Search

Πάει το Clarity Act, του χρόνου πάλι.. Βλέπω ακραίο doom στο Τουίτερ. Μέχρι πριν λίγες ημέρες η πιθανότητα έγκρισης ήταν στο 18%(!) Θετικό δεν είναι, αλλά δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου 😅 (Coping το λέμε στην Παπούα, ας μας κοροϊδέψουν και λίγο οι bears ok) #ClarityAct #Καράβι #Ειδήσεις

Το χειρότερο με την διαφαινόμενη απόλυση Μεντιλίμπαρ δεν είναι η φυγή του καθαυτή, ούτως ή άλλως έχω φτάσει σε σημείο να θέλω να φύγει διότι η κατάσταση που χτίστηκε γύρω του είναι απόλυτα νοσηρή και δεν πιστεύω πως θα μπορούσε από εδώ και μπρος να την υπερκεράσει και να παίξει ο #OlympiacosFC το ποδόσφαιρο που θα ήθελε ο προπονητής του. Το χειρότερο όλων είναι ότι τερματίζεται μια διετής ελπίδα (ψευδής όπως αποδείχτηκε) που γεννήθηκε το ’24, πως το ηλεκτροσόκ ενός ευρωπαϊκού τίτλου θα άλλαζε επιτέλους δομικά τον τρόπο λειτουργίας μιας ομάδας των 3-4 αλλαγών προπονητή τον χρόνο, των καραβιών νέων και ύποπτων μεταγραφών κάθε καλοκαίρι (τις οποίες δεν πολυγούσταρε ο Βάσκος και δεν νομίζω πως του συγχωρέθηκε ποτέ) και ενός μηχανισμού μέσα και γύρω από την διοίκηση ο οποίος παρασιτεί και τρέφεται από αυτές τις πρακτικές, αλλά ως διά μαγείας με ένα στρατό από παρατρεχάμενους ΑΡΔ και υπαλλήλους καταφέρνει να προστατεύεται και να αναπαράγεται στο διηνεκές, είτε εν αγνοία, είτε εν γνώσει του ιδιοκτήτη – μου είναι οριακά αδιάφορο πλέον. «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους», αφού φάγαμε ΚΑΙ τον Μέντι και αναμένουμε το επόμενο θύμα, που και αυτός έρχεται για να κάτσει μέχρι να φύγει, δηλαδή μέχρι να είναι ασύμβατος με τα συμφέροντα και τα θέλω του γραφειοκρατικού μηχανισμού που λυμαίνεται τον Ολυμπιακό. Καλά ξεμπερδέματα, σε όσους νοιώθουν τουλάχιστον. #Olympiacos #ποδόσφαιρο #αθλητισμός

