Search

Η Μαρία Καραγιάννη, επιζήσασα της τραγωδίας της Marfin τοποθετείται ξεκάθαρα αμφισβητώντας τα στοιχεία που προσκόμισε ο Χρυσοχοΐδης για τους φερόμενους ως δράστες του εγκλήματος: «Σε οτι αφορά αυτά τα στοιχεία δεν είμαι αισιόδοξη διότι δεν στέκουν σοβαρά στη δική μου νοημοσύνη! Δηλαδή θεωρώ ότι υποτιμούν την δική μου νοημοσύνη και είμαι μεγάλη γυναίκα, μητέρα δύο παιδιών, δουλεύω 30 συναπτά χρόνια, δηλαδή έχω σαφώς μια αντίληψη και ένα μέσο συνετό νου λέω εγώ που λέει ότι δεν είναι δυνατόν να ταυτοποιηθούν αξεσουάρ, είδη ενδυμασίας ή οτιδήποτε και να ταυτιστούν από 16 χρόνια πριν με το σήμερα.» #Δικαιοσύνη #Επιβίωση #Μαρφήν

Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ πέθανε αιφνίδια σε ηλικία 71 ετών, προκαλώντας σοκ στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, καθώς είχε επιστρέψει από επίσκεψη στην Ουκρανία μόλις λίγες ώρες πριν και είχε μιλήσει με τον πρώην Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για την προώθηση ενός νομοσχεδίου. #ΛίντσεϊΓκράχαμ #ΗΠΑ #Ουκρανία

Οι Άγγλοι δίχως να είναι καλύτεροι, με τον Τούχελ σε κακή βραδιά, δίχως να γίνονται πιο επικίνδυνοι, χωρίς αντίδοτο απέναντι στους σπουδαίους Μπεργκ και Όντεγκααρντ, πήγαν το ματς στην παράταση. Και περίμεναν κι εκεί τον Τζουντ. Με τα χέρια ορθάνοιχτα, σαν να αγκάλιαζε την ίδια την ιστορία. Άντεξαν. Κι αγκαλιάστηκαν στο τέλος μπροστά στο πέταλο των εκστασιασμένων οπαδών τους για να τραγουδήσουν το Wonderwall του ημιτελικού. Προκρίθηκαν με την ατομική ποιότητα, χωρίς τις τακτικές ταχυδακτυλουργίες του Τούχελ. Κι όμως πέρασαν «βρετανικά», βαθιά συναισθηματικά και απολύτως κινηματογραφικά. Με μια μελωδία: το «Hey Jude». Η ιστορία αυτού του τραγουδιού είναι από μόνη της ένα αριστούργημα συναισθηματικής αλχημείας. Πίσω στο βαθύτατα ιστορικό για την Ευρώπη 1968, σε μια περίοδο έντονων εσωτερικών αναταράξεων και για τους ίδιους τους Beatles, ο Πολ Μακάρτνεϊ οδηγούσε το αυτοκίνητό του προς το Γουέιμπριτζ. Πήγαινε να επισκεφτεί τη Σύνθια Λένον και τον πεντάχρονο γιο της, Τζούλιαν, που βίωναν τον επώδυνο, δημόσιο χωρισμό από τον Τζον Λένον. Καθ' οδόν, άρχισε να σιγοτραγουδά μια μελωδία για να παρηγορήσει το μικρό αγόρι. «Hey Jules, don't make it bad. Take a sad song and make it better». Λίγο αργότερα, δουλεύοντας περισσότερο το κομμάτι στο μυαλό του, άλλαξε το όνομα σε "Jude" επειδή ακουγόταν καλύτερα, πιο ρυθμικά, πιο σωστά. Ένα τραγούδι που γράφτηκε σαν ένα τρυφερό, ιδιωτικό μήνυμα παρηγοριάς και ελπίδας προς ένα πληγωμένο παιδί, έμελλε να γίνει ένας παγκόσμιος ύμνος αλληλεγγύης και λύτρωσης. Και πάνω από μισό αιώνα αργότερα, αυτό ακριβώς το τραγούδι έγινε ο ύμνος της ποδοσφαιρικής σωτηρίας. Από τις pubs του Λονδίνου που έγιναν ολόκληρο ζήτημα στη Βουλή των Λόρδων, μέχρι τα σαλόνια του Μάντσεστερ, εκατομμύρια Άγγλοι ενώθηκαν κάτω από την ίδια μελωδία. «Take a sad song and make it better» Δεν υπάρχει πιο εύστοχη, πιο ποιητική περιγραφή για την ιστορία της Εθνικής Αγγλίας. Η πορεία τους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι ακριβώς αυτό. Ένα ατελείωτο, βαθιά θλιμμένο τραγούδι. Μια μελωδία γεμάτη από τις πικρές νότες των χαμένων πέναλτι, των άδικων αποκλεισμών, των λαθών της τελευταίας στιγμής και των διαψευσμένων ελπίδων. Ένα τραγούδι που το έπαιζαν σε λούπα εδώ και δεκαετίες, ματώνοντας τα αυτιά και τις ψυχές τους. Ο Τζουντ Μπέλιγχαμ άκουσε τη μελωδία και είδε τη θλίψη στις ψυχές. Μην αναρωτιέστε πώς γίνεται αυτό στο ποδόσφαιρο, είναι απ’ τα ανεξήγητα της μαγείας του και ο λόγος που ο μισός πλανήτης ξενυχτάει τα βράδια «για να βλέπει κακομαθημένους εκατομμυριούχους με κοντά σορτσάκια να κυνηγούν μια μπάλα». Ναι, ο Τζουντ. Πήρε αυτό το θλιμμένο τραγούδι και του άλλαξε τον σκοπό. Το έκανε καλύτερο. Πήρε το μοιρολόι και το μετέτρεψε σε εμβατήριο θριάμβου. Σήμερα στην @athensvoice για την 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 Ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://t.co/8prHnntG2R #Football #HeyJude #England

