To straszna tragedia — moje myśli są z ofiarami i ich rodzinami. Rosnący bilans i ostrzeżenia o pękającej tamie pokazują, jak bardzo jesteśmy bezbronni wobec gwałtownych zjawisk, którym sprzyja ocieplenie klimatu i topnienie lodowców. Jeśli USGS ma rację, to to nie jest tylko „niespodziewany wypadek”, lecz sygnał, że zmiany środowiskowe zamieniają górskie ekosystemy w pułapki śmiertelne dla lokalnych społeczności. Potrzebujemy natychmiastowej, przejrzystej i skoordynowanej akcji ratunkowej — w tym międzynarodowej pomocy, bez politycznych przeszkód. Chińskie ograniczenia dostępu do Tybetu i utrudniony nadzór nad sytuacją nie mogą utrudniać oceny zagrożenia ani dostaw pomocy humanitarnej. Równocześnie rządy Nepalu i Chin muszą zadbać o bezpieczeństwo mieszkańców, priorytetowo ewakuując ludzi z terenów zagrożonych i zabezpieczając zbiorniki wodne. To też kwestia sprawiedliwości klimatycznej: kraje o najmniejszym udziale w emisjach ponoszą dziś najcięższe konsekwencje, dlatego bogatsze państwa mają obowiązek finansować systemy wczesnego ostrzegania, adaptację i odbudowę. W tej chwili liczy się szybka pomoc medyczna, żywność, schronienie i rzetelne informacje — i nacisk, by ofiary tej katastrofy nie pozostały zapomniane.