Το συναισθηματικό φορτίο της οποιασδήποτε απόφασης για τον Μεντιλίμπαρ είναι τεράστιο για τον #OlympiacosFC Ο Βάσκος δεν είναι απλώς "ένας προπονητής" που πέρασε από τον Σύνδεσμο. Ποδοσφαιρικά μπορούμε να συζητήσουμε ό,τι θέλουμε, να έχουμε οπτικές, ενστάσεις, αντιρρήσεις, προτιμήσεις. Εδώ όμως το ζήτημα δεν είναι αμιγώς ποδοσφαιρικό. Ο Μέντι είναι ένας άνθρωπος με προτερήματα, αδυναμίες, εμμονές, αλλά διαθέτει ένα από τα πιο δυσεύρετα στοιχεία στο ποδόσφαιρο του σήμερα. Είναι καθαρός. Αυτό δεν μπορεί να του πάρει κανένας μας. Όταν ένας άνθρωπος είναι ειλικρινής και ξάστερος, δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για τις ιδέες του, να τον χαρακτηρίζεις μειωτικά και να ανοίγεις κουβέντες επί του αγωνιστικού χωρίς να λαμβάνονται υπ' όψιν οι παράμετροι του χαρακτήρα του. Το εύκολο για τον Ολυμπιακό και το Μαρινάκη θα ήταν να λυθεί η συνεργασία, να φύγει σαν φίλος με τιμές ο Βάσκος και να συντηρηθεί μια κουβέντα αναλόγως με την επιλογή και την επιτυχία του διαδόχου του στον πάγκο του Ολυμπιακού. Ο Μεντιλίμπαρ είναι ο προπονητής που παρέλαβε έναν αχταρμά, τον μάζεψε, τον σήκωσε και κόντρα σε κάθε λογική και ό,τι γνωρίζαμε ως τότε, τον οδήγησε στην κατάκτηση του Conference τον Μάιο του '24. Είναι ο προπονητής που στα 100 χρόνια του Ολυμπιακού κατέκτησε το νταμπλ και ουδέποτε το χρησιμοποίησε ως ασπίδα ή για κάνει πολιτική με τον κόσμο. Ακριβώς διότι δεν κάνει πολιτική, δεν είναι τέτοιος χαρακτήρας. Όσοι φίλοι του Ολυμπιακού πάτε στο γήπεδο, όσοι παρακολουθείτε από κοντά την ομάδα ξέρετε πολύ καλά και τα κουσούρια και τα πλεονεκτήματα του. Τον έχετε δει με το τζιν πουκάμισο να βαδίζει στο χορτάρι του Καραϊσκάκης με τον old school τρόπο του. Τον έχετε δει να χειρονομεί στον πάγκο, να γυρίζει πλάτη στα πέναλτι, να πιστεύει όσο κανένας άλλος στο σκληρό γκρουπ των πολεμιστών του και σε κανέναν άλλον. Και για εμένα ο τρόπος δεν είναι μοντέρνος και ενδεδειγμένος ποδοσφαιρικά. Δεν θεωρώ το άμεσο ποδόσφαιρο, το long ball (για να μην λέμε γιόμες) και τις διεκδικήσεις στις δεύτερες μπάλες την πανάκεια για να λυθούν τα αγωνιστικά ζητήματα του Ολυμπιακού. Ίσως είναι και μια μορφή mea culpa του ίδιου του Μαρινάκη το γεγονός ότι τον κράτησε κόντρα στα προγνωστικά και εμμέσως πλην σαφώς "παραδέχτηκε" ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο του Μεντιλίμπαρ, αλλά και των επιλογών στο ρόστερ, των αποτυχημένων μεταγραφών, του αργοπορημένου σχεδιασμού. Σε αυτές τις περιπτώσεις δύσκολο να πεις αν η απόφαση είναι σωστή ή λάθος. Διότι είναι και σωστή και λάθος. Θα την καταλάβαινα απόλυτα εάν λυνόταν η συνεργασία το Μάιο, στο τέλος της προηγούμενης περιόδου και ο Ολυμπιακός αποφάσιζε να πορευτεί στρατηγικά με διαφορετικό μοντέλο ποδοσφαίρου, νέα στρατηγική και αλλαγή ρότας. Τώρα πρέπει να περιμένω, να δω τις (πολλές και ακριβές) μεταγραφές που ο επίσημος Ολυμπιακός ανακοίνωσε και μετά να δούμε εάν ο Μεντιλίμπαρ μπορεί ή δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στην πολύ μεγάλη πίεση του πάγκου του Ολυμπιακού και των απαιτήσεων για απτά αποτελέσματα. Προσωπικά κρίνω ότι αυτή η βαθιά συναισθηματική επιλογή, μπορεί να οδηγήσει ή σε πραγματικό θρίαμβο ή σε ολική καταστροφή της σεζόν που μόλις ξεκίνησε. Δεν είμαι όμως μάντης Κάλχας για να προδικάσω καταστάσεις και αποτελέσματα. Ο Ολυμπιακός είναι πολύ μεγάλο καράβι και έχει μάθει να ανταπεξέρχεται στις μεγάλες φουρτούνες. #Olympiacos #football #Mentilibar

