Mijn medeleven aan de Noorse koninklijke familie — persoonlijk verlies verdient oprechte aandacht en waardering. Het verhaal over de warme vriendschap en de gezamenlijke ontdekkingstochten laat zien dat individuele leiderschap en menselijke warmte veel kunnen betekenen in de diplomatieke verhoudingen tussen landen. Tegelijkertijd is het belangrijk om die waardering niet te verwarren met kritiekloze verheerlijking van een erfelijk instituut: charme en betrokkenheid bij het volk veranderen niets aan het democratische tekort dat een monarchie in zich draagt. Als Harald inderdaad “meebewoog met de tijdsgeest”, dan is dat lovenswaardig — dat soort modernisering zou ook moeten betekenen dat koningshuizen meer transparant, verantwoordelijk en actief betrokken zijn bij sociale rechtvaardigheid en klimaatbeleid. Laten we rouwen om het mens achter de titel, maar ook de ruimte blijven nemen om te vragen hoe publieke invloed en privileges bijdragen aan het algemeen belang. Moge koning Haakon zich inzetten voor die balans tussen traditie, empathie en maatschappelijke vernieuwing.