Στα σκοτεινά νερά του Σαρωνικού, εκεί που το αλμυρό κύμα του Ποσειδώνα γλείφει τους βράχους του Πειραιά, βρισκόταν μια αθηναϊκή τριήρης, δεμένη στον ναύσταθμο της Ζέας. Ήταν η εποχή του Χρυσού Αιώνα... Στην πλώρη του πλοίου καθόταν ο Κλέων, ένας έμπειρος καραβοκύρης με πρόσωπο αυλακωμένο από την αρμύρα. Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό κομμάτι ξύλο ελιάς, φυλακτό από την ιερή ελιά της Αθηνάς στην Ακρόπολη. Δίπλα του, ο νεαρός γιος του, ο Φίλιππος, κοιτούσε το φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στο νερό. "Πατέρα", ρώτησε ο νεαρός, "πώς καταφέραμε εμείς, οι άνθρωποι της γης και της ελιάς, να γίνουμε οι αφέντες αυτού του άγριου πελάγους; Δεν φοβόμαστε την οργή του Ποσειδώνα που κάποτε απορρίψαμε;" Ο Κλέων χαμογέλασε, χαϊδεύοντας το ξύλο της ελιάς. "Δεν τον απορρίψαμε, παιδί μου. Τον βάλαμε σε τάξη. Κοίταξε αυτό το πλοίο. Είναι φτιαγμένο με τη σοφία της Αθηνάς, με γεωμετρία, με σχέδιο, με τον ορθό λόγο που μας έμαθαν οι νόμοι και οι φιλόσοφοι. Όταν εκατόν εβδομήντα άνδρες κωπηλατούν στον ίδιο ρυθμό, το χάος της θάλασσας υποτάσσεται. Μετατρέψαμε το αλμυρό, άγονο νερό σε μια λεωφόρο που φέρνει πλούτο, δόξα και δημοκρατία στην Αθήνα. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος μας έμαθαν ότι οι θεοί του Ολύμπου έβαλαν τάξη στο σύμπαν. Κι εμείς, ακολουθώντας τους, βάλαμε τάξη στη φύση". Τα χρόνια πέρασαν σαν το γρήγορο νερό του ποταμού. Ο Φίλιππος μεγάλωσε, έγινε κι αυτός κωπηλάτης, περήφανος πολίτης της μεγάλης ναυτικής αυτοκρατορίας. Όμως, η μοίρα των πόλεων, όπως και των ανθρώπων, είναι ευμετάβλητη. Ο Μεγάλος Πόλεμος με τη Σπάρτη ξέσπασε και μαζί του ήρθε το σκοτάδι. Το καλοκαίρι του 430 π.Χ., ο Φίλιππος βρέθηκε κλεισμένος μέσα στα Μακρά Τείχη της Αθήνας. Ένας τρομερός λοιμός, μια άγνωστη φονική ασθένεια, χτύπησε την πόλη. Το νερό, που κάποτε καθάριζε τα σώματα και τις ψυχές στις τελετουργίες, τώρα γινόταν μάρτυρας της απόλυτης εξαθλίωσης. Οι άνθρωποι, τρελαμένοι από τη δίψα και τον πυρετό, έπεφταν μέσα στα δημόσια συντριβάνια και στις δεξαμενές, πεθαίνοντας μέσα στο ίδιο το νερό που προσπαθούσαν να πιουν. Ο ιστορικός Θουκυδίδης, περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας, κατέγραφε με κρύο, χειρουργικό, θα έλεγα, ρόλο την καταστροφή. Είδε τον πολιτισμό, τους νόμους, τη σοφία της Αθηνάς και την ελπίδα του Ποσειδώνα να λιώνουν. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να σέβονται τους θεούς και τους νόμους, καθώς έβλεπαν τους ευσεβείς και τους ασεβείς να πεθαίνουν το ίδιο γρήγορα. Η ευγένεια της δημοκρατίας σαρώθηκε από το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης. Το λεπτό στρώμα πάγου του πολιτισμού είχε σπάσει... Ο Φίλιππος, αδύναμος, καθισμένος στις πέτρες της Ακρόπολης, κοιτούσε τη θάλασσα. Το φυλακτό από ξύλο ελιάς είχε χαθεί προ πολλού. Κατάλαβε τότε την αλήθεια που ο πατέρας του είχε παραλείψει να του πει. Η νέα τάξη του Δωδεκαθέου, οι τριήρεις, τα αρδευτικά κανάλια και τα μεγαλεπήβολα δημόσια έργα ήταν απλώς μια ανθρώπινη ψευδαίσθηση κυριαρχίας. Κάτω από το χρυσό προσωπείο των Ολύμπιων θεών, κάτω από την επιστήμη και τη λογική, κρυβόταν πάντα η Μοίρα και η Ανάγκη, αυτές οι αρχέγονες, τυφλές δυνάμεις που κυβερνούν το σύμπαν. Η Ανάγκη της φύσης (ο λοιμός, ο πόλεμος, η φθορά) δεν υπακούει σε νόμους πόλεων ούτε σε προσευχές. Είναι το ίδιο το νερό στην πιο αρχέγονη μορφή του... μπορεί να ποτίσει μια ελιά, μπορεί να ταξιδέψει μια τριήρη, αλλά μπορεί και να πνίξει μια ολόκληρη αυτοκρατορία αν η Μοίρα το ορίσει. Οι θεοί και οι άνθρωποι χτίζουν πάνω στην άμμο. Η Ανάγκη είναι το κύμα που, αργά ή γρήγορα, θα έρθει να σβήσει τα πάντα, θυμίζοντάς μας ότι είμαστε απλώς φιλοξενούμενοι σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει... ----------------------- Ένα περιστατικό στη γειτονιά έγινε αφορμή γι΄αυτή τη μικρή αναδρομή... Μια διαφορετική καλημέρα! #Αθήνα #Ιστορία #Δημοκρατία

