratie? “Internationale verplichting.” Overvolle zorg? “Capaciteitsuitdaging.” Altijd dezelfde bestuurslogica: eerst beleid, dan ontregeling, vervolgens campagnes om burgers uit te leggen waarom zij verkeerd reageren op de gevolgen van dat beleid. De Oostvaardersplassen bewezen namelijk iets cruciaals voor de moderne bestuursklasse: mensen accepteren bijna alles, zolang je het verpakt in rapporten, experts en morele superioriteit. Zelfs zichtbaar falen. Sterker nog: hoe groter de puinhoop, hoe meer bestuur, overleg en evaluaties erbij komen. En ondertussen staat het publiek achter het hek toe te kijken hoe complete systemen langzaam vastlopen terwijl de beheerders zichzelf prijzen voor hun visie. De Oostvaardersplassen waren dus een waarschuwing. Een miniatuurversie van een land waarin bestuurders niet langer denken vanuit menselijke realiteit, maar vanuit modellen, spreadsheets, abstracte idealen en beheersdrift. Een land waarin burgers vooral worden gezien als variabelen binnen een groter plan. Of, om het eenvoudiger te zeggen: Nederland is één grote Oostvaardersplas geworden. Alleen lopen de grazers op twee benen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Oostvaardersplassen #Nederland #NatuurlijkBeheer

De Amerikaanse ambassadeur Joe Popolo uit zijn bezorgdheid over Nederland's plotselinge verbod op de overname van DigiD door Kyndryl, wijzend op een gebrek aan gedegen evaluatie en het risico van handelsbelemmeringen, terwijl hij oproept tot dialoog met de Nederlandse regering over de veiligheidszorgen die aan de beslissing ten grondslag liggen. #DigiD #veiligheid #handelsbelemmeringen

Carolina Pereira Marghidan, promovenda aan de Universiteit Twente, heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van een nieuwe functie van het KNMI die de 'hittekracht' meet, wat een uitgebreidere evaluatie biedt van de impact van hitte dan alleen de temperatuur, door factoren zoals zonnestraling, wind en luchtvochtigheid in acht te nemen, om zo de bewustwording en besluitvorming rondom hitte te verbeteren. #hittekracht #klimaatverandering #weercommunicatie

In zijn column betoogt Peter Kuipers Munneke dat het verlaten van de meest extreme klimaatscenario's door klimaatwetenschappers niet alarmistisch, maar rationeel is, aangezien het belangrijk is om ook onwaarschijnlijke maar potentieel catastrofale scenario's in overweging te nemen om een compleet risico-evaluatie van de klimaatverandering te maken. #Klimaatverandering #ExtremeOpwarming #Risicobenadering

Onderzoek van een evaluatiecommissie concludeert dat de journalistieke kwaliteit van de omroep Ongehoord Nederland (ON!) onder druk staat, mede door te veel diversiteit aan leidinggevenden en de verspreiding van onjuiste informatie, en stelt dat er behoefte is aan een eenvoudiger omroepstructuur om de kernwaarden van de publieke omroep te waarborgen. #NPO #journalistiek #onsamenleving