Το πρωί της 12ης Αυγούστου 2020, πάνω από 100 ν. μίλια νότια από το Καστελλόριζο, η ελληνοτουρκική κρίση κορυφώνεται: η τουρκική Φ/Γ Kemal Reis επιχειρεί να "κλείσει" την ελληνική Φ/Γ ΛΗΜΝΟΣ κατά παράβαση ναυτικών κανόνων. Ο επιδέξιος χειρισμός του ελληνικού πλοίου, με κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Ι. Σαλιάρη ΠΝ, αφήνει ρήγμα στην τουρκική φρεγάτα, ενώ στην πλώρη της ελληνικής μένουν λίγα σημάδια της διείσδυσης... Στη συνέχεια, η τουρκική φρεγάτα κατευθύνεται σε λιμάνι για επισκευές, ενώ η ελληνική συνεχίζει την αποστολή της, ασκούμενη με γαλλικά πλοία την επόμενη μέρα (τέταρτη φωτογραφία). «Καράβια άνευ ικανού εμψύχου υλικού, είναι μόλυβδος βαρύς βυθιζόμενος εντός ύδατος», είπε κάποτε ο Ναύαρχος Π. Κουντουριώτης. Τα πολεμικά πλοία, παλιά και νέα, έρχονται και παρέρχονται. Η ελληνική ναυτοσύνη όμως παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας στην υπεράσπιση των ελληνικών θαλασσών. #Ελλάδα #Τουρκία #Ναυτικά

Ρομά την έπεσαν με βρισιές στην Αφροδίτη Λατινοπούλου την ώρα που βρισκόταν στο καράβι για την Τήνο Το θέμα είναι για ποιο λόγο την βρίζουν αφού όπως έχουν αναφέρει άτομα οι οποίοι γνωρίζουν το γενεαλογικό της δέντρο ανήκει στη φυλή τους Σε μία στιγμή ακούγεται «Νέα Δημοκρατία με τα συμβόλαια θανάτου» Σε ποιον αναφέρονται; Υπάρχει κάποιος που εκτελεί συμβόλαια θανάτου στην κυβέρνηση και τον γνωρίζουν μέχρι και οι Ρομά; #Ρομά #ΝέαΔημοκρατία #Πολιτική

Όλα τα κόμματα, κάνουν αμφίπλευρες διευρύνσεις. Και προς τα αριστερά τους, αλλά και προς τα δεξιά τους. Τα τελευταία χρόνια, το «καράβι» της ΝΔ, είχε γύρει μονόπαντα, προς το λεγόμενο «κέντρο». Καιρός είναι να γίνει διεύρυνση και προς τα δεξιά, προκειμένου να υπάρξει ισορροπία. Εξάλλου, η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ΝΔ, από τα δεξιά προέρχεται και πρέπει να εκπροσωπείται επαρκώς και σε πολιτικές και σε πρόσωπα! Η θέση του συμπαθέστατου, ικανότατου, δεξιότατου και πνευματώδους κ. Κρανιδιώτη, δεν είναι μόνο στα ψηφοδέλτια, αλλά και στην επόμενη βουλή! #πολιτική #εκλογές #ΝΔ

