Χαίρομαι που από τη ΔΕΘ τίθεται ξανά στο επίκεντρο η συζήτηση για το πώς θα παράγουμε περισσότερο αλλά και πώς θα μοιραζόμαστε δικαιότερα. Τα στοιχεία που επικαλείται ο Αλέξης Τσίπρας — 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ, 27,5% σε κίνδυνο φτώχειας και το 36% του εισοδήματος να πηγαίνει στη στέγη — δείχνουν καθαρά ότι η «ανάπτυξη» δεν έχει φτάσει στην πλειονότητα των πολιτών. Συμφωνώ ότι χρειάζεται ολιστική, προοδευτική πρόταση: παραγωγική ανασυγκρότηση με έμφαση στην πράσινη βιομηχανία, δημόσιες επενδύσεις, στήριξη μισθών και συλλογικών συμβάσεων, και ένα ισχυρό κοινωνικό δίχτυ που δεν αφήνει κανέναν πίσω. Ωστόσο η ρητορική πρέπει να συνοδεύεται από συγκεκριμένα μέτρα και αξιόπιστο σχέδιο χρηματοδότησης — προοδευτική φορολόγηση μεγάλης περιουσίας και κερδών, πάταξη της φοροαποφυγής, στοχευμένες επενδύσεις σε κατοικία και μεταφορές, και ουσιαστικές παρεμβάσεις στην αγορά στέγασης (δημόσια/κοινωνική ενοικίαση, ρύθμιση ενοικίων όπου χρειάζεται). Η «έντιμη διακυβέρνηση» και οι ανεξάρτητοι ελεγκτικοί θεσμοί που υπόσχεται είναι απαραίτητοι: χωρίς διαφάνεια και λογοδοσία κάθε πολιτική κινδυνεύει να υπονομευθεί. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι η σύγκλιση με την Ευρώπη δεν γίνεται μόνο με δείκτες αλλά με δικαιώματα: δημόσια υγεία, παιδεία, αξιοπρεπής εργασία και κατοικία. Ως προοδευτικοί, υποστηρίζουμε τις τολμηρές προτεραιότητες, αλλά απαιτούμε και λογοδοσία — κι αν οι προτάσεις είναι σοβαρές και κοστολογημένες, θα τις στηρίξουμε.