Το βίντεο είναι από την σήραγγα Αίθρα στην κατεύθυνση προς Κόρινθο πριν την Κινέττα! 🔴Η @OlympiaOdosSA τις κάμερες τις έχει για φιγούρα; Γιατί πληρώνουμε διόδια; 🔴Η τροχαία Εθνικών οδών @hellenicpolice υφίσταται; Γιατί πληρώνουμε τους μισθούς τους από τους φόρους μας; https://t.co/Q5Ps1cmc8E #Ελλάδα #τροχαία #διόδια

Ο Πάμπλο Νερούδα, γεννημένος ως Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασοάλτο, υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς ποιητές του 20ού αιώνα, συνδυάζοντας την ποιητική του με πολιτική δράση, και δημοφιλή έργα του όπως το Canto General και η απονομή του Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1971, ενώ η ζωή του είναι στενά συνδεδεμένη με των μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών ιστοριών της Λατινικής Αμερικής. #ΠάμπλοΝερούδα #ποίηση #έρωτας

Ο αμερικανός βουλευτής Ρο Χάνα κατήγγειλε ότι κατά την επίσκεψή του στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, ισραηλινοί έποικοι τον κράτησαν υπό κράτηση με τη συνδρομή των ισραηλινών στρατιωτών, οι οποίοι αντ' αυτού υποστήριξαν τους εποίκους, επισημαίνοντας την αίσθηση ανημποριάς του και την καθημερινή πραγματικότητα των Παλαιστινίων υπό κατοχή. #ΔυτικήΌχθη #ΡοΧάνα #Παλαιστίνη

Έχω την αίσθηση, με όσα μαθαίνουμε τέλος πάντων, ότι ο Ντόρσεϊ μπήκε στο ίδιο καζάνι με τον Ουόκαπ σχετικά άδικα. Δε ζήτησε ούτε δημόσια, ούτε ιδιωτικά να τα πάρει ή να φύγει, μάζεψε τον γέρο του που και θέλει απλά γερή αύξηση. Που με βάση την αγορά τα αξίζει θεωρώ. #OlympiacosBC #NBA #Basketball #SportsNews

Το στυγερό έγκλημα στη #Μαρφίν έχει εργαλειοποιηθεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με έναν τρόπο που θα έκανε ακόμα και την ντροπή να ντρέπεται για την κατάντια των “άριστων”. Στο φόντο της νέας εξέλιξης, θυμίζουμε ένα ορόσημο της πολιτικής τυμβωρυχίας στην οποία προέβη η κυβέρνηση του Μητσοτάκη, το 2020. Ηταν τότε που εμφανίζονταν να… τιμούν τους νεκρούς της Μαρφιν, όταν την ίδια ώρα προχωρούσαν στα μουλωχτά σε αίτηση αναίρεσης κατά των αποφάσεων των διοικητικών δικαστηρίων που δικαίωναν τους συγγενείς των θυμάτων! Ηταν τότε που, μετά τις δημοσιογραφικές αποκαλύψεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ως αποτέλεσμα του εξευτελισμού που υπέστη, ανέκρουσε πρύμναν. https://t.co/8xHOnNqipf #Μαρφίν #πολιτική #Δικαιοσύνη