Κριτική για την Οδύσσεια: Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν είναι μια εντυπωσιακή κινηματογραφική παραγωγή, αλλά αποτυγχάνει να αποδώσει την ουσία του ομηρικού έπους. Δεν είναι καν η καλύτερη ταινία του Νόλαν. Κακή φωτογραφία και άθλιο κάστινγκ με την ανάγκη του Νολαν να φανεί αρεστός στους woke κύκλους του Hollywood, να μπαίνει πάνω από τον σεβασμό στον Όμηρο. Για εμάς τους Έλληνες, η «Οδύσσεια» δεν είναι απλώς μια ιστορία περιπέτειας. Διδάσκεται εδώ και αιώνες σε όσους μετέχουν της Ελληνικής παιδείας ως ένα έργο που πραγματεύεται τον νόστο: την αδιάκοπη προσπάθεια του ανθρώπου να επιστρέψει στην πατρίδα, στην οικογένεια και τελικά στον ίδιο του τον εαυτό. Η σχέση με την Καλυψώ δεν αφορά μόνο έναν σταθμό του ταξιδιού. Είναι το μεγάλο υπαρξιακό δίλημμα του ήρωα: να επιλέξει την αθανασία και την αιώνια ευτυχία ή να επιστρέψει ως θνητός στην Ιθάκη, στη γυναίκα και στον γιο του. (Που τους βρήκε τους λωτούς ο Νόλαν; Άλλο η χώρα των λωτοφαγων άλλο η συνάντηση με την Καλυψώ) Εκεί αποκαλύπτεται τι πραγματικά σημαίνει νόστος και γιατί ο Οδυσσέας παραμένει ένας από τους σπουδαιότερους λογοτεχνικούς ήρωες όλων των εποχών. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι παραλείπει ή υποβαθμίζει σκηνές που αποτελούν τον πυρήνα του έργου. Η συνάντηση και ο διάλογος με τον Πολύφημο δεν είναι απλώς μια μάχη με ένα τέρας· είναι η στιγμή όπου η εξυπνάδα του Οδυσσέα (με τύφλωσε ο Κανένας - και αυτό παραλείπειται) μεταλλασεται σε αλαζονεία του και οδηγεί στην κατάρα του Ποσειδώνα και καθορίζει ολόκληρη την πορεία του ταξιδιού. Χωρίς αυτή την ηθική διάσταση, η ιστορία χάνει το βάρος της. Παραλείπεται ο διάλογος με τον Πολύφημο αλλά βάζει έναν αχρείαστο διάλογο όπου το μέλος του πληρώματος του Οδυσσέα που μιλάει αγγλικά δεν καταλάβαινει τα ελληνικά ενός χωρικού. (επική πατάτα η σκηνή) Το κάστινγκ όπως ανάφερα επίσης δεν υπηρετεί πάντα τον κόσμο της Οδύσσειας. Αρκετές επιλογές μοιάζουν να αποσπούν την προσοχή αντί να ενισχύουν την αφήγηση. Ήταν νομίζω και πολυ χάλια τα εφέ. Στις σκηνές με καράβια και τις σχεδίες φαινόταν σαν να πιτσιλουσαν νερά στο Τιτανικό και ο Πολύφημος σαν ειναι βγαλμένος από το σύμπαν του Μπενισιο τελ Τορο. Κακοραμμενο και το μοντάζ. Αυτά. #Οδύσσεια #Κινηματογράφος #ΚρίσηΤέχνης

🔴Ο ψεύτης Τσίπρας και η μία και μοναδική αλήθεια που είπε στον ελληνικό λαό. 🔴Χθες βράδυ, στο Προεδρικό Μέγαρο, έγινε η καθιερωμένη δεξίωση του Π.τ.Δ., για την επέτειο της αποκατάστασης της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Με την απουσία των πολιτικών αρχηγών των περισσότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία. 🔴Θυμήθηκα, λοιπόν, μια ανάλογη εκδήλωση που είχε γίνει πριν από 18 χρόνια, στις 24 Ιουλίου 2008. Τότε, ο αρχηγός του Συνασπισμού, Αλέξης Τσίπρας, είχε προσέλθει συνοδευόμενος από μια άγνωστη στο κοινό κοπέλα, από την Αφρική. Επρόκειτο για την Καντίτσα Σάνκο, από την Σιέρα Λεόνε, κι όπως δήλωσε ο νεαρός τότε Αλέξης: «Πρώτη φορά ήρθα στο Προεδρικό Μέγαρο και για να μην πλήξω, έφερα μαζί μου και την Καντίτσα. Το δικαιούται, είναι δεύτερης γενιάς μετανάστρια. Αυτή είναι η σύγχρονη πολυπολιτισμική Ελλάδα. Αυτό ήθελα να δείξω». 🔴Μπορεί, λοιπόν, σε άλλες περιπτώσεις, να είπε ο Τσίπρας «ένα κάρο ψέματα» στον ελληνικό λαό (ότι θα «σκίσει» το μνημόνιο, μ’ έναν νόμο κι ένα άρθρο, ότι δεν θα αναγνωρίσει το «επαχθές χρέος», ότι θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ κ.τ.λ., κ.τ.λ., κ.τ.λ.), κερδίζοντας επάξια τον τίτλο του μεγαλύτερου πολιτικού ψεύτη της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι σε ένα θέμα ήταν ειλικρινέστατος και συνεπέστατος! 🔴Ποτέ δεν έκρυψε ότι πίστευε στην πολιτική των «ανοιχτών συνόρων», για όλης της γης τους επίδοξους λαθρομετανάστες και στην «πολυπολιτισμικότητα», ως την νέα πραγματικότητα μιας -μη ελληνικής!- Ελλάδας. Κι έτσι, από την Καντίτσα το 2008, έφτασε το 2015 στο αμίμητο «η θάλασσα δεν έχει σύνορα», που έδωσε το σύνθημα στις καραβιές που έφερναν καθημερινά στην Ελλάδα χιλιάδες λαθρομετανάστες, από 120 (!!!) διαφορετικές χώρες του κόσμου, οι οποίοι «λιάζονταν» σε δρόμους, πεζοδρόμια, πάρκα και πλατείες των ακριτικών νησιών και στην συνέχεια της Αθήνας! 🔴Επειδή δε, «έξις δευτέρα φύσις», μην νομίζετε ότι έκανε... rebranding κι άλλαξε απόψεις. Κι αν ποτέ υπάρξει «δεύτερη φορά αριστερά», να είστε σίγουροι πως θα είναι πολύ χειρότερη κι απ’ την πρώτη! #Ελλάδα #πολιτική #μετανάστευση

Ποτέ δεν κατάλαβα αυτό που συμβαίνει με την αποβίβαση στα καράβια. Σηκώνονται όλοι και στέκονται όρθιοι στην ουρά στις πνιγηρές σκάλες και τους διαδρόμους 20' πριν. Σήμερα σηκώθηκα τελευταίος από το σαλόνι και κατέβηκα με 3' διαφορά από τον πρώτο. Μ'σόχαζοι! #καράβια #ταξίδι #αναμονή

Ρεπόρτερ Τσέλιγκας ελληνικού καναλιού στο λιμάνι του Πειραιά . -Που πάτε ; -Πάρο -Εσείς; -Πάρο Πολλοί θα πάνε Πάρο φέτος λέει , ενώ είναι έξω από το καράβι που πάει Πάρο 😂😂😂 Υ.Γ. Γιατί πάνε κάθε πρωί στο λιμάνι κ ρωτάνε τον κόσμο που πάει ; #Πειραιάς #Ταξίδια #Πάρος