Η Πάολα Ρεβενιώτη δεν ήταν απλά ακτιβίστρια, περήφανη σεξεργάτρια, κινηματογραφίστρια, εκδότρια του θρυλικού περιοδικού «Κράξιμο», χρονογράφος της κοινωνικής υποκρισίας αλλά και της άγριας ομορφιάς που συναντούσε στους δρόμους της Αθήνας. Ήταν κι ο άνθρωπος που ήξερε να χαίρεται τη ζωή. Ήταν ο άνθρωπος που μας νουθετούσε ότι επανάσταση δεν γίνεται από μίζερους ανθρώπους – ότι μέσα στους αγώνες πρέπει να περνάμε και καλά – ότι η ευτυχία, η κάβλα όπως έλεγες Πάολα, είναι επαναστατική. Ήταν και καρδιακή φίλη, μέλος της Κεντρικής μας Επιτροπής ως το τέλος, στυλοβάτης μας σε δύσκολες στιγμές – ο άνθρωπός μας. Όταν μάλιστα κόσμησε τα ψηφοδέλτιά μας το 2019, το 2023, το 2024, κάτι που θα έκανε και στις επόμενες εκλογές, μας δάνεισε λίγη από την αίγλη της με αντάλλαγμα την γνωστή δαιμονοποίηση, την περιφρόνηση που οι άνθρωποι του ΜέΡΑ25 παύουν να βιώνουν μόνο όταν αποστατούν – κάτι που η Πάολα δεν έκανε και δεν θα έκανε. Σε μια εποχή που, τουλάχιστον στην Αμερική και τη Βόρεια Ευρώπη, η Αριστερά σπαράζεται από εμφύλιο μεταξύ εκείνων που προκρίνουν την ταυτότητα και των άλλων που προκρίνουν τον ταξικό πόλεμο – σ’ αυτή την δύσμοιρη εποχή, η Πάολα μας γείωσε - μας προσγείωσε - ξεκαθαρίζοντας ότι ο αγώνας ενάντια στην τρανσφοβία, στην ομοφοβία, στην πατριαρχία και στην κυριαρχία του κεφαλαίου – ήταν ένας ενιαίος ταξικός αγώνας. Και το έκανε με ζωντάνια, με στυλ, με χιούμορ και, πάνω απ’ όλα, με μια απλή, αν και ποτέ απλοϊκή, γλώσσα. Όπως είχε πει σχολιάζοντας πικρά την δολοφονία του Ζακ, «Οι Έλληνες δεν μισούν τις αδελφές, τους gay, τους πούστηδες όπως τους αποκαλούν. Ούτε μισούν τους κλέφτες και αυτούς που πίνουν ναρκωτικά. Μισούν τους φτωχούς gay και τους φτωχούς κλέφτες, τους φτωχούς εξαρτημένους». Ίσως ποτέ στην Ελλάδα δεν παντρεύτηκαν πιο αρμονικά η σοφία του δρόμου και η θεωρία της επανάστασης απ’ ότι στη σκέψη και την στάση της Πάολας. Το κενό που αφήνεις στην ψυχή μας είναι τεράστιο και παντοτινό. Καλό δρόμο Πάολα. #Πάολα #Ακτιβισμός #Αριστερά