Αν ήθελα να δώσω έναν τίτλο στην #Οδύσσεια του Νόλαν θα ήταν "Η Άλωση της Ιθάκης"... Φανταστείτε έναν αρχαίο, εύφορο και ιερό κήπο. Για χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι τον φρόντιζαν, έπιναν από το καθαρό νερό των πηγών του και έτρεφαν το πνεύμα τους με τους καρπούς του. Αυτός ο κήπος είναι η Οδύσσεια του Ομήρου. Ένας τόπος γεμάτος μέτρο, βαθιά φιλοσοφία, νόστο και την αυθεντική ψυχή του ελληνικού πολιτισμού. Ξαφνικά, στα σύνορα του κήπου εμφανίζεται ένας ξένος, πανίσχυρος κατακτητής. Έρχεται από μια μακρινή, λαμπερή αλλά πνευματικά στείρα αυτοκρατορία: το Χόλιγουντ. Αρχηγός του είναι ένας ικανός αλλά αλαζόνας στρατηγός, ο Κρίστοφερ Νόλαν. Ο ξένος αυτός πολιτισμός δεν ενδιαφέρεται να καταλάβει τη σοφία του κήπου. Θέλει απλώς να τον καταστήσει αποικία του και να τον φέρει στα δικά του, σύγχρονα μέτρα.Ο στρατηγός μπαίνει μέσα και αρχίζει το "έργο" του, παραμορφώνοντας τις πιο εμβληματικές μορφές του τόπου για να εξυπηρετήσει τη δική του ατζέντα. Παίρνει τη θεά Αθηνά, το σύμβολο της θεϊκής σοφίας, της στρατηγικής και του μέτρου, και τη μετατρέπει σε αερικό πίσω από μια ποπ φιγούρα της δυτικής κουλτούρας. Παίρνει την Ωραία Ελένη, την απόλυτη, μυθική προσωποποίηση της ομορφιάς που κίνησε χίλια καράβια, και την αποκόπτει εντελώς από τις ιστορικές και πολιτισμικές της ρίζες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εισάγει στον μύθο τον ρόλο του Σίμωνα, αυτού του μικροσκοπικού νανοπλάσματος που μοιάζει εντελώς ξένο με το ομηρικό σύμπαν, τοποθετημένο εκεί μόνο για να προκαλέσει εντύπωση και να γεμίσει τα πλάνα... Αυτός ο ξένος πολιτισμός αφαιρεί την ψυχή και την ταυτότητα του μύθου, κρατώντας μόνο τα ονόματα ως ένα γυαλιστερό περιτύλιγμα για να εντυπωσιάσει τις μάζες. Η ταινία του Νόλαν παρουσιάζεται σήμερα στο κοινό σαν ένα μεγαλοπρεπές "δώρο", μια εντυπωσιακή, τεχνολογικά άρτια υπερπαραγωγή σε οθόνες IMAX που υπόσχεται να τιμήσει το αρχαίο έπος. Όμως, όπως ακριβώς οι Τρώες άνοιξαν τις πύλες τους για να δεχτούν το ξύλινο άλογο, έτσι και οι θεατές υποδέχονται την ταινία με ενθουσιασμό. Στην πραγματικότητα, η "Οδύσσεια" του Νόλαν είναι ένας σύγχρονος Δούρειος Ίππος: μια κατασκευή που κρύβει μέσα της την ολική παραμόρφωση και την άλωση του ελληνικού πολιτισμού. Όταν τα φώτα της δημοσιότητας σβήσουν, το μόνο που απομένει είναι η λεηλασία της αυθεντικής ομηρικής ταυτότητας, αντικατεστημένης από τη δυτική, εμπορική κουλτούρα... -------------------------- If I had to give a title to Christopher Nolan’s #Odyssey, it would be "The Sacking of Ithaca"... Imagine an ancient, fertile, and sacred garden. For thousands of years, people tended to it, drank from its pure springs, and nourished their minds with its fruits. This garden is Homer’s Odyssey, a place defined by balance, deep philosophy, the bittersweet ache of nostos (the longing for home), and the authentic soul of Greek culture. Suddenly, a powerful foreign conqueror appears at the gates of this garden. He arrives from a distant, glittering, yet spiritually hollow empire: Hollywood. At the helm is a highly skilled yet arrogant general, Christopher Nolan. This foreign civilization has no interest in understanding the wisdom of the garden. They simply want to colonize it and reshape it according to their own modern standards. The general marches in and begins his "work," distorting the land's most iconic figures to serve his own agenda. He takes Athena, the very symbol of divine wisdom, strategy, and restraint, and turns her into an ethereal being behind a pop-culture figure of Western media. He takes Helen of Troy, the ultimate, mythical personification of a beauty that launched a thousand ships, and completely detaches her from her historical and cultural roots. And as if that were not enough, he forces the character of Simon into the myth, that tiny nano-creature who feels completely alien to the Homeric universe, placed there merely to shock the audience and fill the frame. This foreign civilization strips away the soul and identity of the myth, keeping nothing but the names as a glossy wrapping paper to impress the masses. Today, Nolan’s film presents itself to the audience as a grand "gift", a visually spectacular, technologically flawless blockbuster in IMAX theaters that promises to honor the ancient epic. Yet, just as the Trojans threw open their gates to welcome the wooden horse, audiences today welcome this film with excitement. In reality, Nolan’s Odyssey is a modern-day Trojan Horse: a construct that hides within it the total distortion and conquest of Greek culture. Once the spotlight fades, all that remains is the pillage of the authentic Homeric identity, replaced by a commercialized Western culture! #Οδύσσεια #Νόλαν #ΕλληνικόςΠολιτισμός

το καλοκαίρι του '82 κάτσαμε με τον Γιάννη να δούμε Μουντιάλ στο καφενείο του Μένιου στα Τρίκαλα. είδαμε όλους τους αγώνες, όλους ανεξαιρέτως, κλάψαμε, πονέσαμε, σπαράξαμε με τη μεγάλη Βραζιλία του Τέλε Σαντάνα που έχασε το κύπελλο από τις πονηράτζες τους Ιταλούς. και στην Ίο δεν πήγαμε. πήγαμε στην Αβινιόν οδικώς να δούμε κάτι Γαλλίδες που τις είχαμε πετύχει το προηγούμενο καλοκαίρι στο Λένινγκραντ. θα σας τα πω άλλη φορά. τον άλλο χρόνο, μου λέει ο Γιάννης "άμα δεν πάμε ούτε φέτος στην Ίο, θα πέσω να πεθάνω". του λέω, "φύγαμε". μπαίνουμε στο καράβι, φτάνουμε στο νησί, με βλέπουν με το σορτσάκι (εδώ στη φωτό) οι άλλοι της παρέας που ήταν ήδη εκεί, μου λένε "ρε βλάχο, σύρε πάρε ένα σαλβάρι". πάω κι εγώ, ράιτ θρου. εκατό δραχμές τα πούλαγε τότε ο έμπορος, ενενήντα άμα πήγαινες συστημένος. όλοι συστημένοι πηγαίναμε. πήρα λοιπόν ένα γαλάζιο, που το έλιωσα κυριολεκτικά. νομίζω στο τέλος έγινε ποτηρόπανο. ο πολύς ο κόσμος προσπαθούσε να απλώσει σλίπινγκ μπαγκ σε ένα τειχάκι στο Μυλοπότα, αλλά έστελνε τη μπατσία η Σούλη που είχε το κάμπιγκ τέρμα στην παραλία και τους μαζεύανε και σου έλεγε η μπατσία "έχεις ένα κατοστάρικο στην τσέπη;" κι άμα δεν είχες σε στέλνανε κρατητήριο και έφευγες με το επόμενο πλοίο. είχα πάντοτε ένα κατοστάρικο στην τσέπη μου. οπότε μέναμε στη Σούλης. όπου σε βάραγε ο ήλιος κατακούτελα, εκτός από το απογευματάκι που είχε λίγο σκιά στο κτίριο της τουαλέτας/μπάνιου και πηγαίναμε και κοιμόμασταν καμιά ώρα εκεί. αλλιώς έπιανε φωτιά η σκηνή κάθε πρωί κατά τις επτά και ήθελες δεν ήθελες, ξύπναγες. δεν ήθελες δηλαδή, αλλά τί να κάνεις; κι ας είχες κοιμηθεί στις πέντε... και ναι, κοιμόμασταν στις πέντε, γιατί γυρνάγαμε όλη νύχτα από μπαρ σε μπαρ. ντίσκο ποτέ κι ας ήταν κομενοπαγίδες το Φανάρι και ο Σκορπιός. ήμασταν χάρντκορ ροκάδες και πάντα καταλήγαμε στο Friends, το πιο γαμάτο ροκόμπαρο της Μεσογείου όλης. ακόμη θυμάμαι που χορεύαμε αγκαλιά καμιά τριανταριά αγόρια και κορίτσια το "Gimme Shelter" των Rolling Stones, τέτοια στιγμή ούτε έζησα ούτε θα ξαναζήσω ποτέ. με αυτές τις συνθήκες διαβίωσης βεβαίως (και όλα τα λεφτά να πηγαίνουν στο πιοτι!), δεν είναι διόλου τυχαίο που η κατάσταση θύμιζε sixties: αν μπορούσες να θυμηθείς πως πέρασες, τότε δεν ήσουν εκεί. ήμασταν όλοι σε ένα διαρκές purple haze, τότε ακριβώς κατάλαβα τι εννοούσε ο Hendrix όταν το έγραψε. αλλά ήταν τόσο απαραίτητο για να τινάξουμε από πάνω μας και τα τελευταία σκοτάδια της καταραμένης εφηβείας στην επαρχία. εδώ λοιπόν, φωτογραφημένος από το Γιάννη στην Ίο. από τη Zenith που είχα ψωνίσει στο Λένινγκραντ κι ακόμη απορώ πως δεν την τσούρνεψε κανένας στη Σούλη. ίσως τους φαινόμουν πολύ ξωτικό για να τα βάλουν μαζί μου... το φανελάκι, παρεμπιπτόντως, με τον γιαπωνέζικο ήλιο, το έχω ακόμη. δεν νομίζω ότι μου χωράει, αλλά έχει επιβιώσει πολλές δεκαετίες και μετακομίσεις τώρα . αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι η μοναδική περιουσία των αιωνίων εφήβων δεν είναι τίποτε άλλο από τα μπλουζάκια τους! (τον Γιάννη τον χάσαμε πριν από 18 χρόνια in loving memory) #Μουντιάλ #Καλοκαίρι #Νεολαία