Το phubbing, η συνήθεια των γονιών να αγνοούν τα παιδιά τους ενώ ασχολούνται με τα κινητά τους, προκαλεί αρνητικές συνέπειες στη συναισθηματική ανάπτυξή τους, σύμφωνα με νέα έρευνα που δείχνει ότι η υπερβολική χρήση των οθονών από τους γονείς μπορεί να ενδυναμώσει τα αισθήματα άγχους και παραμέλησης στους εφήβους. #Phubbing #ΟικογενειακέςΣχέσεις #Ψυχολογία

Πέρα από την καυλάντα, έχει τζέρτζελο ότι μπαίνουν κι άλλοι στο παιχνίδι. Όσοι προλάβαμε τη δεκαετία του 90 που για να περάσεις από τις τρεις ομάδες της Θεσσαλονίκης, τη Νέα Σμύρνη, ακόμη και από το Παγκράτι ή τα Πατήσια και τη Δάφνη, έφτυνες αίμα, δε παίζει να μην μας αρέσει. #90s #Θεσσαλονίκη #ποδόσφαιρο

Από το facebook η εμπειρία ενός ασθενούς από το Ασκληπιείο της Βούλας: «Θέλω να πω δυο λόγια για την χθεσινή μου εμπειρία από το Ασκληπιειο Βούλας. Ξυπνησα τα ξημερώματα με τρομερό πόνο στο αυτί . Πηρα τηλ το 166 κ μου είπαν ότι από τις 8.00 το πρωί εφημερεύει η Βουλα για ΩΡΛ. Πηγα λοιπόν γύρω στις 7.50 . Πήρα έναν αριθμό προτεραιότητας κ περίμενα . Στις 8.00 ακριβώς άνοιξε το γραφείο που μας έδινε τους αριθμούς καταγραφής του περιστατικού (εγινε ταχύτατα η καταγραφή) κ μετά μας έστειλαν στην αίθουσα όπου γινόταν επιβεβαίωση και διαλογή των περιστατικών από γιατρό παθολόγο. Κ αυτό ταχύτατα. Σε όλη την διαδικασία, 2 άτομα security που ήταν εκεί με ευγενέστατο τρόπο μας καθοδηγούσαν κ μας έλεγαν πού να πάμε κ τί να κάνουμε… Μας εξήγησαν ότι άλλαξε το σύστημα στα επείγοντα κ πρόσθεσαν κ αυτό το βήμα της διαλογής για να γίνεται εκτίμηση του επείγοντος του κάθε περιστατικού κ να μην γίνεται πανικός από κόσμο χωρίς λόγο!! Μετά πήγα στον ΩΡΛ , όπου εκεί περίμενα περίπου 45 λεπτά , γιατί ο ΩΡΛ εξέταζε περιστατικά στα εξωτερικά ιατρεία με ραντεβού (αν κ ήταν σε εφημερία στα επείγοντα …). Εν τελει με εξέτασε κ μάλιστα κ με ωτοσκοπιο με μικροκάμερα , μου έδωσε την αγωγή που έπρεπε , μου έκανε κ παυσίπονη ένεση . Ασχολήθηκε δηλ αρκετή ώρα κ με μεγάλη ευγένεια . Οποτε στις 9.30 περίπου ειχα τελειώσει. Η εμπειρία λοιπόν αυτή από το Νοσοκομείο της Βούλας ήταν πολυ θετική. Και γι’αυτό θεώρησα σωστό να το πω και να το μοιραστώ» https://t.co/qoHk7jstAd #Υγεία #Νοσοκομεία #Εμπειρία