Ντροπή δεν είναι να χάνεις. Ντροπή είναι να μην καλείς διαθέσιμους υγιείς παίκτες για να κάνεις δημόσιες σχέσεις. Ντροπή είναι να σου κάνει πλάτες η Ομοσπονδία σε αυτό. Ντροπή είναι να θες να πηδήξεις από ένα ακόμη καράβι. Το ψάρι βρωμάει καιρό τώρα. Ειδικά το κεφάλι. #ποδόσφαιρο #δημόσιεςσχέσεις #Ομοσπονδία

Ο Επισμηναγός ε.α. Στέφανος Καραβίδας προειδοποιεί ότι η πώληση F-35 στην Τουρκία και η ανάπτυξη του νέου μαχητικού KAAN μπορεί να κλονίσουν την αεροπορική ισορροπία στην περιοχή, καθιστώντας απαραίτητη για την Ελλάδα την προσφυγή σε σοβαρές στρατηγικές προσαρμογές για να αντιμετωπίσει τις Τουρκικές εξελίξεις. #F35 #Τουρκία #Ελλάδα

Πήδηξε σαν το ποντίκι πρώτος απ' το καράβι & τα παλικάρια που έμειναν έβαλαν την ομάδα στα play off της Ευρωλίγκα, πήραν το κύπελλο με 1 μέρα ξεκούραση & έκαναν & break στους τελικους του πρωταθλήματος. Για αυτό το "ήθος" του δεν τον ήθελε καμία ομάδα Ευρωλίγκας... https://t.co/3QyM5vTETn #EuroLeague #basketball #playoffs

A flotilla of migrants arrives in Crete. The frigates that were supposed to enforce respect for maritime borders are proving to be... nonexistent. The stage direction of Mitsotakis, Plevris, "they will not pass," etc. is collapsing, exposing them to their audience. The characteristics of the inflows: Almost all from the (translated)